De Gecroonde Liefde – Vlissingen

De Gecroonde Liefde

Zeeland liet zich vandaag (lees: gisteren) van haar beste kant zien. Precies zoals zij in de ANWB-gidsen wordt aangeprezen: strakblauwe lucht, overdaad aan zon en een fijn, straf windje voor de watersportliefhebber. Een ideale provincie met voor Elck wat Wils. Na een kort fietstochtje in onze omgeving, rijden Man en ik (met de auto) naar de kust, richting Vlissingen. Deze plaats heeft een rijk maritiem verleden, wat terug te vinden is in de vele gevelstenen. Op de boulevard prijkt een standbeeld van ’s lands meest onverschrokken admiraal Michiel de Ruijter. Het is dus niet zo vreemd dat het maritiem opleidingsinstituut, eveneens gelegen aan de boulevard, zijn naam draagt.

Hoewel Man en ik dol zijn op een lange wandeling over deze boulevard met zijn vele terrassen, is ons eerste doel een bezoek te brengen aan de vandaag geopende winkel van ’t Hof Welgelegen.

Deze winkel vol biologische groenten, fruit, kruiden en andere spullen, is gelegen aan de Walstraat 43. Alles ligt er keurig uitgestald, het brood van Menno is ook hier verkrijgbaar en er zijn een aantal tafeltjes neergezet om rustig koffie of thee te kunnen drinken. Kortom, de doelstelling zoals Esther en Ard van de Kreeke zich gesteld hebben, nl, ’t Hof Welgelegen uit te laten groeien tot de moestuin van Middelburg e.o., is met deze winkel opnieuw een stapje dichterbij gekomen.

We bezichtigen het Dokje van Perry; een voormalig droogdok van de Koninklijke Schelde, dat nu uitgegraven en geheel gerestaureerd het middelpunt is van een compleet nieuwe woonwijk, het Scheldekwartier. Na een uurtje geslenterd te hebben door smalle straatjes, komen we aan bij het Muzeeum, met daaraan gekoppeld brasserie De Gecroonde Liefde. Het kleine terras biedt uitzicht op de jachthaven en op het Arsenaal. We besluiten er halt te houden om onze kelen te smeren.

De Gecroonde Liefde

Van binnen ziet het er lekker fris uit. Witte wanden en een witte stenen vloer. Donkerbruine houten tafels met stijlvolle bloemenvaasjes erop. Makkelijke leren stoelen erbij. Aan de wanden hangen schitterende zwart-wit foto’s met strand- en zeegezichten, helemaal passend bij deze plek. De keuken is open, zodat je de witte brigade aan het werk kunt zien; iets wat ik zelf altijd als bijzonder prettig ervaar (bij smoezelige doekjes, onduidelijke verpakkingen of meisjes/jongens die er weliswaar drukdoend uitzien, maar geen idee hebben waar ze mee bezig zijn, kun je altijd nog kiezen voor de vluchtweg). Dat is bij de Gecroonde Liefde gelukkig niet aan de orde. In de keuken is men bezig met het maken van een proper deegje en de bediening is, hoewel niet erg spraakzaam, op de juiste plaatsen aanwezig.

Ze zijn hier duidelijk op de duurzame toer met organic thee van mr. Jones en Earth koffie (Mocca d’Or). Of dat aspect ook in het eten is terug te vinden, laat zich raden. In ieder geval geeft de menukaart hier geen antwoord op. Jammer eigenlijk, want ik ben als “toevallig passerende gast” altijd erg nieuwsgierig naar de filosofie achter een onderneming. Juist op basis van de indruk die dat op mij achterlaat, laat ik mij in de toekomst leiden tot wel/geen vervolgbezoek. Enfin, Man en ik hadden in ieder geval een prettige verpozing hier en wierpen daarna nog een snelle blik in het (deze dag gratis te bezichtigen) Muzeeum met een overdaad aan maritieme bezienswaardigheden.

