Had ik maar

dat ze de tijd verknipte
tot hapklare brokken
kon ik in haar verre ogen zien

als vanouds
stonden haar schoenen
achterwaarts ingeparkeerd

het zwarte raam bood
onveranderd uitzicht; nooit verder
dan de hongerige overkant

bevroren schouder, beweerde iemand
maar alles leek van ijs in haar

hoe oude botten konden rammelen
hoe stevig ze moest slikken
dat wist ik toen nog niet

© Nell Nijssen

Dighter, literair tijdschrift, 2008, nr. 1 & 2

print

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Login with Facebook

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.