La Cucina Hoogerheide

La Cucina

Na een ietwat teleurstellend bezoek aan glasmuseum het GlazenHuis in Lommel (B), laat de kerkklok van het uitgestorven dorpje drie zware slagen horen. Rond die tijd krijg ik altijd enorme trek in thee. Veel thee. De plaatselijke kroeg, waar iedereen op het terras zit te roken, nodigt hiertoe niet bepaald uit.

En route dan maar. In mijn geheugen staat een fijne locatie in Kasterlee gegrift. Iets met een water en een molen. Vraag me niet hoe we er uiteindelijk geraken, maar we komen ter plekke. Het ziet er nog precies zo uit als in mijn herinnering: warm ingericht, gastvrij en vol met gezellig keuvelende gasten. Espresso en jasmijnthee worden geserveerd op het bekende Vlaamse plateautje met kanten kleedje en voor ieder twee versnaperingen. Na zoveel jaar vind ik dit nog steeds leuk om te zien. Tevreden kijk ik om me heen. Ik zit hier voor de rest van de dag gebakken! “La Cucina Hoogerheide” verder lezen

Osteria Campobianco Italiaanse sferen in Kamperland

Osteria Campobianco

In haar aderen lijkt Italiaans bloed te vloeien. Elke vezel in haar lichaam lijkt te zijn gesponnen uit capelli d’angelo en in haar hoofd huist permanent de culinaire kennis van La Mama. Kortom: Marianne Wittkamp ís Italië. Ze straalt de liefde voor dit mediterrane land dan ook aan alle kanten uit. “Het is een gevoel, ergens diep van binnen, dat onlosmakelijk met me verbonden is. Passie of liefde, noem het zoals je wilt, het is een deel van mijn identiteit”, vertelt gastvrouw Marianne me tijdens een door haar georganiseerde Italiaanse boerenmaaltijd in haar huiskamerrestaurant Osteria Campobianco in het Zeeuwse Kamperland.

Naast de warme, vrijgevige levensstijl van de inwoners van Italië, de overdaad aan cultureel-historische elementen en het glooiende landschap gaat Marianne’s hart vanzelfsprekend ook uit naar de Italiaanse keuken. Met liefdevolle toewijding bereidt ze gerechten met een duidelijk Italiaanse achtergrond. In deze gerechten komt alles samen voor haar. Een stukje van haar geliefde land naar Nederland brengen, daar waar ze woont, in Zeeland.

Zo’n 8 jaar geleden koos Marianne ervoor haar inmiddels volgroeide Italiaanse kookkunsten, te willen delen met anderen. Ten minste 1 x per maand wordt de grote huiskamer omgetoverd tot een heuse brasserie. Lange tafels, karaffen wijn, hongerige mensen, alle ingrediënten voor een gezellige avond in Italiaanse sferen zijn voorhanden. Zo ook op deze avond, als ik samen met mijn G. bij haar aanschuif.

Nadat we hartelijk en uiterst gastvrij ontvangen zijn, maken we kennis met de andere gasten. Het zijn er dit keer zeventien. “Nee, dat gaat vanavond niet lukken”, antwoordt Marianne op mijn vraag of zij ook met ons mee-eet. Jammer, maar begrijpelijk.

Osteria Campobianco

Antipasti

Op tafel verschijnt witte en rode wijn. En water. Echtgenoot Mark vertelt ons dat we net zoveel mogen drinken als we zelf denken aan te kunnen. Gastvrijheid ten top hier! De Italiaanse boerenmaaltijd gaat van start met een keur aan traditionele antipasti. Marianne legt uit waar we van kunnen snoepen: een salade van gepocheerde zalm met rode ui en pistachenootjes, frittata met groene asperges, authentieke Italiaanse droge worst, taleggio en gorgonzola kaasjes en geroosterde paprika met ansjovis.

Osteria Campobianco
Alsof dat nog niet genoeg is, komt onze gastvrouw even later met rijkelijk belegde bruschetta en een werkelijk overheerlijk spinazierondje. Bij Osteria Campobianco wordt duidelijk alles zelf bereid, alle smaken zijn even puur.