Brasserie Zeelust – Westenschouwen

Brasserie Zeelust

Samen met de Man, die als HP’er (HuisProgrammeur) een beetje kan schuiven met zijn werktijden, plukte ik gisteren de dag. Zelfs de wind, nagenoeg altijd volop aanwezig in mijn provincie, hield zich die dag koest. Een strakblauwe lucht en volop zon nodigden ons uit erop uit te gaan. Uitwaaien, zuurstof opnemen, vogels horen fluiten, de eerste vlinders waarnemen. Dat deden Man en ik dus.

Om het nuttige met het aangename te combineren, inspecteerden wij allereerst ons buitenverblijfje. Alles oké daar. De pimpelmeesjes waren bezig om het nestkastje te stofferen en hun soortgenoten hadden de twee silo’s gevuld met zaden en pinda’s reeds voor de helft leeg gepeuzeld. Het gras lag er, dankzij Robbie de Robot, keurig bij. Hoewel er in de tuintjes slechts wat armetierig opkomend groen te zien was, stond de meidoorn op het punt van uitbotten.

Gerustgesteld vervolgden wij onze weg, richting Westenschouwen, een gehucht op het meest westelijke puntje van het eiland Schouwen-Duiveland. Behalve veel zee, strand en duinen, kent dit lintdorp een weinig bruisend centrum. Wel een groot aantal campings, bungalowparken en restaurants. Allemaal bedoeld om het de recreant zo aangenaam mogelijk te maken. Want daar komen tenslotte de eurootjes van binnen.

Op dat westelijke puntje ligt de boswachterij van Westerschouwen, tevens het grootste bos van Zeeland. Het is een beschermd natuurgebied en bestaat uit heuvelachtig duinlandschap, met zandverstuivingen, valleien en duinweiden.
Dwars door dit uitgestrekte bos loopt een prachtig fietspad. De Boswachterij is rijk aan vogels. In de oude hoge dennen kun je nesten aanschouwen van roofvogels zoals buizerds en haviken. Zelf heb ik niet zo’n alziend tropenoog, maar de Man wijst mij ontelbare malen op bijzondere vogels en insecten. En heb je een gelukkige dag, dan zie je er reeën, damherten en de grote groep wilde shetlandpony’s, die er het gehele jaar door graast.

Brasserie Zeelust

Na een schitterend tochtje komen wij aan bij brasserie Zeelust, dat op het meest westelijke puntje van Schouwen-Duiveland is gelegen. Het terras op het zuiden van dit aantrekkelijke rustpunt ziet er aanlokkelijk uit, zodat we besluiten een kleine rustpauze in te lassen. Twinings thee en Laurentis espresso hier. Dat alleen stemt ons volop tevreden. De chocoladebrownie is helaas erg hard en koud, meer het voorkomen van een reep  dan van een smeuïg stukje banket. Genietend van de late middagzonnestralen bekijk ik de kaart. Naast de vertrouwde kipsaté en gamba’s ook originele gerechten als pastasalade met zalm en oriëntaalse salade met biefstukreepjes. Natuurlijk bestaat er hier ook een “dagvangst”, zoals het een echt Zeeuws restaurant betaamt.

Wat een verrassing als ik de wijnen bekijk! Liefst 28 wijnen die per glas te bestellen zijn. Mijn oog valt direct op de frisse Italiaanse Vermentino en de Grüner Veltliner.  Ook de rode wijnen (elegant/soepel of krachtig/intens zien er veelbelovend uit. Hier wordt nagedacht over een gastvrij concept en hoe dat verder te verbeteren.
Maar hoe groot de verleiding is om iets alcoholisch te bestellen, wij houden ons flink, zodat we ook de terugtocht zonder brokken volbrengen. Eenmaal thuis is er geen puf meer voor een gezonde maaltijd, dus komt het tosti-apparaat uit de kast. Gelukkig is er nog veel fruit, zodat we ons niet geheel vervuld van schuldgevoel, op een bijzonder vroeg tijdstip in een diepe slaap durven laten wegzinken.

Emelisse – Kamperland

Bierbrouwerij Emelisse

Bierbrouwerij Grand Café Emelisse te Kamperland is landelijk gelegen. Ingeklemd tussen het Veerse Meer, welke op deze zonnige dag bezaaid lijkt met zeilbootjes, en de stormvloedkering op het Zeeuwse Noord-Beveland. Tussen fietsknooppunt 19 en 18 om precies te zijn.

