Kweepeergelei

Kweepeergelei

Kweepeergelei. Al jaren schoof ik het voor me uit. Maar zoals met zoveel zaken in het leven waaraan twijfel, onzekerheid of angst kleeft, dien je er eigenlijk recht op af te stevenen. De confrontatie aan durven gaan. Er dwars doorheen. In de meeste gevallen zal daarna het overgrote deel van je negatieve gevoelens als sneeuw voor de zon verdwenen zijn.

Persoonlijk was ik er al geruime tijd nooit aan toe gekomen om kennis te maken met het meest afzichtelijke stuk fruit op aarde: de kweepeer. Wat een lelijkerd en wat een gedoe om er van te kunnen genieten! Rauw zijn ze absoluut niet te hachelen, dus je moet ze altijd koken. Niet dat dit veel tijd of energie kost, maar dan volgt nog het uithangen, afwegen, suiker toevoegen etc. etc. “Kweepeergelei” verder lezen

Rode uienrelish met port en pruimen

Herfst! Leisteengrijze luchten, kille avonden. Het is weer tijd voor warme, wollen sjaals, dekentjes op de bank en ook de kaarsjes mogen weer aan. Voor veel mensen de fijnste tijd van het jaar. Persoonlijk heb ik er wat meer moeite mee, maar de overdaad aan najaars-lekkernijen maakt veel goed. Bedauwde druiven, aards smakende paddenstoelen, sappige peren en appels.

Voor de liefhebber is er tevens de jaarlijkse pop-up van de pompoen. Helaas heb ik met deze geel-oranje ferme knapen de relatie voorgoed verbroken, lees hier de details . “Rode uienrelish met port en pruimen” verder lezen

Ingelegde citroenen

Pot met ingelegde citroenen

Ingelegde citroenen zijn eigenlijk onmisbaar als je Turkse, Marokkaanse of andere Arabische gerechten wilt maken.  In kip- en lamstajines vormen ze een essentieel onderdeel van de smaak. Je kunt het natuurlijk kant-en-klaar kopen bij de meeste Islamitische winkels, maar het is toch veel leuker om het een keer zelf te maken? Nou dan! Ik was nog niet eerder een recept ervoor tegengekomen, dus kon ik ook niet aan de slag. In “Mijn Arabische keuken” staat het recept prominent ergens vooraan, tussen de DIY-versies van dukkah, harissa en allerlei kruidenoliën.

Omdat je in de meeste gerechten vaak maar een kwart of half schilletje nodig hebt, heb ik voor eigen gebruik de hoeveelheden gehalveerd. Vijf citroenen dus in de pot. Let op: het is even zoeken naar de juiste pot, aangezien de vruchten knus tegen elkaar moeten liggen. Het is niet de bedoeling dat ze zwemmen. Mijn pot ziet er op de foto nogal troebel uit, waarschijnlijk is dit te wijten aan het soort zout dat ik gebruikt heb (fijn zeezout).

Ingelegde citroenen

Ingrediënten:
10 biologische citroenen
200 gr grof zeezout
2 laurierblaadjes
1 kaneelstokje
2 steranijzen
1 tl zwarte peperkorrels
1 tl korianderzaad

Bereidingswijze:
Steriliseer een weckpot door deze circa 10 minuten in een pan met water uit te koken of door de weckpot in de vaatwasser te wassen.

Pers 5 citroenen uit en zet het sap apart.
Boen de rest van de citroenen goed schoon onder de kraan en wrijf ze droog.
Snijd de citroenen vanaf de navel kruislings in en laat het onderste en bovenste gedeelte aan elkaar zitten.

Vul de citroenen met het zeezout (goed ertussen wrijven) en druk ze stevig aan. De citroenen moeten knus tegen elkaar komen te liggen.
Verdeel het zeezout, de laurierblaadjes, het kaneelstokje, de steranijzen, zwarte peperkorrels en korianderzaden over de pot.
Giet het citroensap erbij en vul eventueel aan met water zodat de citroenen volledig onderstaan.

Sluit de pot goed af en bewaar de citroenen minimaal 1 maand in de koelkast. Op deze manier trekken de smaken het beste in en zullen de schillen zachter worden. Schud de pot om de dag eventjes om.

Let op: gebruik bij het koken alleen de schillen van de citroenen. Het binnenste is echt niet om op te eten. Veel te zout.

Bron: Mijn Arabische keuken – Mounir Toub

Pot met ingelegde citroenen

Gembersiroop zelf maken

Zelfgemaakte gembersiroop in een flesje met etiket

Simpele zaken. Ik hou ervan. Het leven is soms al ingewikkeld genoeg, waardoor de behoefte aan gemakkelijkheid toeneemt. Zo gaat dat bij mij althans. En lucky me, sommige producten zijn net zo simpel te maken dan het kopen ervan. Appelmoes is zoiets. Hummus ook. Pesto. En jam. Binnen de tijd dat je met moeite het deksel eraf hebt is je zelfgemaakte versie klaar voor gebruik. Bovendien is het allemaal veel gezonder, zonder die overload aan synthetisch kunst- en vliegwerk om de bewaarheid met 10 jaar te verlengen. Bij een DIY-product heb je die afschuwelijke additieven allemaal niet nodig; als het op is maak je gewoon een nieuwe batch. Zo heb ik jarenlang gembersiroop uit een flesje gekocht. Hele toko’s kocht ik leeg, maar echt lekker werd hij nooit. Te zoet. Te weinig gembersmaak. En ik gebruik het zo graag,  in de dressing bijvoorbeeld, de witlofsalade, in een babi pangang sausje of gewoon een drupje door de thee. Je snapt: er werd heel wat afgeklaagd in al die jaren als de smaak me opnieuw tegenviel.

