Rozijnen-krentenbrood van Levine

Rozijnen-krentenbrood

“En toch moet u het zelf regelen”, snibt de haaibaai aan de andere kant van de telefoon. Meer dan tien minuten zijn we inmiddels in een moedeloos makend gevecht verwikkeld geraakt. Ik probeer met al mijn psychologie van de kouwe grond, de bureaumevrouw met de kudde paarse krokodillen om haar heen, zover te krijgen dat zij een deel van mijn belangen glad wil strijken. Dat weigert ze. Halsstarrig en kortaf. Met steeds dezelfde zinnen.

“Rozijnen-krentenbrood van Levine” verder lezen

Minicrackers met rozemarijn en Parmezaanse kaas

Minicrackers met rozemarijn

Vanuit een onbedwingbaar verlangen naar meer, nóg meer informatie, over alles wat met eten en drinken te maakt heeft, lees ik de meeste recent verschenen kookboeken. Lezen ja, dat zei ik. Vaak gaan er van die zelfklevende memootjes tussen, maar even zo vaak blijven die voor altijd zitten waar ze zaten en zijn ze slechts bedoeld ter inspiratie. Kookboeken spel ik alsof het een spannende roman betreft: aandachtig lezend próéf ik de smaak, geur en sfeer die aan de beschreven gerechten kleeft.

Foodblogs lezen ook zo lekker weg. In de loop der jaren heb ik er al heel wat zien verschijnen. Allemaal even enthousiast, maar veel ervan zie ik na korte tijd toch ten onder gaan in een kolkende vloedgolf aan influencers die net iets meer te bieden hebben. Alleen de sterksten overleven, zo luidt een natuurwet.

Mijn grootste favoriet onder de foodbloggers blijft toch wel Hap & Tap van de Vlaamse Myriam Minne. Jemig, die laat me daar een berg aan professionele gerechten zien, zeg! En dat allemaal vastgelegd op strak gestylede, prachtige foto’s. Myriam is de status van amateurkok dan ook allang voorbij. Zij heeft bij hotelschool Spermalie haar kook- en patisserietalenten naar een professioneel niveau weten te verleggen, zodat ze als heuse chef zeker geen slecht figuur zou slaan. 

“Minicrackers met rozemarijn en Parmezaanse kaas” verder lezen

Witte bolletjes met olijven en oregano

Witte bolletjes met olijven en oregano

Ondanks de aanhoudende hitte overheerst de broodbakeuforie in huize Eetplezier. Dat komt enerzijds omdat de lokale, ambachtelijke bakkerij heeft aangekondigd er mee te gaan stoppen – de enige plek waar brood nog naar gebakken granen smaakt en niet naar gestoomd karton -en anderzijds omdat zo’n zelfgebakken broodje toch nog nét iets meer voldoening geeft als je er dikke sneden van snijdt. 

Op de dag van deze witte bolletjes met olijven en oregano staat er een geurige bouillonnetje te  trekken op het fornuis. Kort voor etenstijd ga ik deze vullen met allerhande vers gesneden groenten en kruiden. Precies zoals vroeger thuis de zondagse soep werd opgediend. En soep hoort eigenlijk standaard voorzien te zijn van een knapperig broodje. Lekker dik met roomboter besmeerd. Jammer dat dat soort gedachten altijd bij me opkomen als de tijd gaat dringen. Jawel, ze waren net op tijd klaar om genuttigd te worden naast de soep, maar qua planning had het allemaal iets bedroevends.

“Witte bolletjes met olijven en oregano” verder lezen

Semolinabrood op de wijze van Levine

Semolinabrood

Sinds mijn interne gangenstelsel met enige regelmaat laat weten dat zij niet gediend is van een overvloed aan vezelige bestanddelen, zoek ik mijn toevlucht nogal eens tot wat minder zware broodsoorten. Gezond volkorenbrood, liefst zelfgebakken, was tot nu toe altijd favoriet in huize Eetplezier. Het vult heerlijk en ik kan er met smaak enkele sneden van wegwerken, maar mijn buik denkt daar tegenwoordig anders over.

Ik hoor steeds vaker stemmen uit mijn diepste krochten opduiken: “het mag allemaal best een beetje minder gezond, hoor” en “wij zijn hier ook niet meer zo piep om alles te kunnen verteren“. Tsja, daarmee hebben ze een punt, daar binnen. Vroeger knorde ik de nacht vrolijk door na een (te) overvloedige maaltijd, besprenkeld met de nodige glazen alcoholica, tegenwoordig dien ik erop te letten na acht uur niet te veel meer te nuttigen.

“Semolinabrood op de wijze van Levine” verder lezen

Croque Monsieur de heerlijke Vlaamse tosti

Croque Monsieur

Nergens eet ik lekkerder tosti’s dan in Vlaanderen. Dit is natuurlijk vloeken in de kerk, want de benaming tosti is puur Nederlands. Onze zuiderburen hanteren het parmantige  croque-monsieur, wat misschien wel duizend maal  prettiger klinkt. Iets als: lekker knapperig en van binnen heerlijk zacht.

Het is een doodsimpel gerecht, in te zetten als niemand zin heeft om te koken óf als simpelweg de tijd ontbreekt voor het bereiden van een warme maaltijd ofwel omdat je zo’n gebakken sandwich met loeihete gesmolten kaas gewoon er-rug lekker vindt.

“Croque Monsieur de heerlijke Vlaamse tosti” verder lezen

Brabantse worstenbroodjes à la Robèrt van Beckhoven

Brabants worstenbroodje

Al minstens een half jaar zat het in de pijplijn: een DIY-versie maken van de èchte onvervalste Brabantse worstenbroodjes. Natuurlijk naar recept van meesterbakker Robèrt van Beckhoven, de goedlachse Brabander. Ken jij iemand die je meer zou vertrouwen als het om broodrecepten gaat? Ik niet.

De pijplijn zat echter steeds verstopt. Met prioriteiten van allerhande aard, behalve broodjes met bijbehorende worstjes. Enfin, op deze koude februaridag kwam het er dan toch eindelijk van. En het wachten werd rijkelijk beloond. Zo’n zelfgebakken broodje smaakt uiteraard meer dan voortreffelijk. Misschien kan ik bij een volgende gelegenheid nog wat sleutelen aan het vormen en rollen, maar voor een eerste batch ben ik dik tevreden. “Brabantse worstenbroodjes à la Robèrt van Beckhoven” verder lezen