Passievruchten mijn favoriete fruit vol vezels en kalium

Passievruchten

Als ik op de zaterdagmarkt mijn wekelijkse half dozijn passievruchten koop, zie ik vanuit mijn ooghoeken hoe de statige dame naast me, met vertwijfeling in haar ogen het tafereeltje gadeslaat. Ik kijk haar aan. Op mijn doordringende blik begint ze enigszins gehaast ze te prevelen: “zijn die vruchten nog wel goed?” Gelukkig kan ik haar snel geruststellen. Ja, passievruchten worden tijdens het rijpen rimpelig, maar pas als ze eruit beginnen te zien als het perkamenten uiterlijk van een volledig gemummificeerd persoon, is de aromatische smaak optimaal.

“Passievruchten mijn favoriete fruit vol vezels en kalium” verder lezen

Dubbelgedopte tuinboontjes met geitenkaas

Schaaltje met dubbelgedopte tuinboontjes, rode uiringen en geitenkaas

Of het nu om vlees, groenten, fruit of kaas gaat, als je écht lekker wilt eten gaat het altijd om het vinden van de juiste producten. Onbewerkt. Zo vers mogelijk. En liefst biologisch. Zo gemakkelijk is dat nog niet in het leven van alledag. Vooral niet als je te maken krijgt met seizoensgebonden producten. Tuinbonen bijvoorbeeld is zo’n item. Elk jaar weer neem ik mezelf voor goed op het aanbod te letten, want voor je het weet is de volledige oogst al weer verdwenen in de potten van mevrouw Martine Hak.  Er gaat niets boven jonge, malse peulen; oude tuinbonen hebben de smaak van te lang gelegen zweetsokken. Yuck.

Ieder jaar eet ik ze ten minste één keer. Dat moet van mezelf. Omdat een mens nu eenmaal van alle (groente)markten thuis dient te zijn. Daarom. Stiekem vind ik verse doperwtjes nóg lekkerder, maar dat lijkt zo’n beetje een pré-historisch gewas geworden. Ik kan ze in ieder geval bijna nergens meer vinden. Wie ze nog wel weet te vinden, mag hieronder zijn vinger hoog in de lucht steken.

Dubbelgedopte tuinboontjes met geitenkaas

Vandaag stonden er dus tuinboontjes op het menu. Een kilo. Dat is te weinig om voor twee personen als substantieel onderdeel van een maaltijd gezien te worden, maar wel voldoende voor een zomeravondhapje, waarbij het niet zo zeer gaat om het vullen van de maag, maar meer om het zinnestrelen van de mondholte. Vanzelfsprekend dubbeldopte ik de bonen. Sommige lieden vinden dit tijdrovend. Ik vind het, net als het draaien van balletjes voor de soep of asperges schillen, uitermate fijn om te doen. Eerst de dikke peulen met een scherp mesje ondiep insnijden en openbuigen, om daarna de glanzende, grijs-groene parels uit hun fluwelen bedje te wippen. Vijf minuutjes koken in gezouten water. In een vergiet uit laten lekken en meteen het botermalse, helgroene binnenboontje van haar taaie, grijze schilletje ontdoen. Dat gaat heel gemakkelijk door aan één kant zacht te knijpen. Hierdoor floept het boontje er met kracht uit.

Tevoren had ik een rode ui in dunne ringen gesneden en deze enkele uren laten marineren in twee eetlepels rode wijn azijn met een klein schepje suiker. Op deze wijze wordt de ui prachtig roze. Deze schikte ik tussen de lauwe tuinboontjes, met er bovenop wat verkruimelde geitenkaas. Een klein beetje fijngesneden munt voor de finishing touch en smikkelen maar. Wij aten er dikke sneden zuurdesembrood bij met een frisse Albariño als aangenaam gezelschap.

Schaaltje met dubbelgedopte tuinboontjes, rode uiringen en geitenkaas

Wortelpeterselie of peterseliewortel

Peterseliewortel

De wortelpeterselie of peterseliewortel behoort tot de groep der vergeten groenten. Deze tot 15 cm lange, witte penwortel is mondjesmaat verkrijgbaar van november tot februari. Verwacht hem niet bij Appie, maar bij een natuurvoedingswinkel of goed gesorteerde groenten marktkraam kun je deze wortelen nog wel tegen het lijf lopen.

