Ratrace dag 21 van mijn social distancing

Ratrace

Maandag. Dag 21 van mijn zelfverkozen isolatie. Ik heb een slechte nacht achter de rug. Veel gewoel, gedraai en gezucht. Tot nu toe heb ik alle nachten zonder haperen door kunnen slapen, maar vannacht deed Klaas Vaak waarschijnlijk ook aan social distancing. Geradbraakt zit ik om 9 uur aan de ontbijttafel. Maandag is gewoonlijk de wekelijkse poets- en wasdag in huize Eetplezier. Vandaag zullen G en ik zelf aan de slag moeten, nu ik ook onze gouden hulp heb afgezegd. “Even je perenpit zetten”. In gedachten hoor ik het mam zeggen, als er even flink gewerkt moest worden, waar dan ook. Het zal een familie-uitdrukking geweest zijn, want de oorsprong ervan heb ik nooit kunnen achterhalen. 

“Ratrace dag 21 van mijn social distancing” verder lezen

When life gives you lemons

If life gives you lemons

In mijn leven bestaan er twee spelbrekers. Twee. Niet veel, hoor ik jullie denken. Dat is ook zo. Van nature zie ik de glazen altijd halfvol, dus is mijn stellige overtuiging dat het aantal indringers die het spel weten te bederven, nog reuze meevalt.

Mijn vijandelijk gezinde medespelers in het leven van alledag bestaan uit twee componenten, te weten het Hollandse weer (hoe banaal het ook mag klinken) én mijn eigen lijf (ook dat is voor veel mensen een dusdanig vertrouwd mechanisme dat het niet snel als storend wordt ervaren). Als één van hen komt opdagen, is er nog weinig aan de hand. Een stralende zon aan een hemelsblauw firmament met aangename temperaturen, kan de strijd met een lichaam vol ongerief en  pijn wel aan. Andersom ook: opgewekt trotseer ik met een weldadig en soepel aanvoelend bewegingsapparaat, venijnige oostenwinden of miezerige regengordijnen. 

“When life gives you lemons” verder lezen

Parfum wat is jouw favoriete geurtje?

Parfum

Niets roept zoveel sterke herinneringen en associaties op als een bedwelmende geur. Denk maar eens aan het pellen van een citrusvrucht of het parfum van een geliefde. Ik ben een echte geurtjesaddict. Vies vind ik vaak ook echt vies, wat ik heerlijk vind om aan te snuffelen, blijft dat ook voor altijd. 

Het waren de Grieken die de lekkere luchtjes van vandaag introduceerden als gebruik voor het dagelijkse leven. Deze (vaak kostbare) parfums waren zwaar door de toevoeging van mirre en dierlijke geuren als muskus. Wie kent niet de befaamde kleine flesjes Musk of Patchouli uit de jaren ‘60, de beruchte hippiejaren? “Parfum wat is jouw favoriete geurtje?” verder lezen

Histamine intolerantie

Histamine intolerantie

Op een goede dag viel het kwartje in huize Eetplezier. Na een aantal jaren van kwalijkheden op lichamelijk gebied, welke in de vroege morgen luidruchtig en voorzien van enige theatrale expressie werden verkondigd aan de ontbijttafel, begon er een vaag licht te schijnen aan de horizon.

Het begon met een door mij gulzig verorberde Elzasser zuurkoolschotel. Ik ben er dol op en maak (en eet) het dan ook dubbele hoeveelheden. De dag erna toonde een leden pop energieker dan ik.  Slap, futloos, snotterig, met darmkrampen en een lichte hoofdpijn worstelde ik me door de dag. Ik zag nog geen enkel verband met de genoten maaltijd.  “Histamine intolerantie” verder lezen

Obstacle week

Obstacle week

Het was me het weekje weer wel. “Met hindernissen”, zoals mam altijd placht te zeggen. Obstacle is het moderne woord voor iets wat weliswaar hinderlijk is, maar ergens toch ook vermakelijk. Het vermakelijke heb ik zo snel niet kunnen vinden. Het begon allemaal met een vervelend gevoel ergens daar onderaan op mijn rug, dicht bij een opening waar we met z’n allen liever niet over praten. “Obstacle week” verder lezen

Koude voeten en wat er aan te doen?

