Een nieuwe dageraad achter de heuvel

Een nieuwe dageraad achter de heuvel

Elk jaar op 4 mei om 20.00 uur, als de laatste klanken van de Last Post over de Dam uitgewaaierd zijn, probeer ik me in te leven in het verdriet van allen die tijdens een oorlog een of meerdere dierbare(n) verloren hebben. Als kind van ver ná alle verwoestende vijandelijkheden, ken ik geen gevangenschap of doodsangst. Ik weet niet hoe het voelt mijn maag te moeten vullen met ledigheid. Warmte of licht te moeten ontberen. Me nergens veilig te voelen.

Ik voel geen rilling bij het  angstaanjagende gegil van de maandelijkse sirenes. Ik ken het geluid niet van mensen die worden weggevoerd. Nooit hoorde ik het stampen van zware laarzen op de trap, het indringende gebons op de deuren of de schreeuwende bevelen om zo snel mogelijk naar buiten te komen. Ik kreeg nooit een nummer ingebrand op mijn onderarm, noch een gele ster op de kraag van mijn jas genaaid. Ik was en ben een vrij mens. Ja, zelfs nu in coronatijd. De huidige beperkende maatregelen staan qua omvang in geen verhouding tot alles wat oorlogsslachtoffers hebben moeten inleveren aan levensruimte. Zij beklommen heldhaftig de heuvel, maar werden bij elke nieuwe stap meedogenloos terug geduwd. Net als wij allemaal, hadden ook zij verlangens, dromen, plannen en idealen, die wreed werden verstoord door de “toevalligheid” van een oorlog.

“Een nieuwe dageraad achter de heuvel” verder lezen

Afternoon tea op Windsor Castle

Afternoon tea on Windsor Castle

Al mijn hele leven lang heb ik een fascinatie voor het Verenigd Koninkrijk. Niet alleen de kiezelstranden en krijtrotsen van Sussex of de uitgestrekte zandstranden in het noorden van Norfolk, de imposante kastelen en ruïnes of de rustig meanderende riviertjes met hun groene oevers doen mij deugd, het heeft ook te maken met de inwoners die met hun ogenschijnlijke overzichtelijkheid van diepgewortelde tradities hun leven vorm geven. Prettig excentriek, individualistisch, onverstoorbaar en met een onmiskenbare hang naar sloten black tea vergezeld van de meest voortreffelijke hapjes. Kortom: de British way of life is ten volle aan mij besteed. Oké, die stiff upper lip dienen we er wel even op de koop toe bij te nemen, maar ook zelfbeheersing is één van de instellingen in een mensenleven die ik wel weet te waarderen. 

Met de Britse monarchie, evenals ons eigen koningshuis trouwens, heb ik daarentegen weinig affiniteit. Roddelbladen lees ik niet, dus blijf ik gelukkig verstoken van onzinnig paparazzi-geneuzel. Natuurlijk heb ik intussen wel meegekregen dat Harry en Meghan hun eigen koers zijn gaan varen en dat Harry daarvoor zelfs zijn aanspreektitel van Zijne Koninklijke Hoogheid heeft opgegeven. En dat op 9 april jl Prins Philip, opa van Harry en echtgenoot van Queen Elizabeth overlijdt, lees ik in mijn dagelijkse digitale  krantje. Net geen honderd, dat is sneu, hoewel ik er van overtuigd ben dat veel mensen willen tekenen voor zo’n leeftijd. 

“Afternoon tea op Windsor Castle” verder lezen

De effecten van een jaar sociale isolatie

De effecten van een jaar sociale isolatie

Op woensdag 4 maart 2020 besluit ik voor mezelf in sociale, of liever gezegd fysieke, isolatie te gaan. Er zijn op dat moment 38 besmettingen met het coronavirus vastgesteld in Nederland. In mijn onderbuik rinkelen er dan al vier dagen lang doordringende alarmbelletjes. Ik maan ze tot nuchterheid en logica. Maar als op een gegeven moment hun geluid mijn innerlijke stream of consciousness dreigt te overstemmen, hak ik de knoop door. Hoezeer ik mijn medemens ook liefheb, de komende tijd komt er niemand mijn huisje meer binnen. Ook buitenshuis zal ik even niemand meer ontmoeten. Voor een sociaal beestje als ik voelt dat alsof ik mijn poot eraf ga knagen, omdat ik in een klem gelopen ben en een afschuwelijke keuze moet maken.

