Kokostulband met steranijs en limoenglazuur

Kokostulband met steranijs en limoenglazuur

Potjandorie, het kan niet op tegenwoordig. Bestempelde ik mij vroeger nog als onvervalste bak-kluns, zoveel pogingen later, moet ik eerlijk zeggen dat het kneden, rollen, vormen en bakken me steeds beter af gaat. Jie-haaaa, applaus voor mezelf. Bovendien is het goed nieuws, want omdat ik nog steeds geen bakkers bezoek, dien ik voor een dosis zoet mondvermaak nog altijd zelf aan de slag te gaan. 

Kokos doet me altijd denken aan vroeger. Toen geluk nog heel gewoon was, moeders een schort om hadden, de allereerste flesjes priklimonade bestonden uit gifroze Exota en een Bountyreep werd aangeprezen met de slogan “een tropische verrassing in Hollandse melkchocolade”. En met recht, want deze reep met zijn sappige hart van kokos, was een welkome afwisseling op de saaie Koetjesrepen van  weleer. Destijds waren het nog grote, volwassen repen waarmee mijn kinderhand en -maag meer dan voldoende gevuld werden. Ik smikkelde hem vol verrukking langzaam op.

Deze kokostulband met steranijs en limoenglazuur is vrij eenvoudig, maar geeft mij dezelfde associaties als de Bounty van vroeger. De kokosmelk zorgt namelijk voor een volle en romige smaak. Als niet-zoetekauw gebruikte ik 50 gr minder suiker en dat beviel me meer dan prima. Zoet zat zo. Voor iedereen die wel aan suiker verslingerd is, gebruik gerust de aangegeven hoeveelheid. Maar daarna nooit meer mopperen als de tandarts plotseling meer werkzaamheden heeft te verrichten *gniffel*.

“Kokostulband met steranijs en limoenglazuur” verder lezen

Ravani Griekse amandelcake met semolina

Ravani Griekse amandelcake met semolina

Wat kan een mens toch intens naar zonnige oorden verlangen, vooral als een zure noordenwind rond je oren wappert en je de thermostaat bij thuiskomst nog maar eens een graadje hoger zet. Dan wil je je liefst toch even gelukzalig laten meedeinen op de Mediterrane golven van koesterende klanken en tongstrelende hapjes? Je onderdompelen in tijdloosheid en een geruststellende overvloed aan gouden zonnestralen. Citroenen en olijven aan de bomen, zoete tomaten binnen handbereik, aubergines  en courgettes in overvloed, evenals de meest verrukkelijkste kruiden. Niet zo gek dat je van zo’n weelderige lading aan zondoorstoofde producten zoveel smakelijke gerechten krijgt voorgeschoteld.

Tsja, het zit er helaas allemaal nog lang niet in, die ontspannende vakanties met dito etentjes naar zuidelijker landen. Ik heb bange voorgevoelens dat we het ook dit jaar zullen moeten stellen met ons eigen waterige zonnetje, waar met de regelmaat van de klok, ook nog eens dikke grijze wolken vóór hangen. Onder het motto “het is wat het is” ontvlucht ik vandaag dit deprimerende vooruitzicht door nogmaals al mijn kook- en bakboeken door te bladeren. En zie wat ik tegenkom: een Ravani Griekse cake met amandelen en een fris-zoete citroersiroop. De gedachte alleen al doet me watertanden. Aan de slag!  

“Ravani Griekse amandelcake met semolina” verder lezen

Bananenbrood met chocolade en walnoten

Bananenbrood met chocolade en walnoten

Als je heel je leven gewend bent om als Eskimo in het uiterste noorden van Alaska te bivakkeren, dan wil dat nog niet zeggen dat je niet zou kunnen genieten van een weekje Canarische eilanden. Met andere woorden: alles wat ons dagelijkse leventje zo vertrouwd maakt, hoeft niet de enige echte waarheid te zijn. Soms dienen we grenzen te verleggen of – zoals men dat in deze tijd zo pseudo-hip weet te duiden – buiten onze comfortzone te durven bewegen.

Ik kan me daar wel in vinden. Zodra we het leven niet meer als één groot avontuur beschouwen, is het vaak gedaan met de pret. En hoewel het daadwerkelijke fysieke “bewegen” nu even aan strikte banden is gelegd, blijft het reizen in je hoofd gelukkig altijd mogelijk. Dat het dan in mijn geval meestal ook verwant is aan culinaire uitstapjes, zal voor jullie geen verrassing zijn. Elke dag doemen er in mijn hoofd trajecten op, die – ook al is dat nooit met opzet zo gekozen – leiden naar een nieuw gastronomisch landschap. Ik ken geen scrupules ten aanzien van experimenteren. Of om binnen de filosofie van Pippi Langkous te blijven: ik heb het nog nooit geproefd, dus ik denk wel dat ik het lust. Ofwel: ook een slechte ervaring is een ervaring.

