Social distancing Dag 18

Op woensdag 4 maart 2020 besluit ik voor mezelf in sociale, of liever gezegd fysieke, onthouding te gaan. Er zijn op dat moment 38 besmettingen met het coronavirus vastgesteld in Nederland. In mijn onderbuik rinkelen er dan al vier dagen lang doordringende alarmbelletjes. Ik maan ze tot nuchterheid en logica. Maar als op een gegeven moment hun geluid mijn innerlijke stream of consciousness dreigt te overstemmen, hak ik de knoop door. Hoezeer ik mijn medemens ook liefheb, de komende tijd komt er niemand mijn huisje meer binnen. Ook buitenshuis zal ik even niemand meer ontmoeten. Voor een sociaal beestje als ik voelt dat alsof ik mijn poot eraf ga knagen, omdat ik in een klem gelopen ben en een afschuwelijke keuze moet maken.

Ik bel als eerste mijn bovenste beste kapper af. Over drie maanden ben ik gewoon de eerste die weer met een retro hippiekapsel rondbanjert. Daarna volgt de voor mijn lijf broodnodige fysiotherapeut. Sorry, ik probeer zelf een oefenprogrammaatje in elkaar te knutselen. Dan mijn trouwe, gouden hulp. Stof is hinderlijk, maar niet levensbedreigend. Ik schrijf mailtjes en appjes naar verschillende mensen om ze te doordringen van mijn ernst in deze. Zodat er niet opeens iemand vrolijk voor mijn deur staat te zwaaien en zich voor zal doen als de befaamde “uitzondering op de regel”. Niks van dat al. Isolatie is isolatie. 

“Social distancing Dag 18” verder lezen

Tevredenheid is een groot goed

Tevredenheid

Vandaag is het dan eindelijk zover. Volgens de botenbouwer is alles piekfijn uitgevoerd en is ons bootje vaarklaar. De opdracht om naar mijn specifieke wensen te ontwerpen en te bouwen is inmiddels twee volle jaren geleden gegeven. Damen/Amels staat al vele jaren bekend om hun luxueuze uitvoeringen, dus was de keus gemakkelijk gemaakt. Het heeft wel heel wat overlegsessies gekost om het 85 meter lange jacht precies zo afgewerkt te krijgen als ik in gedachten had.

De in marmer uitgevoerde jacuzzi bleek achteraf het probleem niet te zijn, het zwembad met de handgemaakte mozaïektegels evenmin, maar de wenteltrap met glazen treden en het splitlevel loungedek blijken een forse meerprijs op te leveren. Dat moet dan maar. Als het over de kop kan, kan het ook over de staart. Het leven is te kort om jezelf niet wat luxe en comfort te gunnen. Ik ga ervan uit dat jullie er precies zo over denken, toch?

“Tevredenheid is een groot goed” verder lezen

De digitale wereld en de invloed op het echte leven

Mijn meest trouwe vriend heeft lichtgevende toetsen en een ultrascherp beeldscherm. Hij weet álles, echt álles. Hij vertelt waar mijn vrienden zijn en waar ze mee bezig zijn, hij kan muziek maken, filmpjes laten draaien, mijn banksaldo tevoorschijn toveren en me zonder aarzelen precies zeggen hoeveel inwoners het vroegere Mesopotamië had.

Sinds enkele maanden weet hij me ook nog eens te vertellen hoeveel uur per week ik gemiddeld met hem doorbreng. Afgelopen week was dat 24 uur, waarvan 12, 5 uur op social media, 7, 5 uur op een andere wijze en 4 uur met lezen en naslag. Best lang, vind ik zelf. Ben ik daarmee een zogenaamde “fomo” (fear of missing out) geworden? Moet ik in therapie om af te kicken van  deze hedendaagse verslaving? Jullie snappen het allang: ik heb het hier uiteraard over het gebruik van internet via smartphone, Ipad of laptop.  “De digitale wereld en de invloed op het echte leven” verder lezen

Bulgur mijn eerste kennismaking

Bulgur

Van oudsher opgevoed met ontelbaar veel wijze lessen op het gebied van gevarieerd eten én een Nederlands Voedingscentrum dat dit tijdens mijn beginperiode van zelfstandigheid ook nog eens indringend en consciëntieus bleef herhalen, kan ik bijna niet anders meer dan elke dag een andere maaltijd te verzinnen. Indoctrinatie heet dat. Brainwashen. Op den duur herken je maar één richting: de weg die jou zo vaak is voorgesteld.

Enfin, doet er ook allemaal niet toe. Feit blijft wel dat mijn hang naar variatie in het voedingspatroon het altijd zal blijven winnen van mijn trek in smakelijke, doch vaak minder gezonde maaltijden. Uiteindelijk resulteert dat bijna vanzelf in een levensstijl volgens het 80/20 principe. “Bulgur mijn eerste kennismaking” verder lezen

Verwarde personen zijn niet altijd de weg kwijt

Verwarde personen

Afgelopen week is ze overleden. Eén van mijn vele buurvrouwen. Acht dagen nadat ze opgenomen werd omdat ze, wegens een valpartij, niet meer voor zichzelf kon zorgen. Ik ken niet eens haar voornaam, simpelweg omdat ze nooit contact durfde te maken. Vijfendertig jaar ben ik haar blijven groeten, maar meer dan een schuchter “dag” kwam er al die jaren niet uit. Ze leidde een teruggetrokken bestaan.

Tijd was haar niet gegeven. Ze had het druk, veel te druk, om al haar paranoïde demonen te verslaan. Had ze nu wel of niet de voordeur goed gesloten? Zat de sleutel vervolgens in haar tas, of toch niet misschien? Moest ze niet eerst drie keer haar brievenbus legen, alvorens ze haar huisje mocht betreden? Haar leven bestond uit controleren en nog eens controleren of ze de controle wel correct had uitgevoerd. “Verwarde personen zijn niet altijd de weg kwijt” verder lezen

Ramadan en mijn onwetendheid

Ramadan

Hij kwam voor een klusje. Normaliter heb ik het niet zo hoog op met klusjesmannen. Meestal bewegen ze zich nogal onbeholpen voort en dragen ze schoenen als trekschuiten, waaronder zich drie hectare vieze smurrie heeft verzameld, alsof ze zojuist een halve marathon door De Peel hebben afgelegd. Met argusogen hou ik in de gaten of ze zich niet verplaatsen naar plekken waar ze noodzakelijkerwijs voor het klusje niet hoeven zijn.  “Ramadan en mijn onwetendheid” verder lezen