When life gives you lemons

If life gives you lemons

In mijn leven bestaan er twee spelbrekers. Twee. Niet veel, hoor ik jullie denken. Dat is ook zo. Van nature zie ik de glazen altijd halfvol, dus is mijn stellige overtuiging dat het aantal indringers die het spel weten te bederven, nog reuze meevalt.

Mijn vijandelijk gezinde medespelers in het leven van alledag bestaan uit twee componenten, te weten het Hollandse weer (hoe banaal het ook mag klinken) én mijn eigen lijf (ook dat is voor veel mensen een dusdanig vertrouwd mechanisme dat het niet snel als storend wordt ervaren). Als één van hen komt opdagen, is er nog weinig aan de hand. Een stralende zon aan een hemelsblauw firmament met aangename temperaturen, kan de strijd met een lichaam vol ongerief en  pijn wel aan. Andersom ook: opgewekt trotseer ik met een weldadig en soepel aanvoelend bewegingsapparaat, venijnige oostenwinden of miezerige regengordijnen. 

“When life gives you lemons” verder lezen

Tartelettes van knolselderij en zoete aardappel

Tartelettes van knolselderij en zoete aardappel

Op een ijskoude januarimaand In 1956 werd ik onder het tiende teken van de dierenriem geboren. De bijbehorende karaktereigenschappen werden niet direct zichtbaar, maar gaandeweg mijn kinderjaren begon men toch wel al redelijk snel in te zien dat het hier een klein Steenbokje betrof. Had ik eenmaal een plan of een doel voor ogen, dan was ik niet van plan dit zomaar op te geven.

Kleine Steenbokjes worden groot en al ben ik uitgegroeid tot een rasechte twijfelaar, een zekere eigengereidheid is mij ook niet vreemd. Er valt prima mee te leven, hoewel mensen in mijn omgeving daar soms weer heel anders over denken. Maar goed: alles heeft twee kanten in het leven, het glas is halfleeg óf halfvol. Ik kies vaak voor de laatste optie, dus  kun je onwrikbare koppigheid ook positief interpreteren, zoals: een eigen visie hebben met duidelijke doelen en zonder omwegen eropaf. Geloven in jezelf, dat vormt wel beetje de rode draad in mijn leven. Eenmaal ingenomen standpunten nemen zo snel geen andere wending. 

“Tartelettes van knolselderij en zoete aardappel” verder lezen

Hutspot met zoete aardappel en venkeljus

Hutspot met zoete aardappel en venkeljus

Ook al lijkt het buiten in de verste verte niet op winter, toch kreeg ik vandaag plotseling enorme trek in oer-Hollandse wintergerechten. Zuurkoolstamppot, boerenkool met rookworst, stevige erwtensoep of  smeuïge hutspot. Waarschijnlijk heeft het ook iets met weemoed naar mijn kinderjaren te maken. Toen mijn bordje nog steevast voor me werd neergezet en van mij nog geen enkele verantwoordelijkheid werd verwacht. Een overzichtelijke tijd met uren, dagen, maanden in overvloed om louter met mezelf bezig te zijn.

“Hutspot met zoete aardappel en venkeljus” verder lezen

Havermoutkoekjes met pindakaas

Havermoutkoekjes met pindakaas

Ik schrijf 15 november 2019. Opnieuw zo’n grauwe, gure winterdag, waarop alle lichtheid verdwenen lijkt te zijn. Jullie weten het ondertussen: ik behoor tot de grote groep personen die deze maanden dóórkomt op de slepende tonen van een tergend langzame winterblues. Noem het overleven. Of dreinen. Voor mijn part muggenziften, als je maar nooit je kouwe vlerken in mijn nek legt, want dan is de kans groot dat ik opeens verander in een soort Hulk. Nou ja, de mini-versie dan.

Mocht ik me vrijelijk kunnen uitspreken, iets wat ik overigens niet gauw doe, dan kwamen er zeker enige stoere krachttermen uit mijn mond bij het aanschouwen van de zoveelste grijze dag deze maand. Enfin, een mens moet voort, dus geen gemekker. Overigens is het nog slechts 31 dagen na nu en dan gaat – gelukkig – de voorzichtige opmaat naar een volgende zomer al van start. Hoe goed klinkt dat? Weliswaar begint dan tevens de meteorologische winter en kunnen we vorst en sneeuw verwachten, de enige échte Siberische kou dus, maar dat is altijd nog minder erg dan te moeten leven in een cocon van muiskleurige treurnis zonder één gering sprankje zon. 

“Havermoutkoekjes met pindakaas” verder lezen

Onstilbare leeshonger op latere leeftijd

Onstilbare leeshonger

Over een groot half jaar bereikt mam de respectabele leeftijd van negentig jaar. Ik hoop dat ze dan nog steeds zo vitaal en helder van geest is als vandaag. Als we tegenstrijdige gedachten hebben over een bepaalde herinnering, heb ik inmiddels afgeleerd om te gaan strijden erover. Mam heeft het namelijk altijd bij het rechte eind. Vaak genoeg moet ik nederig mijn hoofd buigen, als achteraf blijkt dat mams geheugen veel beter functioneert dan mijn warrige hersencellen, die nogal de neiging hebben om van hot naar her te springen.

Men zegt dat bingo spelen de rijpere geest scherp houdt. Mam heeft nooit van spelletjes gehouden, al helemaal niet als dit ook nog eens plaatsvindt in een helverlicht zaaltje, gezeten aan formica tafeltjes, waarbij ze omringd wordt door een substantieel gedeelte  grijze golf.

“Onstilbare leeshonger op latere leeftijd” verder lezen

Pastinaaksoep van Jamie Oliver

Pastinaaksoep van Jamie Oliver

Sinds enkele weken bestel ik regelmatig mijn (biologische) groenten bij De Grote Verleiding in Kruiningen. De smaak van biologische wortelen, witlof, rode kool etc is echt tien beter dan die van regulier geteelde groenten: zoeter, voller, aromatischer. Een ander voordeel is dat ik sneller geneigd bent zogenaamde “vergeten groenten” te eten. Vergeten groenten zoals pastinaak, aardpeer, koolrabi deden enkele jaren geleden hun naam wel degelijk eer aan, maar het onder de aandacht brengen van deze groep wortelen en knollen heeft zijn vruchten afgeworpen. Je ziet ze tegenwoordig gebroederlijk naast de witlof en de bloemkool in de supermarkt liggen.

Vervolgens rijst de vraag: wat doet een mens met die vaak monsterlijk uitziende groenten? Nou, ik kan jullie vergenoegd mededelen dat ik daar inmiddels veel toepassingen voor heb gevonden. Grof raspen, mengen met panko of semolina, daarna flink op smaak brengen met ui en kruiden en bakken als een burger. 

“Pastinaaksoep van Jamie Oliver” verder lezen