Geroosterde regenboogwortelen met yoghurtdressing

Geroosterde regenboogwortelen

Vier februari 2020. Zo’n dag waarop een mens denkt: laat ik eens regenboogwortelen proberen. Want ja, je loopt in de supermarkt en je kunt nergens die normale oranje-gekleurde staken vinden die men wortelen noemt. Ervoor in de plaats liggen er wel de hippe regenboogwortelen. Oranje, paars, geel. Heel mooi om naar te kijken, maar wat moet een mens ermee?

Op weg naar huis bedenk ik om ze te gaan roosteren. Vermoedelijk zullen ze daardoor hun kleur behouden, fantaseer ik erop los. Ik sta bekend om mijn fantasieën en ik moet eerlijk bekennen dat ik ze koester. Zonder fantasie een inhoudsloos bestaan. 

“Geroosterde regenboogwortelen met yoghurtdressing” verder lezen

Quiche Lorraine de lichte versie

Quiche Lorraine

In de koelkast lagen drie preitjes te wachten op hun eindbestemming. Ze waren er gedurende de wachttijd niet fleuriger op geworden, maar nog wel heel goed bruikbaar. Ook de scharrelspekjes – ziet hier de bekende uitzondering op het vleesverbruik in huize Eetplezier – lagen al geruime tijd te lonken. Bijna als vanzelf ontpoppen er dan woorden in mijn hoofd: quiche Lorraine.

Hartige taart, met een deftig woord quiche, is een gewild onderdeel van onze dagelijkse voedselvoorziening. Het zorgt voor variatie tussen alle rijst- en pastagerechten door en smaakt altijd even fantastisch. Lukt ook altijd prima en dat is voor een bakkluns als ik iedere keer weer een heerlijke voldoening.

“Quiche Lorraine de lichte versie” verder lezen

Salade van bloedsinaasappel met burrata en venkel

Salade van bloedsinaasappel met burrata en venkel

Nu we in huize Eetplezier het vlees voor altijd (nou ja, uitzonderingen daargelaten) achter ons hebben gelaten, worden de warme maaltijden veelal aangevuld met zelfgemaakte burgers, paddenstoelen en kaas. Veel kaas. In alle vormen en smaken. Oude kaas vooral, vers geraspt, nooit zomaar uit een plastic zakje gestrooid. Heerlijk door een bloemkool, prei- of witlofschotel. Of feta in een stevige Griekse maaltijdsalade en als topping op gevulde paprika. Halloumi ben ik inmiddels ook aan het ontdekken. Ja, ik weet het: als vooroploper sta ik niet te boek. 

Buffelmozzarella, nog zo’n kaasje dat al vele jaren met veel genoegen wordt gegeten hier. Natuurlijk bijzonder smakelijk over de pizza, maar nog vele malen fijner en delicater is het zachtere zusje ervan: de burrata. Inmiddels is ook dit product behoorlijk ingeburgerd in Nederland en gewoon te koop bij de Appie of een collega grootgrutter. Burrata is simpelweg mozzarella gevuld met extra room. Het is afkomstig uit Puglia (Italië) en is een ware delicatesse uit de Italiaanse keuken.

“Salade van bloedsinaasappel met burrata en venkel” verder lezen

De Melksalon – Reineke van Wouwe

De Melksalon

Toen ik in 1976, als Brabants meisje de devote Mariabeeldjes voorgoed achter me liet en in Goes mijn intrek nam, hoorde ik voor het eerst mensen praten over De Melksalon. Ik wist niet wat ik me er bij moest voorstellen. Met mijn diepgewortelde afkeer van melk was er ook geen enkele reden om er verder naar te vragen. Toch is het altijd in mijn gedachten blijven hangen, temeer omdat er met een zeker ontzag over werd gesproken en de naam veel mysterie in zich herbergde. Kon je er slechts koude of warme melk gebruiken of moest ik het zien als de voorloper van de moderne lunchroom?

Nu, janauri 2020, kom ik tussen de namen van mijn Kobo Plus-abonnement een boek tegen met de veelzeggende titel De Melksalon, geschreven door Reineke van Wouwe. Welja, alsof het zo moet zijn: het vormt de basis van een Zeeuws familieverhaal. Ik besluit het te gaan lezen. Wellicht word ik er wijzer van. 

“De Melksalon – Reineke van Wouwe” verder lezen

Limoncello mascarponetaart

Limoncello mascarponetaart

Het is een grauwe, gure zaterdag in januari. Grey Saturday, beslis ik, terwijl ik de gordijnen opentrek en een diepe geeuw wegmoffel achter mijn zojuist gepoetste kiezen. Vandaag wil ik me niet laten inpakken door mijn jaarlijkse winterblues. Tijd om de lichtheid van het winterse bestaan op te gaan zoeken. Sommige mensen boeken daarvoor een vakantie naar warmer oorden, ik zoek liever de intimiteit van mijn keukentje op. 

En hoewel ik van nature totaal geen zoetekauw ben, lees ik regelmatig recepten (deze komt uit de digitale versie van het Delicious magazine)  die ik gewoonweg moet maken, om de smaak te ervaren die als het ware van de woorden afdruipt. Ja, ik kan tamelijk goed fantaseren, in mijn hoofd is het een circus aan smaken en geuren. Is deze limoncello mascarponetaart inderdaad zo lekker als hij doet vermoeden? Ik heb de gebruikte limoncello met 25 ml vermeerderd en had het idee dat het nog iets citroeniger mocht smaken, maar voor het overige was hij fantastisch gelukt. Oké, voor een onhandig uilskuiken als ik is het aanbrengen van de koekrand een ware ramp, maar dat minutenlange geklungel proef je gelukkig niet terug. 

“Limoncello mascarponetaart” verder lezen

Zin en onzin in de supermarkt door Loethe Olthuis

Zin en onzin in de supermarkt

Boodschappen doen behoort niet direct tot mijn meest favoriete bezigheid. Correctie: natuurlijk wél als ik diezelfde aankopen kan doen in speciaal- of delicatessenzaken, maar voor het inslaan van de basale, wekelijkse voedingsmiddelen dien ik toch echt moed te verzamelen. Dat komt mede door het enorme aanbod van vandaag in de supermarkten – welk normaal mens weet te kiezen uit 45 soorten jam?- en de wirwar aan schreeuwerige, felgekleurde verpakkingen.

Ik ben zwaar allergisch (in figuurlijke zin) voor zogenaamde “knutsel-producten”. Deze zijn meestal verpakt in pak en zak en worden door grote voedingsmiddelenfabrikanten als Unilever in de markt gezet om de consument te behagen. Met een overload aan kunst- en hulpmiddelen fröbelt de producent een aantal ingrediënten bijeen, waarna de kooplustige afnemer dit eenvoudig kan assembleren tot iets heerlijks als “Oma’s ambachtelijke appeltaart”. Ditzelfde kunstje geldt voor “Zuid-Afrikaanse Bobotie” of een “Kip piri-piri”. Voor wie gemakshalve geen etiketten leest, kunnen dit soort producten wellicht een uitkomst zijn; wie ze wel leest, weet dat ze bol staan van synthetische stoffen en helemaal niets meer van doen hebben met puur c.q. gezond eten.

“Zin en onzin in de supermarkt door Loethe Olthuis” verder lezen