Pommes Duchesse de zelfgemaakte versie

Pommes duchesse

Zonder friteuse kan het leven soms heel erg onaangenaam zijn. Wanneer je bijvoorbeeld op een luie zondag, na een wel erg povere avondmaaltijd, rond een uur of negen je maag hoort knorren. Visioenen van puntzakken goudgele frietjes, voorzien van een dikke klodder mayo, trekken op zulke momenten aan mijn geestesoog voorbij. Maar goed, ik ben nu eenmaal niet in het bezit van zo’n elektrisch frituurgeval, dus blijft er weinig anders over dan een bezoek aan de plaatselijke snackbar. En of dat nu altijd zo’n doorslaand succes is? Het antwoord is simpel: nee.

Diep in mijn hart wil ik ook helemaal niet aan gefrituurde etenswaren denken. Waarom niet? Omdat het niet gezond is en ook omdat ik weet van mezelf dat ik de verleidingen slecht kan weerstaan als er zich eenmaal kroketjes of aardappelstaafjes in de vriezer zouden bevinden. Zonder friteuse is het heerlijk rustig in huize Eetplezier. Nooit twijfelen, nooit dubben tussen “zal ik wel” of “zal ik niet”.

“Pommes Duchesse de zelfgemaakte versie” verder lezen

Massamancurry met biefstukreepjes

Massamancurry met biefstukreepjes

Al bijna 10 dagen lang hebben G en ik heel traditionele maaltijden gegeten. Enerzijds omdat de puf ontbreekt om culinaire toestanden uit te halen en anderzijds omdat er nu eenmaal een beperkt aantal uren in een dag zitten. Soms dient men nu eenmaal creatief om te gaan met het fenomeen tijd.

Ook vandaag staat er in de middaguren weer van alles op de planning. Dat weerhoudt me er nu echt niet langer van om een pittig bordje anders-dan-anders op tafel te willen zetten. Dan is een gerecht als deze massamancurry ideaal. In de morgen kun je alle voorbereidingen treffen en in de avonduren hoef je alleen nog maar rijst te koken, aangevuld met wat groente.

“Massamancurry met biefstukreepjes” verder lezen

Aardappelsalade met boontjes en feta

Aardappelsalade met boontjes

En de zomer, hij dendert voort! Er lijkt maar geen eind te komen aan de stralend-blauwe lucht, terwijl het gewoonlijk zo spaarzaam voorkomt in Nederland. Hoewel we nu allemaal lijken te verlangen naar een verfrissend buitje, durf ik toch te wedden dat we dagenlang plenzende regen vele malen eerder beu zijn dan deze tropische temperaturen. Dus laten we er met z’n allen nog maar even flink van genieten!

Dat neemt niet weg dat op deze dag de behoefte aan fris, fruitig en licht-verteerbaar voedsel groot is. Heel begrijpelijk. Omdat hier – met een overvloed aan koel blauw water om me heen – de hitte nog draaglijk is, draag ik deze salade dan ook op aan alle Zuid- Limburgers,  Achterhoekers en Tukkers. Ik verzeker u: de eerste wolkjes zijn in aantocht. “Aardappelsalade met boontjes en feta” verder lezen

Snijbonenstamppot met Italiaanse topping

Snijbonenstamppot

Er zijn weinig groenten die me zo aan de zomer doen denken dan snijbonen. Tijdens het snijden ervan, komt er een overduidelijke “groene” geur bovendrijven, een beetje als de geur van pasgemaaid gras. Het brengt mij altijd terug naar mijn vroegste kinderjaren, waar op elke zomerdag de zon overdadig leek te schijnen en ik na zo’n dag hongerig uitkeek naar de maaltijd die mam op tafel zette. Snijbonen waren favoriet, gevolgd door sperzieboontjes. Mét zure augurken of komkommer erbij. Je verzint het niet.

Zoals beloofd: het recept voor de snijbonenstamppot met Italiaanse topping. Een vega-recept. Misschien voor velen van jullie niet aantrekkelijk genoeg, maar je kunt er natuurlijk altijd vlees naast serveren. De topping geeft dit gerecht een lekker stevige bite, waardoor het befaamde babyvoedsel-mondgevoel verdwijnt als sneeuw voor de zon.

Snijbonenstamppot met Italiaanse topping

Ingrediënten (voor 4 personen)
1,2 kg kruimige aardappelen
3 oudbakken witte boterhammen
1 bakje platte peterselie
2 tenen knoflook
2 eetl olijfolie
1 citroen, schoongeboend
600 gr snijbonen
4 bosuitjes
125 ml melk
30 gr boter
1 eetl dyonmosterd

Bereidingswijze:
Schil de aardappelen, snijd ze in gelijke stukken en kook ze in water met zout in 20 minuten gaar.
Scheur het brood in stukjes.
Doe met de peterselie en knoflook in een keukenmachine en maal in 1 minuut fijn.

