Restaurant Rascasse Kapellen (B)

Restaurant Rascasse vegetarisch

Het was al weer lang geleden dat ik bij mijn zuiderburen op bezoek was. Te lang, om eerlijk te zijn. Om de zoveel maanden laat ik me met enige gretigheid onderdompelen in hun bourgondische, relaxte levensstijl. Altijd als ik er ben, zie ik hen volkomen ontspannen aan de lunch zitten, uiteraard mét het onafscheidelijke glaasje witte wijn.

Jaloers zou je er van worden! Want wat is dat toch met ons, idiote, nuchtere Nederlanders? Waarom hebben wij altijd zo enorm veel haast, waar komt toch die immer aanwezige stress vandaan en vooral: hoe komt het dat wij onszelf geen tijd gunnen om fatsoenlijk te lunchen? Niemand kan toch beweren dat er aan het naar binnen werken van een klef broodje kaas enig plezier valt te beleven?

“Restaurant Rascasse Kapellen (B)” verder lezen

Bistro Het Lelijke Eendje Etten-Leur

Het Lelijke Eendje gebakken skrei

Na een dagje genoegzaam hoppen door het Brabantse land, waarin ik onder meer museum De Pont in Tilburg bezocht en voor de derde keer – want o, wat is het er aangenaam vertoeven – de winkel annex restaurant van meesterbakker Robèrt van Beckhoven, hebben G. en ik een ernstige behoefte aan een fijn maaltje in een rustige omgeving. De zoetgevooisde navigatiedame loodst ons probleemloos naar Etten-Leur. Eerder waren we daar bij restaurant De Zwaan en ik wist me te herinneren dat er naast dit sterrenrestaurant ook een aangrenzende bistro was, met de grappige naam Het Lelijke Eendje. Zelfde pand, zelfde keuken, dat kan nooit uitmonden in een culinair fiasco, denk ik dan altijd maar.

“Bistro Het Lelijke Eendje Etten-Leur” verder lezen

Blueness Bar inspired bij Sergio Herman

Blueness Bar gefrituurde wontons

Naar “de overkant” gaan is voor mij bijna te vergelijken met een short break, een kleine vakantie. Alles is er anders dan thuis. Oké, het landschap is er net zo vlak en ook de zilte zeewind is hier permanent aanwezig, maar de mensen lijken er onbezorgder dan in mijn omgeving en er heerst naar mijn gevoel continu een feestelijke, Bourgondische stemming. Nog net geen Ibiza, hoewel een stadje als Cadzand-Bad gevaarlijk dicht in de buurt begint te komen.

Je snapt niets van die overkant? Laat het me je uitleggen. Ik woon op Zuid-Beveland, een eiland dat behoort tot de provincie Zeeland. Zeeuwser kan niet. Alle stereotypen die Zeeland kenmerken zijn hier een vast onderdeel van het dagelijks leven. Vette klei, duizend dijken en kerktorens, een immer aanwezige ferme westenwind die dag in, dag uit je tere gezichtshuidje martelt, oesters als equivalent voor worstenbrood, maar ook een zekere spaarzaamheid (jawel, daar is-ie), komt mij niet geheel onbekend voor. Zowel in het onbegrensd consumeren als in het starten van een oeverloze, onbeduidende babbel, het is voor mijn autochtone buurvrouw/man vooralsnog geen gesneden koek. Verder zijn mijn buurtjes schattig hoor, niks te klagen. “Blueness Bar inspired bij Sergio Herman” verder lezen

Restaurant Meliefste Wolphaartsdijk

Vooraanzicht restaurant Meliefste Wolphaartsdijk

Middenin het Zeeuwse, culinaire landschap begon er enige tijd geleden, volledig uit het niets, een nieuw pareltje te groeien. Iets meer dan een jaar later heeft het pareltje van weleer zich ontpopt tot een glanzende parel van formaat. Ik heb het over Restaurant Meliefste in Wolphaartsdijk. In het voormalige Veerhuis  aan het Wolphaartsdijkse Veer begonnen Thijs en Anuschka Meliefste hun droom: een eigen restaurant.

