De Melksalon – Reineke van Wouwe

De Melksalon

Toen ik in 1976, als Brabants meisje de devote Mariabeeldjes voorgoed achter me liet en in Goes mijn intrek nam, hoorde ik voor het eerst mensen praten over De Melksalon. Ik wist niet wat ik me er bij moest voorstellen. Met mijn diepgewortelde afkeer van melk was er ook geen enkele reden om er verder naar te vragen. Toch is het altijd in mijn gedachten blijven hangen, temeer omdat er met een zeker ontzag over werd gesproken en de naam veel mysterie in zich herbergde. Kon je er slechts koude of warme melk gebruiken of moest ik het zien als de voorloper van de moderne lunchroom?

Nu, janauri 2020, kom ik tussen de namen van mijn Kobo Plus-abonnement een boek tegen met de veelzeggende titel De Melksalon, geschreven door Reineke van Wouwe. Welja, alsof het zo moet zijn: het vormt de basis van een Zeeuws familieverhaal. Ik besluit het te gaan lezen. Wellicht word ik er wijzer van. 

“De Melksalon – Reineke van Wouwe” verder lezen

Limoncello mascarponetaart

Limoncello mascarponetaart

Het is een grauwe, gure zaterdag in januari. Grey Saturday, beslis ik, terwijl ik de gordijnen opentrek en een diepe geeuw wegmoffel achter mijn zojuist gepoetste kiezen. Vandaag wil ik me niet laten inpakken door mijn jaarlijkse winterblues. Tijd om de lichtheid van het winterse bestaan op te gaan zoeken. Sommige mensen boeken daarvoor een vakantie naar warmer oorden, ik zoek liever de intimiteit van mijn keukentje op. 

En hoewel ik van nature totaal geen zoetekauw ben, lees ik regelmatig recepten (deze komt uit de digitale versie van het Delicious magazine)  die ik gewoonweg moet maken, om de smaak te ervaren die als het ware van de woorden afdruipt. Ja, ik kan tamelijk goed fantaseren, in mijn hoofd is het een circus aan smaken en geuren. Is deze limoncello mascarponetaart inderdaad zo lekker als hij doet vermoeden? Ik heb de gebruikte limoncello met 25 ml vermeerderd en had het idee dat het nog iets citroeniger mocht smaken, maar voor het overige was hij fantastisch gelukt. Oké, voor een onhandig uilskuiken als ik is het aanbrengen van de koekrand een ware ramp, maar dat minutenlange geklungel proef je gelukkig niet terug. 

“Limoncello mascarponetaart” verder lezen

Zin en onzin in de supermarkt door Loethe Olthuis

Zin en onzin in de supermarkt

Boodschappen doen behoort niet direct tot mijn meest favoriete bezigheid. Correctie: natuurlijk wél als ik diezelfde aankopen kan doen in speciaal- of delicatessenzaken, maar voor het inslaan van de basale, wekelijkse voedingsmiddelen dien ik toch echt moed te verzamelen. Dat komt mede door het enorme aanbod van vandaag in de supermarkten – welk normaal mens weet te kiezen uit 45 soorten jam?- en de wirwar aan schreeuwerige, felgekleurde verpakkingen.

Ik ben zwaar allergisch (in figuurlijke zin) voor zogenaamde “knutsel-producten”. Deze zijn meestal verpakt in pak en zak en worden door grote voedingsmiddelenfabrikanten als Unilever in de markt gezet om de consument te behagen. Met een overload aan kunst- en hulpmiddelen fröbelt de producent een aantal ingrediënten bijeen, waarna de kooplustige afnemer dit eenvoudig kan assembleren tot iets heerlijks als “Oma’s ambachtelijke appeltaart”. Ditzelfde kunstje geldt voor “Zuid-Afrikaanse Bobotie” of een “Kip piri-piri”. Voor wie gemakshalve geen etiketten leest, kunnen dit soort producten wellicht een uitkomst zijn; wie ze wel leest, weet dat ze bol staan van synthetische stoffen en helemaal niets meer van doen hebben met puur c.q. gezond eten.