Verhit de olie in een koekenpan en bak het broodkruim in 5 minuten lichtbruin en knapperig. Neem van het vuur.
Rasp de gele schil van de citroen erboven en schep om.

Verwijder de steelaanzet en het puntje van de snijbonen en snijd de bonen in stukjes van een 1/2 cm. Kook ze in 8 minuten beetgaar. Snijd ondertussen het wit en groen van de bosuitjes in ringetjes. Giet de snijbonen af.

Doe de melk, boter en mosterd in een steelpan en verwarm. Giet de aardappelen af en laat ze in de pan zonder deksel even droogstomen. Voeg het melkmengsel toe en stamp met de pureestamper tot een grove puree. (Zelf knijp ik de aardappelen door een pureeknijper voor een gladder resultaat). Meng de snijbonen en bosuitjes erdoor. Breng op smaak met peper en zout.

Schep de stamppot in een schaal en strooi de Italiaanse topping erover.

Bron: Allerhande augustus
Snijbonenstamppot 1

Tian met spinazie

Tian met spinazie en kaas

Na een aantal dagen “gemak dient de mens”, is het vandaag business as usual. Op de thuisbasis was er, het is bijna standaard, gierende pret te beleven aan boodschappen doen, drie trommels wasgoed, belastinginspecteurs die alles tot vijf cijfers achter de komma gespecificeerd willen zien en om de feestvreugde nog verder te verhogen ontving ik een cryptisch antwoord op mijn vraag hoe ik een ingewikkeld bouwvoorschrift zou moeten interpreteren. Het schiet allemaal niet op, zullen we maar zeggen.

Gelukkig is er thuis altijd één onwankelbare zekerheid. Als er gegeten gaat worden, moet het gezond zijn. Het eventuele vitaminentekort dient aangevuld te worden, opdat we zonder gewetensbewaren opnieuw voor enkele dagen kunnen afreizen naar ons houten huisje. Gezond. Voor mij betekent het bijna altijd groenten en/of fruit in ruime hoeveelheden. Ik ben opgegroeid in een tijd dat Popeye Neerlands groenteheld was. Eerlijk gezegd had ik het niet zo begrepen op dat idiote mannetje met zijn blikken spinazie en pseudo spierballen. Ik was wel jong, maar niet gek. Spinazie zat nooit in een blik bij ons thuis. Spinazie was een enorme berg groene blaadjes die ons mam dusdanig fanatiek in de wasbak stond te wassen, alsof de complete Sahara eruit gespoeld moest worden.

Gezond, zei mam, als we eindelijk aan tafel zaten, terwijl ze drie grote scheppen op mijn bord lepelde. En ik was een goedgelovig kind. Als mam het zei, was het zo. Bovendien wist zij de groente zo te bereiden, dat hij smaakte naar boter, nootmuskaat en gemalen broodkruim. Nooit met zo’n eng, glibberig sausje, dat ik later enkele keren mocht meemaken bij andere gezinnen. Gelukkig had ik toen al geleerd om beleefd te zeggen dat ik voor de gezelligheid wilde mee-eten, maar dat ik eigenlijk al gegeten had. En daar was geen woord van gelogen, gegeten en gedronken had ik bij de aanblik van die schaal groen-glazige massa.

Tian met spinazie

Nog steeds vind ik spinazie heerlijk. Maar omdat ik steeds minder vlees eet, vind ik het niet altijd eenvoudig een maaltijd te verzinnen waarbij de ijzersmaak van deze groente ten volle naar voren komt. Het blijft zoeken. Met lasagne en citroenricotta is het heerlijk.  Met mascarpone en tomatensaus is het ook zeker niet te versmaden, maar ik wilde dit keer iets anders. Dus week ik uit naar de onvervalste politiek van het Brabantse land. Daar is een heel leutig ministerie van Eten en Drinken gevestigd. Daar verkopen ze geen onzin, geen praatjes voor de vaak, geen opgeklopte economische cijfers. Nee, daar zijn ze bezig met de meest elementaire zaken van het leven: eten en drinken.

En daar zag ik afgelopen week deze tian van spinazie, die ik móést namaken. Ik kan jullie zeggen: het was verrukkelijk! Misschien een beetje droog, dat valt echter eenvoudig op te lossen door er meer spinazie aan toe te voegen. Of minder aardappelen natuurlijk.

Omdat ik de hoeveelheden had verdubbeld, bleef er nog wat van over. Dat eten we dan morgen met een frisse salade erbij als lunch. Twee voor de prijs van één dus. Hoe makkelijk kan politiek bedrijven zijn? Daar is echt geen topsalaris of  Haags pluche voor nodig. Met een fikse dosis Brabantse gemoedelijkheid en een beetje lol om in de keuken te staan, kom je een heel eind.

