Baci di dama dameszoentjes uit Piemonte

Baci di Dama dameszoentjes uit Piëmonte
Hebben jullie ook een droom in het leven? Vast wel, zonder dromen wordt het leven saai en grijs. Mijn utopie is ooit nog eens te wonen in een zonnig land. Met smaragdgroene heuvels en azuurblauwe meren. In mijn fantasie zie ik om me heen overal olijven, tomaten, citroenen en druiven groeien. En dat ik dan in een statig wit buitenhuis woon met hectares land erom heen. Veel bomen ook, gebladerde monumenten die de tand des tijds onverzettelijk hebben weten te weerstaan. En als de zon op zijn hoogst staat, kan ik me in hun schaduw nestelen, terwijl de heerlijkste kruidengeuren om me heen dwarrelen:: salie, rozemarijn, oregano.

In mijn keuken van ballroom-achtige afmetingen prijkt een doorleefde achtpersoonstafel en naast het granieten aanrecht een imposant fornuis, dat dag en nacht brandt. Koele, glanzende tegels op de vloer. Uit de oven komt de geur van een geurige ossobuccoschotel. Ik sla de botermalse slablaadjes droog, snijd dieprode, zongerijpte tomaten in plakjes en garneer ze met zojuist geplukte basilicum ……
“Baci di dama dameszoentjes uit Piemonte” verder lezen

Chocolate chip cookies van boekweitmeel

American cookies van boekweitmeel met chocolade en pecannoten

Boekweit is duf. Boekweit is voor de diehards. For the crazy ones. The misfits. The rebels an the troublemakers. Or the ones who see things different.

Nou het ligt iets genuanceerder allemaal. Boekweit is een plant uit de duizendknoopfamilie. En in Nederland bestaat er een haat-liefde verhouding met deze plant, met name omdat de hele familie op één hoop wordt gegooid met de almaar verder opdringende Japanse duizendknoop, maar vooral toch omdat veel mensen het woord associëren met onkruid en geitenwollen sokken. Maar onkruid is een relatief begrip, wat onkruid is voor de één, ziet de ander als plezierig en decoratief. En geitenwollen sokken kunnen heerlijk warm zijn, als je – zoals ik – altijd kouwe pootjes hebt. Bovendien kent de familie prachtige exemplaren, zoals de Persicaria Darjeeling Red, een fraaie borderplant met rood-roze bloemaren. Tot zover de botanische verhandeling. Over naar het bikkesement.

Van tarwe wordt tarwemeel gemalen en van boekweit…… juist,  boekweitmeel! Jullie kennen het vast wel van de Franse galettes (hartige crêpes), de Aziatische sobanoedels of misschien zelfs van de oud-Hollandse balkenbrij. In tegenstelling tot tarwe is boekweit echter geen graan. Het zijn de driehoekige zaadjes van de plant die vermalen worden, hoewel dat sinds de komst van granen met een hogere opbrengst erg naar de achtergrond is verschoven. Dat is bijzonder jammer, want het meel vormt een prachtige aanvulling op ons hedendaagse voedingspatroon. Het bevat superveel magnesium en kalium, twee mineralen die bijdragen aan een gezondere zuur/base-balans. 

“Chocolate chip cookies van boekweitmeel” verder lezen

Soetkoekies recept voor Zuid-Afrikaanse koekjes

Soetkoekies recept voor Zuid-Afrikaanse koekjes
Zuid-Afrika doet me altijd denken aan mijn vroegere pianoleraar. Ik was al aardig op leeftijd toen ik in een jolige bui het plan opvatte om een heuse piano te kopen en les te gaan nemen. G. voorzag hevig geteisterde trommelvliezen, uitzinnige buren en een vermogen aan weggegooid geld. In de muziekwinkel wees hij me nog met enige wanhoop in z’n stem op zo’n instabiel flut-keyboard. Dat was toch ook mooi om op te oefenen? Nou, mooi niet. Ik zag mezelf echt niet zitten als een mislukte kruisbestuiving tussen een lid van de Jostiband en de inmiddels beroemde Orgel Joke.

Lang verhaal kort: het werd uiteindelijk een August Förster, de pianolessen duurden vijf jaar in totaal en ja, het bleek uiteindelijk weggegooid geld. Veel verder dan een kinderlijk uitgevoerde versie van Für Elise kwam ik niet. Ondanks de ijlings aangeschafte metronoom, is het nooit goedgekomen met mijn maatgevoel. Aan de leraar heeft het vast niet gelegen, hij toverde de meest betoverende preludes uit het klavier.

