Brasserie de Drvkkery – Middelburg

Brasserie de Drvkkery

Dagje shoppen in Middelburg. Er staan allerhande (grote) aankopen op de boodschappenlijst die meer aandacht vragen dan een halfje bruin. Dat ik daarvoor steevast uitwijk naar een andere plaats in de provincie, ligt geheel aan mij. Ik steek bijzonder vreemd in elkaar. Een soort van mislukte bouwdoos met een beschrijving in oud-Sanskriet.

Man en ik hebben veel te verwerken op zulke dagen. Jongens en meisjes van een heel andere generatie dan wijzelf, zadelen ons op met huiveringwekkende beren en leeuwen. Alle informatie dient te worden verwerkt, geregistreerd en daarna veilig in ons systeem te worden opgeslagen. Naast een groot absorberend vermogen is hiervoor een fikse dosis wilskracht noodzakelijk. Wellicht geldt dit niet voor iedereen; voor Man en ik zijn dergelijke aankopen een ware marteling. Troost, bijstand, steun, dát is wat we zoeken ……

Brasserie de Drvkkery

Gelukkig is onze vertrouwde uitvalsbasis als altijd nabij. Rond half vijf strijken we neer in de brasserie van de Drvkkery, de fraaiste boekhandel van heel Nederland. Het is er gezellig druk. En lekker warm. Een glaasje met een hapje doet wonderen voor onze gedeukte zielenheil. Slokje voor slokje krijgen we weer grip op het bestaan. De mist in ons hoofd trekt op. Vraagtekens veranderen in uitroeptekens. Zwarte gaten vullen zich met licht. In de verte menen we het hoongelach te horen van de talloze jongens en meisjes die ons voor oud en debiel verklaren. Wat is er nu in hemelsnaam zo moeilijk aan een simpele aankoop doen? Zolang je je pincode maar weet en er geen ellenlange rij bij de kassa staat. Nou dan. Wordt vervolgd …

 

Het Postkantoor – Goes

Het Postkantoor Goes

Waar vroeger het vertrouwde postkantoor in Goes gehuisvest was, is nu een café restaurant gevestigd. Met de toepasselijke naam Het Postkantoor. Hoe kan het ook anders. De volledige buitenkant, maar gedeeltelijk ook de binnenkant is intact gelaten. En dat is maar goed ook, want, zo stelt de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap: “Het in 1890, in neo-renaissance stijl gebouwd postkantoor is van algemeen belang, vanwege cultuurhistorische waarde en van architectuurhistorische waarde als karakteristieke stijl vertegenwoordiger.” Wij, mensen, dienen zuinig te zijn op monumentaal erfgoed. Met dit “nieuwe” postkantoor ben ik als zodanig dan ook erg gelukkig.

Het Postkantoor

Voor Zeeuwse begrippen ziet het er gelikt uit, daar binnen in grand-café Het Postkantoor te Goes. No doubt about. Ik zie parallellen met Dudok. Een nonchalante look, geroezemoes, grote ruimte, gezelligheid om in weg te duiken.

Onafgewerkt pleisterwerk. De ruimte is in tweeën gedeeld door een immense, glazen vitrinewand, gevuld met allerlei soorten serviesgoed uit grootmoeders tijd. Bloemetjes, bloemetjes en nog meer bloemetjes. I love it.

Er wordt hier overduidelijk gestreefd naar een lounge stijl, opgeleukt door  retro-elementen. Leuke zitjes met oerlelijke bankjes en dito leunstoelen. De nostalgische, stoffen lampenkapjes doen daar nog een schepje bovenop. Meteen bij binnenkomst een lange, houten leestafel met witte kuipstoeltjes.

Eten en drinken kun je hier ook. Allereerst natuurlijk koffie en thee. Met koek/gebak van Van Opdorp, van oudsher de beste banketbakker van Goes e.o.
Voor de grotere trek laat de kaart overduidelijk Italiaanse invloeden zien. Panini & tostini, pizza’s, pasta’s, maar ook smakelijke vis- en vleesgerechten.

Jammer alleen dat er na onze binnenkomst twee jongedames van de bediening vage handelingen staan te verrichten, zonder op te merken dat hun twee nieuwe gasten al minstens vijf minuten zitten rond te kijken. Uiteindelijk wordt het servetten vouwen gelaten voor wat het is en neemt een dame zonder al te veel belangstelling onze bestelling op. Kom op jongens en meisjes, dat moet jeugdiger, dynamischer, met meer spirit kunnen! Een gast wil zich gewaardeerd, maar bovenal welkom voelen en dan doet een glimlach waarmee je tegemoet wordt getreden, vaak wonderen. Alle neuzen dezelfde richting op en de magie van een gastvrij Postkantoor is geboren.