Vandaag zijn we ruim een jaar verder en maak ik de balans op. Veel vragen omtrent het COVID-19 virus zijn nog steeds niet beantwoord. Is de handel in levende dieren inderdaad de oorzaak, zoals eerst werd verondersteld bij de markt in Wuhan? Of is de oorsprong gelegen in de almaar uitdijende  en intensievere veeteelt? Zijn het de grotere druppels of toch de minuscule aerosolen die voor overdracht zorgen? Gaan alle vaccins tezamen zorgen voor volledige uitroeiing van het virus, zoals dat bijvoorbeeld bij pokken het geval was of wordt het vaccin onderdeel van een jaarlijks terugkerende traditie, zoals de griepprik? We zullen voorlopig nog even op de wetenschappelijke bewijzen en antwoorden moeten wachten, vrees ik.

Wat dit jaar me persoonlijk heeft gebracht, kan ik gelukkig wél heel gemakkelijk zelf beantwoorden. In mijn beleving zijn er veel zaken van allerhande aard bloot komen te liggen. Omdat we ons door allerlei beperkende maatregelen niet langer konden onderdompelen in de tot voor kort voorhanden zijnde poel van allerhande genoegens, werden we grotendeels teruggeworpen op onszelf. Ik, ik en nog meer ik en ja, dat was best confronterend voor veel mensen. Wat doe je opeens met al die vrijgekomen tijd, nu de overheid zo’n beetje alle feestelijke franje van ons bestaan heeft afgerukt? Geen afmattende funshop-expedities, geen mogelijkheden om ons cultureel besef enigszins op te vijzelen, om van een genoeglijk etentje met vrienden of een luidruchtig avondje pierewaaien nog maar te zwijgen. Discipline bleek het toverwoord dat ons op de been moest houden: dierbaren zoveel mogelijk – op afstand –  bijstaan, thuis op de loopband of de hometrainer het lijf in shape zien te houden, als juf/meester én moeder/vader tegelijkertijd optreden, belachelijk veel tijd achter de beeldschermpjes doorbrengen en vooral binnen de eigen bubbel het plezier opzoeken. 

“De effecten van een jaar sociale isolatie” verder lezen

Blauwe Maandag in een grijs C-tijdperk

Blauwe Maandag in een grijs C-tijdperk

Nou, daar zitten we dan, op de meest Blauwe Maandag ooit uit de geschiedenis. Onze vale coupe Corona wacht ongeduldig op een vaardige knip- en kleurbeurt, de feestelijk verkregen cadeaubonnen liggen troosteloos opgestapeld in een la en de deurbel lijkt in maanden niet te zijn aangeraakt. Zo langzamerhand hebben we allemaal wel een fikse opkikker nodig. Een sociaal leven dat tot ver onder de armoedegrens is gedaald, geen restaurantbezoek, geen theater of museum, het maakt ons bestaan tot een grijze muizen-doolhof, waarbinnen we en masse wanhopig op zoek zijn naar een uitgang. Alle frivoliteit lijkt te zijn verdwenen en daardoor ook een groot deel van de humor en het positivisme.

En ja, dan heb ik nog geen klagen, hoor ik jullie mompelen. Geen thuiswerk met een roedel dreinende kids die om de haverklap pogingen doen om het huis te verbouwen. Ik hoef ook gelukkig geen juf te spelen teneinde mijn kinderen zoveel mogelijk leerachterstand te besparen. Zelfs de supermarkt met een groot potentieel krioelend besmettingsgevaar hoef ik niet te betreden, aangezien ik al vanaf dag één on-line boodschappen bestel. Dus vrouwtje Eetplezier, wat valt er te zeuren?

