Zelfgemaakte pasta zoveel beter dan gedroogde

Zelfgemaakte pasta zovee

Naast zijn Thuisbakkerijtje heeft G sinds anderhalf jaar nu ook de leiding over zijn nieuwste onderneming, een pastamakerij. Het is ook weer een éénmansbedrijf, uitsluitend bedoeld voor eigen gebruik. Dus meisjes en jongens van de fiscus: mochten jullie stiekem zitten mee te lezen, er worden slechts de heerlijkste pastavellen en -slierten mee gegenereerd en absoluut geen inkomsten. 

In den beginne was het allemaal een beetje zoeken en experimenteren met verschillende bloemsoorten en bereidingswijzen. Inmiddels is ook dit gesneden koek geworden. Als ik ‘s morgens begin te kakelen dat ik weer wel eens trek heb in een smakelijk pastagerecht, beginnen de voorbereidingen rond 15.00 uur. Want voor verse pasta dient er gekneed te worden, gerust, gedroogd en gedraaid te worden. Heeft nogal wat voetjes in de aarde, ja. Toch is het net als met alles in het leven: hoe vaker je het doet, hoe gemakkelijker het wordt. En aangezien corona ons toch dwingt zoveel mogelijk onze maaltijden thuis te nuttigen, is het meteen een mooie extra invulling van de dag. Zinvol ende ontspannend.

“Zelfgemaakte pasta zoveel beter dan gedroogde” verder lezen

Verse pasta met ragù bianco

Pasta met ragu bianco
In huize Eetplezier is er niemand vies van een beetje buitenlands tintje aan de hoofdmaaltijd. Sterker uitgedrukt: G. en ik zijn bepaald niet als schrokoppen te betitelen als het om Hollandse AVG’tjes gaat. Dus wordt er veel rijst genuttigd, want rijst is net zo eenvoudig als een kinderhand: het is gauw gevuld en tevens gemakkelijk met van alles te combineren. Ook fregola – de kleine pastabolletjes uit Sardinië – neemt een prominente plaats in als het gaat om favoriete bijgerechten en natuurlijk wordt de traditionele pasta in de vorm van tagliatelle of lasagne  ook altijd nog met een tevreden glimlach verwelkomt. 

Sinds enkele maanden heeft onze pasta echter een ware metamorfose ondergaan. Van de gedroogde Barilla of De Cecco naar eigenhandig geknede, gewalste en gedraaide deegwaar. Man, man, een wereld van culinair verschil voltrekt zich in je mond. Wat een fluwelen zaligheid in tegenstelling tot de gedroogde soorten die – ook al zijn ze van een knisperend “al dente” cuisson – toch altijd een lichte meligheid bevatten. Verse pasta dus. Ja, in het begin is het even een gedoe. Teveel stuifbloem, te dikke plakken, te weinig ei, maar als je de juiste consistentie eenmaal gaat zien, dan heb je pas door hoe het moet. Om maar eens een Cruijffiaans spreekwoord te gebruiken. 
“Verse pasta met ragù bianco” verder lezen

Orzo met aubergine en mozzarella

Orzo met aubergine en mozzarella

Sommige dagen laten zich niet lezen. Er is geen index aanwezig en je zoekt je rot naar de juiste bladzijde. Op diverse uren staan er koeien van fouten, maar ook een erratum ontbreekt. Geen bladwijzers, geen handleiding, maar een onduidelijke, cryptisch geschreven dag. Je kent ze vast wel. Iets tussen wal en schip.

Zo sudder ik de avond in. Verontwaardigd, somber en bezwaard. Niet goed wetend wat ik met deze dag aan moet. Neerslachtig kijk ik naar het recept dat ik wil maken. O ja, de orzo gaat ongekookt in de schotel. Help, dat gaat niet goed komen op een dag als vandaag. Het is me nog nooit gelukt om niet voorgekookte pastasoorten lekker zacht te krijgen in een ovenschotel, al gebruik ik tien vrachtwagens saus. Maar kijk, dat blijkt dan weer mee te vallen. Als ik na een veertigtal minuten de schaal uit de oven haal en er met een vork in prik, voelt het heerlijk romig. En zo smaakt het ook. Fris door de citroen. Gezond door de grote hoeveelheid groenten. Voedzaam vanwege de pasta.

