Fruitspread of jam wat is het verschil?

Jam of fruitspread

Tijdens mijn wekelijkse boodschappenrondje ontwaar ik een product in de schappen, dat schreeuwt om aandacht. Fruitspread! Mijn alter ego, vermomd als gezondheidsfreak die mij regelmatig op het rechte pad houdt met zaken als teveel zout, suiker en vet, roept op dat moment dringend om focus en aandacht. Past dit fruitsmeerseltje binnen het dagelijkse eetpatroon van vrouwtje Eetplezier? En wat is precies het verschil tussen fruitspread of jam? Ik ga op onderzoek uit.

Jam eten we allemaal wel eens, vooral op een beschuitje bij het ontbijt. “Gewone” jam dient volgens de Nederlandse Warenwet ten minste 350 gram vruchten per kg – veelal aangeduid als pulp – te bevatten. Voor de zogenaamde “extra jam” hoort dit ten minste 450 gram per kg te zijn.

“Fruitspread of jam wat is het verschil?” verder lezen

Witte bolletjes met olijven en oregano

Witte bolletjes met olijven en oregano

Ondanks de aanhoudende hitte overheerst de broodbakeuforie in huize Eetplezier. Dat komt enerzijds omdat de lokale, ambachtelijke bakkerij heeft aangekondigd er mee te gaan stoppen – de enige plek waar brood nog naar gebakken granen smaakt en niet naar gestoomd karton -en anderzijds omdat zo’n zelfgebakken broodje toch nog nét iets meer voldoening geeft als je er dikke sneden van snijdt. 

Op de dag van deze witte bolletjes met olijven en oregano staat er een geurige bouillonnetje te  trekken op het fornuis. Kort voor etenstijd ga ik deze vullen met allerhande vers gesneden groenten en kruiden. Precies zoals vroeger thuis de zondagse soep werd opgediend. En soep hoort eigenlijk standaard voorzien te zijn van een knapperig broodje. Lekker dik met roomboter besmeerd. Jammer dat dat soort gedachten altijd bij me opkomen als de tijd gaat dringen. Jawel, ze waren net op tijd klaar om genuttigd te worden naast de soep, maar qua planning had het allemaal iets bedroevends.

“Witte bolletjes met olijven en oregano” verder lezen

Semolinabrood op de wijze van Levine

Semolinabrood

Sinds mijn interne gangenstelsel met enige regelmaat laat weten dat zij niet gediend is van een overvloed aan vezelige bestanddelen, zoek ik mijn toevlucht nogal eens tot wat minder zware broodsoorten. Gezond volkorenbrood, liefst zelfgebakken, was tot nu toe altijd favoriet in huize Eetplezier. Het vult heerlijk en ik kan er met smaak enkele sneden van wegwerken, maar mijn buik denkt daar tegenwoordig anders over.

Ik hoor steeds vaker stemmen uit mijn diepste krochten opduiken: “het mag allemaal best een beetje minder gezond, hoor” en “wij zijn hier ook niet meer zo piep om alles te kunnen verteren“. Tsja, daarmee hebben ze een punt, daar binnen. Vroeger knorde ik de nacht vrolijk door na een (te) overvloedige maaltijd, besprenkeld met de nodige glazen alcoholica, tegenwoordig dien ik erop te letten na acht uur niet te veel meer te nuttigen.

“Semolinabrood op de wijze van Levine” verder lezen

Een uitgekookte zaak – Peter Klosse

Een uitgekookte zaak

Een uitgekookte zaak van Peter Klosse mag met recht gedefinieerd worden als een culinaire thriller. In dit spannende boek wordt de lezer niet alleen een kijkje gegund in de wondere wereld van de voedingsmiddelenindustrie, maar tevens in de van de keukens van topchefs. Niets is wat het lijkt op het terrein van voedsel. In de laboratoria van CuliFood worden kunstmatige additieven bedacht en ontwikkeld, welke door de industrie gretig worden toegepast in de meest innovatieve producten. 

Het lijkt haast onvoorstelbaar, toch krijgt CuliFood het voor elkaar om ijs te maken dat niet smelt, fruit dat smaakt als fruit, maar in feite bestaat uit diverse synthetische stoffen en als topping voor de pizza ontwikkelen ze een goedkoop smeltbaar goedje dat voor de consument nog steeds smaakt en ruikt als kaas, maar qua samenstelling helemaal niets van doen heeft met het bekende goudgele mengsel van melk, stremsel, zuursel en zout. 

“Een uitgekookte zaak – Peter Klosse” verder lezen

Tea Loaf naar recept van Regula Ysewijn

Tea Loaf

Kijk, dit vind ik nou echt leuk aan fröbelen in de keuken: terwijl je bezig bent dénk je wat kan dit in hemelsnaam worden, maar als dan na krap 90 minuten je stoutste verwachtingen worden overtroffen is het uiteraard dubbel pret. 

Enkele weken geleden kocht ik het “Brits Bakboek” samengesteld door Regula Ysewijn. Authentieke Britse bakrecepten, daar doe je vrouwtje Eetplezier een groot plezier mee. Niet eens vanwege het vakkundig assembleren van bloem, suiker, boter en eieren, dat is nu eenmaal niet zo heel erg aan mij besteed, maar dat recepten voorzien zijn van een tekst omtrent de oorsprong en tradities die ermee samenhangen, dan ben ik toch echt verkocht. Brits gebak: dat is warmte en gezelligheid. En jawel, ook daarvoor sta ik vooraan in de rij! Bovendien – laat ik het nog maar eens herhalen – we kopen nooit “zomaar” een product, in diezelfde koop ligt altijd een illusie, een droom, besloten. Onbewust hoop ik nog steeds dat mijn alter ego uitgroeit tot een kloon van Mary Berry.

“Tea Loaf naar recept van Regula Ysewijn” verder lezen

Croque Monsieur de heerlijke Vlaamse tosti

Croque Monsieur

Nergens eet ik lekkerder tosti’s dan in Vlaanderen. Dit is natuurlijk vloeken in de kerk, want de benaming tosti is puur Nederlands. Onze zuiderburen hanteren het parmantige  croque-monsieur, wat misschien wel duizend maal  prettiger klinkt. Iets als: lekker knapperig en van binnen heerlijk zacht.

Het is een doodsimpel gerecht, in te zetten als niemand zin heeft om te koken óf als simpelweg de tijd ontbreekt voor het bereiden van een warme maaltijd ofwel omdat je zo’n gebakken sandwich met loeihete gesmolten kaas gewoon er-rug lekker vindt.

“Croque Monsieur de heerlijke Vlaamse tosti” verder lezen