Voor het overige niets dan lof. Doordachte entourage en sfeer. Een uniek gebouw met schitterende elementen. Lekker veel ruimte. Lekkere hapjes en drankjes. Zat Goes op dit Postkantoor met al zijn mogelijkheden niet héél hard te wachten? Vanaf nu kun je terecht op de Grote Markt 14. Om koffie te drinken of een glaasje wijn. Om uitgebreid te eten of gewoon, om lekker lang  en genoeglijk te kunnen relaxen.

Hotel Arion – Vlissingen

Hotel Arion

Na een fiks aantal dagen mijn tijd verdreven te hebben met bezigheden op zakelijk-, sociaal-, en financieel-technisch vlak, kreeg ik visioenen van een compleet lege dag. Het lijf wilde even helemaal niks meer. Nada, niente, nichts, nihil. Alleen maar tijd voor mezelf. Om te zitten. Te staren over het water. En rustig te mijmeren. Want ja, dat laatste is toch wel mijn favoriete bezigheid: alle gebeurtenissen in het leven ondersteboven en binnenstebuiten keren. Van links, van rechts, van onderaf en van bovenaf beschouwen. Ik heb mij erin bekwaamd. Het is een redmiddel om het hoofd in woelige tijden boven water te houden.

Het beloofde een prachtige zomerdag te worden, dus togen Man en ik naar één van Zeelands mooiste plekjes, de Boulevard van Vlissingen. Met aan het begin de aanblik van een robuuste Michiel de Ruyter en aan het eind het eeuwig zingende windorgel. Aldaar op een terras te kunnen neerstrijken, met uitzicht op Breskens en de havens van Zeebrugge en een koel glas bier of rosé onder handbereik, is voor mij toch wel het ultieme relaxmoment.

Het verloopt anders dan gepland. Opvallend veel blauwe P-borden bij het binnenrijden van Vlissingen. Rescue. Het zegt ons, als nimmer-plaatselijke-krant-lezende cultuurbarbaren, helemaal niets. Wie moet er in hemelsnaam gered worden?
Het antwoord bereikt al spoedig onze gehoorgangen. Hevig geklapper van heli-rotors, sirenes, claxons, roeptoeters; alle divisies uit het hulpverleningscircuit willen,  uitgebreid op die dag dat ik RUST wil, laten zien wat ze in huis hebben.

Totaal overrompeld dompelen Man en ik ons onder in deze poel van oorverdovend lawaai en chaotisch gedrang. Er is geen vluchtweg. Ik ben vastbesloten vandaag mijn beoogde terras te bereiken, niet goedschiks, dan maar kwaadschiks. Er blijken nog een klein aantal mensen met exact dezelfde gedachten rond te lopen.

Hotel Arion

Gelukkig is Man in het bezit van een Alziend Oog en weet hij steevast lege tafeltjes te bemachtigen. Wij nestelen ons in de schaduw van een grote parasol op het terras van hotel Arion en overzien op veilige  afstand van de schuifelende mensenmassa het gebeuren. Normaliter is het heerlijk rustig zitten op dit ruime terras met zijn fijne stoelen en correct personeel. Vandaag is het er druk, heel erg druk.

Niettemin nippen wij al vrij snel van onze Torres Mas Rabel rosé en een Affligem dubbel. Vanaf onze (verhoogde) plaats zien wij twee propellervliegtuigen (Spitfires) hun kunsten vertonen. Aansluitend is er een vliegdemonstratie van vier Dutch Thunder Yaks. Bovendien showt een lifeliner hoe een drenkeling uit het water wordt gered en naar boven wordt gehesen. Hoewel de shows prachtig zijn, is een normaal gesprek voeren niet mogelijk, laat staan dat er ruimte is voor overpeinzingen. Het zij zo.

Ik wacht even een aantal weken, tot iedereen weer op school zit; achter zijn bureautje zit, op de bouwplaats staat of de deuren van zijn tokootje heeft geopend. Dan keer ik terug naar de boulevard van Vlissingen en is elk terrastafeltje van mij. Inclusief het strakblauwe laken van de Westerschelde om over uit te kijken. Met een stilte die volop ruimte biedt om te mijmeren over die dag in augustus waarop ik niet de redding vond die ik zocht.

Strandpark de Zeeuwse Kust

Strandpark De Zeeuwse Kust

Ik ben niet van de vakantieparken. Enthousiaste reclames waarin Strandpark de Zeeuwse Kust zichzelf aanprijst, gaan dan ook volledig aan me voorbij. Het dicht op elkaar geplakt zitten, het burgerlijke praatje over de (altijd te laag gesnoeide) heg, de chloordampen uit het zwemparadijs die lustig alle ruimtes weten te bereiken waar er gegeten kan worden, het mag mijn deurtje voorbij gaan. Mijn feelgood-mood verdwijnt op dergelijke locaties als sneeuw voor de zon.

