Koekjes met frambozenjam

Koekjes met frambozenjam

Wie van jullie herinnert zich nog de beroemde “lange vinger” als koekje bij de koffie? Mooi zo, dan ben je ongeveer van mijn bouwjaar.  In mijn beleving waren ze helemaal zo slecht nog niet. Het licht gesuikerde bovenlaagje met een vleugje vanillesmaak konden mij meer bekoren dan de gortdroge Mariakoekjes. Nee, je kon ze zeker niet al te lang in je kopje thee dopen, want dan werd het een slappe stengel die je vervolgens niet meer zonder te knoeien naar je mond kon brengen, maar qua mondvermaak was er niet zoveel mis mee.

Toen ik voor het Kerstdiner nog even een snelle tiramisu wilde maken, deed ik dat met de befaamde lange vingers. Er blijven er altijd over, dus die stopte ik netjes in een trommeltje en at ze na een paar dagen op. Ze smaakten naar gruis van strobloemen en doorweekt karton. In niets vond ik de smaak van vroeger terug. Datzelfde vind ik van een heleboel koekjes vandaag de dag. Café noir, mokkasticks, kokoswafeltjes, geen enkel verpakt koekje heeft nog een plezierige smaak.

“Koekjes met frambozenjam” verder lezen

Hand pie of appelflap op Amerikaanse wijze

Hand pie of appelflap op Amerikaanse wijze

Met enig genoegen stel ik vast dat het opnieuw twee januari geworden is. Dag twee van een vers nieuw jaar met twee tweeën en twee nullen. Zo’n blanco, onbeschreven jaar dwingt tot vooruit kijken. Hoe ga ik de voor mij liggende 363 dagen vullen? Waar worden de mensen om me heen en ik gelukkig van? Wat is zinvol? Welke uitdagingen dien ik nog te bedwingen? Op welke thema’s ga ik focussen? 

Gelukkig heb ik niet langer de intentie om de regie over mijn leven te willen voeren. In de praktijk loopt het toch allemaal net iets anders dan ik in mijn mooiste fantasieën had bedacht. Wel wil ik proberen om het thema Hoop & Humor nog meer te integreren in het leven van alledag. Hoop, omdat zonder hoop alles zinloos lijkt. Zonder hoop geen leven. En met een fikse dosis humor wordt dat hoopvolle leven meteen een stuk aangenamer.

“Hand pie of appelflap op Amerikaanse wijze” verder lezen

Kerstkransjes van Rutger van den Broek

Kerstkransjes van Rutger van den Broek

Dat op deze 2e Kerstdag iedereen het weer even gehad heeft met zitten, eten, joviaal familiegedoe en gezellig doen, dat weten vooral de ondernemers die de woonboulevards in ons land exploiteren maar al te goed. Zij maken gretig gebruik van deze “uitbuikdag” om ons hun commerciële waar door de strot te duwen. Het is een volkomen onbenullig verzinsel, waar een deel van de bevolking met beide naïeve beentjes intuint.

Laten we eerlijk zijn: wie heeft er nu zin om op zo’n 2e Kerstdag in meterslange file te gaan staan? Of erger nog: de voor- en nadelen van een nieuwe bank te gaan bekijken? Om over de Zweedse handelsgigant in makkelijk-te-monteren-meubelen met zijn weergaloze (!) gehaktballetjes nog maar te zwijgen. Zelfs in mijn ergste nachtmerries weet ik er gelukkig nog vandaan te vluchten. Enfin, ieder zijn meug en het is Kerstmis, dus vrede op aard’ aan a-a-al-le mensen! Nu ik eenmaal behept ben met het cookiesvirus, kies ik er liever voor om, al is het op de valreep,  deze kerstkransjes te gaan bakken. Ut ken nog net.

“Kerstkransjes van Rutger van den Broek” verder lezen

Cranberrycookies met chocolade

Cranberrycookies met chocolade
Cookies Time! Opnieuw een perfecte dag voor het bakken van een nieuwe lading koekjes. Buiten is het grijs, winderig en nat. Binnen is het behaaglijk warm met een overvloed aan lichtjes. Terwijl de goede Sint met veel bombarie afgereisd is naar zijn thuisland, zie ik Santa Claus al voorzichtig om het hoekje staan gluren. 

Lieve hemel, nog even niet, mompel ik binnensmonds. Lekker eten? Volgaarne! Bijeen zijn met familie? Met alle soorten van genoegen!  Extra aandacht voor harmonie en vrede op aard’? Vanzelfsprekend, ik hoef daar niet eens zo heel veel moeite voor te doen. Maar mag die poppenkast eromheen dit jaar wegblijven, alsjeblieft? Echt, ik zit er niet op te wachten. Nooit gedaan ook. 
“Cranberrycookies met chocolade” verder lezen

Havermoutkoekjes met pindakaas

Havermoutkoekjes met pindakaas

Ik schrijf 15 november 2019. Opnieuw zo’n grauwe, gure winterdag, waarop alle lichtheid verdwenen lijkt te zijn. Jullie weten het ondertussen: ik behoor tot de grote groep personen die deze maanden dóórkomt op de slepende tonen van een tergend langzame winterblues. Noem het overleven. Of dreinen. Voor mijn part muggenziften, als je maar nooit je kouwe vlerken in mijn nek legt, want dan is de kans groot dat ik opeens verander in een soort Hulk. Nou ja, de mini-versie dan.

Mocht ik me vrijelijk kunnen uitspreken, iets wat ik overigens niet gauw doe, dan kwamen er zeker enige stoere krachttermen uit mijn mond bij het aanschouwen van de zoveelste grijze dag deze maand. Enfin, een mens moet voort, dus geen gemekker. Overigens is het nog slechts 31 dagen na nu en dan gaat – gelukkig – de voorzichtige opmaat naar een volgende zomer al van start. Hoe goed klinkt dat? Weliswaar begint dan tevens de meteorologische winter en kunnen we vorst en sneeuw verwachten, de enige échte Siberische kou dus, maar dat is altijd nog minder erg dan te moeten leven in een cocon van muiskleurige treurnis zonder één gering sprankje zon. 

“Havermoutkoekjes met pindakaas” verder lezen

Cornish fairings ofwel kruidige gemberkoekjes

Cornish fairings

Mocht ik ooit nog eens opnieuw geboren worden, dan wil ik dat mijn wiegje ergens in het Verenigd Koninkrijk komt te staan. Waarom dat is? Ik heb werkelijk geen idee. Feit is wel dat ik me enorm aangetrokken voel tot de op tradities gestoelde Britse kneuterigheid.

Sterker nog: ik ben idolaat van de servant bells in Downtown Abbey, van de veelomvattende bakcultuur met de bijbehorende imposante AGA’S en ook de overvloedig gevulde picknickmanden, inclusief het obligate geruite kleedje, voor een relaxte zondagmiddag aan de waterkant, doen mij zwijmelen. Let op: dan heb ik het nog niet eens over de oogverblindende symmetrische tuinen, de karakteristieke uithangborden van de pubs die een warme, gemoedelijke sfeer suggereren, het verlokkelijke aardewerk van Emma Bridgewater én natuurlijk de eindeloze koppen sterke Engelse thee.

“Cornish fairings ofwel kruidige gemberkoekjes” verder lezen