Thijs heeft als sous-chef ervaring opgedaan bij Katseveer en Het Gebaar in Antwerpen. Zijn inspiratiebron is Moeder Aarde. In zijn gerechten komt dit overduidelijk naar voren. Met lokale producten probeert de chef een reflectie neer te zetten van de natuur. Anushka is zijn vriendelijke rechterhand, die op haar eigen ongedwongen wijze waakt over een correcte afhandeling van de bediening.

Het restaurant geeft uitzicht op de jachthaven van het Veerse Meer. Nu is het er rustig, maar dat beeld zal in de zomer waarschijnlijk flink veranderen. Eén wand wordt gevuld door een lange, bronskleurige bank, de bijbehorende tafeltjes hiervan zijn ongedekt. Alle tafels aan de voor- en raamkant zijn wel gedekt en hoewel het op dit middaguur niet volledig bezet is, heerst er een gezellige drukte. Een mooie leistenen vloer brengt rust in het interieur. De rieten stoelen, hoewel voorzien van comfortabele kussentjes, zitten niet echt fijn. Er wordt gevraagd of we trek hebben in een cocktail vooraf. We kiezen de alcoholvrije variant, bestaande uit een mengeling van citrusvruchten, welke uitstekend smaakt.

Restaurant Meliefste te Wolphaartsdijk

We beginnen met maar liefst vier (!) amuses. Wat een verwennerij die ons ten deel valt hier. Ik had gerekend op een prima maaltijd, maar om op deze manier je visitekaartje af te geven, leg je je gasten meteen wel héél erg in de watten. Geheel in aansluiting op Thijs’ gedachtengoed verschijnt een houten schaal gevuld met mos (tillandsia misschien?), waarop tussen de stenen diverse ogenschijnlijk knoestige takjes liggen. Door een attente jongeman worden ons de eetbare gedeelten aangewezen. Het blijken stammetjes van de schorseneer te zijn. Heerlijk zacht en zoet van smaak. Erbij wordt een kommetje met auberginesaus geserveerd.  Houten schaaltje gevuld met takjes en stammetjes schorseneerHet tweede mondvermaakje is zo mogelijk nog origineler: tussen houtskoolblokjes en twijgjes liggen “kooltjes” van gesouffleerd brood met een crèmevulling van oude Goudse kaas en whisky. Lekker!
Kooltjes van gesouffleerd brooddeegDan volgt een crème van paling tussen twee superkrokant gebakken kippenhuidjes. Opnieuw een smakelijke combinatie. Opvallend veel bite hier in alles ook en dat bevalt me altijd enorm. Ik ben geen mens voor babyvoer.
Palingcrème tussen twee krokant gebakken kippenhuidjesVolledig overdonderd door zoveel culinair spektakel, arriveert de vierde amuse op tafel. Een klein hoorntje van dun filodeeg, gevuld met kweeperengelei, daarop een dun laagje kippenlevercrème wat wordt afgedekt met een ferme laag diep-oranje foreleitjes. Als ik er voorzichtig in bijt, spatten de zilte eitjes uiteen, meteen gevolgd door de ijzerachtige smaak van lever en de zoete gelei eronder. Een meesterlijke vondst. Zo lekker eet je ze niet vaak.
Hoorntje van filodeeg met kweeperengelei, en foreleitjesIntussen is er knapperig desembrood met gerookte boter gebracht, evenals een door mij gekozen fles Sancerre Daniel Crochet 2014. Die lijkt in eerste instantie fijn mineralig, maar blijkt gaandeweg de gerechten toch een dominant zuurtje te ontwikkelen. Jammer.

Voorgerechten

Het eerste voorgerecht wordt gebracht door een lid van de witte brigade. Persoonlijk vind ik dat altijd erg leuk. De keuken ziet voor wie zij hun best staan te doen en als gast krijg je een beeld van de mens achter de gerechten. Op een mooi, aardebruin bord ligt een platte oester, omgeven door een transparante gelei van zeewater, omgeven door groene toetsen van erwt, takjes dille en gefermenteerde appelwortel. Vanuit een kannetje wordt het geheel overdekt met een schuim van wei. In gedachten proef ik de ingrediënten en mijn gedachten worden waar gemaakt. De zilte glibberigheid van de oester met de gelei tegen mijn gehemelte, de frisheid van de kruiden en de appelwortel: in één woord goddelijk.
Platte oester met zeewatergelei, erwt en groene kruiden, afgedekt met een schuim van weiHet tweede voorgerecht, je zou het een soepje kunnen noemen, zijn reepjes gebakken sepia (zeekat) in een krachtige bouillon van gekaramelliseerde ui, toegedekt met een werkelijk vederlicht velletje pasta. De sepia is heerlijk mals gebleven en in de bouillon herken ik een groot palet aan ui-achtige smaakjes, met bovendien héél in de verte iets van vlees. Om daar dan een velletje pasta aan toe te voegen, geeft een perfecte beleving in je mond.
Gebakken sepia met een vederlicht pastavel

