Hete Bliksem op de wijze van Felix Wilbrink

Hete Bliksem

Mensen die zichzelf durven zijn, zonder pretenties of dikdoenerij, vind ik bijzonder aangenaam gezelschap. Als diezelfde mensen dan ook nog op een innemende wijze babbelen of schrijven over alles wat met eten te maken heeft, dan kan er wat mij betreft, niets meer stuk. Felix Wilbrink is zo’n persoon. Hij straalt, zoals Jeroen Meus dat ook op onnavolgbare wijze kan, iets van huiselijke gezelligheid uit. Alsof het leven elke dag een grandioos feestje is. En zo is het ook natuurlijk. Goed, dat je op sommige dagen zelf de slingers op moet hangen voor de broodnodige leut, dat laat ik gemakshalve even buiten beschouwing. 

Huiselijke knusheid dus. Daar hoort vanzelfsprekend altijd een tafel bij. Met goed gevulde borden en veel onderling gekeuvel en gelach. In mijn hoofd bevindt zich een stevig verankerd arsenaal aan geuren, geluiden en smaken. Dat gaat daar nooit meer weg. Als ik gebakken knoflook en uien ruik, denk ik aan de overvloedige rijsttafel van pap, die daarmee twee dagen in de weer kon zijn. Het typische “plopje” van een beugelflesje brengt me terug naar het jaar 1961, toen mijn neefje en ik met onze glaasjes gifkleurige roze of gele priklimonade verschansing zochten in de muffige bedstee van onze grootouders. 

Lees verder

Hutspot met zoete aardappel en venkeljus

Hutspot met zoete aardappel en venkeljus

Ook al lijkt het buiten in de verste verte niet op winter, toch kreeg ik vandaag plotseling enorme trek in oer-Hollandse wintergerechten. Zuurkoolstamppot, boerenkool met rookworst, stevige erwtensoep of  smeuïge hutspot. Waarschijnlijk heeft het ook iets met weemoed naar mijn kinderjaren te maken. Toen mijn bordje nog steevast voor me werd neergezet en van mij nog geen enkele verantwoordelijkheid werd verwacht. Een overzichtelijke tijd met uren, dagen, maanden in overvloed om louter met mezelf bezig te zijn.

“Hutspot met zoete aardappel en venkeljus” verder lezen

Krenten en witte bonen in de belastingaangifte

Krenten

De alledaagsheid van het leven wordt vaak opgeleukt door de krenten in de pap.  Met enige gretigheid kan ik me er uren mee bezig houden. Met die krenten op te peuzelen dus. Het zoeken ernaar gaat heel wat keren moeizamer en kan me mateloos ongeduldig maken. Om niet te zeggen wanhopig. Teveel dagen zonder krenten verandert het leven, dat zich toch merentijds manifesteert als een klucht met teveel open- en dichtgaande deuren, in een tenenkrommende tragedie.

Tijdens het tanden poetsen vanmorgen wist ik gelukkig al dat ik vandaag in ieder geval één krent zou vinden, namelijk het invullen van de belastingaangifte 2017. Voor velen een onoverkomelijk struikelblok, voor mij elk jaar opnieuw een bron van vermaak. Een ontspannend tijdverdrijf. Geen idee welke voorouder verantwoordelijk is voor deze afwijking trouwens. Ooit leerde ik van een bevriende accountant accuraat te zijn, liefst braafjes tot op de cent, maar tegelijkertijd ook alles uit de kast te halen als het gaat om aftrekposten. Kijk, dat maakt het invullen pas echt leuk. “Krenten en witte bonen in de belastingaangifte” verder lezen

Chili con carne met black-eyed bonen en mais

Bowl met chili con carne

Warm eten biedt troost. Ik geloof er heilig in. Vooral in tijden van dichtgevroren sloten, druipneuzen en meer van dat soort ongein. Jullie wisten het al langer: it’s not my cup of tea. Kortom: een bordje troosteten kan een mens in deze tijd van het jaar goed gebruiken. Zeker als het prettig pittig is. Deze chili con carne is daar een goed voorbeeld van. Je maakt ‘m zo heet als je zelf wilt natuurlijk. Mijn G. kiepert er rustig nog drie grote stralen sriracha overheen. Dat gaat mij dan weer net te ver.

In dit recept voor chili con carne wordt een kruidenmelange van Jonnie Boer gebruikt. Je-weet-wel: die veel te dure blikjes, weliswaar bijzonder smakelijk, maar wat Jonnie kan, kan ik ook. Kwestie van het etiket bestuderen, je eigenste kruidenverzameling en een beetje gezond verstand erbij pakken en mengen maar. Appeltje-eitje! Al-Andalus bestaat uit komijnzaad, koriander, gerookte paprika, venkel, oregano, anijs, laurier en zwarte peper. Behalve de laurier doe ik van alles 1 theelepel in mijn vijzel en stamp het fijn. Laurier gaat later gewoon in de pan. In plaats van de zwarte peperbollen gebruik ik cayennepeper-peper. Voor de broodnodige pit.

