De Gecroonde Liefde – Vlissingen

De Gecroonde Liefde

Zeeland liet zich vandaag (lees: gisteren) van haar beste kant zien. Precies zoals zij in de ANWB-gidsen wordt aangeprezen: strakblauwe lucht, overdaad aan zon en een fijn, straf windje voor de watersportliefhebber. Een ideale provincie met voor Elck wat Wils. Na een kort fietstochtje in onze omgeving, rijden Man en ik (met de auto) naar de kust, richting Vlissingen. Deze plaats heeft een rijk maritiem verleden, wat terug te vinden is in de vele gevelstenen. Op de boulevard prijkt een standbeeld van ’s lands meest onverschrokken admiraal Michiel de Ruijter. Het is dus niet zo vreemd dat het maritiem opleidingsinstituut, eveneens gelegen aan de boulevard, zijn naam draagt.

Hoewel Man en ik dol zijn op een lange wandeling over deze boulevard met zijn vele terrassen, is ons eerste doel een bezoek te brengen aan de vandaag geopende winkel van ’t Hof Welgelegen.

Deze winkel vol biologische groenten, fruit, kruiden en andere spullen, is gelegen aan de Walstraat 43. Alles ligt er keurig uitgestald, het brood van Menno is ook hier verkrijgbaar en er zijn een aantal tafeltjes neergezet om rustig koffie of thee te kunnen drinken. Kortom, de doelstelling zoals Esther en Ard van de Kreeke zich gesteld hebben, nl, ’t Hof Welgelegen uit te laten groeien tot de moestuin van Middelburg e.o., is met deze winkel opnieuw een stapje dichterbij gekomen.

We bezichtigen het Dokje van Perry; een voormalig droogdok van de Koninklijke Schelde, dat nu uitgegraven en geheel gerestaureerd het middelpunt is van een compleet nieuwe woonwijk, het Scheldekwartier. Na een uurtje geslenterd te hebben door smalle straatjes, komen we aan bij het Muzeeum, met daaraan gekoppeld brasserie De Gecroonde Liefde. Het kleine terras biedt uitzicht op de jachthaven en op het Arsenaal. We besluiten hier halt te houden om onze kelen te smeren.

De Gecroonde Liefde

Van binnen ziet het er lekker fris uit. Witte wanden en een witte stenen vloer. Donkerbruine houten tafels met stijlvolle bloemenvaasjes erop. Makkelijke leren stoelen erbij. Aan de wanden hangen schitterende zwart-wit foto’s met strand- en zeegezichten, helemaal passend bij deze plek. De keuken is open, zodat je de witte brigade aan het werk kunt zien; iets wat ik zelf altijd als bijzonder prettig ervaar (bij smoezelige doekjes, onduidelijke verpakkingen of meisjes/jongens die er weliswaar drukdoend uitzien, maar geen idee hebben waar ze mee bezig zijn, kun je altijd nog kiezen voor de vluchtweg). Dat is bij de Gecroonde Liefde gelukkig niet aan de orde. In de keuken is men bezig met het maken van een proper deegje en de bediening is, hoewel niet erg spraakzaam, op de juiste plaatsen aanwezig.

Ze zijn hier duidelijk op de duurzame toer met organic thee van mr. Jones en Earth koffie (Mocca d’Or). Of dat aspect ook in het eten is terug te vinden, laat zich raden. In ieder geval geeft de menukaart hier geen antwoord op. Jammer eigenlijk, want ik ben als “toevallig passerende gast” altijd erg nieuwsgierig naar de filosofie achter een onderneming. Juist op basis van de indruk die dat op mij achterlaat, laat ik mij in de toekomst leiden tot wel/geen vervolgbezoek. Enfin, Man en ik hadden in ieder geval een prettige verpozing hier en wierpen daarna nog een snelle blik in het (deze dag gratis te bezichtigen) Muzeeum met een overdaad aan maritieme bezienswaardigheden.

Brasserie Zeelust – Westenschouwen

Brasserie Zeelust

Samen met de Man, die als HP’er (HuisProgrammeur) een beetje kan schuiven met zijn werktijden, plukte ik gisteren de dag. Zelfs de wind, nagenoeg altijd volop aanwezig in mijn provincie, hield zich die dag koest. Een strakblauwe lucht en volop zon nodigden ons uit erop uit te gaan. Uitwaaien, zuurstof opnemen, vogels horen fluiten, de eerste vlinders waarnemen. Dat deden Man en ik dus.

