Roep van de Peel

de man sprak over veenmosveen
een dorp in de verstilde Peel
ik wist niet wat te voelen
dat plekje vertelde me zoveel

hetzelfde woord; een andere mond
niets wees erop
dat jij het was die naast me stond

jij zei het toen
– en ik geloof dat het gisteren was –
jouw allerlaatste dag:
ik was nog in Helenaveen

er heerste levenloze afwachttijd
verlangen naar nog één keertje maar
druppelde uit bleke ogen
een blauwe hand kroop naar opzij

en altijd heb ik beter willen weten
waar het lag of wat je dacht te vinden
daar in het diepe veenmosveen

wat blijft knagen is de zekerheid:
we gaan er nooit meer samen heen

© Nell Nijssen

Asten Dichterbij
Uitg: Henk Berkers Boek & Kantoor
(Asten, september 2008)
ISBN 978-9081-094023

print

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Login with Facebook

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.