Kersttulband met amandelspijs

Kersttulband met amandelspijs

Ja, ja, ik ben rijkelijk laat met dit recept, ik weet het. Maar laat je niet tegenhouden door het woord Kerst in dit recept, want deze rijk gevulde tulband smaakt op Nieuwjaarsdag, met Pasen of elke andere feestelijke dag, ook geweldig lekker! Wat ik er zo bijzonder aan vond is het feit dat in dit recept de amandelspijs door het deeg verwerkt zit, in plaats van een aparte brok. Persoonlijk vind ik dit een heel wat aangenamer mondgevoel geven. 

Vruchtjes in cognac geweekt zijn natuurlijk het summum van snoeperij en tezamen met het rijke, volle deeg maakt het deze tulband tot een ware traktatie. En ach, als je je qua overvloedig eten niet al teveel hebt laten gaan in de afgelopen dagen, staat niets in je weg om alsnog deze Kersttulband met amandelspijs te bakken. 

“Kersttulband met amandelspijs” verder lezen

Gezonde feestdagen en een zorgeloos 2021

Gezonde feestdagen en een zorgeloos 2021

Lieve lezers/vrienden,

Wat een vervelend jaar heeft een ieder van ons achter de rug. Voor de één zal het, vanwege  rechtstreekse confrontatie, vele malen zwaarder geweest zijn dan voor de ander die alles vanaf de zijlijn mocht beleven, maar in alle opzichten werd dit jaar geen parel aan het collier van ons bestaan.

Gelukkig is er altijd nog het licht van de verborgen diamantjes. Zoek ernaar en je zult ze vinden. In het kwinkelerende roodborstje en de aarzelende dauwdruppel. In de geur van versgebakken brood en de pan aromatische bouillon op je fornuis. In het kaartje in de uitgestoken hand van je onbekende buren en de warme stem aan de andere kant van je telefoon.

Uit de grond van mijn hart wil ik jullie bedanken voor het lezen van en reageren op Eetplezier & Meer. Het doet mij goed om te ervaren hoe vaak mensen op zoek zijn naar recepten die mij zelf ook enorm aanspreken. Laten we ons in het nieuwe jaar focussen op die dingen die het leven waard maken geleefd te worden: koken, bakken en vooral genieten van al dat heerlijks.

Ik wens jullie gezonde feestdagen en een zorgeloos 2021! 
 

Dat de hoop op beter altijd blijft, alsof
het er steevast was en nooit verdwijnen zal.

Uit haar kwam ik, uit hem ontstond een sterker mens.
Schepen tonen me het steen van de wereld. Achter de tijd
wordt de zon al groter, daar geef jij mij handenvol

oneindigheid. Het voelt alsof de avond valt. Maar
wolken snellen voort, langs helverlichte
ankerplaatsen. En de stilte wuift de dag nog lang
niet uit. Er valt nog zo ontzettend veel te leven.

© Nell Nijssen 22-12-2020

 

Zoute pretzels ofwel de Amerikaanse broodjes

Zoute pretzels ofwel de Amerikaanse broodjes
Voorheen associeerde ik pretzels altijd met de smaakloze zoutjes in de rode doosjes uit mijn kinderjaren. Het suggereerde een soort van feestelijkheid die nooit werd waargemaakt, ondanks de grove zoutkorreltjes op de bovenkant van de mini-krakelingetjes, die grotendeels voor de smaak zorgden. Later werd deze associatie vervangen door beelden van knapperig-warme broodjes met een enigszins chewy binnenkant, inclusief de allesbepalende zoutkorrels op de bovenkant.

De oorsprong hiervan is gelegen in het snoepreisje dat mijn eigen G ooit maakte naar New York. Wekenlang heeft hij me na deze enerverende trip de ogen uitgestoken met de meest bizarre ervaringen uit de stad die nooit slaapt. Als thuisblijver mocht ik genoegen nemen met zijn enthousiaste verhalen over de reusachtige afmetingen van zijn kamer-voor-één in het luxueuze Hilton, de imposante wolkenkrabbers die overal om hem heen opdoemden, het hoge bling-bling-gehalte van winkels op 5th Avenue, het panoramische uitzicht over NY vanaf het Empire State Building en het plezier met zijn vakbroeders op de bescheiden, maar o zo gezellige ijsbaan nabij Rockefeller Centre. Hier stonden dan tevens de kraampjes met versgebakken zoute pretzels ofwel de Amerikaanse broodjes welteverstaan. 

