Kardemomkoekjes met sinaasappelglazuur

Kardemomkoekjes met sinaasappelglazuur
Inmiddels kennen jullie mijn liefde voor zelfgebakken koekjes. Ik houd van simpele koekjes met aparte smaakjes. Niet teveel suiker, geen ingewikkelde technieken, maar wel een klein stukje zoetigheid om naar te verlangen bij je kopje thee of koffie. 

Kardemom is met voorsprong de koningin onder de specerijen. Persoonlijk ben ik er dol op en verwerk ik het graag door droog gestoomde rijst of in een aromatische curry. Mooi is ook dat de smaak ervan zowel in zoete als in hartige gerechten past. Een veelzijdig zaadje dus! Het gebruik ervan vergt wel enige voorzichtigheid, omdat de smaak ervan snel kan overheersen. Maar met de juiste dosering is het genieten geblazen.
“Kardemomkoekjes met sinaasappelglazuur” verder lezen

Brownies met pecannoten

Brownies met pecannoten

In tegenstelling tot veel van mijn soortgenoten ben ik eigenlijk helemaal geen chocolat-addict. Sterker nog: ik zou mijn verdere leven zonder dat zacht-smeltende snoepgoed kunnen doorbrengen, als ze – in ruil daarvoor – van de voor mij begeerlijke hartige hapjes afblijven.

Maar net als een echt mens, heb ik zo ook mijn zwakke dagen. Dan komt er out of the blue een onweerstaanbaar verlangen opzetten naar die donkerbruine, kleverige zoetigheid. Dan zijn er twee mogelijkheden: ofwel ik bedwing mijn trek en pak een stuk fruit ofwel ik bak deze simpel te bereiden overheerlijke chocoladecake, de brownie. Dit van oorsprong uit Amerika overgewaaide nagerecht heeft alles in zich om ook de ware chocolat-lover tevreden te laten wegdromen. Een fijne bijkomstigheid is ook dat je er absoluut geen onvervalste bakster voor hoeft te zijn. Als de eieren zijn losgeklopt, hoef je alleen nog maar de overige ingrediënten erdoor te spatelen. Geen kneedwerk, geen intensief gefröbel. Als ik het kan, kan jij het zeker!

“Brownies met pecannoten” verder lezen

Appel-kaneelkoekjes uit de Koekjesbijbel

Appel-kaneelkoekjes
Om eerlijk te zijn heb ik me nog geen moment verveeld tijdens onze sociale onthoudingsperiode. Er dient zich elke dag wel iets aan wat de moeite waard is. Natuurlijk is een kletspraatje met vrienden heel gezellig en is een etentje buiten de deur ook nooit te versmaden, maar zolang het Monster der Monsters rondwaart in den lande, om je vervolgens pardoes te kunnen bespringen, ben ik best bereid om dit nog een tijdje vol te houden.

Toegegeven, het is voor mij misschien gemakkelijker te praten dan voor een actief en jong gezin met kinderen die alle kanten op willen, behalve de goede. Ik begrijp dat volkomen. Maar goed, laten we gewoon proberen met z’n allen niet teveel te morren, maar simpelweg de regels te respecteren. Zo moeilijk is dat allemaal niet; anderhalve meter afstand betekent ook echt niet meteen het einde van de wereld. Er blijft nog meer dan genoeg over om van te genieten. Deze appel-kaneelkoekjes uit de Koekjesbijbel smaken overheerlijk bij een geurig kopje Ceylon thee. Appel versus kaneel is als vanouds een match made in heaven en in deze koekjes gaat er dan ook nog een ferme slok Amaretto bij. Yammie, yummie. 
 
