Soetkoekies recept voor Zuid-Afrikaanse koekjes

Soetkoekies recept voor Zuid-Afrikaanse koekjes
Zuid-Afrika doet me altijd denken aan mijn vroegere pianoleraar. Ik was al aardig op leeftijd toen ik in een jolige bui het plan opvatte om een heuse piano te kopen en les te gaan nemen. G. voorzag hevig geteisterde trommelvliezen, uitzinnige buren en een vermogen aan weggegooid geld. In de muziekwinkel wees hij me nog met enige wanhoop in z’n stem op zo’n instabiel flut-keyboard. Dat was toch ook mooi om op te oefenen? Nou, mooi niet. Ik zag mezelf echt niet zitten als een mislukte kruisbestuiving tussen een lid van de Jostiband en de inmiddels beroemde Orgel Joke.

Lang verhaal kort: het werd uiteindelijk een August Förster, de pianolessen duurden vijf jaar in totaal en ja, het bleek uiteindelijk weggegooid geld. Veel verder dan een kinderlijk uitgevoerde versie van Für Elise kwam ik niet. Ondanks de ijlings aangeschafte metronoom, is het nooit goedgekomen met mijn maatgevoel. Aan de leraar heeft het vast niet gelegen, hij toverde de meest betoverende preludes uit het klavier.

“Soetkoekies recept voor Zuid-Afrikaanse koekjes” verder lezen

Zachte amandelkoekjes van Loïc van Impe

Zachte amandelkoekjes van Loïc van Impe

Mijn persoonlijke houdbaarheidsdatum is inmiddels allang verstreken. Goed, ik besta, dus denk ik dat ik ook nog leef (vrij naar Descartes), maar enige verfrommelde sleetsheid is  mij niet langer vreemd. Och, ik zit er niet zo mee, zolang het hoofd van binnen maar helder en fris blijft, valt alles te managen in het leven. Wel kijk ik graag naar de onbezorgde jeugdigheid van jonge mensen, vooral natuurlijk naar – daar heb je haar weer met haar eeuwige interesse in alles wat door het mondje gaat – speelse chefs die zich nog niets van bestaande conventies aantrekken.

Vroeger was ik dan ook dol op Jamie Oliver met zijn dartele jonge-hondenimago en zijn no-nonsegerechten. Nu Jamie echter al weer geruime tijd zelf vijf kleine Olivertjes dient (op) te voeden, is zijn betoverende aura ook een beduidend stuk minder twinkelend.  Gelukkig kwam ik snel een nieuwe pup, aka veelbelovend kooktalent, tegen om mij aan te laven: de Vlaamse Loïc Van Impe. Even gepassioneerd, even fris en wars van conventies als Jamie.

Mijn Vlaamse lezers kennen hem natuurlijk al veel langer dan ik. Loïc is vlogger, blogger en hartstikke hot op alle social media-kanalen. Zijn vlotte babbel en gepassioneerde, frisse manier van vertellen en koken hebben ertoe geleid dat VTM hem een eigen kookprogramma gaf genaamd “Zot van koken”. Intussen heeft 24Kitchen  hem ook in de herberg opgenomen, zodat ik nu dagelijks om 17.11 uur voor de buis zit, vergezeld van een glaasje wit of rood.

Loïc is een kind van zijn generatie: leergierig, werelds en altijd op zoek naar lokaal gefabriceerde producten. De keuken is van jongs af aan zijn natuurlijke habitat. Hij groeide letterlijk op in de delicatessenzaak van zijn mama, waar hij de ogen uit zijn kop keek. Op een dag zie ik hem zachte amandelkoekjes maken. Hij splitst even een eitje, hakt tussendoor wat amandelen, raspt moeiteloos een sinaasappel en dat alles met het gemak van een volleerde goochelaar. Dat moest ik natuurlijk zelf ook proberen, al was het maar om de te zien of ik zijn kunsten kon evenaren. De echte naam voor deze amandelkoekjes is – denk ik – ricciarelli.  Toen ik voorzichtig van deze versgebakken versie proefde, herinnerde me dat ogenblikkelijk aan mijn jonge jaren. Toen alles nog zacht, zoet en héél verleidelijk leek.

