Een Kookboek door Seppe Nobels

Een Kookboek door Seppe Nobels

Al geruime tijd behoort vlees niet tot een vast onderdeel van de dagelijkse maaltijd in huize Eetplezier. Dat heeft meerdere redenen: a) ik was al nooit zo’n liefhebber van het kauwen op dood dier b) dierenwelzijn ligt me na aan het hart en als ik de beelden uit de bio-industrie zie, word ik acuut onpasselijk en c) de Hb-waardes in mijn bloed hebben me intussen duidelijk gemaakt dat noodzakelijke eiwitten heel gemakkelijk óók uit plantaardig voedsel gehaald kunnen worden. Dus is tegenwoordig mijn eerste vraag altijd: welke groente ga ik maken? Met al dat plantaardigs probeer ik zoveel mogelijk te variëren, van koken, pureren of stoven, tot roosteren en roerbakken. Soms verwerk ik alle left-overs in een grote pan kerrieragout, om dit vervolgens met drooggekookte rijst te eten. Ook heel prettig.

Nu wil ik mezelf absolouut niet als super healthy foodblogger presenteren: ik durf echt nog wel eens af te wijken en een stukje verantwoord vlees of vis naast mijn groenten te serveren. Zo eens in de veertien dagen, maar alle overige dagen geldt dus dat groenten de hoofdrol spelen.

“Een Kookboek door Seppe Nobels” verder lezen

Palmiers van bladerdeeg volgens Cees Holtkamp

Palmiers van bladerdeeg volgens Cees Holtkamp

Mijn thuisbakkertje is van het jolige type. Ook al bakt hij nóg zo graag, waaronder ons dagelijks brood, hij neemt het allemaal niet zo nauw, om het maar eens politiek correct te zeggen. Smaak, daar gaat het om, verzekert hij me keer op keer. Uiterlijk vertoon past niet binnen zijn levensfilosofie. Goed = goed. Ofwel: van een mooi gedekte tafel kun je nog niet eten. 

Daar heeft hij natuurlijk wel een beetje gelijk in, hoewel ik dat met enige zuinigheid zal toegeven. Dit alles onder het motto: beter één bakker in de keuken, dan tien in de lucht. Zo, dat is eruit. Kortom: G was dik tevreden met zijn broodbakkunsten en ik ook. Dat het zo tot in lengte van jaren zou moge blijven voortduren, was mijn gedachte. Toen kwam echter de dag waarop hij verkondigde: ik ga bladerdeeg maken! Nu weet iedereen met een beetje bak-ervaring dat bladerdeeg maken een serieuze aangelegenheid is. Een die veel geduld, tijd en precisie vraagt. Dus mat ik mijzelf de rol van geduldige schooljuffrouw aan en wees hem op alles wat fout kon gaan. Maar mijn leerling was onwillig; hij gooide vastberaden alles in de strijd om mij te overtuigen dat we zonder zelfgemaakt bladerdeeg niet verder konden leven. 

“Palmiers van bladerdeeg volgens Cees Holtkamp” verder lezen

Blauwe Maandag in een grijs C-tijdperk

Blauwe Maandag in een grijs C-tijdperk

Nou, daar zitten we dan, op de meest Blauwe Maandag ooit uit de geschiedenis. Onze vale coupe Corona wacht ongeduldig op een vaardige knip- en kleurbeurt, de feestelijk verkregen cadeaubonnen liggen troosteloos opgestapeld in een la en de deurbel lijkt in maanden niet te zijn aangeraakt. Zo langzamerhand hebben we allemaal wel een fikse opkikker nodig. Een sociaal leven dat tot ver onder de armoedegrens is gedaald, geen restaurantbezoek, geen theater of museum, het maakt ons bestaan tot een grijze muizen-doolhof, waarbinnen we en masse wanhopig op zoek zijn naar een uitgang. Alle frivoliteit lijkt te zijn verdwenen en daardoor ook een groot deel van de humor en het positivisme.

En ja, dan heb ik nog geen klagen, hoor ik jullie mompelen. Geen thuiswerk met een roedel dreinende kids die om de haverklap pogingen doen om het huis te verbouwen. Ik hoef ook gelukkig geen juf te spelen teneinde mijn kinderen zoveel mogelijk leerachterstand te besparen. Zelfs de supermarkt met een groot potentieel krioelend besmettingsgevaar hoef ik niet te betreden, aangezien ik al vanaf dag één on-line boodschappen bestel. Dus vrouwtje Eetplezier, wat valt er te zeuren?