Ondertussen wordt er druk gekletst en gelachen aan tafel. De stemming zit er al goed in. Geen onbekend verschijnsel voor mij. Samen aan tafel zitten verbroedert. In Nederland zijn we niet zo vertrouwd met dit fenomeen, maar in veel mediterrane leven wordt daar anders over gedacht. Leven om te eten en niet andersom, zoals wij Noorderlingen vaak ten onrechte denken.

Voorgerecht

De tweede gang bestaat uit een geurige minestronesoep van zomerse groenten, zoals wortel, boontjes en spinazie. Tezamen met de rijstvormige pasta (riso) een welgevuld soepje. Met het oog op de nog komende gerechten moet ik helaas een beetje laten staan, maar stiekem had ik best nog even willen doorlepelen.

Osteria Campobianco

Hoofdgerecht

Er wordt overgegaan op de proeverij van pasta’s. Allereerst krijgen we penne all’amatriciana, een klassiek gerecht uit de Italiaanse keuken. Eroverheen een ferme wolk geraspte kaas. “Een broertje van de Parmezaanse kaas, maar dan lokaal bereid zonder onnodige keurmerken”, verklaart Marianne tijdens het opdienen.

Osteria CampobiancoIn Bajardo, waar zij en haar echtgenoot een tweede huis bewonen, wordt deze kaas door de plaatselijke slager gemaakt en verkocht. Ik proef de scherpte van gestremde schapen- of geitenmelk. Het combineert perfect met de pancetta, ui, knoflook en tomaat in de saus. Deze heeft lang gesudderd, zoals dat hoort met Italiaanse tomatensauzen. Pas dan komt de rijke, volle smaak van zondoorstoofde tomaten volledig tot zijn recht.

Als de borden met de volgende pasta verschijnen, hoor ik diverse mensen zuchten. Ja, er wordt hier stevig gegeten, in deze Osteria. Hoewel ik zelf ook geen grote eter ben, wil ik wel heel graag van alles proeven. Dus ook van de linguine met rozemarijnsaus, die inmiddels voor ons staat.

Osteria CampobiancoIk kan er kort over zijn, in één woord: klasse! Het door velen als overheersend bestempelde kruid domineert niet, maar geeft dit gerecht juist een geweldige boost. In al zijn eenvoud een fantastisch gerecht. Wat mij betreft een absoluut schoolvoorbeeld van cucina povera, de “armeluiskeuken” die in Italië zijn oorsprong heeft.

Dessert

We zijn bij het dessert aangekomen. Die bestaat uit een panna cotta, afgetopt met een heerlijke aardbeiencoulis. Eventuele kleine gaatjes worden met dit nagerecht zoetjes opgevuld.

Osteria Campobianco Waarna het feest nog niet afgelopen. Mark voorziet alle gasten van een kopje koffie, terwijl hij ons aangenaam vermaakt met verhalen over zijn collectie authentiek Italiaanse koffiekopjes. Marianne schenkt er, naar wens, een piepklein glaasje zelfgemaakte limoncello of arancello bij. In mijn mondholte zwieren intense citrussmaken en bedwelmende alcohol samen een gezellig walsje. Dit zijn glaasjes om vreselijk vrolijk van te worden!

Osteria Campobianco

Nadat iedereen volledig verzadigd is, blijft het nog lang onrustig in Osteria Campobianco. De meeste gasten praten uitgebreid na, maar wij hebben nog een afstandje te overbruggen. Ik bedank onze gastvrouw- en heer voor de geweldig plezierige avond en beloof snel terug te keren. Want wat wordt er hier in Kamperland ontzettend goed gekookt. Menige horecagelegenheid staat, wat mij betreft, in de schaduw van dit plezierige huiskamerrestaurant. Informatie over aankomende activiteiten is te vinden op Osteria Campobianco en tevens op Facebook onder dezelfde naam. 

Slot Oostende Goes uitprobeerdagen

Slot Oostende Ridderzaal

“Eindelijk, ze zijn weer thuis”, kopt de Provinciale Zeeuwse Courant, als de twee metershoge schilderijen in Slot Oostende Goes arriveren. Afgebeeld staan twee illustere personen uit de Zeeuwse geschiedenis: Frank van Borsele en Jacoba van Beieren. Dit echtpaar speelt een belangrijke rol in de verhalen over deze historische locatie.  In opdracht zijn ze geschilderd door de Goese kunstenaar Reynier de Muynck, bekend om zijn fenomenale magisch-realistische werken.