Al lang geleden heb ik dit soort vakantieplezier dan ook van me afgeschud. Liever geen vakantie dan mijn vrije tijd doorbrengen in zo’n verbazingwekkend snel uit de grond gestampt verzekerings-pretpark. Waar iedereen op dezelfde fietsen rijdt, uni joggingbroeken draagt en hordes krijsende kinderen met zich mee zeult.

Toch bracht ik er afgelopen week noodgedwongen even door. Nee, geen week, zelfs geen dag, ik was er slechts 45 minuten. En ik moet mijn vooroordelen bijstellen: het viel allemaal best mee.
Na een uitermate kil fietstochtje langs de oevers van Schouwen-Duiveland doemde daar strandpark De Zeeuwse Kust op. Een fata morgana in het weidse Zeeuwse landschap. Ik had ondertussen een blauw-paarse kleur aangenomen en droomde al vele kilometers van warme choco en roodgloeiende vuurkorven.

Strandpark de Zeeuwse Kust

Vakantiepark of niet, Man moest mee naar binnen om in het restaurantgedeelte – strand café DOK – iets warms te nuttigen. Was ik bevangen door de kou? Was ik het zelf die direct bij binnenkomst “leuk” dacht?

Yes, een grote, brandende open haard direct bij binnenkomst. Nonchalant ogende zitbanken eromheen. Zwarte vloer en dito wanden. Steigerhouten tafels met rieten stoelen. Ruimtelijke indeling. Het beviel me wel. Na de thee werd ik langzaamaan weer een gewoon levend mens i.p.v. het op automatische piloot functionerende wezen van kort daarvoor. Mijn bewustzijn hernam zijn bekende plaats. Dus onderwierp ik ook de rest van het gebouw aan een kritische blik. Ja, de chloorwalmen bereikten ook hier mijn neusgaten, maar toen had ik het zwembad al in het vizier. In het restaurant niets geroken. Ik zag een kinderbios gevuld met jeugdige joligheid, een dartel kreateam, een vervaarlijk uitziende binnenspeeltuin, een zielloos winkeltje, kortom de bekende items in een dergelijk oord.

Misschien lag het aan mijn onderkoelde bewustzijnsniveau, misschien zijn de tijden van weleer ten goede gekeerd. Feit blijft dat ik in ieder geval het restaurantgedeelte van dit vakantiepark als prettig heb ervaren. Over de kwaliteit van het eten kan ik geen oordeel vellen. De lunchkaart liet panini’s zien, evenals leuke maaltijdsalades. Op de grote kaart zaken als Vitello Tonato, gewokte mosselen en fruit de Mer. Verder een aantal vegetarische gerechten. De moeite waard om een keer te gaan proberen.

Het Vissershuis – Burgh-Haamstede

Het Vissershuis

In de zomermaanden is het gebruikelijk dat Het Vissershuis in Burgh-Haamstede elke dag van de week volledig bezet is. Reserveren is dan ook een vereiste hier. Treffen wij het even als we op die vroege dinsdagavond nog een tafeltje in dit gezellige restaurant kunnen bemachtigen!

Het Vissershuis

Mijn eerste indruk bij binnenkomst is die van een jaren ’70 sfeertje. Visnetten aan het plafond, patrijspoorten aan de wanden en verder een diversiteit aan maritieme accessoires. Ondanks deze enorme hoeveelheid decoratie is alles opvallend stofvrij en proper. Eenvoudige houten tafeltjes, gedekt met papieren lopertjes, met – naar later op de avond blijkt – vrij ongemakkelijke stoeltjes.

Gelukkig maakt de uiterst gastvrije bediening veel goed. Bovendien blijkt de vriendelijke jongedame verstand van zaken te hebben. Als ik vraag welke vissoorten er in Trio van de chef zitten, somt ze deze zonder enige aarzeling op: heek, barramundi en zonnevis. Deze hebben niet mijn voorkeur, dus neus ik even verder in de kaart.

Het is hier uiteraard alles vis wat de klok slaat. De menukaart bevat slechts drie vleesgerechten. Alle overige bladzijden staan – hoe kan het ook anders – boordevol visgerechten. Bij de voorgerechten zie ik mooie salades staan en tevens is hier de aloude garnalencocktail in ere hersteld. En dat is leuk, want met een goede kwaliteit garnalen is er niks mis met zo’n klassiekertje.

Hoofdgerechten

De hoofdgerechten zijn onderverdeeld in gebakken en gestoofde gerechten. Dat maakt het kiezen meteen een stuk minder lastig. Sliptongetjes kun je hier per 2 of 3 bestellen. Uiteraard ontbreekt ook de paling niet, evenals de kabeljauw, heilbot en tarbot. Verder ontdek ik (hoera) lijngevangen zeebaars. Man en ik kiezen voor het vispannetje met laurier en dille, gestoofd in visbouillon. Tafelgenoten nemen beiden de sliptongetjes.