“Orzo met aubergine en mozzarella” verder lezen

Pasta all’amatriciana Norma

Pasta all’amatriciana

Het was afgelopen vrijdag heerlijk afgekoeld en G. en ik besluiten om ons drie dagen te verschansen in de Zeeuwse duinen. Dicht aan de kust biedt ons houten huisje, zoals altijd, rust, ruimte en frisse lucht. Als we arriveren voelen we direct een verfrissend windje waar we de afgelopen dagen zo naar snakten. Zeelucht. Zuurstof. Groen. Alles is hier voorhanden om de benauwenis van de stad in no-time te vergeten. Weinig mensen, geen drukte, een lege agenda. Ontsnapt uit de bubbel van alledag, geven we ons met genoegen over aan de  lafenis van een weliswaar droge, maar altijd heilzame natuur.  “Pasta all’amatriciana Norma” verder lezen

Lasagne met een vulling van spinazie, venkel en courgette

Lasagne met een vulling van spinazie, venkel en courgette



De hoogste tijd om mijn kookboeken weer eens door te bladeren, speurend naar iets nieuws, iets onbekends, iets wat ik nog nooit heb mogen smaken. En omdat ik het de laatste tijd toch ook altijd een gezond tintje wil meegeven, kom ik vaak uit bij groentengerechten. Voor het recept van deze lasagne met een vulling van spinazie, venkel en courgette werd ik geïnspireerd door het boek “Vlees noch vis” van Estée Strooker. Ik heb het oorspronkelijke recept hier en daar wel wat aangepast omdat ik niet zit te wachten op ingewikkeldheden, zoals frivole garneringen.

Uiteindelijk werd het een maaltijd die zeker voor herhaling vatbaar is. De foto werd dat niet. Tenzij je een prof bent, moet een eenvoudig mens eigenlijk nooit proberen een foto van lasagne te maken. Het wordt altijd een onsmakelijk plaatje. Vooral met spinazie. Het doet ook absoluut geen recht aan dit heerlijke gerecht. Daarom maar een frisse, fruitige venkel als binnenkomer.

Lasagne met een vulling van spinazie, venkel en courgette

Ingrediënten:
350 gr verse lasagnevellen
1 ui
2 teentjes knoflook
2 citroenen
175 gr spinazie
200 gr ricotta
2 courgettes
2 venkelknollen
125 gr Parmezaanse kaas

Bereidingswijze:
Verwarm de oven voor op 170˚.

Pel en snipper de ui en de knoflook.
Rasp de schil van 1 citroen en pers hem uit.
Verhit een scheut olijfolie in een pan en fruit de ui en knoflook enkele minuten.
Voeg de spinazie toe en bak die ook enkele minuten mee tot ze groente geslonken is.
Schep nu de spinazie in een kom en schep de ricotta erdoor.
Breng op smaak met citroenrasp, zout en peper.

Snijd de courgette met behulp van een mandoline in dunne lange plakken.
Maak de venkel schoon en schaaf hem ook in dunne plakken.
Rasp de Parmezaanse kaas.
Snijd de resterende citroen door en snijd 1 helft in plakjes.

Leg nu een laagje venkel op de bodem van een ovenschaal, besprenkel de laag met olijfolie en citroensap en strooi er een beetje zout en peper over.
Verdeel er een laagje courgette over en besprenkel/bestrooi zoals bij de venkel.

Nu kun je er een laag lasagnvellen op leggen.
Bedek met het spinaziemengsel en bestrooi met Parmezaanse kaas.
Herhaal dit tot de ovenschaal vol is, maar eindig met een laag spinaziemengsel bestrooid met Parmezaanse kaas.