Jacoba van Beieren schilderij

De twee drijvende krachten achter de wederopbouw van Slot Oostende zijn de dames Anita Maas en Yamina Abdoun. Vol ambitie en enthousiasme hebben ze hun ziel en zaligheid in dit project gestoken. Er is veel graafwerk verricht om de restanten van het kasteel bloot te leggen en een start te maken met de wederopbouw. Al in de ontwerpfase is er voor gekozen om originele restanten van het slot te combineren met nieuwe delen. 

Slot Oostende

Afgelopen week had ik eindelijk het genoegen om Goes’ nieuwste aanwinst te mogen bewonderen.  Nog vóór de officiële opening werd iedereen in de gelegenheid gesteld om kennis te komen maken met het slot. Middels voorintekening kon er voor deze “uitprobeerdagen” een plaatsje gereserveerd worden. Naast het bewonderen van het in oude glorie herstelde gebouw, kon er ook gegeten en gedronken worden tegen de helft van de prijs. Op een daartoe ontworpen formulier kon men alle lovende en tevens kritische kanttekeningen kwijt. Dat is een slimme zet van de dames Maas en Abdoun. Gebruik maken van feedback van je klanten, maakt je onderneming in potentie sterk. Bovendien schept het wederzijds vertrouwen.

Jacoba en Frank

Terug naar Jacoba en Frank. Vanuit hun omlijsting kijken ze met een ietwat minzame, maar waardige blik op me neer als ik de Ridderzaal betreed. Een mooiere plek kun je dit tweetal niet toewensen. Wat zijn ze samen een prachtig kunstwerk geworden! Evenals hun omgeving stralen ze authenticiteit en klasse uit. Oude en nieuwe elementen zijn stijlvol gecombineerd.

Niet veel later nip ik van mijn groen inspiratietheetje, dat geserveerd wordt als losse thee met bijpassend zeefje. Als doorgewinterde theeleut heb je daarmee direct al mijn hart gestolen. Losse thee is zoveel beter dan die vermaledijde hengel-hengelzakjes! De espresso van G. mist karakter, vindt hij. Of het komt door het iets te grote formaat kop, blijft even de vraag. 

Barre Verkerke, de kunstenaar

Op deze snerpend koude winternamiddag is het heerlijk warm in Slot Oostende. Eerlijk gezegd had ik vooraf visioenen van onverwarmde doorkijkjes, tochtige hoekjes en kille vloeren. Een mens fantaseert wat af bij zo’n tot nu onbekende gelegenheid. Gelukkig blijkt niets van dit al. Ik voel me bijzonder comfortabel en behaaglijk in dit voormalige slot en vergaap me aan de ogenschijnlijk antieke details, die – als ik ze nog eens goed bestudeer – waarschijnlijk toch nieuw zijn maar van een oude look zijn voorzien. Hiervoor is een andere Goese creatieveling ingehuurd: Barre Verkerke.

Deze nog jonge ambachtsschilder is opgeleid in het toepassen van oude technieken, zoals hout- en marmerimitatie. Slot Oostende heeft dankbaar gebruik gemaakt van zijn kunstenaarschap op dit gebied. Het plafond en balken van de Ridderzaal zijn bijvoorbeeld in ere hersteld en heeft opnieuw een Middeleeuwse uitstraling. Alle vlakke (nieuwe) deuren mocht Verkerke naar eigen inzicht bewerken. Dit heeft geresulteerd in deuren met een koperbeslag, waarin een patrijspoort verwerkt zit met daarin – bedoeld als grap – dronken vissen. Waar oude en nieuwe elementen samenkwamen heeft Verkerke een natuurlijke overgang weten te creëren. Heel wat steentjes zijn gedecoreerd om ze zo natuurlijk mogelijk aan te laten sluiten.  Ook sommige kozijnen zijn door hem bewerkt, waardoor ze perfect matchen met de antieke deuren.

