We zijn verdwaald van Manon Duintjer

We zijn verdwaald

Al sinds haar vroege kinderjaren weet de hoofdpersoon Kim niet beter dan dat haar vader, een gevierd professor, onophoudelijk op zoek is naar spiritualiteit en verlichting. Hij dweept met geestdriftige goeroe’s en bezoekt met enige regelmaat Indiase ashrams om zijn eigen identiteit te zoeken. Of zijn latente homoseksualiteit en de daardoor veroorzaakte echtscheiding hieraan ten grondslag liggen, is zowel voor Kim als voor de lezer niet helemaal duidelijk.

Dat maakt “We zijn verdwaald” voor mij extra interessant: het zet je vanaf de eerste pagina’s direct aan het denken, want zijn we niet allemaal een klein beetje “verdwaald”? Waar sta ik zelf eigenlijk precies binnen mijn netwerk van intermenselijke relaties? En vooral: hoe is het gesteld met mijn eigen ouder-kindrelatie? Binnen de ietwat broeierige, mystieke sfeer van spirituele zaken zoals yoga en meditatie, beland ik bijna automatisch ook in een soort persoonlijk doolhof.

“We zijn verdwaald van Manon Duintjer” verder lezen

Minicrackers met rozemarijn en Parmezaanse kaas

Minicrackers met rozemarijn

Vanuit een onbedwingbaar verlangen naar meer, nóg meer informatie, over alles wat met eten en drinken te maakt heeft, lees ik de meeste recent verschenen kookboeken. Lezen ja, dat zei ik. Vaak gaan er van die zelfklevende memootjes tussen, maar even zo vaak blijven die voor altijd zitten waar ze zaten en zijn ze slechts bedoeld ter inspiratie. Kookboeken spel ik alsof het een spannende roman betreft: aandachtig lezend próéf ik de smaak, geur en sfeer die aan de beschreven gerechten kleeft.

Foodblogs lezen ook zo lekker weg. In de loop der jaren heb ik er al heel wat zien verschijnen. Allemaal even enthousiast, maar veel ervan zie ik na korte tijd toch ten onder gaan in een kolkende vloedgolf aan influencers die net iets meer te bieden hebben. Alleen de sterksten overleven, zo luidt een natuurwet.

Mijn grootste favoriet onder de foodbloggers blijft toch wel Hap & Tap van de Vlaamse Myriam Minne. Jemig, die laat me daar een berg aan professionele gerechten zien, zeg! En dat allemaal vastgelegd op strak gestylede, prachtige foto’s. Myriam is de status van amateurkok dan ook allang voorbij. Zij heeft bij hotelschool Spermalie haar kook- en patisserietalenten naar een professioneel niveau weten te verleggen, zodat ze als heuse chef zeker geen slecht figuur zou slaan. 

“Minicrackers met rozemarijn en Parmezaanse kaas” verder lezen

Tevredenheid is een groot goed

Tevredenheid

Vandaag is het dan eindelijk zover. Volgens de botenbouwer is alles piekfijn uitgevoerd en is ons bootje vaarklaar. De opdracht om naar mijn specifieke wensen te ontwerpen en te bouwen is inmiddels twee volle jaren geleden gegeven. Damen/Amels staat al vele jaren bekend om hun luxueuze uitvoeringen, dus was de keus gemakkelijk gemaakt. Het heeft wel heel wat overlegsessies gekost om het 85 meter lange jacht precies zo afgewerkt te krijgen als ik in gedachten had.

De in marmer uitgevoerde jacuzzi bleek achteraf het probleem niet te zijn, het zwembad met de handgemaakte mozaïektegels evenmin, maar de wenteltrap met glazen treden en het splitlevel loungedek blijken een forse meerprijs op te leveren. Dat moet dan maar. Als het over de kop kan, kan het ook over de staart. Het leven is te kort om jezelf niet wat luxe en comfort te gunnen. Ik ga ervan uit dat jullie er precies zo over denken, toch?