Chili con carne met mais

Ingrediënten: (4 personen)
4 rode uien
3 paprika’s: rood, groen, geel
500 gr rundergehakt
2 eetl Al-Andalus specerijenmelange (of je maakt het zelf, zoals ik)
1 blikje maïskorrels (150 gr)
2 pakjes tomato frito
1 blik kidneybonen (400 gr)
1 blik black eyed bonen (400 gr)
2 eetl zonnebloemolie

Bereidingswijze:
Snipper de uien.
Verwijder de steelaanzetten en zaadlijsten van de paprika’s en snijd het vruchtvlees in kleine blokjes.
(Als je, zoals ik, de velletjes niet goed kunt verdragen én ook meteen een extra smaakje aan het gerecht wilt geven, rooster je eerst de paprika’s ca 30 minuten in een voorverwarmde oven van 200˚. Stop ze daarna in een luchtdichte zak en verwijder de velletjes als ze afgekoeld zijn).

Verhit de olie in een grote braadpan en bak het gehakt met de kruiden, peper en zout in 10 minuten rul en bruin.
Voeg de ui en paprika toe en bak nog 5 minuten mee op middelhoog vuur.

Spoel ondertussen de bonen en mais af in een vergiet en laat uitlekken.

Voeg de mais, bonen en tomato frito toe aan het gehaktmengsel. Breng zachtjes aan de kook en laat het zo een tijdje pruttelen. Persoonlijk vind ik het lekker als alle smaken goed doortrekken, dus bij mij staat dit wel circa 30 minuten op het vuur.

Breng op smaak met peper en zout. Houd je van heel pittig? Voeg dan tabasco chipotle naar smaak toe.

Serveer er een ferme dot crème fraïche bij en wat zelfgemaakte guacamole. Eet er rijst bij of doe het mengsel in een vooraf gebakken tortilla.

Bron: ik vermoed een oude Allerhande

Moussaka met ricotta à la Delia Smith

Schaal met moussaka met ricotta

Er zijn van die dagen dat je je oude kookboeken nog eens tevoorschijn haalt. Omdat je zin hebt in een ouderwets lekkere moussaka. Dat ik daarmee zou eindigen bij deze moussaka met ricotta, wist ik toen nog niet. Vooral als het gaat om échte recepten, kom je toch telkens weer uit bij de klassiekers. Escoffier. Larousse. Bocuse. En Delia Smith natuurlijk.

Deze grande dame van de Britse keuken is niet alleen verantwoordelijk voor tientallen kookboeken, maar was tevens de presentatrice van het legendarische, Britse kookprogramma Delia’s How to Cook. Met haar no-nonsens gerechten wist zij het alledaagse sleurkoken een iets verhevener tintje te geven, waardoor het dichter bij de “gewone mens” kwam te staan. Delia mag gezien worden als één van de eerste grondleggers van de voortdurende stroom aan hedendaagse kookprogramma’s.

Het boek wat ik ooit op een rommelmarkt op de kop tikte, heeft als titel Keukengeheimen. Hoewel het vertaald is, kloppen de recepten als een bus. Delia Smith dus. Met een min of meer moderne moussaka, die door de ricotta minder machtig is dan de traditionele versie. Ook de aubergines in de oven bakken is een absolute aanrader!

Moussaka met ricotta

Ingrediënten: (voor 6 personen)
2 middelgrote aubergines
2 eetl olijfolie
2 middelgrote uien, gepeld en fijngehakt
2 tenen knoflook, gepeld en fijngehakt
1 eetl verse peterselie, fijngehakt
1 eetl verse munt, fijngehakt
500 gr lamsgehakt
1 theel kaneel
2 volle eetl tomatenpuree
3/4 dl rode wijn
zout en versgemalen peper

Voor de saus:
2 3/4 dl melk
25 gr bloem
25 gr boter
1/4 nootmuskaat, geraspt
1 laurierblad
250 gr ricotta
1 ei
1 eetl Parmezaanse kaas, geraspt

Bereidingswijze:
Bereid eerst de aubergines voor om hun teveel aan vocht kwijt te raken en hun smaak te concentreren.
Snijd de stelen weg, maar schil ze niet.
Snijd ze in blokjes van circa 4 cm, leg die in een vergiet en bestrooi ze met circa 1 dessertlepel zout.
Leg er een bord bovenop met iets zwaars erop en zet er een ander bord onder om het vocht op te vangen.
Laat alles 1 uur zo staan.