Bak de lasagne 30-40 minuten in een voorverwarmde oven.

Serveer met een handvol rucola erover heen gestrooid.

Nou vooruit, hier dan nog mijn slechtste foto van het jaar. Niet schrikken. Blijf vooral denken aan al die lekkere dingen die verwerkt zijn in dit gerecht!

Bloemkool met pasta à la Jamie Oliver

Bloemkool met pasta a la Jamie Oliver

Sinds Jamie afstand heeft genomen van zijn quasi-nonchalante jeugdigheid, ben ik weer fan van hem. Nu hij vader is geworden van vier kindjes en inmiddels de veertig is gepasseerd, is ook zijn kookstijl huiselijker geworden. Kijk, en daar houd ik van. Niks hatseflats barbecuemaaltje of stevig gekruide, geroosterde megakippen, maar normale Dagelijkse Kost (oeps, da’s weer een andere chef, geloof ik.)

Hoe dan ook: de hoogste tijd om weer eens een recept uit te proberen van deze Engelse chef. Bloemkool bereiden vormt altijd een moeilijk item voor me. Na mijn poging om ze te roosteren, had ik nog geen nieuwe creaties toegevoegd aan mijn bloemkoolprogramma. Jamie nam het denken van me over en ziedaar: bloemkool met pasta! Hoe verzin je het. Echt, het is verrukkelijk, temeer omdat de crumble er de noodzakelijke bite aan geeft. Wedden dat zelfs het meest verwende kind overstag gaat? Is het jullie trouwens ook al opgevallen dat hij niet meer zo ernstig zlizzt als voorheen? Wat bekendheid al niet met je kan doen.

Bloemkool met pasta à la Jamie Oliver

Ingrediënten: (let op: dit is voor 6 personen)
8 plakjes pancetta
1 grote bloemkool
500 gr gedroogde pasta (ik koos voor de Rummo pantacce, verkrijgbaar bij de Sligro)
250 gr cheddar of gewone Goudse kaas
4 dikke plakken boerenbrood (ik gebruikte een grote Italiaanse bol)
verse rozemarijn
2 tenen knoflook
250 gr crème fraîche
optioneel: parmezaanse kaas voor erover

Bereidingswijze:
Warm de oven voor op 220 graden. Ik heb zelf een heteluchtoven en heb hem ingesteld op 200 graden. Het gerecht was na 15 minuten mooi goudbruin en goed heet.

Leg de pancetta in een braadslede van circa 30 x 25 cm en zet die boven in de hete oven. Snijd de bloemkool in roosjes. Doe de pasta in een ruime pan, leg de bloemkool erop en doe er zoveel water op dat alles net onder staat. Voeg zout toe. Leg het deksel erop en kook de pasta volgens de aanwijzingen op het pak.

Rasp de kaas en zet die weg in een kom. Haal de pancetta uit de oven en hak de plakjes samen met het brood, de rozemarijn en een flinke scheut olijfolie in een keukenmachine tot het mengsel de consistentie van grof broodkruim heeft.

Afwerking

Zet een vergiet op een grote kom om het kookwater op te vangen en laat er de pasta en bloemkool in uitlekken. Kieper de inhoud van het vergiet in de braadslede waar je de pancetta in hebt gebakken en zet hem op laag vuur. Giet er 4 dl van het opgevangen kookwater bij. Knijp er de ongepelde tenen knoflook bij, roer er de crème fraïche en de geraspte kaas door en maak de stukken bloemkool voorzichtig stuk met een kleine stamper of vork. Breng op smaak met peper en zout.

Spreid het mengsel uit en strooi er het broodkruim over. Zet de braadslede circa 8-15 minuten in de oven tot er een goudbruin, pruttelend laagje op zit. Schaaf er eventueel nog wat krullen parmezaanse kaas over. Serveer direct met een frisse salade.

Bloemkool met pasta à la Jamie Oliver