Tian met spinazie en kaas

Moussaka met feta en Griekse yoghurt

Moussaka met feta

Niet normaal. Het regende afgelopen weekend van zaterdagmorgen 09.00 uur tot en met zondagmiddag 17.00 uur. Dan weer miezeren, dan weer hozen. Geen zonnestraaltje te bekennen. Geheel tegen mijn zin, maar tegelijkertijd met alle soorten van genoegens, breng ik beide dagen binnenshuis door. G. trekt ’s morgens nog een snelle spurt om een aantal boodschapjes binnen te halen, waarna we ons rap terug trekken binnen de muren van onze droge en warme vesting.

Twee lege dagen zonder doelen. O ja, toch wel, één taak blijft overeind op deze zaterdag: moussaka bereiden op een anders-dan-anders-manier. Moussaka met feta en Griekse yoghurt. Maar goed, daar hoeft niet meteen aan begonnen te worden. Met vers gezette thee, chocola en Ipad binnen handbereik begin ik aan Paaz, de debuutroman van Myrthe van der Meer over haar opname op de afdeling psychiatrie van een algemeen ziekenhuis. Geweldig boek!

Ik stuiter met haar mee in een lange reeks van depressieve stemmingen. Vol verbazing stort ik me in de absurde wereld van gekte en chaos. Suïcidaliteit is meer regelmaat dan uitzondering op de Paaz. Gelukkig blijft er, ondanks de zwaarte van de thematiek, volop ruimte voor humor. Ik gniffel heel wat af als Emma één van haar gortdroge opmerkingen plaatst. Met een haast klinische kijk op zichzelf weet de auteur zichzelf en haar medepatiënten te beschrijven. Het lijkt erop alsof ze hiermee de broodnodige afstand creëert en daardoor langzaamaan uit een diep dal weet te klauteren.

Rond vijf uur heb ik nog een vijftigtal bladzijden te gaan. Emma heeft net een gesprek achter de rug met één van haar medebewoners en komt plotseling tot het besef dat de vragen die zij stelt ooit ook aan haar werden gesteld. Dat mensen daarom met elkaar moeten blijven praten. Misschien nog niet eens om antwoorden te krijgen, maar meer om vragen te delen. Omdat sommige vragen aan alle antwoorden voorbij gaan. Omdat sommige vragen te erg zijn om je eentje te dragen.

Maar nu moet ik tocht echt aan de moussaka met feta beginnen, anders wordt het een wel erg karige maaltijd vanavond. Terwijl ik de aardappelen schil en de aubergines in schijven, in een vergiet leg en met zout bestrooi, filosofeer ik in gedachten nog wat door over het bovenstaande. Hoewel ik gezegend ben met een sterk mentaal gestel, stel ik mijzelf ook geregeld vragen. In de loop der tijd heb ik ervaren dat het bezig zijn met de vraag an sich mij meer oplevert dan het uiteindelijke antwoord (als dat al bestaat).

Ter zake! Allereerst twee waarschuwingen: gebruik een ovenschaal met een inhoud van ten minste 2 liter. De mijne leek eerst te klein te zijn en dat veroorzaakt vooraf onnodige paniek. Twee: probeer er géén foto van te maken. Het lukt alleen de profs om het geheel op een kiekje er smakelijk uit te laten zien. Bespaar jezelf en anderen een desillusie. Niemand zit op een rommelig zooitje op een bord te wachten.

Moussaka met feta en Griekse yoghurt

Ingrediënten:
400 gr gehakt h.o.h.
1 ui, gesnipperd
1 blik tomatenblokjes à 400 gr
2 tenen knoflook, fijngehakt
1 tl kaneel
1 tl oregano
2 aubergines, in plakken
500 gr aardappelen, even voorgekookt, in schijfjes
150 gr feta, verkruimeld
2 eieren
150 ml Griekse yoghurt

Bereidingswijze:
Bak het gehakt rul in een koekenpan met wat olijfolie.
Bak dan de ui en knoflook een paar minuten mee.
Roer de tomatenblokjes met de kaneel, oregano en versgemalen peper erdoor.
Laat de saus zachtjes 10 minuten doorkoken.

Als je een grillpan hebt om de aubergineplakken te grillen, kun je die gebruiken.
Ik heb de aubergines gebakken in een koekenplan. Wel tevoren bestrooien met zout, in een vergiet een half uur laten staan en daarna droog deppen met keukenpapier.

Verwarm de oven voor op 200°.
Verdeel de helft van de aardappelschijfjes over de bodem van de schaal en schep de helft van de gehaktsaus erover.
Strooi er een derde van de feta over en leg de helft van de aubergineplakken erop.
Herhaal deze stappen nog een keer.
Klop de eieren los met de yoghurt en de rest van de feta en giet dit uit over de aubergines.
Bak de moussaka in de oven in circa 40 minuten goudbruin en gaar.

aubergines