“Appel-kaneelkoekjes uit de Koekjesbijbel” verder lezen

Vanille kipferl naar recept van Rutger van den Broek

Vanille kipferl
Als tijdens de laatste dagen van december Nederland zich te goed doet aan kerstkransjes, tulbanden of een rijkgevulde stol, zie je in landen als Oostenrijk en Duitsland veelal deze vanille kipferl opduiken. Royaal bestrooid met poedersuiker, want zo hoort dat bij authentieke koekjes. De herkomst ervan ligt ergens in het toenmalige Ottomaanse rijk en gezien hun halve maanvorm zou dat best de waarheid kunnen zijn. Op dat moment is het echter nog een soort broodje en zeker geen koekje. Historici zijn het er ook nog niet helemaal over eens, dus distantieer ik me hierbij graag van enige geschiedschrijving omtrent deze vanille kipferl.

Maar hoe dan ook: ik vond ze interessant genoeg om er een bakpoging aan te wagen. Beter één koektrommel met zelfgebakken lekkernijen in de kast, dan tien industrieel vervaardigde rollen biscuit of sprits in de supermarktschappen. Want ook al claimen deze koekjesproducenten “ambachtelijk vakmanschap” te bezitten, het gros ervan heeft in de loop der tijden allang zijn toevlucht genomen tot smerige goedkope grondstoffen, zoals palmvet, lupinemeel, cacaofantasie en meer van dat soort culinair ongerief.

Wederom komt dit recept uit de Koekjesbijbel van Rutger van den Broek. Ik ben echt groot fan van deze voormalige HHB-winnaar, aangezien zijn recepten altijd kloppen en het resultaat nooit tegenvalt. 
“Vanille kipferl naar recept van Rutger van den Broek” verder lezen

Shortbread een traditioneel Engels koekje

Shortbread
Shortbread is vooral in de UK een allemansvriend. Geen afternoon tea zonder deze authentieke brosse koekjes. De Schotten claimen de uitvinder te zijn van deze zoete lekkernij, maar de geschiedenis daarvan loopt zo ver terug dat niet meer te achterhalen is of dit de waarheid of vermeend chauvinistisch gedrag. Een vaststaand feit is wel dat Walkers Shortbread Ltd wereldwijd de grootste producent van genoemd koekje is.

De term “short” in baksels betekent zoiets als kruimelig. Om dat te bereiken dien je er eigenlijk “shortening” voor te gebruiken, een plantaardige vetstof die in Nederland spaarzaam te verkrijgen is onder de naam Crisco, hetwelk als eigenschap heeft dat het de vorming van lange eiwitketens (gluten) tegengaat. 
“Shortbread een traditioneel Engels koekje” verder lezen

Jan Hagel een hartverwarmend koekje

Jan Hagel

En dan lig je er opeens. Met gepaste spoed nog wel. In het epicentrum van de plek die  je vijf weken lang angstvallig en met alle mogelijke logica die je ter beschikking staat, hebt proberen te ontwijken. Het mag niet zo zijn. Soms beschikt het hoofdkantoor dat het anders moet en heb je gewoon te volgen. Iets met een stoornis rond het hart, pijn die als een tsunami bezit van me neemt en  razendsnelle beslissingen. Alles wat ik had willen voorkomen, namelijk ver weg van de coronabeestjes blijven, wordt in één klap teniet gedaan. Overgeleverd aan de onverwoestbare superhelden van de gezondheidszorg, voel ik de voor mij zo broodnodige regie als los zand door mijn vingers wegglippen. 

Vier dagen later ben ik weer thuis. Met een interessante verzameling felgekleurde synthetische snoepjes. Ik slik ze braaf. De complete kermistent aan herinneringen, heb ik voor even in de parkeerkelder van mijn hoofd gestald. Wegens te veel en te hevig. Later, als de sleur van alledag zich opnieuw heeft verankerd in mijn hersencellen, zal ik de tijd nemen om naar diezelfde parkeerkelder af te dalen, om er nog eens rustig rond te kijken Voor nu hobbel ik even verder op het wankele lijntje tussen vastbesloten voortgang en kortdurende momenten van ontsteltenis.

“Jan Hagel een hartverwarmend koekje” verder lezen