Vanille-chocoladekoekjes uit de Koekjesbijbel

Vanille-chocoladekoekjes
Als je een geduldige fröbelaar bent en behept bent met voldoende vaardigheden op bakgebied, kun je van dit deegje zogenaamde dambordkoekjes maken. Die zijn én heel smakelijk én hebben ook nog eens een fantastisch uiterlijk. Voor mij is dat een bakbruggetje te ver. In plaats van vierkantjes in de smaken vanille en chocolade heb ik gekozen voor spiraalvormige kleurtjes. De vorm doet niets af aan de smaak en het is duizend keer simpeler om te fabriceren.

”Zijn ze niet een beetje klein, vrouwtje Eetplezier?”, hoor ik jullie vragen. Ja, dat zijn ze. Ik maakte een kleine wiskundige formulefout. Het recept is oorspronkelijk voor 50-65 koekjes. Daar verblijd je weeshuizen mee, dus heb ik het recept gehalveerd. Het resultaat is dan echter dat je weinig deeg hebt om zowel de gevraagde 10 cm breedte te verkrijgen als ook voldoende dikte van de rol. Kleine koekjes dus. Een soort eenhapslekkernij. Voordeel is wel dat je er dan twee van kunt nemen. 
“Vanille-chocoladekoekjes uit de Koekjesbijbel” verder lezen

Bretonse koekjes met gezouten roomboter

Bretonse koekjes met gezouten roomboter
Denk ik aan Bretagne, dan denk ik tevens aan Nicolas. Een heuse Franse monsieur,  zoon van een neuro-chirurg en zo Frans als maar zijn kon. Hij wist ons voor altijd te herinneren wat het spreekwoord ‘met de Franse slag” inhield. G. en ik waren bij hem in huis en wij keken toe hoe hij een soort van koek maakte en die vervolgens in zijn smoezelige oven schoof. So far so good, zou je denken, ware het niet dat ook hier het spreekwoord weer om de hoek kwam kijken. Poetsen en opruimen behoorden nu eenmaal niet tot de meest favoriete bezigheden van Nicolas. Zijn keukentje leek verdacht veel op die van Malle Pietje.

Wij hadden , na een verblijf van vier dagen bij hem in huis, inmiddels allang gezien dat de vloertegeltjes in de gastenbadkamer onder de kenmerkende dofgrijze laag nog andere kleuren  liet zien: flamingoroze en azuurblauw. Bij elke voetstap die we achterlieten werd de vloer sprankelender van kleur. Natuurlijk, als alleenstaande man miste Nicolas de kwieke armslag van een ordentelijke partner in huis, wij begrepen dat best, maar ook van een “aide domestique” was hij niet gediend, te oordelen aan de enorme stofwolken die onder de bedden vandaan wervelden en het plakkerige bestek dat we omzichtig probeerden te hanteren. De koek hebben we dan ook met gepaste beleefdheid tot ons genomen.
“Bretonse koekjes met gezouten roomboter” verder lezen

Hazelnootrozetten uit de Koekjesbijbel

Hazelnootrozetten uit de Koekjesbijbel
Soms zit het mee. En soms zit het tegen. Dat geldt voor zo’n beetje alles in het leven en dit keer helaas ook voor koekjes bakken. Meestal maak ik me niet druk om de juiste vorm of een fotogeniek aanzicht, maar het uiterlijk van deze hazelnootrozetten stelde me toch echt behoorlijk teleur.

Wat er aan vooraf ging. Aan mijn gedane voorwerk heeft het alvast niet gelegen, stel ik tevreden vast als ik de hazelnootjes in de hakmolen stop. Wat ik heb dan vandaag zo anders-dan-anders gedaan? Ik leg het jullie uit. Normaliter doe ik maar wat, want als de geest eenmaal in de fles zit, ben ik vaak niet meer te stoppen. Juiste ingrediënten of niet.  Maar let op: er zijn hazelnoten en hazelnoten! Gewone hazelnoten koop je bij Appie of Jumbo. Voor kwalitatief de allerbeste hazelnoten, die uit Piëmonte, moet je echter even moeite doen. Dat deed ik met liefde. Want zoals ik al zo vaak oreerde: zonder liefde en aandacht is elk gerecht gedoemd te mislukken. 
“Hazelnootrozetten uit de Koekjesbijbel” verder lezen