“Bananenbrood met chocolade en walnoten” verder lezen

Kersttulband met amandelspijs

Kersttulband met amandelspijs

Ja, ja, ik ben rijkelijk laat met dit recept, ik weet het. Maar laat je niet tegenhouden door het woord Kerst in dit recept, want deze rijk gevulde tulband smaakt op Nieuwjaarsdag, met Pasen of elke andere feestelijke dag, ook geweldig lekker! Wat ik er zo bijzonder aan vond is het feit dat in dit recept de amandelspijs door het deeg verwerkt zit, in plaats van een aparte brok. Persoonlijk vind ik dit een heel wat aangenamer mondgevoel geven. 

Vruchtjes in cognac geweekt zijn natuurlijk het summum van snoeperij en tezamen met het rijke, volle deeg maakt het deze tulband tot een ware traktatie. En ach, als je je qua overvloedig eten niet al teveel hebt laten gaan in de afgelopen dagen, staat niets in je weg om alsnog deze Kersttulband met amandelspijs te bakken. 

“Kersttulband met amandelspijs” verder lezen

Koffiecake met walnoten uit Brits Bakboek

Koffiecake met walnoten

Goed, het was het weekend waarop ik het aandurfde om mam een paar dagen bij ons in huis te laten verblijven. Zo zonder essentiële sociale contacten en gezien haar leeftijd (90) ook weinig ander vertier, wordt het leven er bepaald niet leuker op.  Gelukkig blijft ze opgewekt en optimistisch over de toekomst. “Volgend jaar kunnen we misschien weer uit eten” en “zolang ik nu nog maar mijn potje kan blijven koken”. Wat is ze blij met de bezorgservice van meneer Appie! Zo hoeft ze niet naar die enge supermarkt. Oké, dat ze haar favoriete brood alleen ongesneden kan bestellen is wel even een nadeel, maar voor het overige vindt ze het een prima oplossing.

Zelfs als de koekjes in honderdduizend kruimels in hun verpakking zitten, dan nog vertelt ze me ‘s avonds tijdens ons dagelijkse telefoongesprek over de vriendelijke jongeman die alles bracht. “Het zijn altijd keurige, beleefde jongens”, oordeelt ze toegeeflijk. (Noot: Ik ben iets minder mild daarin, zeg mar gerust op het randje van kwaadaardig, vooral na de grootschalige storing van de bestelapp gisteren, waardoor mijn vaste  bezorgmoment bijna kwam te vervallen). Terug naar mam. Zeven maanden vrijwel volstrekte isolatie doen iets met een mens. De hoogste tijd voor wat afleiding in het Zeeuwse. Redenen genoeg voor extra verwennerij en iets lekkers bij haar vertrouwde kopje groene thee.

“Koffiecake met walnoten uit Brits Bakboek” verder lezen

Tea Loaf naar recept van Regula Ysewijn

Tea Loaf naar recept van Regula Ysewijn

Kijk, dit vind ik nou echt leuk aan fröbelen in de keuken: terwijl je bezig bent dénk je wat kan dit in hemelsnaam worden, maar als dan na krap 90 minuten je stoutste verwachtingen worden overtroffen is het uiteraard dubbel pret. 

Enkele weken geleden kocht ik het “Brits Bakboek” samengesteld door Regula Ysewijn. Authentieke Britse bakrecepten, daar doe je vrouwtje Eetplezier een groot plezier mee. Niet eens vanwege het vakkundig assembleren van bloem, suiker, boter en eieren, dat is nu eenmaal niet zo heel erg aan mij besteed, maar dat recepten voorzien zijn van een tekst omtrent de oorsprong en tradities die ermee samenhangen, dan ben ik toch echt verkocht. Brits gebak: dat is warmte en gezelligheid. En jawel, ook daarvoor sta ik vooraan in de rij! Bovendien – laat ik het nog maar eens herhalen – we kopen nooit “zomaar” een product, in diezelfde koop ligt altijd een illusie, een droom, besloten. Onbewust hoop ik nog steeds dat mijn alter ego uitgroeit tot een kloon van Mary Berry.

“Tea Loaf naar recept van Regula Ysewijn” verder lezen