Koude voeten beenwarmers

Vrouwen hebben altijd koude voeten. Het is een wetmatigheid waar volgens vele mannen niet aan te tornen valt. Mijn fysio-therapeut is de overtuiging toegedaan dat het allemaal te maken heeft met de toestroom van energie naar de baarmoeder. Sowieso vraagt het verwarmen van je lichaam om energie. Energie is echter uitputtend. Het moet zich al over zoveel organen, weefsels en spieren verdelen, dus ooit is het gedaan met de hoeveelheid warmte. Mannen hebben zo’n kinderherberg niet in hun lijf, verliezen geen energie en hebben dus minder last van koude voeten. Klinkt heel plausibel allemaal, nietwaar?

En omdat vrouwen ook altijd veel te veel in de weer zijn met crash-diëten, eten ze soms simpelweg te weinig of niet het juiste om voldoende energie te vergaren. Tel daar een eenvoudige verkoudheid bij op, die vele kW’s aan energie opslokt en hoppa: weldra verschijnen de bontgekleurde wollen breiseltjes om vrouw’s verkleumde achterpootjes.

Tot zover de theorie. Het valt allemaal wel mee, zou je zeggen. Aangezien ik zelf ook van het vrouwelijke soort ben, weet ik intussen dat het knap lastig aan kan voelen, van die door- en door ijskoude onderdanen. Als de eerste tekenen van het najaar zich aankondigen, gaat wat mij betreft de centrale verwarming aan. Dat leidt tot onherroepelijke vergeldingsacties van mijn mannelijke huisgenoot. Uit met dat ding! Het zweet staat op zijn hoofd! Ben ik nou helemaal en zo. Oké, hij heeft gelijk, ik sla weleens door als ik eenmaal kou begin te krijgen. Omdat ik inmiddels weet dat, wanneer de kou eenmaal mijn onderrug heeft weten te bereiken, mijn voeten binnen no-time aan gaan voelen als diepgevroren ijsklompjes. Om daarmee naar bed te gaan, voelt als liggen in een ijskoud Arctisch gebied. Waar ik vervolgens ook mijn bedgenoot mee belast. En laten we eerlijk zijn: een bed waarin twee personen liggen, is toch in feite bedoeld voor ehhhh, laten we zeggen enigszins warmere activiteiten dan ronddobberen in een bad vol ijsklontje.

Maar vrouwtje Eetplezier dacht na en kwam tot de volgende oplossing. Na de elektrische dekentjes, voetenzakken en andersoortig verwarmend materiaal, gaat zij aan de beenwarmers! Lachen jullie maar, het lijkt mij vooralsnog een effectieve oplossing. Natuurlijk is het van oorsprong een accessoire dat toebehoort aan de categorie jong, wild en swingend, maar het gaat nu even om de functionaliteit, nietwaar? Misschien kan ik ermee voorkomen dat de onderdanen koud zijn, voordat ik het zelf in de gaten krijg. Probleem was wel of ik die dingen kon kopen die aan mijn verwachtingen zouden voldoen. Voor zo’n oud exemplaar als ik is het niet snel goed. Dat bleek ook al heel snel in de praktijk.

Koude voeten en wat er aan te doen?

Goede raad was duur. Komt de berg niet naar Mozes etc … Ik kocht mijzelvers een zgn. loombreiring, inclusief bollen wol in de gewenste kleuren en ging welgemoed aan de slag om mijn beenwarmertjes zelf te breien. Volgens de mevrouw van de handige-handjes-winkel kon er niets mislukken. Het was eenvoudiger dan punniken. Nu weet ik gelukkig dat mijn creatief-artistieke vaardigheden niet op een erg hoog peil staan, dus de verwachtingen waren niet al te hoog gespannen. Toen de loomring dan ook in de prullenbak belandde, was dat niet echt een verrassing. Hoe vreemd het ook klinkt: de ouderwetse breipennen leken mij beter te bevallen. En nu ben ik zover dat de opzetsteken op de rondbreinaald staan. Klaar voor de start!

G. loert elke dag even naar het povere breiwerkje en meent dan cynische opmerkingen te moeten plaatsen als “het schiet al lekker op” en “lekker warme voeten zeker?”. Dat schiet altijd (ik herhaal al-tijd) in het verkeerde keelgat. Niet-eenvoudige klusjes als deze vragen toewijding en geduld. Fluister ik mezelf plechtig toe. En in de tussenliggende tijd mag G. gewoon zijn aangeboren wantrouwen aangaande mijn creatieve behendigheid op mij blijven botvieren. Want daar krijg ik het telkens weer warm van. Errug warm.

Koude voeten beenwarmers