Slot Oostende GoesHet blad op de bar werd van een onbewerkt multiplexplank omgetoverd tot het begeerde boomstameffect. Kortom: niets is nagelaten om te komen tot een eindresultaat met een natuurlijk, historisch aanzicht. Letters in betonlook, roestige ornamenten, zelfs de emaillen bordjes op de toiletdeuren lijken door de tand des tijds te zijn aangedaan.

Slot Oostende Goes

Misschien wel het belangrijkste deel van het Slot vormt toch wel de bierbrouwerij. In twee gigantische koperen ketels, te bewonderen vanaf alle hoeken van Slot Oostende, gaat de enthousiaste Jens van Stee zijn bieren brouwen. Als afgestudeerd zytholoog (zoiets als vinoloog bij wijn) beschikt hij over meer dan voldoende kennis om te komen tot smaakvolle bieren.

Brouwketel Slot Oostende

Enkele voorbeelden daarvan zijn al op de markt verschenen, met bloemrijke namen als Gouden Gans, Straffe Non en Schorrebock. Deze laatste is gebrouwen met boerenjongens en traditionele Madagascar vanille. Een heerlijk, verwarmend winterbier. Maar Jens wil meer. Hij is momenteel volop bezig allerhande “proefbrouwsels” op te zetten, waar elke doorgewinterde bierliefhebber met verlangen naar uit kijkt. 

Slot Oostende is dagelijks geopend van 10.00 uur en is gevestigd Singelstraat 5 te Goes. Er zijn meerdere ruimten met in totaal 500 zitplaatsen, vier hotelkamers, een serre- en een kinderrestaurant, een eetcafé, een boekenhoek, vergaderruimten, een winkel en een grote feestzaal met een hoog zadeldak.

Mijn eerste kennismaking met het Slot overtreft alle verwachtingen. Het is zo ontzettend mooi geworden! Het is er sfeervol, gezellig en met oog voor detail gestyled. Bij een volgend bezoek ga ik me zeker verdiepen in het eten en alles wat daarbij hoort. Stay tuned!

 

Proeverij de Oesterij – Yerseke

Proeverij de Oesterij

Mooier kan de dag niet beginnen.  Reeds in de vroege morgen danst er volop zonneschijn over de Zeeuwse wateren. Ik doe alsof ik de weermannetjes niet hoor. Hun waarschuwingen vliegen me om de oren. Code geel. Iets met gevaarlijk weer.

Ik ben geen held, zeker niet. Wel een realist. Zolang ik naar de hemel kijk en geen onheilspellende wolken aan zie komen, is er niets aan het handje. Zo voorspelden we vroeger het weer, zo doe ik het nog. Tenslotte kom ik niet plotsklaps terecht in de schier oneindige zandvlakten van de Kalahari woestijn, mocht het weer echt omslaan.

G. en ik vertrekken zonder plan. Alleen een knooppuntenkaartje in de broekzak als back-up. Zoveel is wel duidelijk vandaag: het zomerse weer heeft veel mensen uit hun huizen getrokken. In grote getallen zoeven de “elfi’s” ons voorbij. Nee hoor, daarmee bedoel ik niet engelachtige wezentjes met fragiele vleugeltjes uit het prentenboek; het zijn de elektrische fietsers. Mensen die graag heel snél willen fietsen, alsof ze op tijd thuis moeten zijn. Vóór de errepels op tafel staan, zoiets. Wij doen daar niet aan. Wij zien altijd wel. Maar intussen is het oppassen met al die elfi’s, die ons op bochtige, smalle fietspaadjes met duizelingwekkende snelheden willen passeren. Of tegemoet stuiven. Ik moet nog wennen aan dit nieuwe ras. Echt.

Na een gezapig uurtje fruitbomen kijken, kronkeldijken en genieten van het uitzicht over de Westerschelde, steken we over naar de noordkant van mijn eiland. Daar waar onze regionale trots, de altijd blauwe Oosterschelde, zich langs de oevers schuurt. Mijn eigen Nationaal Park. Kraamkamer van alles wat groeit en bloeit in water. Leverancier van zilte heerlijkheden als oesters, kreeft, mosselen, paling. Langs de Havendijk in Yerseke is het knap druk. Nog weinig toeristen, maar veel locals, meen ik te zien. Op zoek naar iets lekkers, net als G en ik. Want geloof me: je kunt het decadent noemen, maar een échte Zeeuw (durfde er nog iemand iets te zeggen over zuinig?) wil nog wel eens half dozijntje oesters wegslurpen of een kreeftje te lijf gaan op een mooie dag als vandaag.

