Bistro Het Lelijke Eendje Etten-Leur

Het Lelijke Eendje gebakken skrei

Na een dagje genoegzaam hoppen door het Brabantse land, waarin ik onder meer museum De Pont in Tilburg bezocht en voor de derde keer – want o, wat is het er aangenaam vertoeven – de winkel annex restaurant van meesterbakker Robèrt van Beckhoven, hebben G. en ik een ernstige behoefte aan een fijn maaltje in een rustige omgeving. De zoetgevooisde navigatiedame loodst ons probleemloos naar Etten-Leur. Eerder waren we daar bij restaurant De Zwaan en ik wist me te herinneren dat er naast dit sterrenrestaurant ook een aangrenzende bistro was, met de grappige naam Het Lelijke Eendje. Zelfde pand, zelfde keuken, dat kan nooit uitmonden in een culinair fiasco, denk ik dan altijd maar.

“Bistro Het Lelijke Eendje Etten-Leur” verder lezen

Winebar Gris Sec Zierikzee

Winebar gris sec

Op een enigszins verdwaalde zaterdagnamiddag bezoeken we de onlangs geopende winebar Gris Sec, gelegen aan de haven in Zierikzee. Gevestigd in een geheel verbouwd pand, waar eerder een Chinees restaurant zat. Er heerst volop bedrijvigheid, bootjes meren aan en af, dus dat gaat helemaal goed komen met de toekomstige klandizie, denk ik stiekem.

Het eerste dat opvalt als we binnenkomen is de betoverende, koningsblauwe wand achterin de ruimte, royaal gedecoreerd met Zeeuwse knop-achtige ornamenten, waarvan sommige dienst doen als lamp. “Zelf bedacht en aangelegd”, zegt eigenaar Steven van Roemburg even later met gepaste trots. Verder veel tafeltjes met uitzicht op de pittoreske haven.

“Winebar Gris Sec Zierikzee” verder lezen

La Cucina Hoogerheide

La Cucina

Na een ietwat teleurstellend bezoek aan glasmuseum het GlazenHuis in Lommel (B), laat de kerkklok van het uitgestorven dorpje drie zware slagen horen. Rond die tijd krijg ik altijd enorme trek in thee. Veel thee. De plaatselijke kroeg, waar iedereen op het terras zit te roken, nodigt hiertoe niet bepaald uit.

En route dan maar. In mijn geheugen staat een fijne locatie in Kasterlee gegrift. Iets met een water en een molen. Vraag me niet hoe we er uiteindelijk geraken, maar we komen ter plekke. Het ziet er nog precies zo uit als in mijn herinnering: warm ingericht, gastvrij en vol met gezellig keuvelende gasten. Espresso en jasmijnthee worden geserveerd op het bekende Vlaamse plateautje met kanten kleedje en voor ieder twee versnaperingen. Na zoveel jaar vind ik dit nog steeds leuk om te zien. Tevreden kijk ik om me heen. Ik zit hier voor de rest van de dag gebakken! “La Cucina Hoogerheide” verder lezen

Blueness Bar inspired bij Sergio Herman

Blueness Bar gefrituurde wontons

Naar “de overkant” gaan is voor mij bijna te vergelijken met een short break, een kleine vakantie. Alles is er anders dan thuis. Oké, het landschap is er net zo vlak en ook de zilte zeewind is hier permanent aanwezig, maar de mensen lijken er onbezorgder dan in mijn omgeving en er heerst naar mijn gevoel continu een feestelijke, Bourgondische stemming. Nog net geen Ibiza, hoewel een stadje als Cadzand-Bad gevaarlijk dicht in de buurt begint te komen.

