Pot-au-feu een traditionele Franse stoofpot

Pot-au-feu een traditionele Franse stoofpot

Het Franse gerecht pot-au-feu mag dan wel deftig klinken, het is in beginsel niet veel meer dan vlees, groenten en kruiden in één pan. Door dit zacht te laten trekken (beter gezegd: pocheren) vermengen alle smaken zich tot een smakelijke stoofpot. Meerdere soorten vlees, waaronder de bekende ossenstaart, geven het meest krachtige resultaat. Want dat is wat je wilt: een heerlijke maaltijd van gekookt vlees en groenten.

Nu zijn er voor dit van oorsprong boerengerecht net zoveel recepten als voor “onze” erwtensoep. Veel dus. Elke streek in Frankrijk geeft er zijn eigen draai aan. Dus ging ik maar eens te raden bij mijn culinaire sidekick Elizabeth David. Zij weet ongelooflijk veel, zo niet alles, te vertellen over culinaire tradities en traditionele gerechten. In haar boek “De keuken van de Franse provincies” valt het volgende te lezen:

“Pot-au-feu een traditionele Franse stoofpot” verder lezen

Varkensschouder met honing en abrikozen

Varkensschouder met honing en abrikozen

Het is – gelukkig – helemaal niet zo dat ik vaak zit te smachten naar een stukje vlees, maar soms is de verleiding toch echt moeilijk te weerstaan. Met name wanneer ik in mijn Engelse kookboeken zit te bladeren; voor mijn geestesoog doemen dan lange tafels op waaraan de Britse burger zich te goed doet aan een overvloedige zondagse lunch. Knapperig varkensgebraad, roasted potatoes, Yorkshirepudding, dat soort dingen. Voedzaam, vullend eten om de eeuwige kilte die tussen de heuvels hangt te verdrijven. 

Mary Berry is voor mij niet alleen de Queen of Cake, maar tevens het toonbeeld van Engelse authenticiteit. Met haar onberispelijke kapsel, pastelkleurige kleding en onafscheidelijke parelkettinkjes heeft ze de allure van een echte Royal.  Tel daarbij op haar jarenlange ervaring op het culinaire vlak, zowel qua uitvoering als literair, en je hebt een heuse Pro te pakken. Ik zou álle recepten van haar wel willen maken en proeven. Graag deel ik vandaag dit recept voor zacht gegaarde varkensschouder met honing en abrikozen. Natuurlijk gebeurt dit in Engeland op een robuuste Aga, maar op mijn keramische kookplaat lukt het ook altijd prima! Het resultaat is heerlijk mals vlees met een zoet-kruidige smaak. 

“Varkensschouder met honing en abrikozen” verder lezen

Massamancurry met biefstukreepjes

Massamancurry met biefstukreepjes

Al bijna 10 dagen lang hebben G en ik heel traditionele maaltijden gegeten. Enerzijds omdat de puf ontbreekt om culinaire toestanden uit te halen en anderzijds omdat er nu eenmaal een beperkt aantal uren in een dag zitten. Soms dient men nu eenmaal creatief om te gaan met het fenomeen tijd.

Ook vandaag staat er in de middaguren weer van alles op de planning. Dat weerhoudt me er nu echt niet langer van om een pittig bordje anders-dan-anders op tafel te willen zetten. Dan is een gerecht als deze massamancurry ideaal. In de morgen kun je alle voorbereidingen treffen en in de avonduren hoef je alleen nog maar rijst te koken, aangevuld met wat groente.

“Massamancurry met biefstukreepjes” verder lezen

Frikadel pan het Indische gehaktbrood

Frikadel pan

Sommige mensen zijn zoetebekjes en anderen hebben een grotere voorliefde voor hartige hapjes. Ik behoor tot die laatste groep. Met het grootste gemak kan ik plateaus boordevol zoete lekkernijen aan me voorbij laten gaan. Geen enkele moeite mee.  Anders wordt dat wanneer ik een bitterballetje of een pittig blokje kaas op een serveerschaal zie liggen. Lastig om daar weerstand aan te bieden!

Ook de dagelijkse maaltijd zie ik graag voorzien van het nodige zout- en pitgehalte. Niet goed, hoor ik jullie zeggen. Zout verhoogt de bloeddruk en is een risico voor hart- en vaatziekten. Dat is allemaal waar. Dan toch maar beter een zoetekauw worden? Ho, ho. Teveel suikerinname verhoogt de kans op diabetes. Dus wat een mens ook kiest, het blijft ongezond. “Frikadel pan het Indische gehaktbrood” verder lezen

Sukadelapjes à la Sergio Herman

Sukadelapjes a la Sergio Herman

Kijk, zelfs als keurig opgevoed Katholiek “mèske”, heb ik zo mijn tekortkomingen. Ik wil echt niet Roomser zijn dan de Paus. Zelfs ik eet echt wel eens een stukje vlees. Een lekker én verantwoord stukje. Met keurmerk en zo. Ik ga ze hier niet allemaal opnoemen, maar wees gerust: ik heb zo mijn adresjes. Helemaal zonder vlees is ook maar een schraal bestaan en voor dit soort sukadelapjes mag je me toch echt nog steeds wakker maken.

Tevoren geprepareerde lapjes vlees hoef ik daarentegen beslist niet. Alles naturel, zodat ik er aan kan snuffelen, om daarna de smaakmakers er zelf aan toe te kunnen voegen. Over smaakmakers gesproken: dit recept van Sergio Herman voor sukadelapjes zit er bomvol mee. Bier. Tomaten. Geconcentreerde jus. Azijn. Het lijkt misschien wat overdone, maar echt, je zult versteld staan van de complexiteit van de saus!

Sukadelapjes à la Sergio Herman

Ingrediënten: (4 pers)
klont boter
4 sukadelapjes van ongeveer 250 gr
1 zoete ui, gesnipperd
1 teentje knoflook, geperst
50 gr spekreepjes
1 flesje Vedett IPA
2 eetl chardonnay-azijn (of gewone witte wijnazijn)
200 gr gepelde tomaten, in blik
5 dl kalfsjus
2 takjes tijm
2 laurierblaadjes
peper/zeezout

Bereidingswijze:
Kruid de sukadelapjes met zwarte peper van de molen en zeezout (pas op, niet te veel gebruiken!).
Verhit de boter in een pan en schroei het vlees aan alle kanten mooi dicht.
Voeg nu een klein beetje boter toe en voeg de ui, knoflook en spek toe en laat alles mee bakken.
Blus af met het bier en de azijn en laat voor de helft verdampen.

Voeg de tomaten, kalfsjus, tijm en laurier toe en breng aan de kook.
Plaats een deksel op de pan en zet nu het vuur lager om het vlees circa 3 uur te laten sudderen.
Eventueel op smaak brengen met zwarte peper en zeezout.

Voor mensen die van gebonden saus houden: roer er aardappelbloem opgelost in een beetje water, doorheen.

Bron: Simple Food – Sergio Herman