We passeren Zee-Land-Zilt, het jongste troetelkindje van Edwin Vinke. Hmm, gesloten! Vol ongeloof kijk ik naar binnen. Alles is duister. Geen mens te bekennen. Op een dag als vandaag! Laagdrempelig moest dit toch worden? Nou, verder dan maar.
Dat “verder” is slechts een kleine 200 meter. Ha, hier kennen we het! Proeven van alles wat uit de Oosterschelde komt bij Proeverij de Oesterij. Druk, druk, druk hier. Gelukkig komt er een tafeltje vrij. En hier geldt nu eenmaal de oude regel: opgestaan, plaats vergaan.

Proeverij De Oesterij

Tevreden kijken we over de glinsterende oesterputten, die nog steeds in gebruik zijn als verwaterplaatsen, en bestellen een Picpoul de Pinet met drie gestoomde oesters. Creuses zijn het, want voor de Zeeuwse platte is het niet het juiste seizoen. Geeft allemaal niets, ook deze smaken prima. De schuimige Hollandaisesaus geeft de oesters een subtiel accentje mee. Daarna verorberen we een Oosterscheldekreeftje, want daarvoor is het nu wel precies de perfecte tijd.

We kiezen twee vrouwtjes uit de bassins, wetend dat die de meest malse pootjes hebben. Hier worden ze in de oven gegaard, waardoor al hun natuurlijk aroma’s behouden blijven. Geen tierelantijnen, alleen wat brood, citroen en zeegroenten. Ik verzeker je: een mens kan het slechter hebben op een zondagnamiddag! Elk flintertje vlees pulken we uit het kreeftenpantser en zelfs het koraal eet ik op. Kreeft eten is ook een zekere sport. Daar gooi je niets van weg.
Kreeft OesterijVerwacht bij de Proeverij geen sjiek gedekte tafels of andere decoratie. Het gaat hier om schaal- en schelpdieren in hun puurste vorm. En die hebben ze hier volop. Precies zoals ik ze graag eet.

N.B. Ik word niet gesponsord om dit artikel te publiceren. Bovendien heb ik geen enkele commerciële connectie met Proeverij de Oesterij en/of de bedrijfsvoerders hiervan. Ik schrijf slechts over zaken die mij persoonlijk in beroering brengen.

Dagje Domburg

Dagje Domburg

We doen een gezellig dagje Domburg. Omdat het een beetje vakantie is. Omdat het schitterend weer is, maar vooral ook omdat het warm is en de koelte van een nabije zee lonkt.

Alvorens we ons in het deugdzame nietsdoen durven onderdompelen, besluiten we eerst maar eens iets biologisch-educatiefs uit de hoed te toveren. Als je dan toch in Zeelands mooiste badplaats ben, de plek waar schilders als Jan Toorop en Piet Mondriaan geïnspireerd raakten door het zgn “Zeeuwse Licht”, het glooiende duinlandschap, de vriendelijke bossen en de karakteristieke Zeeuwse bevolking, ga je als vanzelf naar Terra Maris.

Terra Maris, letterlijk land van de zee, is hét museum voor natuur en landschap van Zeeland. Het museum is gevestigd in de voormalige orangerie van kasteel Westhove, dat gelegen is in het prachtige natuurgebied De Manteling van Walcheren, tussen Oostkapelle en Domburg. Een afwisselende, levendige tentoonstelling neemt je mee door de geschiedenis van het Zeeuwse landschap en laat je de rijk gevarieerde Zeeuwse natuur zien. Maak kennis met de dynamische natuur van de Delta, de vele inpolderingen en de meer dan honderd dorpen die in de loop van de eeuwen door het water van de kaart werden geveegd. En… laat u verrassen door het landschap van nu.

In de glazen ontvangsthal voor het museum vind je het museumcafé en de museumwinkel. Achter het museum ligt een prachtige 2.5 ha grote landschapstuin.