“Tevredenheid is een groot goed” verder lezen

Falafel de van oorsprong vegetarische balletjes

Falafel de van oorsprong vegetarische balletjes

Het moest allemaal vlug-vlug op die vroege vrijdagmorgen. Nee, niet het eten bereiden, daar houd ik niet van, maar het inpakken-en-wegwezen-ritueel op die bewuste dag. De zon liet zich van haar allerbeste kant zijn en ons houten hutje achter de duinen lokte. Nu ben ik normaliter een persoon die van strakke agenda’s houd, liefst plan ik accuraat tot 4 cijfers achter de komma, alleen gooit het sterk wisselende Nederlandse klimaat soms handenvol roet in het eten. Zo is het ijsbeertjesfris, om een paar dagen later plotseling om te slaan naar eierkooltjeshitte. Dan dient de agenda aangepast te worden, dat begrijpt u.

Enfin, het inpakritueel kennen manlief en ik na twintig jaar heen-en-weer reizen van Zuid-Beveland naar Schouwen-Duiveland inmiddels op ons duimpje. Luchtig plunjegoed in de koffer gooien, telefoons/IPads (+ opladers), zonnebrillen, medicijnen, planten water, vuilnis wegbrengen en als laatste: inspectie van de koelkast. Wat moet er mee en wat kan blijven staan? Oeps, wat stond er ook weer in die schaal? Als ik het aluminiumfolie verwijder, komt alles me weer loepzuiver voor de geest: ik wilde falafel maken, from scratch zoals men dat tegenwoordig in goed Nederlands noemt. In het schaaltje bevinden zich twee dagen geweekte kikkererwten.

“Falafel de van oorsprong vegetarische balletjes” verder lezen

Courgettetaart met gruyère als lunchsuggestie

Courgettetaart met gruyere

Kennen jullie dit? Zonder enige moeite het wereld record lang-slapen keer op keer verbreken. Het dagelijkse ritueel van opstaan, douchen en aankleden elke dag opnieuw als een ware marteling ervaren. Veel liever lekker lui en loom nog wat willen soezenbollen onder je warme dekentje. Pas tegen de avond op stoom komen, dat wil zeggen: pas dan het gevoel krijgen écht te gaan leven. Dat dan het bloed begint te stromen, de energie toeneemt en de meeste wilde plannen ontstaan? Mooi. Dan ben jij waarschijnlijk, net als ik, een avondmens pur sang.

“Courgettetaart met gruyère als lunchsuggestie” verder lezen

Bernhard van Annejet van der Zijl

Bernhard van Annejet van der Zijl

Lang getwijfeld of ik aan dit boek “Bernhard” van Annejet van der Zijl wilde beginnen. Van huis uit ben ik totaal niet opgevoed met een voorliefde voor de Oranjes, eerder het tegendeel. Wat ik me nog kan herinneren uit mijn jeugdjaren, zijn de binnen ons gezin gebruikelijke grappen en grollen die niet alleen over doodnormale, alledaagse zaken gingen, maar tevens over alle foute Oranjelieden de ronde deden.

Het huwelijk van Willem-Alexander met zijn Maxima – opnieuw een telg voortgekomen uit een vader van niet geheel onbesproken gedrag – was aanleiding om de moppentrommel nog wat verder open te zetten. Zelfs Maxima’s tranen die voor het merendeel van de bevolking voor ontroering zorgde, zorgde niet voor een vergroting van onze Oranjeliefde.
“Uit wat een integer en hardwerkend milieu kwamen mijn voorvaderen dan wel niet”, sprak wijlen mijn eigen pappie tot mij, quasi-plechtig en altijd met een grijns van oor tot oor. Tot op de dag van vandaag ben ik hem blijven geloven, hoewel uit persoonlijk genealogisch onderzoek soms het tegendeel bleek. Maar dat kon pap toentertijd nog niet weten.

“Bernhard van Annejet van der Zijl” verder lezen