Om het nuttige met het aangename te combineren, inspecteerden wij allereerst ons buitenverblijfje. Alles oké daar. De pimpelmeesjes waren bezig om het nestkastje te stofferen en hun soortgenoten hadden de twee silo’s gevuld met zaden en pinda’s reeds voor de helft leeg gepeuzeld. Het gras lag er, dankzij Robbie de Robot, keurig bij. Hoewel er in de tuintjes slechts wat armetierig opkomend groen te zien was, stond de meidoorn op het punt van uitbotten.

Gerustgesteld vervolgden wij onze weg, richting Westenschouwen, een gehucht op het meest westelijke puntje van het eiland Schouwen-Duiveland. Behalve veel zee, strand en duinen, kent dit lintdorp een weinig bruisend centrum. Wel een groot aantal campings, bungalowparken en restaurants. Allemaal bedoeld om het de recreant zo aangenaam mogelijk te maken. Want daar komen tenslotte de eurootjes van binnen.

Op dat westelijke puntje ligt de boswachterij van Westerschouwen, tevens het grootste bos van Zeeland. Het is een beschermd natuurgebied en bestaat uit heuvelachtig duinlandschap, met zandverstuivingen, valleien en duinweiden.
Dwars door dit uitgestrekte bos loopt een prachtig fietspad. De Boswachterij is rijk aan vogels. In de oude hoge dennen kun je nesten aanschouwen van roofvogels zoals buizerds en haviken. Zelf heb ik niet zo’n alziend tropenoog, maar de Man wijst mij ontelbare malen op bijzondere vogels en insecten. En heb je een gelukkige dag, dan zie je er reeën, damherten en de grote groep wilde shetlandpony’s, die er het gehele jaar door graast.

Brasserie Zeelust

Na een schitterend tochtje komen wij aan bij brasserie Zeelust, dat op het meest westelijke puntje van Schouwen-Duiveland is gelegen. Het terras op het zuiden van dit aantrekkelijke rustpunt ziet er aanlokkelijk uit, zodat we besluiten een kleine rustpauze in te lassen. Twinings thee en Laurentis espresso hier. Dat alleen stemt ons volop tevreden. De chocoladebrownie is helaas erg hard en koud, meer het voorkomen van een reep  dan van een smeuïg stukje banket. Genietend van de late middagzonnestralen bekijk ik de kaart. Naast de vertrouwde kipsaté en gamba’s ook originele gerechten als pastasalade met zalm en oriëntaalse salade met biefstukreepjes. Natuurlijk bestaat er hier ook een “dagvangst”, zoals het een echt Zeeuws restaurant betaamt.

Wat een verrassing als ik de wijnen bekijk! Liefst 28 wijnen die per glas te bestellen zijn. Mijn oog valt direct op de frisse Italiaanse Vermentino en de Grüner Veltliner.  Ook de rode wijnen (elegant/soepel of krachtig/intens zien er veelbelovend uit. Hier wordt nagedacht over een gastvrij concept en hoe dat verder te verbeteren.
Maar hoe groot de verleiding is om iets alcoholisch te bestellen, wij houden ons flink, zodat we ook de terugtocht zonder brokken volbrengen. Eenmaal thuis is er geen puf meer voor een gezonde maaltijd, dus komt het tosti-apparaat uit de kast. Gelukkig is er nog veel fruit, zodat we ons niet geheel vervuld van schuldgevoel, op een bijzonder vroeg tijdstip in een diepe slaap durven laten wegzinken.

’t Oliegeultje Burghsluis

Oliegeultje

Idyllischer uitzicht op de Oosterschelde, dan daar op het prachtige terras van ’t Oliegeultje te Burghsluis, kan een mens zich niet wensen. Toen wij er gisterenmiddag neerstreken danste de zon op het spiegelgladde water en lagen de zeilbootjes ongeduldig te wachten op wat meer wind. Het is dan ook niet verwonderlijk dat het hier, weer of geen weer, goed toeven is. Met de voeten bijkans in het zoute water en een koel glas bier of witte wijn, wil je als vanzelf nog langenie naar huis. Nog langenie.

Bij zonnig weer is het terras compleet overdekt, zodat het er nooit te warm is. De bediening is vriendelijk en voorkomend. Ondanks de enorme drukte zagen de glazen en serviesgoed er superschoon uit.

Eten kun je hier ook. Verwacht geen culinaire hoogstandjes, maar wel eerlijke gerechten die tot hun recht komen zo dicht aan het water. Veel Noordzeeproducten, zoals superverse slibtongetjes. Maar ook gamba’s met aioli en huisbereide vissoep vind je op de kaart.

Een fijne stek om je fietstocht voor te onderbreken en genietend het uitzicht tot je te nemen. Proberen maar!

Zie voor meer info de website: http://oliegeultje.nl/