Je snapt niets van die overkant? Laat het me je uitleggen. Ik woon op Zuid-Beveland, een eiland dat behoort tot de provincie Zeeland. Zeeuwser kan niet. Alle stereotypen die Zeeland kenmerken zijn hier een vast onderdeel van het dagelijks leven. Vette klei, duizend dijken en kerktorens, een immer aanwezige ferme westenwind die dag in, dag uit je tere gezichtshuidje martelt, oesters als equivalent voor worstenbrood, maar ook een zekere spaarzaamheid (jawel, daar is-ie), komt mij niet geheel onbekend voor. Zowel in het onbegrensd consumeren als in het starten van een oeverloze, onbeduidende babbel, het is voor mijn autochtone buurvrouw/man vooralsnog geen gesneden koek. Verder zijn mijn buurtjes schattig hoor, niks te klagen. “Blueness Bar inspired bij Sergio Herman” verder lezen

Gouden regels in de horeca

Gouden regels in de horeca

Hoewel de lokale eetgelegenheden ons in het verleden vaak teleur wisten te stellen, willen G. en ik op deze grauwe zaterdag echter wederom proefondervindelijk ervaren of de gouden regels in de horeca inmiddels verbeterd zijn. Niet zozeer om de grote honger te stillen en al helemaal niet om exquis en uitgebreid te dineren – locaties waarin dit kan, zijn er gewoonweg niet in mijn woonplaats — maar meer uit een soort van gemakzucht en een plots opkomende hang naar bedrijvige gezelligheid om ons heen. Jawel, dat kan een kinderloos stel van bijna 38 jaar samen-zijn zomaar opeens overvallen. Ik vermoed dat het post-Freudiaanse verlangens zijn, je behaaglijk innestelen in een baarmoeder vol veiligheid en voedsel. “Gouden regels in de horeca” verder lezen

Osteria Campobianco Italiaanse sferen in Kamperland

Osteria Campobianco

In haar aderen lijkt Italiaans bloed te vloeien. Elke vezel in haar lichaam lijkt te zijn gesponnen uit capelli d’angelo en in haar hoofd huist permanent de culinaire kennis van La Mama. Kortom: Marianne Wittkamp ís Italië. Ze straalt de liefde voor dit mediterrane land dan ook aan alle kanten uit. “Het is een gevoel, ergens diep van binnen, dat onlosmakelijk met me verbonden is. Passie of liefde, noem het zoals je wilt, het is een deel van mijn identiteit”, vertelt gastvrouw Marianne me tijdens een door haar georganiseerde Italiaanse boerenmaaltijd in haar huiskamerrestaurant Osteria Campobianco in het Zeeuwse Kamperland.

Naast de warme, vrijgevige levensstijl van de inwoners van Italië, de overdaad aan cultureel-historische elementen en het glooiende landschap gaat Marianne’s hart vanzelfsprekend ook uit naar de Italiaanse keuken. Met liefdevolle toewijding bereidt ze gerechten met een duidelijk Italiaanse achtergrond. In deze gerechten komt alles samen voor haar. Een stukje van haar geliefde land naar Nederland brengen, daar waar ze woont, in Zeeland.

Zo’n 8 jaar geleden koos Marianne ervoor haar inmiddels volgroeide Italiaanse kookkunsten, te willen delen met anderen. Ten minste 1 x per maand wordt de grote huiskamer omgetoverd tot een heuse brasserie. Lange tafels, karaffen wijn, hongerige mensen, alle ingrediënten voor een gezellige avond in Italiaanse sferen zijn voorhanden. Zo ook op deze avond, als ik samen met mijn G. bij haar aanschuif.

Nadat we hartelijk en uiterst gastvrij ontvangen zijn, maken we kennis met de andere gasten. Het zijn er dit keer zeventien. “Nee, dat gaat vanavond niet lukken”, antwoordt Marianne op mijn vraag of zij ook met ons mee-eet. Jammer, maar begrijpelijk.

Osteria Campobianco

Antipasti

Op tafel verschijnt witte en rode wijn. En water. Echtgenoot Mark vertelt ons dat we net zoveel mogen drinken als we zelf denken aan te kunnen. Gastvrijheid ten top hier! De Italiaanse boerenmaaltijd gaat van start met een keur aan traditionele antipasti. Marianne legt uit waar we van kunnen snoepen: een salade van gepocheerde zalm met rode ui en pistachenootjes, frittata met groene asperges, authentieke Italiaanse droge worst, taleggio en gorgonzola kaasjes en geroosterde paprika met ansjovis.