“Soetkoekies recept voor Zuid-Afrikaanse koekjes” verder lezen

Zachte amandelkoekjes van Loïc van Impe

Zachte amandelkoekjes van Loïc van Impe

Mijn persoonlijke houdbaarheidsdatum is inmiddels allang verstreken. Goed, ik besta, dus denk ik dat ik ook nog leef (vrij naar Descartes), maar enige verfrommelde sleetsheid is  mij niet langer vreemd. Och, ik zit er niet zo mee, zolang het hoofd van binnen maar helder en fris blijft, valt alles te managen in het leven. Wel kijk ik graag naar de onbezorgde jeugdigheid van jonge mensen, vooral natuurlijk naar – daar heb je haar weer met haar eeuwige interesse in alles wat door het mondje gaat – speelse chefs die zich nog niets van bestaande conventies aantrekken.

Vroeger was ik dan ook dol op Jamie Oliver met zijn dartele jonge-hondenimago en zijn no-nonsegerechten. Nu Jamie echter al weer geruime tijd zelf vijf kleine Olivertjes dient (op) te voeden, is zijn betoverende aura ook een beduidend stuk minder twinkelend.  Gelukkig kwam ik snel een nieuwe pup, aka veelbelovend kooktalent, tegen om mij aan te laven: de Vlaamse Loïc Van Impe. Even gepassioneerd, even fris en wars van conventies als Jamie.

Mijn Vlaamse lezers kennen hem natuurlijk al veel langer dan ik. Loïc is vlogger, blogger en hartstikke hot op alle social media-kanalen. Zijn vlotte babbel en gepassioneerde, frisse manier van vertellen en koken hebben ertoe geleid dat VTM hem een eigen kookprogramma gaf genaamd “Zot van koken”. Intussen heeft 24Kitchen  hem ook in de herberg opgenomen, zodat ik nu dagelijks om 17.11 uur voor de buis zit, vergezeld van een glaasje wit of rood.

Loïc is een kind van zijn generatie: leergierig, werelds en altijd op zoek naar lokaal gefabriceerde producten. De keuken is van jongs af aan zijn natuurlijke habitat. Hij groeide letterlijk op in de delicatessenzaak van zijn mama, waar hij de ogen uit zijn kop keek. Op een dag zie ik hem zachte amandelkoekjes maken. Hij splitst even een eitje, hakt tussendoor wat amandelen, raspt moeiteloos een sinaasappel en dat alles met het gemak van een volleerde goochelaar. Dat moest ik natuurlijk zelf ook proberen, al was het maar om de te zien of ik zijn kunsten kon evenaren. De echte naam voor deze amandelkoekjes is – denk ik – ricciarelli.  Toen ik voorzichtig van deze versgebakken versie proefde, herinnerde me dat ogenblikkelijk aan mijn jonge jaren. Toen alles nog zacht, zoet en héél verleidelijk leek.

“Zachte amandelkoekjes van Loïc van Impe” verder lezen

Kokosbollen met rum-rozijnen of boerenjongens

Kokosbollen met rum-rozijnen
Een koektrommel zonder inhoud is als een dag zonder lach. Saai en troosteloos. Niks om vrolijk van te worden. Meestal ga ik op zo’n moment snel op zoek naar weer een nieuw en spannend koekjesrecept, maar vandaag stonden er dringender zaken op de planning. Het moest gemakkelijk en snel op deze dag. Er zijn heel wat koekjes die hiervoor in aanmerking komen gelukkig. Ik koos voor deze kokosbollen, vooral omdat ik laatst nog een halve fles rum-rozijnen tegenkwam die ik volledig vergeten was. Op zo’n moment zet ik dat beeld vast in mijn geheugen, om boven te halen wanneer dat van pas kan komen. Nou, vandaag was het dus zover!
“Kokosbollen met rum-rozijnen of boerenjongens” verder lezen

Koekjes met krokant Victoriabeslag

Koekjes met krokant Victoriabeslag
“Laat me raden, vier cijfers achter de komma”? De man in de onberispelijke lichtblauwe merktrui loert indringend naar me. Ik bevind me, temidden van een tiental gelijkgestemden, in een teambuilding sessie. Centrale vraag van deze bijeenkomst is erachter te komen wie we zijn, wat we zijn en hoe we functioneren. Dit alles onder het motto: hoe adequater we onze beste kwaliteiten inzetten, hoe productiever we zijn voor de baas. Time-management stond er op de uitnodiging.

Ik spreek van ver voordat de corona in ons leven kwam, zodat het door de onbeperkte contacten alsnog een dolle boel werd. Met ingewikkelde rollenspellen, hilarische karakter-analyses, communicatie-opdrachten en veel te langdradige koffiepauzes ging iedereen na afloop toch nog tevreden naar huis.

“Koekjes met krokant Victoriabeslag” verder lezen