Bierbrouwerij Emelisse – Kamperland

Bierbrouwerij Emelisse

Bierbrouwerij Grand Café Emelisse te Kamperland is landelijk gelegen. Ingeklemd tussen het Veerse Meer, welke op deze zonnige dag bezaaid lijkt met zeilbootjes, en de stormvloedkering op het Zeeuwse Noord-Beveland. Tussen fietsknooppunt 19 en 18 om precies te zijn.

In het fraaie, monumentaal uitziende nieuwbouwpand, is een ambachtelijke bierbrouwerij gehuisvest. Onder leiding van de brouwmeester worden er in Emelisse wekelijks speciaalbieren gebrouwen. Uiteraard worden al deze bieren in het grand cafe geschonken, zowel van de tap als op fles. Tijdens ons bezoek zie ik diverse dienbladen voorbijkomen, volgeladen met grote flutes schuimend gerstenat.

Man en ik nemen plaats aan het laatste lege tafeltje op het grote terras. Comfortabele nep-rieten stoeltjes. Jammer genoeg ogen de plastic tafeltjes alsof ze enkele jaren teveel regen te verwerken hadden gekregen. Aansluitend aan het terras bevindt zich een uitgestrekt grasveld, met her en der een aantal kindvriendelijke speeltoestellen.

Verderop zie ik bij vier heren kleine, bolle glaasjes geserveerd worden. Lichtgeel met een witte bovenlaag. Het moet bier geweest zijn. Ik bedwing mijn nieuwsgierigheid, maar liefst was ik direct op ze afgegaan om te vragen wat zij in hun glaasjes hebben.

Een vlotte, jongedame komt onze bestelling opnemen. We besluiten manhaftig geen bier te nemen, gezien de afstand die nog voor ons lag. De thee is hier van Harvey & Sons. Ik heb er nog nooit van gehoord. Ik kies voor de Dragon Pearl Jasmin en zet de bijgeleverde zandloper ondersteboven. De groen-witte pareltje openen zich langzaam tijden het trekken van de thee, zodat het lijkt of er zich bloemetjes ontvouwden. Leuk! De espresso is van Roode Pelikaan, niet het meest geliefde merk van De Man. Maar het weer is top, wij zitten heerlijk, dus geen enkele reden om te zeuren.

De menukaart laat aardige gerechten zien. Hier kun je zelf kijken. Het lekkers is even niet aan ons besteed, wij hebben ons op deze zonnige dag ten doel gesteld knooppunt 10 te bereiken, dus vervolgen wij onze tocht door het Zeeuwse landschap. Waarbij ik, al mijjmerend, tot de volgende poëtische slotsom kom.

Ode aan Zeeland

ik ben van Brabant
van achter de Mariabeeldjes

en alles wat iets verder lag
het was mij nauwelijks bekend

tot ik in ‘t zonnelicht van vorig jaar
jouw fraaie rondingen begluurde

wolkenwit kuste het zoute blauw
van kreken rond de Oosterschelde

ik zag voor ’t eerst de smient
de tureluur op weelderige schorren

mosselvocht kwam aangespoeld
ja, zelfs oesterschelpen braken

heilige Maria, wat was je mooi
te mooi om ooit nog te verlaten

Lemon Meringue Fool

Glas lemon meringue fool met fles limoncello

Het prachtige nazomerweer van de laatste dagen doet verlangen naar zoete mondvermaakjes. Om je, na een lange tocht door het zonbeschenen Zeeuwse landschap, in een luie stoel te nestelen en met kleine kleuterhapjes te genieten van dit voedzame toetje. Niet geheel calorie-arm, nee, zeker niet. But who cares? Deze Lemon Meringue Fool zag ik eerder op Caroline’s blog. Dank, Caroline!

Lemon Meringue Fool

Ingrediënten:
– 150 g lemoncurd
– 3 el limoncello
– 125 ml crème fraîche
– 250 g mascarpone
– een grote of twee kleine meringue(s)
– (biologische) citroenschilletjes om te decoreren

Bereidingswijze:
Meng in een schaaltje de crème fraîche met de mascarpone en klop goed door.
Doe in een ander schaaltje de lemoncurd met de limoncello en meng door elkaar.
Tot het moment van serveren heb ik beide schaaltjes in de koelkast bewaard.
Verdeel vlak voor het serveren, het lemoncurd-mengsel en de in stukjes gebroken meringue door het mascarponemengsel.
Verdeel het mengsel over vier mooie glaasjes en doe er nog wat lemoncurd op en strooi de citroenschilletjes erover.