Osteria Campobianco
Alsof dat nog niet genoeg is, komt onze gastvrouw even later met rijkelijk belegde bruschetta en een werkelijk overheerlijk spinazierondje. Bij Osteria Campobianco wordt duidelijk alles zelf bereid, alle smaken zijn even puur.

Ondertussen wordt er druk gekletst en gelachen aan tafel. De stemming zit er al goed in. Geen onbekend verschijnsel voor mij. Samen aan tafel zitten verbroedert. In Nederland zijn we niet zo vertrouwd met dit fenomeen, maar in veel mediterrane leven wordt daar anders over gedacht. Leven om te eten en niet andersom, zoals wij Noorderlingen vaak ten onrechte denken.

Voorgerecht

De tweede gang bestaat uit een geurige minestronesoep van zomerse groenten, zoals wortel, boontjes en spinazie. Tezamen met de rijstvormige pasta (riso) een welgevuld soepje. Met het oog op de nog komende gerechten moet ik helaas een beetje laten staan, maar stiekem had ik best nog even willen doorlepelen.

Osteria Campobianco

Hoofdgerecht

Er wordt overgegaan op de proeverij van pasta’s. Allereerst krijgen we penne all’amatriciana, een klassiek gerecht uit de Italiaanse keuken. Eroverheen een ferme wolk geraspte kaas. “Een broertje van de Parmezaanse kaas, maar dan lokaal bereid zonder onnodige keurmerken”, verklaart Marianne tijdens het opdienen.

Osteria CampobiancoIn Bajardo, waar zij en haar echtgenoot een tweede huis bewonen, wordt deze kaas door de plaatselijke slager gemaakt en verkocht. Ik proef de scherpte van gestremde schapen- of geitenmelk. Het combineert perfect met de pancetta, ui, knoflook en tomaat in de saus. Deze heeft lang gesudderd, zoals dat hoort met Italiaanse tomatensauzen. Pas dan komt de rijke, volle smaak van zondoorstoofde tomaten volledig tot zijn recht.

Als de borden met de volgende pasta verschijnen, hoor ik diverse mensen zuchten. Ja, er wordt hier stevig gegeten, in deze Osteria. Hoewel ik zelf ook geen grote eter ben, wil ik wel heel graag van alles proeven. Dus ook van de linguine met rozemarijnsaus, die inmiddels voor ons staat.

Osteria CampobiancoIk kan er kort over zijn, in één woord: klasse! Het door velen als overheersend bestempelde kruid domineert niet, maar geeft dit gerecht juist een geweldige boost. In al zijn eenvoud een fantastisch gerecht. Wat mij betreft een absoluut schoolvoorbeeld van cucina povera, de “armeluiskeuken” die in Italië zijn oorsprong heeft.

Dessert

We zijn bij het dessert aangekomen. Die bestaat uit een panna cotta, afgetopt met een heerlijke aardbeiencoulis. Eventuele kleine gaatjes worden met dit nagerecht zoetjes opgevuld.

Osteria Campobianco Waarna het feest nog niet afgelopen. Mark voorziet alle gasten van een kopje koffie, terwijl hij ons aangenaam vermaakt met verhalen over zijn collectie authentiek Italiaanse koffiekopjes. Marianne schenkt er, naar wens, een piepklein glaasje zelfgemaakte limoncello of arancello bij. In mijn mondholte zwieren intense citrussmaken en bedwelmende alcohol samen een gezellig walsje. Dit zijn glaasjes om vreselijk vrolijk van te worden!

Osteria Campobianco

Nadat iedereen volledig verzadigd is, blijft het nog lang onrustig in Osteria Campobianco. De meeste gasten praten uitgebreid na, maar wij hebben nog een afstandje te overbruggen. Ik bedank onze gastvrouw- en heer voor de geweldig plezierige avond en beloof snel terug te keren. Want wat wordt er hier in Kamperland ontzettend goed gekookt. Menige horecagelegenheid staat, wat mij betreft, in de schaduw van dit plezierige huiskamerrestaurant. Informatie over aankomende activiteiten is te vinden op Osteria Campobianco en tevens op Facebook onder dezelfde naam.