Tussengerecht

Inmiddels zijn we toe aan het tussengerecht. Dit is een licht gebakken filetje van tongschar. Eronder een duxelles van paddenstoelen, ernaast romanesco en zoetzure uitjes. Als decoratie een lente-ui, die helaas net niet beetgaar genoeg is, en wat schattige bloemetjes. Een bijzondere versie van beurre blanc, nl. een gerookte soort, wordt erbij geschonken.
Tongschar met duxelle, romanesco en zoetzure uitjesHet visje is perfect en heerlijk van smaak, vooral in combinatie met de beurre blanc. Omdat ik geen geweldige liefhebber ben van zuur, detoneren de uitjes wat mij betreft een klein beetje, maar ik ben ervan overtuigd dat het voor anderen de ideale combinatie is. Al met al een prima gerecht. Fris, licht, aards …. nee, zees zou het moeten heten.

Hoofdgerecht

Als hoofdgerecht voor mij op de vel gebakken skrei met toetsen van biet. Druppels van vinaigrette op basis van biet ernaast. De cuisson van de vis is werkelijk grandioos te noemen. Bijna doorschijnend. Als visliefhebster kom ik in dit restaurant volledig aan mijn trekken. Hier weet men liefdevol met visjes om te gaan. Het blijft oppassen met vis. Te ver doorgegaard ligt altijd op de loer.
Restaurant Meliefste Gebakken skrei met bietenvinaigretteG. heeft gekozen voor de gelakte boerderij-eend, die ook door biet wordt vergezeld, tezamen met een crème van bloedworst en gefermenteerde look. De “lak” op de eend had wat geprononceerder mogen zijn wat hem betreft, maar de smaken zijn prima in orde.
Galkte boerderij eend met toetsen van bietIntussen zijn de buikjes al aardig vol aan het raken. De keuken heeft echter nog meer lekkers in petto.

Dessert

Het dessert bestaat uit componenten van abrikoos. In het midden een rolletje bavarois of in ieder geval iets wat daarop lijkt. Voor bavarois lijkt het een beetje te stevig. Daar omheen druppels kweeperengelei en honing. Erbij een bolletje fris citroenijs. Het geheel is royaal bestrooid met een poeder uit witte chocolade. Fluwelig zoet en filmische rinse smaken smeken om de beurt om aandacht.
Dessert van abrikoos, citroenijs en honing We sluiten af met espresso en verse muntthee, waarbij niet alleen een verfijnde truffel van witte chocolade met bolusvulling verschijnt, maar tevens een donkerlila macaron met de kruidige smaak van zwarte bessen. Macaron met zwarte bessen en truffels van witte chocoladeNiet veel later verschijnt er opnieuw een lid van de keukenbrigade met een mini-uitvoering van de befaamde Vlaamse smoutebollen en heerlijk luchtige financiers. Hoewel ik denk dat er niets meer bij kan, blijk ik toch geen weerstand te kunnen bieden aan de appetijtelijk uitziende smoutebolletjes. Ik eet hem helemaal op, zo lekker luchtig en warm is deze. Telkens wanneer ik in de toekomst een oliebollenkraam zal passeren en nooit iets durf te nemen uit angst een vette, kleffe bol in mijn handen gedrukt te krijgen, zal ik terugdenken aan deze weergaloze bolletjes.
Restaurant Meliefste Smoutebollen
Uitermate tevreden, eigenlijk min of meer overdonderd door de genoten culinaire hoogstandjes, verlaten we even na vieren restaurant Meliefste, maar niet nadat we de chef onze complimenten overgebracht hebben. “Als we volgende keer komen, is die eerste ster er?”, opper ik. Thijs’ antwoord is bescheiden. “We zullen zien. Het zou leuk zijn, maar uiteindelijk kook ik toch vooral om mijn gasten te zien genieten. Zoals u.” Waarna we toch echt het pand verlaten. Voldaan en blij met Zeelands nieuwste aanwinst.

