Havermoutkoekjes met pindakaas

Havermoutkoekjes met pindakaas

Ik schrijf 15 november 2019. Opnieuw zo’n grauwe, gure winterdag, waarop alle lichtheid verdwenen lijkt te zijn. Jullie weten het ondertussen: ik behoor tot de grote groep personen die deze maanden dóórkomt op de slepende tonen van een tergend langzame winterblues. Noem het overleven. Of dreinen. Voor mijn part muggenziften, als je maar nooit je kouwe vlerken in mijn nek legt, want dan is de kans groot dat ik opeens verander in een soort Hulk. Nou ja, de mini-versie dan.

Mocht ik me vrijelijk kunnen uitspreken, iets wat ik overigens niet gauw doe, dan kwamen er zeker enige stoere krachttermen uit mijn mond bij het aanschouwen van de zoveelste grijze dag deze maand. Enfin, een mens moet voort, dus geen gemekker. Overigens is het nog slechts 31 dagen na nu en dan gaat – gelukkig – de voorzichtige opmaat naar een volgende zomer al van start. Hoe goed klinkt dat? Weliswaar begint dan tevens de meteorologische winter en kunnen we vorst en sneeuw verwachten, de enige échte Siberische kou dus, maar dat is altijd nog minder erg dan te moeten leven in een cocon van muiskleurige treurnis zonder één gering sprankje zon. 

“Havermoutkoekjes met pindakaas” verder lezen

Cornish fairings ofwel kruidige gemberkoekjes

Cornish fairings

Mocht ik ooit nog eens opnieuw geboren worden, dan wil ik dat mijn wiegje ergens in het Verenigd Koninkrijk komt te staan. Waarom dat is? Ik heb werkelijk geen idee. Feit is wel dat ik me enorm aangetrokken voel tot de op tradities gestoelde Britse kneuterigheid.

Sterker nog: ik ben idolaat van de servant bells in Downtown Abbey, van de veelomvattende bakcultuur met de bijbehorende imposante AGA’S en ook de overvloedig gevulde picknickmanden, inclusief het obligate geruite kleedje, voor een relaxte zondagmiddag aan de waterkant, doen mij zwijmelen. Let op: dan heb ik het nog niet eens over de oogverblindende symmetrische tuinen, de karakteristieke uithangborden van de pubs die een warme, gemoedelijke sfeer suggereren, het verlokkelijke aardewerk van Emma Bridgewater én natuurlijk de eindeloze koppen sterke Engelse thee.

“Cornish fairings ofwel kruidige gemberkoekjes” verder lezen

Tea Loaf naar recept van Regula Ysewijn

Tea Loaf

Kijk, dit vind ik nou echt leuk aan fröbelen in de keuken: terwijl je bezig bent dénk je wat kan dit in hemelsnaam worden, maar als dan na krap 90 minuten je stoutste verwachtingen worden overtroffen is het uiteraard dubbel pret. 

Enkele weken geleden kocht ik het “Brits Bakboek” samengesteld door Regula Ysewijn. Authentieke Britse bakrecepten, daar doe je vrouwtje Eetplezier een groot plezier mee. Niet eens vanwege het vakkundig assembleren van bloem, suiker, boter en eieren, dat is nu eenmaal niet zo heel erg aan mij besteed, maar dat recepten voorzien zijn van een tekst omtrent de oorsprong en tradities die ermee samenhangen, dan ben ik toch echt verkocht. Brits gebak: dat is warmte en gezelligheid. En jawel, ook daarvoor sta ik vooraan in de rij! Bovendien – laat ik het nog maar eens herhalen – we kopen nooit “zomaar” een product, in diezelfde koop ligt altijd een illusie, een droom, besloten. Onbewust hoop ik nog steeds dat mijn alter ego uitgroeit tot een kloon van Mary Berry.

“Tea Loaf naar recept van Regula Ysewijn” verder lezen

Scones het ultieme comfortfood

Scones het ultieme comfortfood

Zo’n week die begint met hindernissen. Koude wolken terwijl je een zonnige dag verwacht. De bewegingsmelder in de badkamer die kapot lijkt. Een nooit-aangekomen mail, waarop ik dringend antwoord nodig heb. Vriendin die belt met probleem dat zich niet 1, 2, 3 op laat lossen. Gelukkig blijft er op zulke momenten nog altijd één basaal element overeind. Dat heet voedsel. Hap hap hap, troost, troost, troost.

De hele wereld hangt vandaag op mijn rug en wil er gedurende de dag ook niet vanaf. Dus na het overvloedige ontbijt met een veelvoud aan bruine boterhammen, peins ik al weer over de lunch. Stoere clubsandwiches royaal belegd met allerlei lekkers. Dat mag vandaag best een BLT zijn, bacon, lettuce, salad. En zo gebeurt. Tezamen met een kopje kerriesoep, probeer ik het ongerief van vandaag weg te spoelen.

“Scones het ultieme comfortfood” verder lezen

Kletskoppen een knapperig koekje dat niet zoet is

Kletskoppen

En dan word je opeens terug op je nederige plaats geworpen. Waar ik overigens helemaal terecht thuishoor, laat dat duidelijk zijn. Ik schik me dan ook – zij het met enige weerstand – in mijn lot en schuif opnieuw achteraan in de rij van bakklunzen. Niet dat ik me de laatste tijd meteen een prominente status toe-eigende als Meesterbakker, maar toch: gaandeweg begon zich een klein beetje hoop te ontwikkelen dat zelfs ik onhandelbare deegjes tot makke schapen wist te kneden.

“Kletskoppen een knapperig koekje dat niet zoet is” verder lezen

Blueberry pancakes

Blueberrie pancakes

Laat ik om te beginnen stellen dat ik helemaal niets met Amerika heb. Die 24/7 cultuur, gecombineerd met permanente bereikbaarheid en een eeuwigdurende stroom aan informatievoorziening, echt, ik háát het.

Ook Amerikaanse series konden me tot voor kort weinig boeien. Steeds maar weer die afschuwelijke bionische figuren, uitgekauwde Vietnambeelden en oubollige wild-westtaferelen, het gaat mij behoorlijk snel vervelen. Oké, ik zal eerlijk zijn: Netflix heeft daar wel enige verbetering in aan weten te brengen met series als The Affair, House of Cards en Alias Grace. Meer inhoud, dus meer kijkplezier.

“Blueberry pancakes” verder lezen