Pain d’amande flinterdunne Vlaamse koekjes

Pain d’amande flinterdunne Vlaamse koekjes
Nooit had ik kunnen bedenken dat ik nog zoveel lol zou gaan beleven aan het bakken van koekjes. Het heeft iets kneuterigs, iets oer-burgerlijks, een bezigheid waar ik me in vroeger tijden nooit in had zien verdwijnen, maar nu de dagen niet meer royaal gevuld zijn met allerhande sociale activiteiten en ook de hitte voorlopig niet terug lijkt te keren, is er tijd in overvloed om de uren te vullen met het uitdiepen van mijn bakkunsten. Geloof me, daar valt nog een mensenleven lang aan te sleutelen, omdat ik er veel te laat mee begonnen ben. 

Het belangrijkste is dat ik er nu pas echt de lol van in ga zien. Het maken en vormen van zelfgebakken koekjes is bijna als het leven zelf: soms zit het mee en soms zit het tegen. Als vrouwtje Ongeduld wil ik niet teveel tijd spenderen aan het eindeloos herhalen van slechts één recept. Liefst zou ik alle koekjes die er bestaan ten minste een keer willen bakken. En omdat er in de Koekjesbijbel een enorm assortiment staat, houd ik me daar voor nu even aan vast. Temeer omdat de meeste recepten aardig lijken te kloppen.

“Pain d’amande flinterdunne Vlaamse koekjes” verder lezen

Anzac koekjes met havermout en kokos

Anzac koekjes met havermout en kokos

Ook objecten kunnen een ziel hebben. Voor mij maakt dat zo’n object juist waardevol. Laten we eerlijk zijn: er is toch geen reuk of smaak te ontdekken aan die moderne dertien-in-een-dozijn prullaria? Made in Taiwan. Geef mijn portie maar aan fikkie. Voor een fraai Art Deco bonbonschaaltje met duidelijk zichtbare sporen van gebruik daarentegen weet ik altijd nog wel plaats te maken in mijn overvolle servieskast. En dat die grappige sifonfles uit de jaren ‘20 – bedoeld om spuitwater uit te serveren – op dagen met een hoge luchtvochtigheid plotseling ook condens vertoont, is nog geen reden om hem weg te doen. Want dat is zijn zieltje dat af en toe tevoorschijn piept. Zo houd ik mij voor.

“Anzac koekjes met havermout en kokos” verder lezen

Fryske dúmkes uit de Koekjesbijbel

Fryske dumpkes
Toen ik nog in Brabant woonde, vond ik minstens één keer per week het befaamde worstenbroodje op mijn bord. Dat was altijd smullen, want ons mam wist precies bij welke bakker ze het lekkerst waren. Van begin mei tot half juni aten we ten minste ieder een pond van het witte goud. Twee scharreleitjes erbij, rijke botersaus en een nieuw aardappeltje uit de moestuin van pap. Bolle buiken kreeg je ervan, maar wat was het altijd heerlijk! En dan zwijg ik nog maar even over de Bossche bollen en de eierkoeken die soms doodgewoon een boterham vervingen.

Ja, het leven was goed in het Brabantse land. Maar eenmaal de overstap genomen naar Zeeland, kon ik ook daar niet om het gejubel van mijn nieuwe buurtjes heen: in deze provincie eet je veelvuldig een met dik roomboter besmeerde bolus. Bij voorkeur bie de koffie. Vanzelfsprekend heb ik deze gewoonte overgenomen. Een andere Zeeuwse specialiteit is het palingbroodje. Precies: een broodje met een ferm stuk paling erin. Probeer er niet van te happen, want dan blijft de graat in je keel steken! Palingbroodjes eet je alsof je een mondharmonica bespeelt. Overdwars dus.
“Fryske dúmkes uit de Koekjesbijbel” verder lezen