Verhit kort voor het einde van dat uur de oven op zijn allerhoogste stand.
Knijp met je handen het laatste vocht uit de aubergines en droog ze zo grondig mogelijk met een schone doek.
Verdeel ze over de bakplaat, bedruppel met 1 eetl olijfolie en schuif ze heen en weer zodat ze goed bedekt worden.
Zet de bakplaat in de oven en bak de aubergines 30 minuten of tot ze aan de randen bruin zijn.

Verhit intussen de rest van de olie in een koekenpan en fruit de uien en knoflook circa 5 minuten.
Zet het vuur hoog, voeg het gehakt toe en laat het in een paar minuten al omscheppend bruin en rul worden.
Bak alles al roerend nog 2-3 minuten en zet daarna het vuur laag.

Roer peterselie, munt, kaneel, tomatenpuree en wijn grondig in een kommetje door elkaar, giet het mengsel bij het vlees, voeg zout en peper toe en laat het geheel 20 minuten zachtjes pruttelen. Roer af en toe, zodat het niet aanbakt.

Haal de aubergines uit de oven en verlaag de temperatuur tot 180˚.

Maak nu de saus. (Delia Smith heeft hier een vrij onconventionele methode voor, welke ik niet geheel deel. Ik houd me liever aan de methode boter smelten, bloem erdoor, garen en daarna de melk toevoegen).
Doe de melk, bloem, boter, nootmuskaat en laurier in een pan op middelhoog vuur.
Klop met een ballongarde tot alles tegen de kook aan is en de saus glad en glanzend wordt.
Zet het vuur zo laag mogelijk en laat de saus 5 minuten pruttelen.
Proef nu, voeg zout en peper toe en haal het laurierblaadje eruit.
Haal de pan van het vuur, laat de saus een beetje afkoelen en voeg de ricotta en losgeklopt ei toe. Roer alles goed door elkaar.

Meng de aubergines met het gehaktmengsel en doe alles in een ovenvaste schaal.
Giet er de saus overheen, bestrooi die met Parmezaanse kaas en zet de schaal 50 minuten in het midden van de oven tot de bovenkant goudbruin is.

Dien op met rijst en een Griekse salade met tomaten, olijven en verkruimelde feta.

Schaal met moussaka

Snijbonenstamppot met Italiaanse topping

Snijbonenstamppot

Er zijn weinig groenten die me zo aan de zomer doen denken dan snijbonen. Tijdens het snijden ervan, komt er een overduidelijke “groene” geur bovendrijven, een beetje als de geur van pasgemaaid gras. Het brengt mij altijd terug naar mijn vroegste kinderjaren, waar op elke zomerdag de zon overdadig leek te schijnen en ik na zo’n dag hongerig uitkeek naar de maaltijd die mam op tafel zette. Snijbonen waren favoriet, gevolgd door sperzieboontjes. Mét zure augurken of komkommer erbij. Je verzint het niet.

Zoals beloofd: het recept voor de snijbonenstamppot met Italiaanse topping. Een vega-recept. Misschien voor velen van jullie niet aantrekkelijk genoeg, maar je kunt er natuurlijk altijd vlees naast serveren. De topping geeft dit gerecht een lekker stevige bite, waardoor het befaamde babyvoedsel-mondgevoel verdwijnt als sneeuw voor de zon.

Snijbonenstamppot met Italiaanse topping

Ingrediënten (voor 4 personen)
1,2 kg kruimige aardappelen
3 oudbakken witte boterhammen
1 bakje platte peterselie
2 tenen knoflook
2 eetl olijfolie
1 citroen, schoongeboend
600 gr snijbonen
4 bosuitjes
125 ml melk
30 gr boter
1 eetl dyonmosterd

Bereidingswijze:
Schil de aardappelen, snijd ze in gelijke stukken en kook ze in water met zout in 20 minuten gaar.
Scheur het brood in stukjes.
Doe met de peterselie en knoflook in een keukenmachine en maal in 1 minuut fijn.

Verhit de olie in een koekenpan en bak het broodkruim in 5 minuten lichtbruin en knapperig. Neem van het vuur.
Rasp de gele schil van de citroen erboven en schep om.

Verwijder de steelaanzet en het puntje van de snijbonen en snijd de bonen in stukjes van een 1/2 cm. Kook ze in 8 minuten beetgaar. Snijd ondertussen het wit en groen van de bosuitjes in ringetjes. Giet de snijbonen af.

Doe de melk, boter en mosterd in een steelpan en verwarm. Giet de aardappelen af en laat ze in de pan zonder deksel even droogstomen. Voeg het melkmengsel toe en stamp met de pureestamper tot een grove puree. (Zelf knijp ik de aardappelen door een pureeknijper voor een gladder resultaat). Meng de snijbonen en bosuitjes erdoor. Breng op smaak met peper en zout.

Schep de stamppot in een schaal en strooi de Italiaanse topping erover.

Bron: Allerhande augustus
Snijbonenstamppot 1