In het fraaie, monumentaal uitziende nieuwbouwpand, is een ambachtelijke bierbrouwerij gehuisvest. Onder leiding van de brouwmeester worden er in Emelisse wekelijks speciaalbieren gebrouwen. Uiteraard worden al deze bieren in het grand cafe geschonken, zowel van de tap als op fles. Tijdens ons bezoek zie ik diverse dienbladen voorbijkomen, volgeladen met grote flutes schuimend gerstenat.

Man en ik nemen plaats aan het laatste lege tafeltje op het grote terras. Comfortabele nep-rieten stoeltjes. Jammer genoeg ogen de plastic tafeltjes alsof ze enkele jaren teveel regen te verwerken hadden gekregen. Aansluitend aan het terras bevindt zich een uitgestrekt grasveld, met her en der een aantal kindvriendelijke speeltoestellen.

Verderop zie ik bij vier heren kleine, bolle glaasjes geserveerd worden. Lichtgeel met een witte bovenlaag. Het moet bier geweest zijn. Ik bedwing mijn nieuwsgierigheid, maar liefst was ik direct op ze afgegaan om te vragen wat zij in hun glaasjes hebben.

Een vlotte, jongedame komt onze bestelling opnemen. We besluiten manhaftig geen bier te nemen, gezien de afstand die nog voor ons lag. De thee is hier van Harvey & Sons. Ik heb er nog nooit van gehoord. Ik kies voor de Dragon Pearl Jasmin en zet de bijgeleverde zandloper ondersteboven. De groen-witte pareltje openen zich langzaam tijden het trekken van de thee, zodat het lijkt of er zich bloemetjes ontvouwden. Leuk! De espresso is van Roode Pelikaan, niet het meest geliefde merk van De Man. Maar het weer is top, wij zitten heerlijk, dus geen enkele reden om te zeuren.

De menukaart laat aardige gerechten zien. Hier kun je zelf kijken. Het lekkers is even niet aan ons besteed, wij hebben ons op deze zonnige dag ten doel gesteld knooppunt 10 te bereiken, dus vervolgen wij onze tocht door het Zeeuwse landschap. Waarbij ik, al mijjmerend, tot de volgende poëtische slotsom kom.

Ode aan Zeeland

ik ben van Brabant
van achter de Mariabeeldjes

en alles wat iets verder lag
het was mij nauwelijks bekend

tot ik in ‘t zonnelicht van vorig jaar
jouw fraaie rondingen begluurde

wolkenwit kuste het zoute blauw
van kreken rond de Oosterschelde

ik zag voor ’t eerst de smient
de tureluur op weelderige schorren

mosselvocht kwam aangespoeld
ja, zelfs oesterschelpen braken

heilige Maria, wat was je mooi
te mooi om ooit nog te verlaten

’t Oliegeultje Burghsluis

Oliegeultje

Idyllischer uitzicht op de Oosterschelde, dan daar op het prachtige terras van ’t Oliegeultje te Burghsluis, kan een mens zich niet wensen. Toen wij er gisterenmiddag neerstreken danste de zon op het spiegelgladde water en lagen de zeilbootjes ongeduldig te wachten op wat meer wind. Het is dan ook niet verwonderlijk dat het hier, weer of geen weer, goed toeven is. Met de voeten bijkans in het zoute water en een koel glas bier of witte wijn, wil je als vanzelf nog langenie naar huis. Nog langenie.

Bij zonnig weer is het terras compleet overdekt, zodat het er nooit te warm is. De bediening is vriendelijk en voorkomend. Ondanks de enorme drukte zagen de glazen en serviesgoed er superschoon uit.

Eten kun je hier ook. Verwacht geen culinaire hoogstandjes, maar wel eerlijke gerechten die tot hun recht komen zo dicht aan het water. Veel Noordzeeproducten, zoals superverse slibtongetjes. Maar ook gamba’s met aioli en huisbereide vissoep vind je op de kaart.

Een fijne stek om je fietstocht voor te onderbreken en genietend het uitzicht tot je te nemen. Proberen maar!