Eenmaal binnen vergapen we ons aan een reusachtig zoutwateraquarium. Zeebaars, rode poon, tarbot, krabben. We zien een halve zee aan ons oog voorbij trekken. Via maquettes en tijdsbeschrijvingen komen we aan bij de pantograaf. Indrukwekkend.

imageVoor de kinderen is er de mogelijkheid zelf een landkaart te tekenen met behulp van een pantograaf. Niet veel later zien we een scala aan opgezette dieren: bunzing, hermelijn, kerkuil, muskusrat. In hun goed verlichte vitrines zijn ze het aanschouwen meer dan waard.

Dan komen we aan bij de zgn Kiekkast. Het zijn er eigenlijk twee, want naast het oorspronkelijke schilderij van Piet Rijken hangt tevens een driedimensionale versie, gevuld met allerhande verstilde objecten uit de natuur. Fascinerend om te zien.

Terra Maris

Na nog wat lades opengetrokken te hebben, waarin een groot aantal fossielen verzameld liggen, verlaten we het museum om de landschapstuin te bezichtigen. Deze is licht glooiend aangelegd met o.a. een kruidentuin, een insectenmuur en veel wilde bloemen en planten. Zelfs de lang verloren gewaande korenbloem zie ik terug! Tussen een varia aan wilde flora, trekt zij automatisch de aandacht door haar mysterieuze diepblauwe kleur.

Terra MarisWe zwerven nog wat door de tuin, totdat uiteindelijk onze maagjes beginnen te knorren en wij ons met spoed naar onze favoriete lunchlocatie begeven, het Badhotel. Dit 5 sterren hotel heeft een schitterend, gedeeltelijk overdekt terras, met aansluitend een groot gazon, waarop gasten plezierig kunnen verpozen. G. neemt een salade met gamba’s, die hem bijzonder bevalt vanwege de lichte dressing. Ik beperk me tot een boerentosti met mozzarella en courgette. Die valt tegen. De courgette is iets te dik gesneden en de mozzarella komt, gezien zijn rubberachtige textuur, niet van een buffel. Jammer, want het maakt nogal een verschilletje.

Terra Maris

Het kannetje Whittington thee is wat mij betreft wél een schot in de roos. Plezierige thee met een zachte afdronk. Na deze lichte lunch, genieten we nog lange tijd van een wijntje of twee, om daarna een wandelingetje te maken over de boulevard. Even menen we ergens, daar heel in de verte aan de overkant, Engeland te zien liggen. Dat kan natuurlijk niet. Waarschijnlijk zijn we licht bedwelmd geraakt door de verzengende zonnestralen in combinatie met ons glaasje alcohol. Hoe dan ook: dingen denken te zien die er niet zijn, begint verdacht veel op dromen te lijken. En dat is precies zoals we Domburg verlaten. Dromerig. Net zoals de bekende schilders van weleer.

Puur à la Carte – Middelburg

Restaurant Puur à la carte

Jonge mensen in opleiding te mogen aanschouwen is plezierig. Lekker eten voor je neergezet krijgen is misschien nog veel leuker. En een combi van die twee begint verdraaid veel te lijken op een waar Pretpakket. Afgelopen week had ik het genoegen dit kadootje aan mezelf te schenken. Ik had al langere tijd het voornemen een keer te gaan lunchen bij Restaurant Puur à la Carte, onderdeel van het Scalda College voor Hotelmanagement en Gastronomie in Middelburg.

Een vakopleiding met een heus restaurant, dat is pas leuk! Ik kan mij zo voorstellen dat het behoorlijk stimulerend werkt als je als leerling de wetenschap hebt dat je gerechten ook daadwerkelijk opgegeten gaan worden. Het kan niet anders of hierdoor ontstaat een boost in je ijver en ambitie. In de bediening is het een kwestie van gerichte ervaring op doen door de aangeleerde etiquette in de praktijk te brengen. Wijn inschenken. Rechts inzetten. Links uitserveren. Gastvrijheid tonen.  Uiteraard worden de leerlingen, zowel in het restaurant als in de keuken, bijgestaan door praktijkdocenten.

