Poupée de cire, poupée de son

Ik was negen toen opa zijn pet op de knop
van de leunstoel hing. Zijn stem leek ouder
dan voorheen.

Het kind. De auto die niet stoppen kon.
Omhoog gebogen prikkeldraad.

De naald kraste voor altijd een diepe groef
in de winnares van het Eurovisiesongfestival.

Niemand keek nog naar de kachel. Alleen ik
zag drie gebogen koppen in een breekbaar micaruitje.

Het werd stil in huis. En stervenskoud.

De muziek hoor ik nog wel eens.
Maar nooit meer zonder tik.

© Nell Nijssen (20-10-2013)

print

3 antwoorden op “Poupée de cire, poupée de son”

  1. Dat van die tik in liedjes herken ik zo goed. Je eigen singles en LP hebben dat en als het dan ergens anders hoort weet je precies waar “jouw” tik zit.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Login with Facebook

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.