Zie voor meer info de website: http://oliegeultje.nl/

Gespleten Arent – Middelburg

Gespleten Arent

Toegegeven, ons gezelschapje van 5 man waarmee we die zaterdagavond restaurant De Gespleten Arent binnentraden, is op culinair gebied behoorlijk verwend. En toch worden we nog regelmatig verrast door creatieve koks die ons originele smaakcombinaties weten voor te schotelen tegen betaalbare prijzen.

Zo niet, in dit monumentale pand aan de Vlasmarkt 25-27 in Middelburg. Meteen bij binnenkomst ondervonden we een weinig gastvrije sfeer. Ook tijdens het verloop van de avond kon er geen lachje of praatje af. was dit de beruchte Zeeuwse stugheid of had men gewoon een slechte dag?

Dan het eten: niet slecht, maar bij het hoofdgerecht hadden we toch het echt idee een andere vis dan de bestelde heilbot op ons bord aan te treffen. Erg bijzonder waren de combi’s evenmin: vis/lamsoor, vis/aaardappelmousseline/ zeekraal. We misten de “sjeu” op het bord. Nergens een versierinkje of klein smaakbommetje waardoor we geraakt werden door de passie van de kok.

Op het kaasplankje waren de Shropshire blue en de Noord-Italiaanse schapenkaas voortreffelijk. Het prutje erbij was vies (aangelengde marmite?) en wat de de Reypenaer VSOP er tussen deed, blijft vooralsnog een raadsel.

De bavarois in het samengestelde dessert was rubberachtig uitgevallen. En blijkbaar was er ook geen kraanwater voorhanden, zodat we gedwongen werden tot flessen Bru. Enfin, wij zijn te verwend, dat zal het zijn.

De Librije – Zwolle

Ik geef toe: het is al weer even geleden, maar ik wil u graag toch nog even laten meegenieten van onze lunch bij De Librije in Zwolle. Het werd niet alleen door de kookkunsten van Jonnie Boer een middag om nooit meer te vergeten. Het was de ambiance, het was de overdaad aan amuses, het was de leuke, onverwachte kennismaking met een aantal sous-chefs die aan tafel een deel van het dessert uitserveerden. Kortom, onvergetelijk!

Wij kozen voor het driegangen lunchmenu. Alleen al de amuses maakten ons sprakeloos; ze bleven maar komen. Wat te denken van:

De amuses

ijsje van piccalilly met bruine bonen
lolly van gekonfijte eend
kopje cappuccino van rode kool
gepocheerd kwarteleitje
crème van artisjok in een halve eierschaal

Het voorgerecht was gepocheerde zeebaars op een spiegel van kerrie-citroengrassaus. Wow, superzachte vis in frisse, fluwelige saus.

Als hoofdgerecht kabeljauwwangetjes met schuim van groene asperges, ravioli van krab en staafjesgnocci.

En dan het dessert! Liefst 7 (!!) gerechtjes kwamen ter tafel. Net als bij de amuses gang na gang geserveerd, zodat het leek of er geen eind aan kwam. Het was ondertussen vier uur en wij begonnen aardig vol te raken. De juiste ingrediënten zijn me niet meer zo bekend, maar dit was het ongeveer.
citroencrèmerolletje
vlierbloesemkwark
perenijsje omhuld door het dunste krokante laagje wat ik ooit at
jasmijn-wortelsoesje
gekarameliseerde boerenkwark op een bedje van citruscompote
glaasje lavendelsiroop afgevuld met yoghurt en perzikmousse
baba van passievrucht

Jonnie en Térèse Boer zijn beiden opgegroeid in een landelijke Twentse omgeving. Een wereld van snoekbaars vangen, watermunt plukken, boleten en cantharellen zoeken of met de punter de eendenkooi in.
En dat stralen ze uit. Bij binnenkomst krijg je een stevige knuist van de chef zelf; bij het weggaan dezelfde ferme hand, maar nu met de vraag of alles naar wens was. Die vraag klinkt oprecht. Niet geveinsd. Hier wordt niets opgepoetst, zelfs de glimlach niet. Hier worden engeltjes losgelaten die nog dagenlang op je tong blijven dansen …