Ik vond het lekker, maar de scherpe citroensmaak bleef achterwege wat mij betreft. Het had frisser gemogen. Misschien probeer ik volgende keer nog wat extra citroensap door de mascarpone te mengen. Bovendien waren mijn meringues (van de banketbakker) mierezoet, iets wat de fris-zure smaak ook beslist niet ten goede kwam. Misschien lag het ook aan mijn limoncello. Geen idee of deze authentiek van smaak is. Welk merk is de beste? Wie weet het? Wie?

Valderrama de ongefilterde olijfolie

Valderrama olie

In huize Eetplezier is men met enige regelmaat in de olie te vinden. Dat komt omdat er zoveel van in huis is. Op basis van amandelen, van walnoten, van truffels, van citroenen, van sesamzaden, van zonnebloempitten, maar bovenal toch van olijven. Olijfolie extra vergine, de Man en ik zijn ware innemers. Er wordt van gesmikkeld in de dressing, op de bruschetta, over de geroosterde aardappeltjes  of gewoon op een stukje eerlijk brood met wat grof zeezout.

Ik heb er al heel veel geprobeerd. Griekse. Italiaanse. Zuid-Afrikaanse. Her en der gekocht. In de supermarkt. In delicatessenzaken. Bij Oil and Vinegar. Bij dit laatste concern koop ik veelal de Castello Zacro, een peperige, diepgroene olie afkomstig van Kreta. Verrukkelijk op zuurdesembrood!

Valderrama olie

De meest maagdelijke is echter toch wel de Valderrama olie. In mijn directe omgeving is er erg moeilijk aan te komen, helaas. Maar wie zoekt, zal vinden en uiteindelijk heb ik mijn goudgeel olijvensap dan toch in huis! Update: anno 2020 ook verkrijgbaar bij de Sligro of te verkrijgen via deze webshop.

Valderrama olie kent 5 variëteiten. De Hojiblanca, de Picudo, de Ocal, de Cornicabra en de Arbequina. De laatste spreekt mij qua smaakbeleving het meest aan. De Arbequina heeft de frisse smaak van groene appeltjes, met een “crispy” ondertoon. Pas gemaaid gras. Voorjaar. Ontluikend verlangen. In deze soort geen enkel spoor van het beruchte bittertje, wat veel mensen niet kunnen waarderen in olijfolie.

Elke keer als ik nu de deur van mijn provisiekast opendoe, staat de Arbequina naar me te glimschateren: pak me, pak me! Drink me! Maar vandaag is het schitterend nazomerweer. De zon wacht op ons. De Man neemt vrij en we gaan zuurstof snuiven. In  de keuken blijft het vandaag stil en leeg.

Prei-paddenstoelenfrittata

Prei-paddenstoelenfrittata

Er zijn van die dagen dat ik echt niet weet te verzinnen waar ik zin in heb. Vlees? Een dagje vleesloos zal het lichaam goed doen. Vis? Even geen kraakverse ter beschikking. En op niet-superverse vis zou een boete moeten staan. Een salade? Te koud buiten. Maaltijdsoep? Pas gegeten. En zo passeert een hele supermarkt de revue.

Gelukkig blijft er dan altijd nog één ding over: het ei! Veelzijdig, altijd voorradig en – mits verstandig genuttigd – best gezond. Zelf koop ik louter en alleen eieren met het eko-keurmerk er op. Wij willen toch ook niet in een hokje, zonder frisse lucht of enig ander vertier, vetgemest worden? Gun de kippen een vrije uitloop, een ongekapte snavel en een leven lang scharrelplezier.

Goed, ei dus. Was ik vroeger bij het bereiden van een omelet in de weer met de traditionele koekenpan; tegenwoordig pak ik het veel slimmer aan. Ik noem de omelet frittata, ik neem een laag rechthoekig anti-aanbak blik (zo een van Patisse), bak de vulling, giet het ei erover en zet het in de oven.
Hieronder een favoriet recept voor een prei-paddenstoelenfrittata.

Prei-paddenstoelenfrittata

Ingrediënten
– 10 gr. boter
– 1 eetl. olijfolie
– een prei in dunne ringen
– 400 gr. champignons of paddenstoelen
– 2 geperste knoflookteentjes
– 8 eieren
– 150 ml slagroom
– 40 gr. geraspte Parmezaanse kaas

Bereidingswijze
Verwarm de oven voor op 180° en vet de bakvorm in.
Smelt de boter met de olie in een grote koekenpan en bak de prei 5 minuten tot ze zacht is. Voeg de paddenstoelen toe en bak nog 5 minuten.

