Coronamoeheid is even besmettelijk als het virus zelf

Coronamoeheid is even besmettelijk

Tussen alle vrolijke geneugten van het Eetplezier door, voel ik plotseling toch de dringende behoefte om mijn gedachten omtrent het vreselijke virus met jullie te delen. Vanwaar die noodzaak, hoor ik jullie denken. Is het omdat ik de alarmerende berichten in de media lees over de toename van geconstateerde besmettingen? Is het omdat mijn eigen woonplaats “toevallig” geplaagd wordt door een zogenaamde “cluster” van circa 50 jongvolwassenen die positief getest zijn? Of word mijn bezorgdheid opnieuw getriggerd door het aanschouwen van het reislustige, ingeblikte volkje dat bumper aan bumper op de A58 voortschuifelt, richting favoriete kustplaatsen als Zoutelande en Domburg? Alwaar men, volgens de regionale media,  zogeheten corona-coaches in gaat zetten om de grote stroom vakantiegangers enigszins te reguleren.

Want ja, het gros van de mensen is corona-moe is en begint de anderhalve meter duidelijk zichtbaar aan hun laars te lappen. Ik bespeur zelf ook dat velen om mij heen niet erg bereidwillig meer zijn om offers te brengen ten bate van het collectief. Tijdens mijn dagelijkse portie buitenlucht zoeft en raast het overgrote deel me op korte afstand voorbij. Vóór, achter, opzij, ik kom soms ogen tekort, alleen omdat anderen de anderhalve meter niet langer willen respecteren. Men kruipt als vanzelf weer terug in zijn eigen veilige, individualistische bubbel en de meeste mensen doen weer wat ze gewend waren te doen. Ogenschijnlijk zorgeloos. Samen strijden tegen corona? Kom op zeg, het ergste is toch allang achter de rug? We hebben braaf geapplaudiseerd voor het zorgpersoneel, we hebben eindeloos geluisterd naar de angstwekkende doemscenario’s van de heren Kuipers en Gommers, de IC’s laten geruststellende cijfers zien, dus na ruim vier maanden is het wel goed geweest.

“Coronamoeheid is even besmettelijk als het virus zelf” verder lezen

Ratrace dag 21 van mijn social distancing

Ratrace

Maandag. Dag 21 van mijn zelfverkozen isolatie. Ik heb een slechte nacht achter de rug. Veel gewoel, gedraai en gezucht. Tot nu toe heb ik alle nachten zonder haperen door kunnen slapen, maar vannacht deed Klaas Vaak waarschijnlijk ook aan social distancing. Geradbraakt zit ik om 9 uur aan de ontbijttafel. Maandag is gewoonlijk de wekelijkse poets- en wasdag in huize Eetplezier. Vandaag zullen G en ik zelf aan de slag moeten, nu ik ook onze gouden hulp heb afgezegd. “Even je perenpit zetten”. In gedachten hoor ik het mam zeggen, als er even flink gewerkt moest worden, waar dan ook. Het zal een familie-uitdrukking geweest zijn, want de oorsprong ervan heb ik nooit kunnen achterhalen. 

“Ratrace dag 21 van mijn social distancing” verder lezen

When life gives you lemons

If life gives you lemons

In mijn leven bestaan er twee spelbrekers. Twee. Niet veel, hoor ik jullie denken. Dat is ook zo. Van nature zie ik de glazen altijd halfvol, dus is mijn stellige overtuiging dat het aantal indringers die het spel weten te bederven, nog reuze meevalt.

Mijn vijandelijk gezinde medespelers in het leven van alledag bestaan uit twee componenten, te weten het Hollandse weer (hoe banaal het ook mag klinken) én mijn eigen lijf (ook dat is voor veel mensen een dusdanig vertrouwd mechanisme dat het niet snel als storend wordt ervaren). Als één van hen komt opdagen, is er nog weinig aan de hand. Een stralende zon aan een hemelsblauw firmament met aangename temperaturen, kan de strijd met een lichaam vol ongerief en  pijn wel aan. Andersom ook: opgewekt trotseer ik met een weldadig en soepel aanvoelend bewegingsapparaat, venijnige oostenwinden of miezerige regengordijnen. 

“When life gives you lemons” verder lezen

Parfum wat is jouw favoriete geurtje?

Parfum

Niets roept zoveel sterke herinneringen en associaties op als een bedwelmende geur. Denk maar eens aan het pellen van een citrusvrucht of het parfum van een geliefde. Ik ben een echte geurtjesaddict. Vies vind ik vaak ook echt vies, wat ik heerlijk vind om aan te snuffelen, blijft dat ook voor altijd.

Het waren de Grieken die de lekkere luchtjes van vandaag introduceerden als gebruik voor het dagelijkse leven. Deze (vaak kostbare) parfums waren zwaar door de toevoeging van mirre en dierlijke geuren als muskus. Wie kent niet de befaamde kleine flesjes Musk of Patchouli uit de jaren ‘60, de beruchte hippiejaren? “Parfum wat is jouw favoriete geurtje?” verder lezen

Histamine intolerantie

Histamine intolerantie

Op een goede dag viel het kwartje in huize Eetplezier. Na een aantal jaren van kwalijkheden op lichamelijk gebied, welke in de vroege morgen luidruchtig en voorzien van enige theatrale expressie werden verkondigd aan de ontbijttafel, begon er een vaag licht te schijnen aan de horizon.

Het begon met een door mij gulzig verorberde Elzasser zuurkoolschotel. Ik ben er dol op en maak (en eet) het dan ook dubbele hoeveelheden. De dag erna toonde een leden pop energieker dan ik.  Slap, futloos, snotterig, met darmkrampen en een lichte hoofdpijn worstelde ik me door de dag. Ik zag nog geen enkel verband met de genoten maaltijd.  “Histamine intolerantie” verder lezen

Obstacle week

Obstacle week

Het was me het weekje weer wel. “Met hindernissen”, zoals mam altijd placht te zeggen. Obstacle is het moderne woord voor iets wat weliswaar hinderlijk is, maar ergens toch ook vermakelijk. Het vermakelijke heb ik zo snel niet kunnen vinden. Het begon allemaal met een vervelend gevoel ergens daar onderaan op mijn rug, dicht bij een opening waar we met z’n allen liever niet over praten. “Obstacle week” verder lezen