Tarte tatin van gekaramelliseerde witlof

Tarte tatin van gekaramelliseerde witlof
Veel mensen vinden mij te streng voor mezelf. Dat daar absoluut een kern van waarheid in zit, heb ik in de loop der jaren zelf ondervonden. Soms kan ik namelijk erg jaloers zijn op iedereen waarbij alles van zijn/haar rug lijkt af te glijden, terwijl mijn eigen dagindeling al ingepland staat op de avond voorafgaand aan morgen. Tsja, zo gaat dat bij mij. Op mijn zenuwen krijg ik het er soms van. Ik mag geen tukkie doen overdag, soep uit een pakje is zo’n beetje als vloeken in de kerk, het bed moet dicht liggen, twee keer per week dient er stof gezogen te worden en elke mail dient à la minute beantwoord te worden. Om over televisie kijken overdag nog maar te zwijgen, daarop staat zo ongeveer de doodstraf. Kortom: er huist een trol in mijn hersenpan die er niet uit te branden is. 

Op witte donderdag 2021 brengt Mark Rutte in hoogsteigen persoon verandering in dit alles. Nadat ik in de vroege morgen had gelezen dat het debat over zijn rol in de “Omtzigt-affaire” live te volgen zou zijn op tv, durf ik rond de klok van twaalf het knopje van mijn Samsung in te drukken. Mijn nieuwsgierigheid naar de afloop ervan, is op dat moment groter dan mijn discipline. En terwijl ik de neus van MP steeds verder zie groeien, de kuil waarin hij zich graaft dieper en dieper zie worden, kijk ik met groeiende verbazing naar dit slecht uitgevoerde toneelstuk. Wat een bizarre vertoning!

“Tarte tatin van gekaramelliseerde witlof” verder lezen

Quiche Lorraine de lichte versie

Quiche Lorraine

In de koelkast lagen drie preitjes te wachten op hun eindbestemming. Ze waren er gedurende de wachttijd niet fleuriger op geworden, maar nog wel heel goed bruikbaar. Ook de scharrelspekjes – ziet hier de bekende uitzondering op het vleesverbruik in huize Eetplezier – lagen al geruime tijd te lonken. Bijna als vanzelf ontpoppen er dan woorden in mijn hoofd: quiche Lorraine.

Hartige taart, met een deftig woord quiche, is een gewild onderdeel van onze dagelijkse voedselvoorziening. Het zorgt voor variatie tussen alle rijst- en pastagerechten door en smaakt altijd even fantastisch. Lukt ook altijd prima en dat is voor een bakkluns als ik iedere keer weer een heerlijke voldoening.

“Quiche Lorraine de lichte versie” verder lezen

Flammkuchen met paddenstoelen

Flammkuchen met paddenstoelen

Ken jij ze ook? Van die heerlijk relaxte zaterdagnamiddagen, waarop de regen tegen het raam aam klettert, al het werk voor die week is gedaan en je jezelf met een geurig potje thee voor de tv nestelt? Niet omdat er nu van die vreselijk interessante programma’s op de treurbuis te zien zijn, maar gelukkig is er 24Kitchen, waar je met een beetje geluk een chef aan het werk ziet die weet waar hij/zij mee bezig is. James Martin bijvoorbeeld. Of Mary Berry, Donna Hay en niet te vergeten good old Jamie Oliver.

Bij hen draait het nog écht om de bereiding van eten. We zien beelden van sissende pannen, hakketakkende messen en knuisten die stevig aan het kneden zijn. I’m lovin’ it! Voor mij geen poespas met lieftallige snuitjes, populaire  praatjes of hectische drukdoenerij. Koken is aandacht voor de producten hebben en de bereidingswijze ervan. Zo simpel is het. Daarvoor hoef je niet in je bijna-blote-lijf op social media of erger nog: als twee Rotterdamse pubers jonglerend door de keuken te springen. 

“Flammkuchen met paddenstoelen” verder lezen

Pissaladière van bladerdeeg

Pissaladière

Zondag deed zijn naam eer aan. Een dag met zon, heel veel zon. Vanachter onze blinkend gepoetste ruitjes lijkt het voorjaar wel naar binnen te willen springen. Ontluikende fris-groene bomen, kwetterende vogels en een diepblauwe lucht. Dus vertrekken G. en ik welgemoed van huis voor een tochtje door het Zeeuwse landschap. Wèg met die wintermuizenissen, alle wollen truien en sjaals de kast in, want hup, het voorjaar wenkt.

Helaas lijkt Zeeland altijd buiten de reguliere weerberichten te vallen. Als half Nederland in korte broek en voorzien van zonneklep de terrassen bezet houdt, trotseren de Zeeuwen nog steeds klappertandend de immer venijnig snijdende westenwind. Zo ook op deze schitterende zondag.

“Pissaladière van bladerdeeg” verder lezen

Bloemkooltaart met pesto en Parmezaanse kaas

Bloemkooltaart met pesto

Pfieuwww, en toen werd de gewone Hollandse zomer opeens een tropische zomer zonder eind. Niet dat ik er bedroefd om ben, begrijp me goed, het is alleen het dagelijkse uurtje koken dat even wat aanpassingen vereist. Niet teveel pannen tegelijk op het fornuis, niet teveel vochtige dampen die het huis bezwangeren met nóg meer klammigheid.

Salades dus. Volop te variëren ermee. No problem. Korte roerbakgerechten. Ook goed te doen. En dan is er natuurlijk nog onze trouwe vriend, de oven, die het werk uit handen kan nemen. Ik had plotseling zin in iets vegetarisch met bloemkool. Gek mens ben ik. Het werd deze bloemkooltaart met pesto en Parmezaanse kaas. “Bloemkooltaart met pesto en Parmezaanse kaas” verder lezen

Plaattaart van courgette met groene asperges en geitenkaas

Plaattaart van courgette met groene asperges en geitenkaas

Als G. de eerste keer dit jaar in korte broek het huis wil verlaten, zie ik hem bedremmeld omlaag kijken. What’s up, doc? Te witte benen? Lange sokken? Het blijken de schoenen te zijn. Comfortabele stappers, perfect geschikt voor lange wandelingen in warme winterkleding, maar bij een korte broek als de spreekwoordelijke tang op het varken. 

Met gezwinde spoed richting schoenwinkel dan maar. Ik voorzie een lange middag shoppen. Goede schoenen zijn voor G. net zo moeilijk als met het kunstgebit van een ander op fatsoenlijke wijze een schuimgebakje zien te verorberen. Dat heeft meer te maken met een slecht geconstrueerde rug dan met een moeilijk karakter. Als toegewijd echtgenote begeleid ik hem tijdens dit soort aankooptrajecten. Beter vroeg gezaaid dan laat geoogst. Een goed verstaander heeft maar een half woord nodig. “Plaattaart van courgette met groene asperges en geitenkaas” verder lezen