Klop intussen de eieren, room en kaas in een kom. Vul de vorm met het preimengsel en schenk het eimengsel er over. Bak dit 20-25 minuten in de oven tot de frittata lichtbruin en stevig is. Voor een gemakkelijke maaltijd eet je er een vers knapperig broodje bij, besmeerd met dik boerenroomboter en wil jet het helemaal afmaken dan serveer je er een zelfgemaakte tomatenchutney bij!

Geest in de fles

Alstublieft, een doosje water, zegt de postbode met een twinkel in zijn ogen. Ik zie hem nog net een vluchtige blik werpen op de afzender. Ik lach en antwoord: sterk water dan toch zeker. Waarmee de toon is gezet.

Ik begin vrolijk met het uitpakken van mijn zelf uitgezochte kadootje. Ook al weet ik wat er in de doos zit, het blijft een verrassing om alle flessen stuk voor stuk te bekijken.

Ik zocht een sappige, zwoele wijn met veel fruit en hout
en kocht de J. Bouchon – Carmenère/Syrah

Ik zocht een volle, kruidige wijn
en kocht de Banrock – Shiraz

Ik zocht een soepele wijn met body die bij veel gerecht past
en kocht de Bergkelder – Fleur du Cap, Shiraz

Ik zocht een fruitige doordrinker uit Frankrijk
en kocht de Laroche – Grenache Rouge

Ik zocht een klassieke Italiaanse rode wijn
en kocht de Cantine Lenotti – Bardolino Classico Superiore, Le Olle

Ik zocht een “gewone” bordeaux
en kocht de Borie-Manoux – Beau-Rivage Bordeaux Rouge

Ik zocht een pinot noir
en kocht de Hugel & Fils – Pinot Noir

Ik zocht de witte wijn die ik vorig jaar proefde in een restaurant en nooit meer vergeten zal vanwege zijn elegante kruidigheid
en kocht de Hugel & Fils – Gentil

Ik zocht een vlinderlichte, delicate riesling
en kocht de Selbach Oster – Riesling Trocken Dry Fish

Al deze wijnen zijn on-line te bestellen bij Wijnkoperij Van Eesteren te Sommelsdijk zie http://www.wijnkoperij-eesteren.nl/

Za’atar

Za'atar

Het zakje za’atar lag al geruime tijd naar me te lonken. Ja, ooit zou het zeker van pas komen. In verschillende van mijn kookboeken was ik dit kruid al tegengekomen in recepten. Altijd gemakkelijk om alvast in huis te hebben, moet ik gedacht hebben toen ik het kocht.

Za’atar is de naam van het nationale kruidenmengsel van Palestina, maar tevens van omringende landen. Za’atar is een soort wilde oregano die smaakt naar tijm en oregano tegelijk. De gedroogde za’atar wordt fijngemalen en vermengd met sumak (gedroogde zure besjes van de azijnboom) en geroosterd sesamzaad. Het heeft een intense smaak.

Vandaag ontbrak de zin om lang in de keuken te staan. Het bed smeekte om verse lakens. De wasmand puilde uit. Planten vroegen om water. Er stonden zes onbeantwoorde mails in de wachtrij. De printerinkt was op en moest gerefilled, kortom, meer werkdag dan rustdag.

Borreltijd met za’atar

De uren vlogen om, terwijl er niemand in huis een seconde dacht aan de za’atar. Het leek er zelfs op dat niemand zich bekommerde om het avondeten. Je hebt soms van die dagen. Och, enkele dagen per maand permitteer ik mezelf een last-minute maaltijd. Nee, echt niet, dat wordt nooit een bezorgpizza of een afhaalchineesje. Daarvoor zijn de diepgewortelde culinaire genoegens te ver doorgedrongen in het bewustzijn. Het is een bezwering: liever een boterham met pindakaas dan een onverantwoorde, vette hap.

En zo werd het helemaal vanzelf 5 uur. Op dat tijdstip opende ik een flesje sappige Rioja, goot extra vergine olijfolie op de za’atar, mengde dit en sneed een vers desembroodje aan. Waarna G. en ik ons voor de televisie nestelden om maar liefst 8 afleveringen Dagelijkse Kost te bekijken. Nippend aan onze wijn en tussendoor telkens een stukje brood besmerend met de geurige za’atar.

Hoe een oer-Hollandsche gewone zondag met dito Hollandsche Wolkenluchten toch nog een exotisch tintje kreeg.