De Librije – Zwolle

De Librije interieur

Daar zit ik dan, niet geheel onverwacht maar naar mijn gevoel toch plotseling, op een prachtige herfstdag in restaurant De Librije in Zwolle. Jawel, bij meneer en mevrouw Boer, dé Boertjes zal ik maar zeggen. En nu ik op een punt gekomen ben dat ik jullie wil laten weten hoe het me daar bevallen is en dus naar de juiste woorden zoek bij de juiste plaatjes, moet ik tot mijn grote schrik constateren dat zoiets geen eenvoudige klus is.

Als alle superlatieven tekort schieten, heb je weinig aan een uitgebreid culinair vocabulaire. Bovendien: al zou je een compleet arsenaal aan uitdrukkingen voorhanden hebben, dan nog: hoe omschrijf je de hemel als je het moet doen zonder geur-, kleur,- en smaaktoevoegingen? Woorden zijn slechts gedrukte letters.

Naar mijn bescheiden mening kan dat gewoonweg niet en ik ga het ook niet proberen. Ik benoem de meest belangrijke componenten, simpelweg omdat het teveel was om alles te onthouden. Die middag bij De Librije wilde ik met alle aandacht genieten, me voor even geen schrijvende, fotograferende blogger voelen. Laat de foto’s het verhaal vertellen. Ze zijn gemaakt met de foon, dus niet van optimale kwaliteit. Maar gebruik je fantasie, probeer te proeven wat je ziet en leest.

De Librije in Zwolle

Geloof me, ik waande mij die dag in een hogere dimensie, met God in de keuken en her en der beminnelijke engelen om me heen die steeds maar weer opnieuw andere heerlijkheden brachten. Sinds kort is de Librije gevestigd in een voormalige vrouwengevangenis. Laat ik zeggen dat het bepaald geen straf is om aldaar enige tijd te moeten verblijven. Een understatement van de eerst orde! Jonnie Boer is voor mij de absolute top van alle culinaire grootheden in Nederland. Zijn creativiteit kent geen grenzen.

Zoveel variatie in texturen, zulke spannende combinaties, zoveel respect voor pure, aardse smaken. Elk hapje is een nieuwe smaaksensatie. Bovendien kent elk gerecht een zogenaamde bite. Geen overdaad aan zalfjes, crèmepjes en moussejes, er moet bij De Librije normaal gekauwd worden. Wat mij betreft een groot plusplunt. Jonnie is altijd op zoek naar vergeten kruiden, nieuwe technieken en werkt graag samen met lokale ondernemers om originele ingrediënten te kunnen gebruiken. Hij volgt zijn instinct en bewaakt de authenticiteit van al zijn gerechten.

G. en ik nemen een vijfgangen lunchmenu. We beginnen met een kommetje zoute thee van gefermenteerde rodekoolbladeren. Erin drijft iets pittigs. Een kommetje boordevol umami. Heerlijk! De Librije starter

De eerste amuse verschijnt kort daarna. Op de steentjes ligt een gerechtje van zwemvin van heilbot, gecombineerd met zeewier en citrus. Vederlicht en heerlijk van smaak.  Zwemvin van heilbot De LibrijeIntussen is Thérèse met de wijnkaart langs geweest. Hoewel G. en ik fervente wijndrinkers zijn, houden we er niet van om er rond het middaguur mee te beginnen. Desondanks geven we Thérèse carte blanche om bij een aantal gerechten een passend half glaasje te schenken. Amuse twee wordt ter tafel gebracht door een jongeman met een vriendelijk praatje. Het betreft hier een Hollandse garnaal met baharat en ingemaakte bleekselderij, geserveerd op een krokantje van eveneens garnaal. Opnieuw een fijne combi die smaakt naar meer. garnaal met baharat De LibrijeWater wordt in onze glazen geschonken en dit blijft zich voor de rest van de middag herhalen. Bij amuse drie wordt ons geadviseerd het geheel in één keer te nuttigen, dit omdat de ultralichte brioche uiteen zou kunnen vallen als er in gebeten wordt. Deze mini-brioche is gevuld met zolderspek en eekhoorntjesbrood. Had ik al fantastisch geroepen? Brioche gevuld met zolderspek De LibrijeEr worden diverse broodjes op tafel gezet. Olijfolie en zout zijn dan al aanwezig. Genietend kijk ik rond in het smaakvol ingerichte restaurant ingericht met leverkleurige tinten in combinatie met roomwit. Er is vooral met veel natuurlijke materialen gewerkt in De Librije. Boven ons een imposant glazen dak dat, zodra het zonlicht vrij spel krijgt om naar binnen te piepen,  door een geavanceerd systeem wordt verduisterd.  Hierdoor blijft niet alleen hinderlijke lichtinval achterwege, maar blijft ook het klimaat uiterst aangenaam. Dan komen we toe aan een klein spektakelstukje.