“Zin en onzin in de supermarkt door Loethe Olthuis” verder lezen

Madame Bovary van Gustave Flaubert

Madame Bovary

Veel klassiekers uit de literatuur heb ik al tot me genomen, maar evenzoveel ook niet. Met name de 19e eeuwse boeken vind ik een genot om te lezen. Een overzichtelijke tijd met van die heerlijk klinkende woorden als struweel, tilbury, postiljon of pommade. Lange stoeten van markante figuren zie ik dan aan mijn geestesoog voorbij marcheren. Op mijn “gelezen” lijstje ontbrak echter nog steeds Madame Bovary van Flaubert. Het wordt nu gezien als een van de eerste moderne realistische romans uit de wereldliteratuur. Vanwege dit realisme vond men het immoreel en kreeg de schrijver destijds een proces aan zijn broek.

Ik heb het boek met veel plezier gelezen. Een pareltje! Mooi, bloemrijk taalgebruik in een haast poëtisch kader geplaatst. Flaubert denkt na over elk detail, elk woord dat hij plaatst. Dat maakt dit boek hier en daar wat langdradig, maar uiteindelijk komt hij altijd weer uit bij het thema van dit boek: de romantiek.

“Madame Bovary van Gustave Flaubert” verder lezen

Koekjes met frambozenjam

Koekjes met frambozenjam

Wie van jullie herinnert zich nog de beroemde “lange vinger” als koekje bij de koffie? Mooi zo, dan ben je ongeveer van mijn bouwjaar.  In mijn beleving waren ze helemaal zo slecht nog niet. Het licht gesuikerde bovenlaagje met een vleugje vanillesmaak konden mij meer bekoren dan de gortdroge Mariakoekjes. Nee, je kon ze zeker niet al te lang in je kopje thee dopen, want dan werd het een slappe stengel die je vervolgens niet meer zonder te knoeien naar je mond kon brengen, maar qua mondvermaak was er niet zoveel mis mee.

Toen ik voor het Kerstdiner nog even een snelle tiramisu wilde maken, deed ik dat met de befaamde lange vingers. Er blijven er altijd over, dus die stopte ik netjes in een trommeltje en at ze na een paar dagen op. Ze smaakten naar gruis van strobloemen en doorweekt karton. In niets vond ik de smaak van vroeger terug. Datzelfde vind ik van een heleboel koekjes vandaag de dag. Café noir, mokkasticks, kokoswafeltjes, geen enkel verpakt koekje heeft nog een plezierige smaak.

“Koekjes met frambozenjam” verder lezen

Hand pie of appelflap op Amerikaanse wijze

Hand pie of appelflap op Amerikaanse wijze

Met enig genoegen stel ik vast dat het opnieuw twee januari geworden is. Dag twee van een vers nieuw jaar met twee tweeën en twee nullen. Zo’n blanco, onbeschreven jaar dwingt tot vooruit kijken. Hoe ga ik de voor mij liggende 363 dagen vullen? Waar worden de mensen om me heen en ik gelukkig van? Wat is zinvol? Welke uitdagingen dien ik nog te bedwingen? Op welke thema’s ga ik focussen? 

Gelukkig heb ik niet langer de intentie om de regie over mijn leven te willen voeren. In de praktijk loopt het toch allemaal net iets anders dan ik in mijn mooiste fantasieën had bedacht. Wel wil ik proberen om het thema Hoop & Humor nog meer te integreren in het leven van alledag. Hoop, omdat zonder hoop alles zinloos lijkt. Zonder hoop geen leven. En met een fikse dosis humor wordt dat hoopvolle leven meteen een stuk aangenamer.

“Hand pie of appelflap op Amerikaanse wijze” verder lezen