Selleriesalade zonder kunstmatige toevoegingen

Selleriesalade zonder kunstmatige toevoegingen

Cha, cha, cha, wat zullen we eten? Cha, cha, cha, wie kan het weten? Wie is de man die mij dat zeggen kan? De groenteman …. cha, cha, cha. In mijn jeugd heb ik dit deuntje heel wat keer uit de Philips buizenradio horen schallen. Wie kent deze radio’s nog? Met zo’n flakkerend groen lichtje rechtsboven, bedoeld als leidraad voor de fijnafstemming. Nostalgie van de bovenste plank. Samen met herinneringen aan twee mud aardappels in de speciaal daarvoor getimmerde kist in de schuur, ijsbloemen op steenkoude slaapkamerramen, een snorrende roodgloeiende kolenkachel, het vlooienspel op het dubbeldik pluchen tafelkleed en mam die, geruit schort om het middel geknoopt, in dampende pannen staat te roeren. 

Genoeg gezwijmeld. De feiten: bovenstaand cha-cha-cha-melodietje ging vooraf aan een gesproken radiosketch tussen de groenteboer en zijn vrouwelijke klant. We spreken begin jaren zeventig. De groenteman bespreekt met “de huisvrouw” de juiste bereidingswijze van een recept. Ook staat hij stil bij seizoensgroenten en welk fruit er op dat moment het best genuttigd kan worden. Het geheel is van een vrouwonvriendelijkheid die anno 2020 echt niet meer zou kunnen. Een man dicteert een vrouw wat ze als maaltijd die dag zou kunnen voorschotelen. Veel gekker moet het toch niet worden. Gelukkig hebben we nu Angélique Schmeinck, Estée Strooker, Nigella Lawson, Donna Hay en de onvolprezen Mary Berry, allemaal vrouwelijke chefs die de mannen van toen nog een heel leerzaam culinair en lesje kunnen leren.

“Selleriesalade zonder kunstmatige toevoegingen” verder lezen

Avocado met escalivada lekker op een broodje

Avocado met escalivada
Maar liefst 33 graden vandaag op de themometer in Zeeland. Voor iedereen die moest werken onder deze verzengende omstandigheden is dat beslist geen pretje. Meestal vliegen de eerste kille herfstwinden ons nu om de oren. Wij zijn dit ook niet gewend, want laten we eerlijk zijn: stilletjes aan waren onze gedachten al aan het afdwalen richting gepofte kastanjes en stoofpeertjes. Paddenstoelen en stoofschotels Of misschien was jij je smaakpapillen zelfs al aan het voorbereiden op gluhwein en pepernoten. Hoe dan ook:  nooit eerder in de geschiedenis was het op 15 september zo heet als in dit jaar.

Persoonlijk heb ik er weinig moeite mee. Ik houd wel van een beetje pittige zonneschijn, temeer omdat daardoor het herfst- en winterseizoen weer ietsjes korter lijkt te worden. Binnen blijft het met die ene dag tropische warmte, nog steeds aangenaam koel. G. bakt overheerlijke speltbroodjes (recept volgt nog) en ik verzin een lekker smeerseltje van avocado met escalivada. Voor een perfecte Indian summerlunch! Gezond ende smakelijck. 
“Avocado met escalivada lekker op een broodje” verder lezen

Tirokafteri pittige Griekse dip

Tirokafteri pittige Griekse dip
Als het van bloedhete dagen waarop je letterlijk en figuurlijk je longen uit je lijf puft, naar een onaangenaam kil gevoel op je schouders gaat. Als de eerste voorzichtige herfstwind een rondje om je huis wervelt. Als de avond opeens al om 20.15 uur begint, terwijl je nog helemaal in de stemming bent van “lekker lang licht” en nog langenie naar bed. Als Gerard Cox plotseling begint te zingen in je hoofd, over die allang voorbije zomer.

Dan verlang je als vanzelf toch weer naar die zwoele avonden met koele wijntjes en fijne gesprekken in goed gezelschap – alhoewel die dit jaar op gepaste afstand moesten blijven -. Dan wil je je, ik in ieder geval wel, toch nog even laten meedeinen op de Mediterrane golven van zonnige klanken en heerlijke hapjes? Je onderdompelen in tijdloosheid en een geruststellende overvloed aan gezouten amandelen. Dolmades. Tzatziki. Paella. Gevulde olijven. Hummus. Dat soort dingen. 