Een jongeman met allerhande ingrediënten in diverse kleine schaaltjes en tubetjes verschijnt en verzoekt ons één hand plat op tafel te leggen. Vervolgens legt hij daar met uiterste precisie eerst een blaadje groen op, vervolgens een lepeltje tartaar van rund, daarop oesterblad en bieslookcrème en dekt het af met een licht en luchtig bolletje . Het is een vreemde gewaarwording zo van je hand te eten, maar het smaakt er natuurlijk niet minder om. Ik weet dat kaviaar soms op deze manier geserveerd wordt, om de smaak zo puur mogelijk te houden. Hoewel het daar in dit geval niet om zal gaan, is het een grappige manier om een gerechtje op te dienen. Voor de goede orde: dit is G.’s hand.Gerechtje op de handNiet lang daarna komt er opnieuw een schilderachtig mondvermaakje. Het kan maar niet op. Ook hierbij is het de bedoeling om de vulling van dit schaaldiertje in één keer te nuttigen. Geen idee meer wat er verder aan toelichting gegeven werd, maar owowow, wat was dit ongelooflijk lekker! De LibrijeHierna beginnen we dan toch aan het “echte werk”. Ons vijfgangenmenu. Mijn voorgerecht wordt opgediend in een fraai, zwart bord en bestaat uit beekforel die gekweekt wordt in zuiver bronwater uit Hattem, afgewerkt met Hollandse garnaaltjes, tomaat en kaffir lime. Hoewel het een harmonieus geheel vormt, had het wat mij betreft iets hoger op smaak mogen zijn. Waarschijnlijk zijn mijn (gedeeltelijke) Zeeuwse roots hier debet aan. Bij alles wat zwemt, wil ik zee proeven. Zilte zee. Beekforel, tomaat en garnalenG. geniet zichtbaar tijdens het nemen van de eerste hapjes van zijn gerecht. Dit bestaat uit kappertjeskool, ganzenlever, pittige Noordzeekrab en sap van wortel met magnolia. Ongelooflijk hoe al die smaken in één mondgevoel samenkomen. Met zijn diversiteit aan kleuren oogt het ook nog eens super aantrekkelijk. Kappertjeskool met ganzenleverWe vervolgen met ons tweede voorgerecht. Voor allebei een ceviche van langoustine, kombucha, sap van snijboon en laos. De langoustine is heerlijk mals en delicaat van smaak, wat nog versterkt wordt door de kombucha. Erbij een frivool bosje van wat cressjes en bloempjes. Bijzonder!Langoustine, kombucha en boemboeOp tafel wordt een ruw stenen schotel geplaatst met daarop broodjes van gefermenteerde granen en zaden. Erbij een dip van geitenboter en rembranddruif. Het brood kan mij niet bekoren, G. daarentegen eet ze allebei met smaak op. Broodjes van gefermenteerde zadenWaarna we toe zijn aan ons tussengerecht. Voor beiden een fijn stukje Noordzeetong, vergezeld van gebakken (!) avocado en een toets van onrijpe jeneverbes. Super! Onder het visje ligt aardappel uitlek, dat er prima bij smaakt. Een overduidelijke aardappelsmaak, zonder de opsmuk van room of iets dergelijks. Alles wat ik hier proef is puur en loepzuiver. Noordzeetong, avocado en jeneverbes De LibrijeNa dit gerecht scheiden onze wegen. G. heeft gekozen voor de boerenduif.  Dat krijgt hij dan ook. Met een crème van ganzenlever, steranijs, hazelnoten en koolrabisap. Opnieuw een heerlijk gerecht. Boerenduif met ganzenlever De Librije