“Blauwe Maandag in een grijs C-tijdperk” verder lezen

Bananenbrood met chocolade en walnoten

Bananenbrood met chocolade en walnoten

Als je heel je leven gewend bent om als Eskimo in het uiterste noorden van Alaska te bivakkeren, dan wil dat nog niet zeggen dat je niet zou kunnen genieten van een weekje Canarische eilanden. Met andere woorden: alles wat ons dagelijkse leventje zo vertrouwd maakt, hoeft niet de enige echte waarheid te zijn. Soms dienen we grenzen te verleggen of – zoals men dat in deze tijd zo pseudo-hip weet te duiden – buiten onze comfortzone te durven bewegen.

Ik kan me daar wel in vinden. Zodra we het leven niet meer als één groot avontuur beschouwen, is het vaak gedaan met de pret. En hoewel het daadwerkelijke fysieke “bewegen” nu even aan strikte banden is gelegd, blijft het reizen in je hoofd gelukkig altijd mogelijk. Dat het dan in mijn geval meestal ook verwant is aan culinaire uitstapjes, zal voor jullie geen verrassing zijn. Elke dag doemen er in mijn hoofd trajecten op, die – ook al is dat nooit met opzet zo gekozen – leiden naar een nieuw gastronomisch landschap. Ik ken geen scrupules ten aanzien van experimenteren. Of om binnen de filosofie van Pippi Langkous te blijven: ik heb het nog nooit geproefd, dus ik denk wel dat ik het lust. Ofwel: ook een slechte ervaring is een ervaring.

“Bananenbrood met chocolade en walnoten” verder lezen

Varkensschouder met honing en abrikozen

Varkensschouder met honing en abrikozen

Het is – gelukkig – helemaal niet zo dat ik vaak zit te smachten naar een stukje vlees, maar soms is de verleiding toch echt moeilijk te weerstaan. Met name wanneer ik in mijn Engelse kookboeken zit te bladeren; voor mijn geestesoog doemen dan lange tafels op waaraan de Britse burger zich te goed doet aan een overvloedige zondagse lunch. Knapperig varkensgebraad, roasted potatoes, Yorkshirepudding, dat soort dingen. Voedzaam, vullend eten om de eeuwige kilte die tussen de heuvels hangt te verdrijven. 

Mary Berry is voor mij niet alleen de Queen of Cake, maar tevens het toonbeeld van Engelse authenticiteit. Met haar onberispelijke kapsel, pastelkleurige kleding en onafscheidelijke parelkettinkjes heeft ze de allure van een echte Royal.  Tel daarbij op haar jarenlange ervaring op het culinaire vlak, zowel qua uitvoering als literair, en je hebt een heuse Pro te pakken. Ik zou álle recepten van haar wel willen maken en proeven. Graag deel ik vandaag dit recept voor zacht gegaarde varkensschouder met honing en abrikozen. Natuurlijk gebeurt dit in Engeland op een robuuste Aga, maar op mijn keramische kookplaat lukt het ook altijd prima! Het resultaat is heerlijk mals vlees met een zoet-kruidige smaak. 

“Varkensschouder met honing en abrikozen” verder lezen

Koekjes met venkelzaad en sinaasappel

Koekjes met venkelzaad en sinaasappel
Allereerst wil ik iedereen een heel voorspoedig nieuw jaar toewensen. Met de vurige hoop dat we in de loop van dit jaar verlost worden van het ellendige virus. Het goede nieuws is in ieder geval dat het grote aftellen is begonnen. Vandaag zijn de eerste afspraken gemaakt en morgen krijgt iedereen met zo’n afspraak zijn/haar eerste vaccin. Op deze koude, grijze vijfde Januaridag zorgt dat bericht direct voor wat meer lucht en licht in het hoofd. Zo’n Upje voelt heerlijk naast alle Down-berichten van de afgelopen tijd. Ik merk dat iedereen (mezelf niet uitgezonderd) er aan toe is om weer normaal fysiek contact te kunnen hebben, opnieuw onbezorgd te kunnen winkelen en vooral, nu de lockdown zo lang lijkt te duren, de behoefte willen inwisselen om weer een hapje of drankje buiten de beklemmende muren van ons eigen huis te genieten.

Maar laten we nog even volhouden, mensen! Ik gok erop dat we begin mei de eerste tekenen gaan zien van een normale samenleving. Wellicht zullen er vanaf dan, in ieder geval voor mij, bepaalde omgangsvormen permanent veranderd zijn, zoals het plichtmatig handen schudden en de ingesleten drie kussenbegroeting, maar als dat de sleutel betekent tot een zorgeloos bestaan, dan moet dat maar. Waarschijnlijk ga ik over tot de hand-op-mijn-hart-begroeting. Misschien voelt het in het begin wat vreemd, toch wil ik de weg vrijhouden voor nieuwe manieren om onbekommerd door het leven te gaan.

“Koekjes met venkelzaad en sinaasappel” verder lezen