Spread van doperwten met geitenkaas en munt

Spread van doperwten met geitenkaas en munt
Er zijn van die dagen dat je helemaal nergens trek in hebt. Voor een lekkerbek als ik, betekent dat vaak dat er iets niet helemaal in orde is. En ja, ik geef graag toe, dat was vandaag ook inderdaad het geval. Gevalletje zelf-treurnis! Dat overkomt mij enkele keren per jaar en de ervaring heeft me geleerd dat ik er maar beter aan toe kan geven. Zwemmen tegen de stroom in is niet alleen doodvermoeiend, maar levert ook meestal niet meer op dan een berg verspilde energie.

Om in zo’n poel van somberheid rond de klok van zes een volledige maaltijd tevoorschijn te toveren, is echt even een brug te ver. Dus ga ik op zoek naar doodsimpele, smakelijke alternatieven. Ik houd er zelfs een lijst van bij. Een vliegensvlug soepje, een moeiteloos slaatje van wat bijeen geraapte ingrediënten, ofwel ik haal het verstofte tosti-ijzer weer eens boven water. Zo’n totaal uit de mode geraakte ham-kaas tosti kan dan wel een antiek voorkomen hebben, als troostvoedsel blijft hij het te allen tijde goed doen.
“Spread van doperwten met geitenkaas en munt” verder lezen

Sandwichspread lekker fris en lekker anders

Sandwichspread zelfgemaakt

Kennen jullie het gevoel een moord te willen doen voor een broodje “anders dan anders”? Ja? Gelukkig, dan ben ik niet alleen. Na driehonderd boterhammen met kaas, avocado, ei, radijs, humus en pindakaas, schreeuwt mijn hongerige maag om iets wat hartig, fris en smooth tegelijk is. 

Onwillekeurig dwalen mijn gedachten dan af naar de jaren ‘80, toen Heinz een voor die tijd behoorlijk innovatief product in de markt zette: sandwichspread! Kennen jullie de bijbehorende catchy reclame nog? Helemaal hip voor die tijd, maar o, o, wat zat er een arsenaal aan kunst- en hulpmiddelen in het zalvige smeerseltje.

“Sandwichspread lekker fris en lekker anders” verder lezen

Hartige koekjes met manchego en tijm

Hartige koekjes met manchego en tijm

Wat vooraf ging. Na drie probeernachten op drie verschillende matrassen, twijfelen we nog steeds. Veel dieper kan een mens niet zinken. De beddenmeneer echter sjouwt met een diepgeworteld optimisme de vierde matras naar binnen en wenst ons opnieuw succes toe. Alleen al van dit zichtbaar empathische gebaar, knappen we zienderogen op. Nog één nachtje slapen maar, sussen we elkaar geruststellend toe. Toch passeren er weer heel wat schapen de revue, alvorens we in een onrustige droom belanden.

Naarmate de leeftijd vordert, zouden we ons zelfverzekerder moeten voelen. Older and wiser. Niets is minder waar, helaas. Vooral niet wanneer het om aankopen gaat waar wij aan den lijve veranderingen van gaan merken. Ik noem: schoenen, brillen en stoelen. En dan nu een nieuw bed. Maar vandaag rechten we onze rug en hakken we de knoop door, vertellen we elkaar monter, terwijl we gewassen en gestreken het huis verlaten.

“Hartige koekjes met manchego en tijm” verder lezen

Pão de queijo of Braziliaanse kaasbolletjes

Pão de queijo is een typisch Braziliaans gerecht. Het zijn kleine gebakken deegbolletjes met een lichte kaassmaak. Het recept is al bekend sinds de 18e eeuw, maar pas vanaf de jaren 1950 is pão de queijo een populaire snack geworden.

Het hoofdbestanddeel van pão de queijo is tapioca- of cassavemeel. Je mengt dit met olie, zout, eieren, melk en kaas. Van buiten worden de bollen krokant en goudgekleurd, terwijl ze van binnen zacht en zelfs een beetje sappig zijn. Oké, er zullen ongetwijfeld mensen zijn die hier de kwalificatie “sponzig” aan geven, maar kom op zeg, jij wilt toch zeker niet te boek staan als wereldvreemde eter? Ik niet in ieder geval. Liefst wil ik alles proeven wat maar enigszins eetbaar is.

Een pão de queijo kan een doorsnede hebben tussen de 3 en de 15 centimeter, en wordt als tussendoortje genuttigd of zelfs bij het ontbijt of avondeten.

Let op: wanneer je de tapioca eenmaal bij het olie-melkmengsel voegt, lijkt het even één grote, vlokkerige kauwgombal te worden. Trek je daar niets van. Blijf kneden en op den duur komt het goed.

“Pão de queijo of Braziliaanse kaasbolletjes” verder lezen

Franse gougères ofwel kaassoesjes

Franse gougères

Een druilerige zaterdagmiddag in Zeeland. Hoe verloopt die?

13.20 Administratie + bankzaken bijwerken. Ook voor mam nog een aantal dingen digitaal te regelen. Makkelijk al die diverse toegangscodes, digid’s en inlogcodes in combinatie met de daarbij behorende scanners en readers. Intussen heb ik een waslijst aan wachtwoorden weten te verzamelen.

13.30 Even opkijken van het gluren naar cijfers en letters: heee, de regen lijkt opeens wel natte sneeuw! Spreek ik het woord sneeuw uit, dan vlieg ik in gedachten altijd terug naar mijn eerste lessen in de Duitse taal: Drei Männer im Schee. Heer Schrijver, immer getooid in een lichtgrijze broek met een zolder van hier tot aan de Himalaya, keek mij licht verbolgen aan als ik de naamvallen weer eens verkeerd had.

Toen het examen naderde, begon ik in te zien dat hij misschien wel eens gelijk kon hebben. Feestjes en uitgaan vond ik aantrekkelijker dan die stomme Duitse naamvallen. Dus ging ik als een idioot stampen, stampen, stampen. Gevolg: nog altijd kan ik de naamvallen opdreunen … mit, nach, bei, seit, von ……Heee, nu wordt het opeens wel er-rug donker buiten.

“Franse gougères ofwel kaassoesjes” verder lezen

Geroosterde kikkererwten als verantwoord tussendoortje

Geroosterde kikkererwten

Vandaag opnieuw een recept in de categorie “hopeloos achter de feiten aanlopen”. Geroosterde kikkererwten. Echt, als je zover kunt komen als ik, – dat er pas na het passeren van vier seizoenen, iets dusdanig tot je doordringt dat je er ook daadwerkelijk mee aan de slag gaat -, dan mag je wel spreken van een gave. Enfin, ik lijd er niet onder, voel me redelijk gelukkig en achter zaken aanhobbelen heeft zo ook zijn voordelen. Je kunt de kunst een beetje afkijken, als ik het zo mag zeggen.
“Geroosterde kikkererwten als verantwoord tussendoortje” verder lezen