Zelf kies ik voor het hoofdgerecht een vegetarisch bordje. Ik ben erg nieuwsgierig hoe men het woord vegetarisme hier interpreteert. Mijn gerecht bestaat uit een hart van bloemkool, curry madras en krenten. Zeer zeker een geslaagde smaakcombinatie. De foto is helaas van slechte kwaliteit. hart van bloemkool De LibrijeWaarna we toe zijn aan het nagerecht. Maar eerst volgt er nog een heerlijk pré-dessert van avocado, vanille en limoen. Niet gebruikelijk om avocado te gebruiken in een zoet gerecht, het smaakt echter fantastisch. Door de limoen wordt het fris en blijft het machtige wat avocado kan hebben, compleet achterwege. Dessert van avocado De LibrijeHierna zijn we dan toch echt toe aan het heuse dessert. G. heeft gekozen voor de zgn “wiedencocktail”. Dit bestaat uit bramen, moerasspirea, watermunt en biest. Wat een uitzonderlijk verfijnd gerechtje! Wiedencocktail De Librije

Mijn keuze is gevallen op de volledig losgeslagen appeltaart naar recept van Jonnie’s moeder. Een gedeconstrueerde appeltaart ligt als een setje culinaire sieraadjes in een donkerbruin juwelenkistje. Afgezien van de gewelde rozijnen en de appeltjes is niets wat het lijkt. Alles is eetbaar, inclusief de steranijs. Een heerlijk luchtige en lekkere afsluiter. losgeslagen appeltaart De LibrijeAlsof het allemaal niet op kan, komt er onverwachts nóg een extra gerecht op tafel. Op een jute zakje met koffiebonen ligt een bevroren icecooler. Daarbovenop bolletjes iced-coffee met geraspte kardemom. Reken maar dat die bolletjes niet de kans kregen om te smelten. Pure verwennerij! Helaas vergeten een foto te maken. Hierna sluiten we definitief af met thee en espresso.

Vanzelfsprekend wordt deze vergezeld van een aantal bijzondere lekkernijen. Dit in de vorm van dunne berkenstammetjes met er bovenop kleine chocoladebolletjes gevuld met bossmaken, zoals bospaddenstoelen en sparrentoppen met karamel en zout. De bedoeling is ze in een bepaalde volgorde te eten en daaraan voldoen we braaf.

Hierna zijn we toch echt verzadigd. Rond vijf uur verlaten we voldaan en uiterst tevreden De Librije te Zwolle, om nog dagen na te genieten van deze fabelachtige middag. Bij Jonnie en Thèrése Boer ben je niet alleen “uit eten”. Zij zorgen voor een onvergetelijke belevenis. Gun jezelf ten minste één keer in je leven deze totaalervaring in de culinaire hemel!

N.B. De foto boven het artikel is afkomstig van de site van De Librije.

Landgoedhotel De Wilmersberg – De Lutte

Hotel de Wilmersberg

We hadden wat te zoeken in Oldenzaal. Iets met een berg die soms naar Mozes moet, in plaats van andersom. Ik boek een hotel voor een overnachting, want twee x drie uur rijden op één dag is zelfs voor een enorme liefhebber van autorijden als ik, toch net iets te veel. Nadat we onze dingen gedaan hedden, gaan we op zoek naar ons hotel. Op een idyllisch plekje, met een licht glooiend landschap in het nabij gelegen De Lutte, ligt Landgoedhotel De Wilmersberg. Op Zoover en Tripadvisor las ik veel lovende recensies over dit schitterend gelegen hotel, met name over het toonaangevend terras. En niets is teveel gezegd! Superlatieven schieten tekort om dit hotel te omschrijven. Wat een schitterende locatie! Wat een smaakvol interieur! Maar bovenal wat een hartverwarmende gastvrijheid!

Het inchecken gebeurt heel ontspannen – het onthaasten nemen ze hier wel heel letterlijk en begint zodra je één voet over de drempel hebt gezet – onder het genot van een klein glaasje koele panna cotta. Een aardige welkomstgeste, die ik eerder nog nooit heb mogen ervaren.