Tirokafteri is een pittige Griekse dip. Om nog even mee in zomerse sferen te blijven. Het is een makkelijk recept dat in een handomdraai klaar is. Eet het met stukjes geroosterd pitabrood of zoals ik met zelfgebakken soepstengels. Met nacho’s is het trouwens ook heel smakelijk. Wel smaakje naturel nemen dan.
“Tirokafteri pittige Griekse dip” verder lezen

Zhug het Jemenitische zusje van pesto

Zhug het Jemenitische zusje van pesto
Smeerseltjes zijn helemaal hip. Want ja, ze zijn er in zoveel soorten en ze happen zo heerlijk weg op een stukje brood tijdens de vrijdagmiddag- of weekendborrel. In den beginne, toen Nederland nog bezig was zich te ontdoen van de doorgekookte spruitjeslucht en eindelijk de landen om haar heen begint te ontdekken, was er de Italiaanse pesto. Wat een sensatie, zo’n aromatisch smaakbommetje bij de vaak saaie Hollandse spaghetti. Met alleen tomaat en gehakt is er weinig lol te beleven aan gedroogde pasta, maar met een handvol fijngewreven basilicumblaadjes wordt het zaakje ogenblikkelijk naar een hoger culinair plan getild.

Ook de tapenade werd een regelrechte hit in de jaren ‘90. Zoutig, smaakvol en van goede olijven gemaakt was deze dipper niet meer weg te denken van het borrelplateau. Variaties met paddenstoelen en zongedroogde tomaten zien het daglicht, ook heel lekker allemaal. Nog wat later gaan we en masse aan de hummus: het fijngemalen kikkererwten-prutje met sesampasta. En all the way from Mexico komt daar plots de guacamole aangevlogen. Zak tortilla’s ernaast en smullen maar! 
 
“Zhug het Jemenitische zusje van pesto” verder lezen

Spread van doperwten met geitenkaas en munt

Spread van doperwten met geitenkaas en munt
Er zijn van die dagen dat je helemaal nergens trek in hebt. Voor een lekkerbek als ik, betekent dat vaak dat er iets niet helemaal in orde is. En ja, ik geef graag toe, dat was vandaag ook inderdaad het geval. Gevalletje zelf-treurnis! Dat overkomt mij enkele keren per jaar en de ervaring heeft me geleerd dat ik er maar beter aan toe kan geven. Zwemmen tegen de stroom in is niet alleen doodvermoeiend, maar levert ook meestal niet meer op dan een berg verspilde energie.

Om in zo’n poel van somberheid rond de klok van zes een volledige maaltijd tevoorschijn te toveren, is echt even een brug te ver. Dus ga ik op zoek naar doodsimpele, smakelijke alternatieven. Ik houd er zelfs een lijst van bij. Een vliegensvlug soepje, een moeiteloos slaatje van wat bijeen geraapte ingrediënten, ofwel ik haal het verstofte tosti-ijzer weer eens boven water. Zo’n totaal uit de mode geraakte ham-kaas tosti kan dan wel een antiek voorkomen hebben, als troostvoedsel blijft hij het te allen tijde goed doen.
“Spread van doperwten met geitenkaas en munt” verder lezen

Salsa romesco met geroosterde aubergine

Romesco saus met geroosterde aubergine

Hemelvaartsdag 2020. Onder normale omstandigheden betekent deze dag de opmaat naar een lang, lui en (hopelijk) hemelsblauw weekend. Lange files ingeblikte zonzoekers op weg naar de dan nog ongerepte stranden of naar het allereerste terrasje van dat jaar. 

Dit keer is alles volledig anders. Een onbeduidend klein doch venijnig organisme heeft ons leven van alledag grotendeels tot stilstand gebracht. Al meer dan 60 dagen verkeert ons land in een “intelligente lock-down”. En hoewel er enkele versoepelingen zijn doorgevoerd en 30% van de vakantieaccommodaties weer mag worden verhuurd, roept de Veiligheidsregio Zeeland op om toch vooral niet massaal mijn provincie te komen bezetten. Het duurt nog meer dan 10 dagen alvorens de horeca open mag en dan nog zal het beperkt blijven tot 30 personen per locatie. Dus: blijf in je achtertuin mensen. Geniet daar van de zon, van een koel glas rosé of bier en van je gezin.

Echt, er komen betere tijden aan, maar het is beter om nu nog even vol te houden. Voor vanavond heb ik een aangenaam zomers gerecht, namelijk salsa romesco. Dit is van oorsprong een Catalaanse saus die zowel koud of warm gegeten kan worden. Deze versie is van de Vlaamse chef Jeroen Meus, die koken tot een weldadige bezigheid heeft weten te transformeren. 

“Salsa romesco met geroosterde aubergine” verder lezen