Aardbeien sorbetijs een zoete frisse lekkernij

Aardbeien sorbetijs een zoete frisse lekkernij

Icecream-time! Nu de thermometer nog minstens vijf dagen temperaturen rond de 25 graden aantikt, mogen we onszelf best een beetje verwennen. We zijn tenslotte dit soort dagen volstrekt ontwend, na die winter waar maar geen end aan leek te komen. Een heerlijk verkoelend ijsje gaat er dan altijd wel in.  Homemade of course. What else?

Begin met het maken van het suikersiroopje voor de bereiding van sorbetijs op basis van zoete vruchten. Dat doe je het beste met suiker in combinatie met glucosestroop- of poeder. Dat soort producten heb je veelal niet standaard in je voorraadkast staan, maar je kunt het on-line heel gemakkelijk bestellen. Ik kocht het bij BakTotaal, een firma waar ik tevens biomeel voor mijn brood bestel. 

Voorts adviseert Christophe Declercq (vakleraar banket en ijs aan de Brugse bakkerij-, slagerij- en hotelschool Ter Groene Poorte) om in sorbetijs gebruik te maken van een geleermiddel. Nou, ik kan jullie hierbij verzekeren: doe dit vooral! Ik hoor jullie denken, huh, moet ijs geleren? Ja, echt waar. Zelf heb ik al op veel manieren sorbetijs gemaakt – zoals met een beetje eiwit – maar door gebruik te maken van een geleermiddel, krijg je dus werkelijk waar een superzachte structuur. Geen kristalletjes, geen harde vriesstukjes, maar heerlijk smooth en mollig ijs. 

“Aardbeien sorbetijs een zoete frisse lekkernij” verder lezen

Het grote IJsboek van Christophe Declercq

Het Grote IJsboek van Christophe Declercq

Heerlijk weertje! Ik geniet met volle teugen van deze ons toebedeelde overvloed aan zonnestralen. Jullie ook? Het enige wat de pret dan nog kan verhogen, is een verkoelend ijsje. En ijs is toch echt het lekkerste als je het zelf maakt. Enkele jaren geleden heb ik me een ijsmachine aangeschaft, een dure aankoop waarover ik lang getwijfeld heb of het dit wel waard was, maar die twijfel was na mijn eerste zelfgedraaide ijsje al snel verdwenen. Waarom zelfgemaakt ijs zoveel lekkerder is? Kijk eens even op de ingrediëntenlijst van het product, zou ik zeggen. Dan snap je het vanzelf. 

Of ik een onvervalste ijsliefhebber ben? Nee, dat denk ik eerlijk gezegd niet. Het is aan mij niet besteed, op het gemak van die Amerikaanse drieliterbakken leeg lepelen. Daarentegen ben ik altijd wel te porren voor een verfijnd ijskoud bolletje met een uitgesproken smaak. Karamel-zeezout bijvoorbeeld. Of chocolade-mint. Nomnomnom. Hoewel ik verschillende boeken over ijs maken in mijn boekenkast heb, is dit Grote IJsboek wel het summum van professionaliteit. De auteur, Christophe Declercq, is vakleraar banket en ijs aan de Brugse bakkerij-, slagerij- en hotelschool Ter Groene Poorte. Hij schreef eerder verschillende boeken over desserts (waaronder ook ijs), maar nu dus dit Grote IJsboek.

“Het grote IJsboek van Christophe Declercq” verder lezen

De Rode Draad

Het rood van aardbeien

Het is vandaag rood, rood en nog meer rood. Deze dag kent de rode draad. Al vroeg in de morgen staat er een alleraardigst koeriermeisje voor mijn deur. In haar hand een doosje gekoelde aardbeien. Sweet Eve, een nieuw ontwikkelde vrucht die zich moet onderscheiden van haar soortgenoten. Geteeld op smaak. Volzoet en aromatisch zijn ze, volgens de meegeleverde folder.

Nu ben ik geen professor in de Aardbeikunde. Gewoonlijk vertrouw ik simpelweg op mijn trouwe smaakpapilletjes. Ooit ben ik een loyaliteitsverdrag met deze bondgenoten aangegaan. Zolang zij geen juichende of uitbundige signalen in mijn mondholte afvuren, blijf ik wie ik ben. Een verdraaid kritische consument. En tot mijn spijt moet ik jullie vertellen dat de termen volzoet en aromatisch ook bij deze rooie nieuweling niet worden waargemaakt. Deceptie alom.

Er blijken in deze moderne tijd geen aardbei meer geteeld te kunnen worden die dezelfde smaaksensatie teweeg brengt als die van pakweg 25 jaar geleden. Op ons postzegelformaat moestuintje van weleer, plukten we de heerlijkste vruchten, waaronder bessen, bramen en frambozen. En tevens waanzinnig smakelijke zomerkoninkjes. Corona heetten ze. Of Senga Sengana. Vol overgave lagen ze daar, op hun bedjes van stro, te soezen in de zon tot ze volgroeid genoeg waren om geplukt te worden. Dat deden we met zachte hand. Want o, wat waren ze fragiel en sappig deze beitjes. Met het verrukkelijke aroma van échte aardbeien.

Natuurlijk weet ik dat deze corona niet voldoet aan de huidige eisen van de producent. Ze zijn slechts beperkt houdbaar en dus niet rendabel. Tussen producent en consument ligt al snel een logistiek traject van drie à vier dagen. En tja, dan zijn die superzachte corona’s natuurlijk allang tot moes verworden. Maar er is meer aan de hand. De meeste fruitsoorten hebben volle grond nodig. Waarom? Een goede bodemsamenstelling bevat mineralen die middels de sapstroom in het fruit terecht komen. Hierdoor krijgt elke vrucht “terroir”, ofwel je proeft overduidelijk de bodem erin terug. Het is eigenlijk zo’n beetje hetzelfde als met bepaalde soorten wijn of kaas: je bent er een liefhebber van of niet. In ieder geval is het een onmiskenbaar onderdeel van de kwaliteIt.

Een tiental minuten internet-speurwerk leverde het volgende resultaat op. “De Sweet Eve aardbeien worden op een substraat in de buitenlucht geteeld. Hierdoor kunnen ze gedurende het Nederlandse seizoen langer en constanter worden aangeleverd dan de aardbeien van de volle grond.”
Goed, ik weet voldoende. Het is het zoveelste product dat in de markt gezet wordt middels een grootscheepse marketingcampagne. Leuk bedacht, maar het heeft een verhullend effect op de uiteindelijke smaak. En die smaak … was dat nu eigenlijk niet de essentie van het hele verhaal? Jezelf als producent onderscheiden doe je niet door een strakke promotie, een innovatieve verpakking of een leuk naampje. Hoe vaak moet het nog gezegd worden? Het is slechts de smáák die blijft hangen. Niet meer. Niet minder. Ho effe, *steekt beide handen in de lucht* don’t shoot the messenger.

Gelukkig was er nog meer rood vandaag. Honingzoete, biologische cherrytomaatjes van kwekerij Zuidbos in Noordgouwe. Hoewel ik de truc van het drogen al een flink aantal keren had toegepast, moet ik toegeven dat het geheugen van een mens soms gelijk staat aan een emmer met een gat erin. Van boven komen er telkens nieuwe dingen bij en aan de onderkant loopt het er in een gestaag tempo weer uit. Dank dus aan Tessa van I am cooking with love voor de reminder. Dankzij haar heb ik opnieuw een fikse pot homemade gedroogde tomaatjes in mijn fridge.