Ogend als mini-pastinaak, doet hij mij niet onmiddellijk het water in de mond lopen. Hoe lyrisch er ook over de pastinaak geschreven wordt, ik word er niet blij van. Al helemaal niet als er puree van gemaakt wordt. Een naar zalvend mondgevoel in combinatie met een zoetige, laffe smaak geven mij het gevoel alsof ik weer in de luiers terecht gekomen ben.

Wortelpeterselie of peterseliewortel

De wortelpeterselie is echter het opgeleukte, volwassen broertje van de pastinaak. Pittiger en kruidiger. Lekkerder dus. Doe je ogen dicht, knabbel op een rauw stukje en je herinnert je oma’s groentensoep. Iets van knolselderij, wortel met een zweem peterselie prikkelen de smaakpapillen. Lavas meen ik ook nog te proeven, ergens heel in de verte. In ieder geval een smakelijk peentje.

Wat ik er mee gaan doen? Zaterdag wil ik een pan ouderwetse soep maken, inclusief vetkraaltjes. Met handgedraaide gehaktballetjes, verse kruiden en bergen groenten erin: wortel, venkel, prei, boontjes, bloemkool. En natuurlijk zullen bovengenoemde winterwitte wortelen er niet in ontbreken. Opdat deze soep de verkleumde kinderlijfjes zal kunnen verwarmen na het jaarlijks terugkerende drama van een tergend langzame aankomst van de Goedheiligman. Na deze martelgang overheerst steevast maar één gedachte. Open haard. Wollen dekens. Voetenzakken. En soep. Sloten hartverwarmende soep.

Peterseliewortel

Koningsmaal: de eerste asperges

De eerste asperges van het seizoen eten heeft een louterende werking. Op mij dan toch. Herinneringen aan mijn thuis, middenin het West-Brabantse land, waar het leven goed is en de aspergevelden het landschap sieren. Ik ben ermee opgegroeid, met die rechte, witte jongens en hun delicate smaak. Ze laten me met een glimlach terugdenken aan papa die, wanneer ik weer eens thuiskwam in het voorjaar, direct een dampende schaal van het witte goud op tafel zette. Met royale scheppen roomboter, want als er iets is waar een asperge een verbintenis mee heeft, dan is het wel met dit goudeerlijke zuivelproduct.

Louterend ook, omdat papa mij het asperges schillen met eindeloos veel geduld bijbracht. Bovenaan dun beginnen en dan langzaamaan naar onderen toe steeds wat dikker. Het gaat hier om het beroemde fingerspitzengefuhl. Niks dunschiller, een scherp aardappelschilmesje is het juiste gereedschap. Alleen daarmee kun je “aanvoelen” hoe dik je schil is. Teveel weggooien is zonde, te weinig is zo mogelijk nog vele malen erger. Wie eenmaal zo’n taaie prop aspergeschil in zijn mond heeft gehad, hoeft van z’n-leven-lang geen asperges meer. Ongelooflijk smerig!

In de loop der jaren ben ik asperges schillen welhaast een therapeutische bezigheid gaan vinden. Je kunt er domweg geen haast bij gebruiken. Voor 2 kilo trek ik dan ook zo’n 45 à 60 minuten uit. Het moet goed gebeuren, zonder één klein schilletje achter te laten. Prettig relaxed wegdromen tijdens het schillen; ik doe het bijzonder graag.

Al zullen de chefs daar anders over denken, bij asperges horen geen toeters en bellen. Erbij een goeie lik gezouten roomboter, kakelverse eitjes, eventueel een aardappeltje of lekkere ham, en je hebt het ware Koningsmaal gecreëerd.
Geen onnozel gedoe ook met (te) korte kooktijden; voor mij moet een asperge gaar zijn. Hij moet “slieren”, zoals we in Brabant zeggen. Als je er een met een vork uit de pan wilt tillen moet hij doorbuigen. Oké, niet dubbelklappen, maar wel lichtjes buigen.