Het garnituur bestaat uit een aantal schaaltjes met daarin frietjes, gebakken aardappeltjes, salade en rabarber. Grote vraagtekens bij dit laatste. Het is mij een raadsel waarom voor rabarber gekozen wordt. Ik kan mij niet voorstellen dat hier inkooptechnische argumenten aan ten grondslag liggen. Uit navraag blijkt echter dat het groentegarnituur steeds wisselt. Dit kan broccoli, prei, peultjes e.d. bevatten. Vandaag dus rabarber.

Maar goed, we komen hier voor de vis en die is ronduit voortreffelijk te noemen. Ze spartelen bijkans het bord af. De tongetjes lekker krokant gebakken, erbij een bescheiden portie gewokte zeekraal met rode ui. Het pannetje is gevuld met blokjes witvis en zalm, vergezeld van stukjes ui, paprika en prei. Erg smakelijk allemaal.

Als afsluiting koffie en thee. Op verzoek wordt daar een bordje met wat snoeperij bij geserveerd. Hoewel het niet gebruikelijk is, “kan er wel wat geregeld worden”. Dit kenmerkt de ware horeca-ondernemer: flexibiliteit en een aangeboren klantvriendelijk vermogen om het de gasten naar de zin te maken.

Kortom, dit Vissershuis is een locatie waar we vaker naar terug zullen keren. Ondanks de grote drukte heerst er een ontspannen sfeer en loopt alles er keurig gestroomlijnd. Chapeau!
Wie van vis houdt, moet hier echt een keer naar toe.

De Bloemkool – Bergen op Zoom

De Bloemkool restaurant

Het was al minstens 10 jaar geleden dat ik ze voor het laatst at: gebakken verse ansjovisjes uit Bergen op Zoom. Het stond al weer jarenlang op mijn verlanglijstje. Maar ansjovisjes eten is nog niet zo gemakkelijk. Het begint er al mee dat er nog slechts één weervisser is die ze vangt (familie van Dort). Dan moeten alle factoren gunstig zijn om ze te kunnen vangen, klimaat, tij, noem maar op. Bovendien is de ansjovis maar een korte periode op zijn best, in de maanden mei en juni.

Omdat het de afgelopen week zulk prachtig weer geweest was, had ik al een klein plannetje gesmeed. Op een naar mijn idee geschikte dag zou ik een paar restaurants in Bergen op Zoom in de vroege morgen bellen of er ansjovis voorradig was.
Alzo geschiedde. En wat een geluk (of was het wijsheid?) restaurant De Bloemkool kon mij vertellen dat er voldoende voorhanden was om er van te komen genieten. Meteen koos ik het gehele AAA-menu, wat ter plekke een grote bekendheid geniet. Dit staat voor een voorgerecht van Asperges, een hoofdgerecht met Ansjovis en een dessert met Aardbeien.

Hoewel enige file onderweg, kwamen we aardig op tijd aan bij De Bloemkool, het restaurant waar ansjovis gegeten kan worden. Een beetje smoezelig halletje. Binnen bruine wanden, lelijke schilderijen en dito gordijnen, behoorlijk oubollig allemaal. Maar elk tafeltje was bezet en dat is meestal een goed teken wat het eten betreft.

Als binnenkomer een amuse van gerookte paling met komkommergranité. Ik had om een half voorgerecht gevraagd, omdat ik bang was niet volop van mijn ansjovis te kunnen genieten. De asperges waren super! Erbij een smakelijke beurre blanc en een gekookt eitje. De witte huiswijn was een frisse sauvignon blanc die er bijzonder lekker bij smaakte.
Bij de ansjovis werd lamsoor en frites geserveerd. In mijn herinnering waren de visjes van destijds krokanter en kleiner en met een aioli-sausje. Nu waren de visjes wel zo’n 15 cm lang. Droger ook. En ik miste een smoothie compagnon erbij. Ligt weer aan mij natuurlijk *hoofdschuddend,  tis ook nooit goed*.

Over een dessert met aardbeien valt niet veel bijzonders te vertellen. (Mierzoet) ijs erbij en slagroom. Eenvoudig dus..

Tja, toen moest De Man naar het toilet. Zag tot zijn verbijstering een behoorlijk vies spulletje en deed daar melding van aan mij. Gelukkig hadden we toen alles al op. Want of ik er ooit terug zal keren? Hmmm, dan zal de familie Bosters toch eerst moeten gaan investeren in een eigentijdser interieur en hygiënischer sanitaire voorzieningen. Want ja, ansjovisjes serveren is heel uniek en leuk, maar het geheel is vaak meer dan de som van alle delen afzonderlijk.