“Blauwe Maandag in een grijs C-tijdperk” verder lezen

It’s a wonderful world zelfs met corona

It’s a wonderful world zelfs met corona

Nog even over dat virus, dat c-virus. Of je het nu wilt of niet: dat blijft nog wel even onder ons, dus richt je leven er maar liever op in. Dat is vele malen zinniger dan blijven roepen dat het een wereldomvattend complot is. Of erger nog: een onschuldig griepje. En ja, ons leven is een stuk minder minder leuk geworden dan voorheen. Dat is een understatement, want zonder een onbezorgd bezoek aan je favoriete restaurant, theater of museum, zonder de joviale vriendschappen die het beste gevierd kunnen worden met een fijn bordje eten en een glaasje aan jouw eigen feestelijk gedekte tafel, maakt ons leven toch echt een stuk schraler dan vroeger. Geen uitbundige feestjes, geen spontane uitnodiging waar je gretig op in kunt haken, het is allemaal even niet anders, maar leuk is het met de beste wil van de wereld niet te noemen. 

Maar hé, kom op, er valt heus nog genoeg uit ons leven te putten anders dan de gewoontegetrouwe patronen die we normaliter als referentie hanteren. Een beperking is pas een beperking als je er zelf in gaat geloven. Niet doen, is mijn devies! Verdiep je kennis, verbreed je horizon, ga de diepte in, maar blijf niet hangen in die lusteloze negativiteit, alleen omdat jouw favoriete bezigheden even niet uitvoerbaar zijn. Ik geef je een paar voorzetjes.

“It’s a wonderful world zelfs met corona” verder lezen

Coronamoeheid is even besmettelijk als het virus zelf

Coronamoeheid is even besmettelijk

Tussen alle vrolijke geneugten van het Eetplezier door, voel ik plotseling toch de dringende behoefte om mijn gedachten omtrent het vreselijke virus met jullie te delen. Vanwaar die noodzaak, hoor ik jullie denken. Is het omdat ik de alarmerende berichten in de media lees over de toename van geconstateerde besmettingen? Is het omdat mijn eigen woonplaats “toevallig” geplaagd wordt door een zogenaamde “cluster” van circa 50 jongvolwassenen die positief getest zijn? Of word mijn bezorgdheid opnieuw getriggerd door het aanschouwen van het reislustige, ingeblikte volkje dat bumper aan bumper op de A58 voortschuifelt, richting favoriete kustplaatsen als Zoutelande en Domburg? Alwaar men, volgens de regionale media,  zogeheten corona-coaches in gaat zetten om de grote stroom vakantiegangers enigszins te reguleren.

Want ja, het gros van de mensen is corona-moe is en begint de anderhalve meter duidelijk zichtbaar aan hun laars te lappen. Ik bespeur zelf ook dat velen om mij heen niet erg bereidwillig meer zijn om offers te brengen ten bate van het collectief. Tijdens mijn dagelijkse portie buitenlucht zoeft en raast het overgrote deel me op korte afstand voorbij. Vóór, achter, opzij, ik kom soms ogen tekort, alleen omdat anderen de anderhalve meter niet langer willen respecteren. Men kruipt als vanzelf weer terug in zijn eigen veilige, individualistische bubbel en de meeste mensen doen weer wat ze gewend waren te doen. Ogenschijnlijk zorgeloos. Samen strijden tegen corona? Kom op zeg, het ergste is toch allang achter de rug? We hebben braaf geapplaudiseerd voor het zorgpersoneel, we hebben eindeloos geluisterd naar de angstwekkende doemscenario’s van de heren Kuipers en Gommers, de IC’s laten geruststellende cijfers zien, dus na ruim vier maanden is het wel goed geweest.

“Coronamoeheid is even besmettelijk als het virus zelf” verder lezen