Toen kwam op een mooie dag de oplossing in de vorm van een beetje water, een bergje suiker en een fikse hoeveelheid geraspte gember. Nogmaals: het is te simpel om er een hele blogpost aan te wijden (hmm, waarom doe ik het dan? Om jullie het licht te laten zien misschien?). Hoe dan ook: met deze zelfbereide variant kun je alle kanten op. Minder zoet? Gebruik minder suiker. Een sterkere gembersmaak? Voeg meer gember toe. Zo ontstaat een fijn siroopje voor al je gerechten.

Gembersiroop zelf maken

Ingrediënten:
125 ml water
300 gr fijne suiker
90 – 100 gr geschilde, geraspte gemberwortel
een afsluitbaar flesje van 250 ml

Bereidingswijze:
Maak het flesje goed schoon met kokend water en eventueel wat soda.
Laat het ondersteboven drogen op een schone theedoek.

Breng het water met de suiker aan de kook.
Voeg de geraspte gember toe en laat een paar minuutjes meekoken.
Laat dit zo staan om af te koelen.
Zeef het mengsel en druk de gemberpulp in je zeef goed aan om zoveel smaak toe te voegen.
Giet de siroop met behulp van een trechtertje in een flesje.
Sluit het flesje.
Tip: gooi de gemberpulp niet weg, maar smeer het op een warme, getoaste boterham.

Omdat het geheel niet zo lang wordt gekookt als jam, kun je de gembersiroop veiligheidshalve beter in de koelkast bewaren. Daarin blijft het zeker vier à zes weken goed.

Zelfgemaakte gembersiroop in een flesje met etiket

Het rood van

Het rood van tomatensaus

♫♫Vandaag is rood. Wat rood hoort te zij-hijn ♫♫ Het rood van rode uien en van rijpe tomaten. In huize Eetplezier wordt vandaag tomatensaus gemaakt. Meerdere porties om in te vriezen. Bereid op mijn eigen manier. Langzaam veel uien fruiten, daarna veel fijngewreven knoflook toevoegen, de tomaten emonderen (in kokend water leggen, elf seconden wachten, in koud water laten schrikken, het velletje eraf halen), daarna kapot snijden en bij de uien voegen. Zout, peper, cayennepeper, verse tijm, oregano en een scheut gembersiroop toevoegen. En maar laten laten pruttelen. Zo lang mogelijk. Ja hoor, er kan nog veel meer in; ik weet het. Gedroogde pepertjes bijvoorbeeld. Maar ik doe het zo.
Het is leuk werk dit. Je hoeft er niet bij na te denken. Perfect om bij te zingen:

♫♫ Gooi de loper uit ….. En drink een goed glas wijn …..Pluk de dag want het kan zo ineens de laatste zijn …..  Vandaag is rood gewoon weer liefde tussen jou en mij ♫♫

Het Raadsel van Ras el Hanout

Ras el Hanout

Ras el Hanout is een traditioneel Marokkaans specerijenmengsel. Het wordt gebruikt bij lam, vlees of kip, maar ook in couscous-, rijst- en tajinegerechten. Nigella Lawson maakt er veelvuldig gebruik van in haar recepten en het was dan ook uit haar mond dat ik voor het eerst uitleg kreeg over dit specerijenmengsel.

Niet lang daarna kocht ik het goedje op de exotische markt in Antwerpen. De marktmeneer schepte het uit een grote, katoenen zak en vulde er een klein plastic zakje mee. Ik vergat te vragen wat er precies allemaal in verwerkt zat.

Dus ging ik ’s avonds ijverig aan de slag om op internet informatie op te halen. Grote schrik, wat las ik daar: in de inferieure mengsels kan Spaanse Vlieg verwerkt zijn.

Spaanse Vlieg is een afrodisiacum (ha, in één keer goed gespeld) ofwel een lustopwekkend middel. U leest het goed, lust opwekken. Laat dat nu precies hetzelfde zijn waaraan ik denk als ik door mijn kookboeken blader. Ik heb er alleen een geheel andere interpretatie bij 😉

Bovendien blijkt Spaanse Vlieg erg gevaarlijk te zijn; het kan hartritmestoornissen veroorzaken. Oók nog eens! Tjeuh, waar een Mensch vandaag de dag allemaal niet op moet letten. Mijn hartje is, door vervelend ongerief in het verleden, al erg gevoelig, dus wil ik elk risico vermijden. Het op de markt gekochte zakje met Ras el Hanout verdwijnt dan ook fluks in de prullenbak.

Ras el Hanout

Gelukkig brengt de Olifantensupermarkt de oplossing. In het schap met exotisch spul vind ik, naast de  couscous en de coconut cream, een paarskleurig doosje van het merk Al’fez, met daarin twee afzonderlijke zakjes Ras el Hanout. Asjemenou, zelfs met een duidelijke ingrediëntenlijst op de zijkant. Ik lees daarop: groentebouillon, koriander, kaneel. gember, lavendelbloemen, rozenbladeren, zwarte peper, cayennepeper,  cassia, galangal, piment, foelie, nootmuskaat, kardemom en kruidnagel.

Geruststellende woorden. Nergens een spoor van Spaanse Vlieg. Overmorgen kan ik zonder zorgen het lust-opwekkende recept van een Marokkaanse salade gaan bereiden. Maar eerst nog een paar nachtjes rustig slapen. Zo zonder Spaanse Vlieg is dat meteen letterlijk en figuurlijk ;-))