De gehele Amerikaanse culinaire poppenkast heeft G. aldaar naar binnen mogen werken. Sticky donuts en pancakes tijdens het ontbijt. Pizza’s van het formaat karrenwiel. Driedubbel dik gestapelde hamburgers, gepropt tussen een halve groentelade. Megabekers salted-caramel ijs. Key Lime pie in punten waar we hier een half weeshuis mee voeden. BLT-sandwiches als flatgebouwen. En hoewel ik absoluut geen voorstander ben van druipend junkfood, lieten mijn speekselklieren zich bepaald niet onbetuigd tijdens zijn levendige verhalen. 
“Zoute pretzels ofwel de Amerikaanse broodjes” verder lezen

The Pie Room van Calum Franklin

The Pie Room

Waar wij in Nederland onze meesterbakkers voornamelijk kennen van zoete, tongstrelende patisserie,  in Engeland heeft men speciale pasteibakkers. Want pies (spreek uit: paais) zijn hét ultieme volksvoedsel bij onze westerburen. Vaak komen we in Nederland niet verder dan een hartige taart met prei, ui en kaas, maar in het Verenigd Koninkrijk weten ze zo’n beetje alles wat eetbaar is te verstoppen in een korst- of bladerdeegje. Worst, rundvlees, garnalen, niertjes, kalkoen, het kan zo gek niet zijn of men weet er een pastei van te maken. Meestal weten ze die dan ook nog artistiek te versieren, waardoor er niet alleen tongstrelende, maar tevens oogstrelende kunstwerkjes ontstaan.

Calum Franklin is zo’n creatieve pasteibakker en meteen ook eentje van de bovenste plank. Of zoals Jamie Oliver op de cover van het boek The Pie Room stelt: “Calum is the Pie King”. In de gelijknamige bakkerij, gevestigd in hartje Londen, bakt deze Koning der Pasteien de meest fantastische creaties met deeg. Het doet de harten van veel Britten sneller kloppen om in deze karakteristiek ingerichte winkel annex brasserie iets van Franklins iconische creaties te kunnen kopen dan wel te consumeren. De befaamde beef Wellington, een pastei met kip, champignons en dragon of de Tatin met rode ui, wortel en hazelnoot: stuk voor stuk vechten deze gerechten hier om de gunsten van de klant. 

“The Pie Room van Calum Franklin” verder lezen

Risi e bisi uit de Bijbel van de Italiaanse keuken

Risi e bisi uit de Bijbel van de Italiaanse keuken
In huize Eetplezier zijn we dol op de Italiaanse keuken, omdat er zoveel bestanddelen in gebruikt worden die zo lekker weghappen. Tomaten, olijven, courgettes, kappertjes, kaasjes, noem maar op. Het mag dan cucina povera heten, voor mij is een bordje pasta altijd een feest van gulle overvloed. Rijke, volle sauzen, vergezeld van een fonkelende robijnrode sangiovese. Of juist heerlijk lichte gerechten met een speelse vermentino ernaast. 

Risotto behoort ook toe aan de traditionele Italiaanse keuken. Moeilijk te bereiden is dit gerecht zeker niet, maar je gaat het pas leren als je het doorhebt, om het maar eens op z’n Cruijffiaans te zeggen. Risotto flans je niet even snel na je werk in elkaar. Neem de tijd ervoor, zet een rustig muziekje op en geef de rijst alle tijd om de bouillon rustig op te slurpen.
“Risi e bisi uit de Bijbel van de Italiaanse keuken” verder lezen

Gingerbread koekemannetjes een feestelijk koekje

Gingerbread koekemannetjes een feestelijk koekje
Laat ik het om te beginnen even goed uitleggen: onder de tien, kun je nog zo blij als een kind. Zorgeloos verrukt. Uitzinnig van blijdschap. Soms zelfs tot tranen geroerd. Eenmaal de volwassen leeftijd bereikt, kan een mens even zo goed nog verheugd of jolig zijn, maar het grenzeloze is er wel een beetje vanaf. Het wordt meer glimlachen dan onbedaarlijk schateren.

De laatste keer dat ik in extase was van opgetogenheid moet ik acht jaar geweest zijn. Nadat ik avonden lang keihard gezongen had voor die goedgeefse Spanjaard op zijn witte paard, vond ik dan eindelijk het lang begeerde speelgoed in mijn schoen naast de ronkende kolenkachel: Elektro. Het was voor die tijd het meest ultieme high-tech spelletje dat maar te bedenken viel. Op een welhaast magische manier wist “het spel” de juiste antwoorden op best lastige vragen te geven. Veel later, toen het spel half gesloopt was, kwam ik erachter bij vraag 1 altijd antwoord 3 hoorde, welke kaart je er ook instopte. Nog wat later begreep ik de wirwar van dunne kabeltjes aan de achterkant van het spel. Maar dat terzijde.
 
 
“Gingerbread koekemannetjes een feestelijk koekje” verder lezen