Het kookwater nooit weggooien! Daar kun je de dag erna een romig aspergesoepje van maken. Het is dus eigenlijk dubbelop genieten van deze bijzondere groente. En laten we eerlijk zijn: dat mag ook wel voor zo’n bijzonder (goud)prijskaartje.

Brabantse Wal asperges

Hoera! De eerste asperges van dit jaar zijn binnen! Dat wil zeggen: nog niet in mijn binnenste, maar al wel in huis. Na de behangsessie van vandaag (zie http://eetplezierenmeer.nl/wp/?p=282 ) via een adresje van de Brabantse Wal naar huis gereden. Als rasechte Brabantse zeg ik natuurlijk dat deze de aller- allerlekkerste zijn. Ze zijn weliswaar nog een beetje te dun naar mijn zin, maar ze zullen vast smaken.

Morgen op het menu dus. Asperges met Aubelse roomboter en biologische eitjes. Nee, ham is voor mij niet per se noodzakelijk. Een versgekookt aardappeltje erbij vind ik dan weer wel een onmisbaar element. Dat wordt smikkelen met stiekem wat meer druppeltjes zout dan op andere dagen. Yam! To be continued …

Frankenthaler druiven

Frankenthaler druiven

Ik heb ze nog maar kort geleden ontdekt. De Frankenthaler druiven. Goed, volgens de Man hier in huis ontdek ik de wereld elke dag opnieuw. Ik kan namelijk verbaasd roepen dat er opeens een lantaarnpaal tegenover ons huis is geplaatst. Terwijl die daar al enkele jaren geleden is gezet. Of ik verdwaal wederom in mijn favoriete wandelbos, in paniek zoekend naar de uitgang. En moest ik lang geleden, toen ik nog maar kort in mijn huidige woonplaats woonde, van de zuid- naar de noordkant, dan begaf ik mij aarzelend van herkenningspunt naar herkenningspunt. Kennelijk zit er een kink in de kabel die loopt tussen mijn ogen, waar dus helemaal niks mis mee is, en mijn harde schijf. Nou ja, er valt goed mee te leven. Kwestie van af en toe resetten.

Ge gleuft het nie, opeens (nou ja, zo opeens was het dus niet) heb ik een heuse groentejuwelier ontdekt. Zomaar, bij mij om de hoek! Waarschijnlijk ben ik er de afgelopen maanden al minstens 50 x langsgekomen. Het half-open winkeltje, ingeklemd tussen de kledinggigant die het &-teken uitgevonden heeft en een zaakje waar ze allerhande bling-bling verkopen om jezelf mee te versieren. Not my kind of stuff. Tot ik vorige week alle groenten uit mijn Biologische Groentetas al opgebruikt had en er naar alle waarschijnlijkheid die avond gewoon weer met opengesperde bekjes gewacht werd op voedsel.

Zo’n groente-speciaalzaak is normaliter voorbehouden aan locaties als de PC Hooft of de Brink in Laren, waar in Armani kleding gestoken, hooggehakte dames om vijf voor zes hun stronkje witlof kopen. Bij deze groentejuwelier zag ik een verzameling paddenstoelen zoals ik die alleen kende van mijn sporadische bezoekjes aan ISPC. Girolles, pied blue, enoki, het was alles goud wat er blonk! Blozende granaatappels, fluwelige vijgen, witgouden venkels, glanzende honingtomaatjes ….. een kind in een snoepwinkel kon zich niet verrukter voelen als ik.

In mijn eigen suffige woonplaats, waar tot voor kort de culinaire hoogtepunten bestonden uit échte Zeeuwse babbelaars en bruingesuikerde bolussen, is nu een culinaire hemel gevestigd. Een gezónde hemel welteverstaan. Eindelijk gerechtigheid! Eindelijk hoef ik niet meer om kwart voor zeven op de markt te staan om nog iets van bijzondere aard te kunnen kopen.

Frankenthaler druiven

Ik gun deze enthousiaste ondernemers een uiterst voorspoedig en winstgevend bestaan. Als voorproefje kocht ik er alvast een tros Westlandse Frankenthaler blauwe druiven. Uit de kassen van het Westland. Druiven zoals die vroeger een fruitmand sierden, met de authentieke fris-zoete smaak. De smaak van vroeger ….

Druiventros