Puur à la Carte

Vriendelijk worden we welkom geheten door een charmante dame. Gezien haar voorkomen vast geen leerling. Later horen we dat zij docent in opleiding is. Ja, dat kan ook natuurlijk. We worden naar een ronde tafel geleid, ergens ver achterin, maar gezien mijn eeuwige angst voor onaangename tochtstromen vind ik het niet erg ver van de deur vandaan te zitten. Heertje G. en ik bestellen een tweegangen lunch. Voor mij slechts plat water. G. wil wel een glaasje rood. Een pittige meid klikklakt in hoog tempo op onze tafel af. Iets te ruw schenkt ze de wijn in. Mijn water blijft in het flesje. Dat mag de pret niet drukken, vooral niet omdat ze erg aardig is.

Trio van zalm

Voorgerecht

Het voorgerecht bestaat uit een trio van zalm. Rechts een tartaar van rauwe zalm, gerookte zalm en ansjovis, vergezeld van wat dotjes créme fraîche, een blaadje rucola en een half kerstomaatje. Links een mootje op de huid gebakken zalm. De garing en kruiding daarvan is prima in orde. Linksboven ligt nog een plak gerookte zalm, sierlijk gedrapeerd en een flinterdun kaaskoekje. Heel smaakvol allemaal. Erbij nog een viertal sneden brood. Wel veel te veel om mee te  starten. Voor mij persoonlijk zou dit met het brood erbij een volledige lunch kunnen betekenen. Ik verbaas me er ook een beetje over, omdat ik het idee had dat tevoren in de keuken besproken wordt met de leerlingen hoe de portionering voor een voorgerecht dient te zijn.

Enfin, ik ben nu eenmaal een kniesoor. Beter te veel dan te weinig etc. (Bij het weggaan komen we een docent uit de keuken tegen. Hij informeert belangstellend of alles naar wens is geweest. Als ik mijn verwondering uitspreek over het enorme voorgerecht, horen we dat er inderdaad een te grote kookring is gebruikt voor de zalmtartaar).

Als wij een kleine hoeveelheid van het voorgerecht laten voor wat het is, zijn er inmiddels een tafeltje of acht bezet. Veelal door jongelui. Waarschijnlijk zijn dit medestudenten die komen voor de zgn Quicklunch. Deze bestaat uit een kom soep van de dag met een bijbehorend broodje of salade. Deze lunch is zo samengesteld dat deze binnen tien minuten geserveerd wordt zodat ook leerlingen die tijdens hun lunchpauze kunnen nuttigen.

Hoofdgerecht

Bij het hoofdgerecht lopen de gerechten van G. en mij niet meer synchroon. Hij heeft gekozen voor de lamsstoof met spruitjes, terwijl ik ga voor de vegetarische quiche. Ik hoor dat het lamsvlees botermals is en de saus zacht van smaak. Hoewel ook de aardappelpuree heerlijk romig is, toont het bord ietwat onappetijtelijk. Een rommelig verdronken landje. Als huiskamermaaltijd is dit prima, maar het is beslist geen restaurantpresentatie. Wellicht was het beter geweest de stoof in een apart schaaltje te serveren?
Lamsstoof

Mijn quiche wordt in drie mooie puntjes gebracht. Erbij een filmende paprikasaus,  waar ik ook pompoen in meen te herkennen. In ieder geval is deze saus bijzonder smakelijk. Absoluut geen convenience smaak in te herkennen. In de quiche zitten allerlei groenten verwerkt, waaronder spinazie, champignons en doperwten, afgetopt met een ferme laag kaas. Erg lekker. Een beetje zoals ik hem zelf ook thuis maak.
Vegetarische quiche

Omdat er nog allerlei andere zaken op het programma staan, bewaren we de thee en koffie voor een later tijdstip in de middag en rekenen we af. Vol ongeloof kijken we naar het bedrag op de nota: nog geen € 25,00! We beloven zeker nog eens terug te keren en dan te kiezen voor een diner.

Bij Puur à la carte wordt zoveel mogelijk gebruik gemaakt van verse Zeeuwse biologische producten. Er worden smakelijke gerechten met een eigentijdse look en uitstraling geserveerd tegen aantrekkelijke prijzen.
Het restaurant bevindt zich op de eerste verdieping van het Scalda gebouw in ZEP Middelburg, Podium 15 te Middelburg.