Joie de Vivre een ode aan de Franse keuken

Joie de Vivre een ode aan de Franse keuken

Drie hartsvriendinnen en een eeuwenoud Frans landhuis, de perfecte match om samen een relaxte tijd door te brengen. Aldaar dromerig uitkijken over de heuvels, uitgebreid reflecteren met elkaar en rust en ruimte vinden. De schoonheid van het Franse land bewonderen, om aan het eind van elke dag af te sluiten met het gezamenlijk bereiden van de heerlijkste gerechten, die uiteraard vergezeld worden van de nodige glaasjes wijn. Welke vrouw droomt daar nu niet van? 

Sacha de Boer (ex-nieuwslezeres en fotografe), Janine Smits (styliste) en Babs Assink (verslaggever) hebben het voorrecht deze droom enkele malen per jaar te mogen beleven. Op verschillende plaatsen in binnen- en buitenland delen ze met elkaar de liefde voor schoonheid, geschiedenis en eten en drinken. Hun meest favoriete plek is toch wel “Les Trois Marronniers”, het robuuste, doorleefde huis middenin de Bourgogne. Op de zolder daarvan ontdekt Janine een bijzonder kookboek uit 1873 met de titel “La cuisinière de la campagne et de la ville, ou la novelle cuisine économique”.

“Joie de Vivre een ode aan de Franse keuken” verder lezen

Naanbrood de zelfgebakken versie

Naanbrood de zelfgebakken versie
Iedereen heeft wel een bucketlist. Een lijst met zaken welke je allemaal nog een keer zou willen proberen in dit leven. Ik heb er zelfs twee en mijn trouwe lezer begrijpt het al: één van die lijstjes bestaat louter en alleen uit nog te maken recepten. Naarmate de tijd verstrijkt, wordt deze lijst langer en langer, want de stroom aan kookboeken, kookmagazines en on-line receptenideeën blijft alsmaar toenemen. 

Zo kwam Ramon Brugman (je weet wel, de chef van het programma Binnenstebuiten) met het inspirerende boekje Dips. Naast de meest geurige dipjes en spreads ook allerlei soorten brooddeegjes, stengels en tortilla’s, bijeen gesprokkeld uit zo’n beetje alle landen ter wereld. Heel handig om de in dit boek genoemde dipjes op uit te smeren. 

Naanbrood staat er ook in, om zelf te maken natuurlijk. Meestal kocht ik deze in een pakje. Die van Patak’s. Omdat je er vaak spicy gerechten naast eet, is zo’n afbakbroodje nog best te hachelen. Vandaag heb ik ook in deze gewoonte verandering gebracht. Naanbrood bakken is met dit recept, zoals met veel dingen trouwens, een fluitje van een cent. Je hebt er echt geen tandoori-oven voor nodig, want in een koekenpan met wat olie lukt het ook prima. Ik zeg: gewoon proberen. Mijn recepten to-do-list kent in ieder geval weer één item minder. Happy!
“Naanbrood de zelfgebakken versie” verder lezen

Milde viscurry met schelvis

Milde viscurry met schelvis

Soms kan een mens plotseling enorme trek krijgen in spicy, kruidig voedsel. De term “curry” popt dan vrijwel direct op. Het meest voor de hand liggend voor een goede curry is kip of lam, maar omdat de vleesinname de laatste jaren tot een minimum beperkt is in huize Eetplezier, viel mijn keuze op vis. In de diepvries lag nog een portie schelvis. Schelvis is een straalvinnige zoutwatervis uit de familie van kabeljauwen. Evenals wijting een zeer ondergewaardeerd visje, hoewel de smaak ervan fantastisch is. Een prima visje ook voor deze curry, omdat schelvis nét een iets steviger structuur heeft dan kabeljauw. Wel héél zacht pocheren is het adagium! Curry is troosteten pur sang, iets wat we in deze tijd van onzekerheid en langdurige sociale onthouding goed kunnen gebruiken. Weldadig voor lichaam en geest, om het eens plastisch uit te drukken.

“Milde viscurry met schelvis” verder lezen

Jan Hagel een hartverwarmend koekje

Jan Hagel

En dan lig je er opeens. Met gepaste spoed nog wel. In het epicentrum van de plek die  je vijf weken lang angstvallig en met alle mogelijke logica die je ter beschikking staat, hebt proberen te ontwijken. Het mag niet zo zijn. Soms beschikt het hoofdkantoor dat het anders moet en heb je gewoon te volgen. Iets met een stoornis rond het hart, pijn die als een tsunami bezit van me neemt en  razendsnelle beslissingen. Alles wat ik had willen voorkomen, namelijk ver weg van de coronabeestjes blijven, wordt in één klap teniet gedaan. Overgeleverd aan de onverwoestbare superhelden van de gezondheidszorg, voel ik de voor mij zo broodnodige regie als los zand door mijn vingers wegglippen. 