“Zachte amandelkoekjes van Loïc van Impe” verder lezen

Kokosbollen met rum-rozijnen of boerenjongens

Kokosbollen met rum-rozijnen
Een koektrommel zonder inhoud is als een dag zonder lach. Saai en troosteloos. Niks om vrolijk van te worden. Meestal ga ik op zo’n moment snel op zoek naar weer een nieuw en spannend koekjesrecept, maar vandaag stonden er dringender zaken op de planning. Het moest gemakkelijk en snel op deze dag. Er zijn heel wat koekjes die hiervoor in aanmerking komen gelukkig. Ik koos voor deze kokosbollen, vooral omdat ik laatst nog een halve fles rum-rozijnen tegenkwam die ik volledig vergeten was. Op zo’n moment zet ik dat beeld vast in mijn geheugen, om boven te halen wanneer dat van pas kan komen. Nou, vandaag was het dus zover!
“Kokosbollen met rum-rozijnen of boerenjongens” verder lezen

Koekjes met krokant Victoriabeslag

Koekjes met krokant Victoriabeslag
“Laat me raden, vier cijfers achter de komma”? De man in de onberispelijke lichtblauwe merktrui loert indringend naar me. Ik bevind me, temidden van een tiental gelijkgestemden, in een teambuilding sessie. Centrale vraag van deze bijeenkomst is erachter te komen wie we zijn, wat we zijn en hoe we functioneren. Dit alles onder het motto: hoe adequater we onze beste kwaliteiten inzetten, hoe productiever we zijn voor de baas. Time-management stond er op de uitnodiging.

Ik spreek van ver voordat de corona in ons leven kwam, zodat het door de onbeperkte contacten alsnog een dolle boel werd. Met ingewikkelde rollenspellen, hilarische karakter-analyses, communicatie-opdrachten en veel te langdradige koffiepauzes ging iedereen na afloop toch nog tevreden naar huis.

“Koekjes met krokant Victoriabeslag” verder lezen

Palmiers van bladerdeeg volgens Cees Holtkamp

Palmiers van bladerdeeg volgens Cees Holtkamp

Mijn thuisbakkertje is van het jolige type. Ook al bakt hij nóg zo graag, waaronder ons dagelijks brood, hij neemt het allemaal niet zo nauw, om het maar eens politiek correct te zeggen. Smaak, daar gaat het om, verzekert hij me keer op keer. Uiterlijk vertoon past niet binnen zijn levensfilosofie. Goed = goed. Ofwel: van een mooi gedekte tafel kun je nog niet eten. 

Daar heeft hij natuurlijk wel een beetje gelijk in, hoewel ik dat met enige zuinigheid zal toegeven. Dit alles onder het motto: beter één bakker in de keuken, dan tien in de lucht. Zo, dat is eruit. Kortom: G was dik tevreden met zijn broodbakkunsten en ik ook. Dat het zo tot in lengte van jaren zou moge blijven voortduren, was mijn gedachte. Toen kwam echter de dag waarop hij verkondigde: ik ga bladerdeeg maken! Nu weet iedereen met een beetje bak-ervaring dat bladerdeeg maken een serieuze aangelegenheid is. Een die veel geduld, tijd en precisie vraagt. Dus mat ik mijzelf de rol van geduldige schooljuffrouw aan en wees hem op alles wat fout kon gaan. Maar mijn leerling was onwillig; hij gooide vastberaden alles in de strijd om mij te overtuigen dat we zonder zelfgemaakt bladerdeeg niet verder konden leven. 

“Palmiers van bladerdeeg volgens Cees Holtkamp” verder lezen

Koekjes met venkelzaad en sinaasappel

Koekjes met venkelzaad en sinaasappel
Allereerst wil ik iedereen een heel voorspoedig nieuw jaar toewensen. Met de vurige hoop dat we in de loop van dit jaar verlost worden van het ellendige virus. Het goede nieuws is in ieder geval dat het grote aftellen is begonnen. Vandaag zijn de eerste afspraken gemaakt en morgen krijgt iedereen met zo’n afspraak zijn/haar eerste vaccin. Op deze koude, grijze vijfde Januaridag zorgt dat bericht direct voor wat meer lucht en licht in het hoofd. Zo’n Upje voelt heerlijk naast alle Down-berichten van de afgelopen tijd. Ik merk dat iedereen (mezelf niet uitgezonderd) er aan toe is om weer normaal fysiek contact te kunnen hebben, opnieuw onbezorgd te kunnen winkelen en vooral, nu de lockdown zo lang lijkt te duren, de behoefte willen inwisselen om weer een hapje of drankje buiten de beklemmende muren van ons eigen huis te genieten.

Maar laten we nog even volhouden, mensen! Ik gok erop dat we begin mei de eerste tekenen gaan zien van een normale samenleving. Wellicht zullen er vanaf dan, in ieder geval voor mij, bepaalde omgangsvormen permanent veranderd zijn, zoals het plichtmatig handen schudden en de ingesleten drie kussenbegroeting, maar als dat de sleutel betekent tot een zorgeloos bestaan, dan moet dat maar. Waarschijnlijk ga ik over tot de hand-op-mijn-hart-begroeting. Misschien voelt het in het begin wat vreemd, toch wil ik de weg vrijhouden voor nieuwe manieren om onbekommerd door het leven te gaan.

“Koekjes met venkelzaad en sinaasappel” verder lezen