Onze kamer is heerlijk ruim, wederom met oog voor detail ingericht. Op de gangen staan diverse tafeltjes met geurstokjes en/of fruit om mee te nemen. Vrijwel direct begin ik me erg Zen te voelen. Dat neemt nog toe als we later op de dag in de lounge plaatsnemen. Dit is het meest authentieke gedeelte van het pand, inclusief een prachtig houten panelenplafond en een hardstenen open haard. Het voelt alsof je thuis bent. Comfortabele zitjes, zowel op lounge- als op werkhoogte, overal gratis wifi en een lange wand vol boeken en tijdschriften.

Bovendien is er een gigantische keur aan wijnen per glas, die de dienstdoende ober moeiteloos voor ons opsomt. Als hij de bestelde Vermentino komt brengen, wordt deze vergezeld door knapperige, gekruide filodoogflapjes met een smakelijke dip. We voelen ons verwend en besluiten een paar wijntje later, ondanks slechte ervaringen met hotelkeukens, ook het diner te gebruiken in het aangrenzende restaurant.

Evenals alle andere ruimten in het hotel is ook dit bijzonder smaakvol ingericht. Opvallend zijn de fraaie wanden en plafonds. De donkerbruine lambrizering is weliswaar donker, maar omdat alle overige bestanddelen van het interieur licht van kleur zijn, ervaar ik dit totaal niet als zwaar. Eerder geeft het een warm, behaaglijk gevoel. Ook de lampen zijn met veel smaak uitgezocht, evenals de windlichtjes op tafel. Ik voel als het ware een vrouwenhand die hier met veel oog voor kleur en stijl, aan het inrichten is geweest. Chapeau!

We kiezen voor het driegangen zomermenu en starten met een eenvoudige amuse van Hollandse garnalen. Niets bijzonders, maar wel lekker. Wilmersberg garnalencocktail
Het voorgerecht bestaat uit een tartaar van zeebaars met een cremebolletje van kerrie, reepjes Japanse radijs in een saus van groene kruiden. Ik proef dragon, basilicum er kervel. Als rechtgeaarde Zeeuw ben je altijd een beetje bang om vis “buiten de deur” te eten, maar deze zeebaars is heel, heel smakelijk vlinderlicht. En supervers, want daar let je op als doorgewinterde visliefhebber.

Wilmersberg tartaar van zeebaars
Bij het hoofdgerecht scheiden onze wegen. Voor G. is er rosé gebraden sukade van black angus beef, die zo mogelijk nog malser is dan de biefstuk. Ik zie al bij de eerste hap pretlichtjes in zijn ogen verschijnen. Dat lijkt mij een goed teken voor iemand niet meer gewend is om veel vlees te eten. Het garnituur is wel een beetje schamel, vind ik zelf.

Wilmersberg sukade
Voor mij is er de kort geschroeide tonijn, geflankeerd door gebakken gamba. Liever had ik wat dunnere plakken tonijn gehad, in plaats van deze ferme stukken, die best stug aanvoelen. Erbij bolletjes créme van aardpeer en fantastisch zoet-zure groentjes, waaronder heerlijke, ontvelde (!) cherrytomaatjes.

Wilmersberg geschroeide tonijn
Het nagerecht bestaat voor ons beiden uit een parfait van vlierbloesem met spongecake van amandel, framboosjes en perzik en torentjes meringue. Bijzonder lekker met veel lichte fruitsmaakjes. Ik vermoed dat de vlierbloesemgelei zelf gemaakt is.

wilmersberg dessert

Koffie en thee gebruiken we weer in de lounge. Het is goed toeven daar, iets wat we tot laat in de avond dan ook doen. We voelen ons wegzakken in de rustige, Twentse gemoedelijkheid en zoeken tegen middernacht ons king-size bedje op. De volgende morgen genieten we nog van een uitstekend ontbijt en moeten we weer gaan. Helaas hebben we vanwege het slechte weer dit keer geen gebruik kunnen maken van het terras, maar uiteraard wel het uitzicht bewonderd.

Om dat uitzicht nog eens ten volle te kunnen aanschouwen, nemen we ons voor hier zeker een keer voor terug te keren. Dit najaar wellicht nog. Dank je wel, lieve mensen van De Wilmersberg, voor zoveel gastvrijheid en persoonlijke aandacht! Jullie doen het met z’n allen meer dan uitstekend. Petje af!