Vier dagen later ben ik weer thuis. Met een interessante verzameling felgekleurde synthetische snoepjes. Ik slik ze braaf. De complete kermistent aan herinneringen, heb ik voor even in de parkeerkelder van mijn hoofd gestald. Wegens te veel en te hevig. Later, als de sleur van alledag zich opnieuw heeft verankerd in mijn hersencellen, zal ik de tijd nemen om naar diezelfde parkeerkelder af te dalen, om er nog eens rustig rond te kijken Voor nu hobbel ik even verder op het wankele lijntje tussen vastbesloten voortgang en kortdurende momenten van ontsteltenis.

“Jan Hagel een hartverwarmend koekje” verder lezen

Crêpes Suzette dag 29 Social Distancing

Crêpes suzette

Een gewone vrijdag, met lakens verschonen, stofzuigen en zo nog wat meer huiselijke bedrijvigheid. Met dit verschil dat het stil is in mijn straat, doodstil. Passeren er normaliter ten minste 50 auto’s per uur ons honk, nu tel ik er amper 10 per dag. Heel vaak zijn dat dan ook nog bestelbusjes, met felgekleurde bedrijfslogo’s die uitnodigen om vooral die uitdrukkelijk vermelde firmanaam ergens tussen de grijze hersencellen op te slaan. Voor het geval dat. Bijvoorbeeld wanneer je je huis een stukje wil vergroten, je huidige vloer broodnodig vervangen dient te worden, zonnepanelen geplaatst moeten worden of je tuin een grondige opknapbeurt kan gebruiken. 

Er blijken mensen te zijn die zich met een zekere mate van wellust in bovengenoemde kluswerkzaamheden storten. Ofwel deze “lege” tijd opvullen met het wegwerken van achterstallig onderhoud. Ik niet. En G. ook niet. Wij mijden klusjes als bange wezels die een vos in een tekenfilm menen te herkennen. Zo erg is het gesteld met ons. Echt waar. Wat niet weg neemt dat alles keurig proper en netjes is in huize Eetplezier. Hier en daar zijn sommige elementen een beetje gedateerd, maar daar valt heel goed mee te leven.

Zolang de voorraadkast gevuld blijft en we voldoende aanvoerlijnen blijven houden, is er weinig aan de hand. Waar ik wel voor vrees, is het defect raken van enig noodzakelijk onderdeel in huis, waarna zo’n blauw geketelpakt reparatiemannetje het huis zou moeten betreden, teneinde het mankement te herstellen. Onder normale omstandigheden ben ik al niet gecharmeerd van dit soort lieden, laat staan onder de huidige omstandigheden. 

“Crêpes Suzette dag 29 Social Distancing” verder lezen

Sinaasappelkoekjes dag 24 Social Distancing

Een nieuw fenomeen wordt geboren op deze 24e dag van mijn sociale onthouding. Ik hoor een klop op het kamerraam, een vriend loert nieuwsgierig naar binnen. Met een bezwerend gebaar dat het midden houdt tussen  “time out” en een totaal mislukte “noodstop” probeer ik vriendlief duidelijk te maken dat zijn aanwezigheid binnen niet gewenst is. Hij begrijpt het. Waarna zich een tot op heden nooit vertoond tafereel ontrolt: hij neemt een zo comfortabel mogelijk positie in, afwisselend leunend op zijn fiets en mijn harde vensterbank en we voeren een gesprek met het raam als veilige buffer tussen ons in. Het oogt afschuwelijk en heel mijn hart roept om hem binnen te laten, te voorzien van koffie en een warme knuffel. Maar mijn hoofd waarschuwt me nog net op tijd. Niet doen! Hiermee zou ik mijn zelfverkozen isolatie verbreken en de voorgaande drie weken tot zinloos verworden zijn.

Windowtalk of raampraat dus. Na ruim een kwartier heb ik een schorre stem van het luide geroep. Vriend heeft inmiddels bevroren oren gekregen, want de wind is noordoostelijk en geselt de voorkant van ons stulpje. Wat een voorrecht om mensen te kennen die dit voor je over hebben! Goede vriendschappen komen op momenten als deze bovendrijven. 

“Sinaasappelkoekjes dag 24 Social Distancing” verder lezen