Fruitspread of jam wat is het verschil?

Jam of fruitspread

Tijdens mijn wekelijkse boodschappenrondje ontwaar ik een product in de schappen, dat schreeuwt om aandacht. Fruitspread! Mijn alter ego, vermomd als gezondheidsfreak die mij regelmatig op het rechte pad houdt met zaken als teveel zout, suiker en vet, roept op dat moment dringend om focus en aandacht. Past dit fruitsmeerseltje binnen het dagelijkse eetpatroon van vrouwtje Eetplezier? En wat is precies het verschil tussen fruitspread of jam? Ik ga op onderzoek uit.

Jam eten we allemaal wel eens, vooral op een beschuitje bij het ontbijt. “Gewone” jam dient volgens de Nederlandse Warenwet ten minste 350 gram vruchten per kg – veelal aangeduid als pulp – te bevatten. Voor de zogenaamde “extra jam” hoort dit ten minste 450 gram per kg te zijn.

“Fruitspread of jam wat is het verschil?” verder lezen

Zelfscannen of kletskassa

Zelfscannen of kletskassa

Het was altijd behoorlijk afzien, boodschappen doen bij de Appie waar ook mijn bescheiden buitenhuisje gevestigd is. Toen ik twintig jaar geleden mijn oog liet vallen op een plekje dicht achter de Zeeuwse duinen, wist ik natuurlijk dat ik niet de enige was, die aldaar invulling zocht voor recreatie. Wandelen, zwemmen, mountainbiken, zonnen, kitesurfen, alles is mogelijk op dit groen-blauwe puntje van Schouwen-Duiveland. Ik vind een beetje reuring wel aangenaam, dus zag de problemen niet.

Wat ik echter me destijds niet realiseerde was wat een omvangrijke mensenmassa voor invloed kan hebben op je dagelijkse boodschappen. Elke badgast, elke kampeerder moet ook eten en aangezien de volgende fatsoenlijke supermarkt al gauw zo’n 18 km verderop gelegen is, klontert dat complete hevig zwetende zwikkie samen in de relatief kleine Appie waar ik toevallig óók net mijn portie mondvermaak haal.

“Zelfscannen of kletskassa” verder lezen

Minder vlees eten doe je zo

Minder vlees eten

Elk zichzelf respecterend modern mens doet anno 2019 klakkeloos wat de media hen dicteert. Zo ontstaat vanzelf de hype. Mensen staan niet graag alleen met hun gedachtegang en sluiten daarom dolgraag bij de kudde aan. Dat is veilig en vertrouwd. Mocht je het mis hebben met de door jouw bedachte ideëen, dan kun je je heel gemakkelijk verschuilen achter de wollige rug van je mede-mak-schaap.

Enfin. U herkent in het bovenstaande natuurlijk de amateur-psycholoog in mij. Van de kouwe, vette grond ook nog eens. Toch zit er een kern van waarheid in. Je moet wel heel zeker van je zaak zijn – bijna arrogant zelfs – om iets totaal nieuws te introduceren. Gelukkig blijven er wel altijd lieden die hun nek uit durven steken en die de markt willen veroveren met hun hybride automobielen, cryptovaluta of via smartphone te bedienen van kleur wisselende verlichting.

“Minder vlees eten doe je zo” verder lezen

Twijfelgevalletje

Twijfelgevalletje

Geef verstokte espresso-drinkers van die lauw-bittere automatenkoffie of schotel fanatieke losse theedrinkers zielige Pickwick hengelzakjes vol gruis voor en ze worden krijsend wakker bij de eerste slok. Zowel G. als ik ondergaan deze nachtmerrie tegelijkertijd op die bewuste zaterdagmiddag. Geschonken in kartonnen bekertjes, ook nog ‘ns. Grotere armoede bestaat niet. Oke, het is bijzaak op deze dag, want het gaat op dat moment om heel andere zaken die informatief en boeiend zijn, maar toch moeten we erg ons best doen om er vrolijk bij te blijven kijken. 

Na afloop van al dat interessants, hebben we niet veel nodig om elkaar te begrijpen. Op naar de eerste de beste gelegenheid waar men iets fatsoenlijks weet te serveren tegen droge kelen. Een hapje erbij zou ook niet slecht zijn, aangezien de bammetjes al ruim 5 uur geleden genuttigd zijn. Vanuit de automobiel keuren we een aantal locaties. En ja, dan heeft vrouwtje Eetplezier altijd wel iets te mekkeren. Te duister, geen mensen te zien, te café-achtig, oh neee, dit ook niet, slechte recensies over gelezen etc. etc. “Twijfelgevalletje” verder lezen

Griepprik en de omstreden effecten

Griepprik

Als een mak schaap liet ik me afgelopen week wederom naar de griepprik slachtbank leiden. Zoals elk jaar laat ik dat pas gebeuren op de aller,- allerlaatste dag dat deze ter discussie  staande injectie gegeven wordt. Want elk jaar opnieuw wil ik mezelf tot de laatste seconde de vraag blijven stellen of het wel enig nut heeft. Ik kom er nooit goed aan uit. Ja, met een auto-immuunziekte zoals ik, kun je maar beveiligd zijn tegen allerhande onheil van buitenaf. Van de andere kant: je gaat niet dood aan een simpel griepje, toch?

Ho, wacht even, vrouwe Eetplezier, jij kent toevallig wel iemand die overleden is aan de griep, nietwaar? Een jonge, gezonde vrouw, in de bloei van haar leven. Dat is zo. Echt gebeurd. Van dichtbij meegemaakt. Dus ja, dat maakt de beslissing tot het wel of niet nemen van het vaccin in beginsel heel simpel. Zou je zeggen.

De omstreden effecten

Maar nee, toch niet helemaal. Want als we deze ter discussie staande prik eens nader bestuderen dan zien we dat er o.a. bestanddelen als aluminium, kwik en formaldehyde in zitten. Het zijn chemische hulpstoffen die de actieve stoffen in het vaccin in stand houden. En wtf, wat veroorzaken die wel niet in een menselijk lichaam? Niet-lichaamseigen stoffen horen niet thuis in je lijf, zoveel is wel duidelijk. Ze kunnen allergische reacties veroorzaken, weefsels doen opzwellen en in het ergste geval zijn ze zelfs kankerverwekkend. Zelf houd ik er steevast vier dagen een pijnlijke arm aan over.

Niemand die over dit soort zaken met een woord rept. Niet zeuren, maar aanschuiven in de rij. Prik. Bij bloedverdunning kun je nog net een armzalig pleistertje opgeplakt krijgen en huppakee, tot volgend jaar maar weer.

Het meest vreemde is toch wel dat bij elk pilletje of poedertje een ellenlange lijst aan bijwerkingen zit; bij de griepprik ontbreekt elke vorm van informatie. Het maakt mij bang en onzeker. Waarom wordt dit vaccin met zoveel geheimzinnigheid omgeven? En waarom garandeert dit vaccin niet gewoon dat ik absoluut geen griep krijg? De prik beschermt wel, maar niet voor 100%, hoewel Big Farma ons liever anders doet geloven. Ook met griepprik kun je alsnog geveld worden door het influenzavirus. Dat komt omdat er steeds weer nieuwe mutaties van het virus opduiken, die nog niet in de jaarlijkse cocktail verwerkt zijn.

Je kunt het vergelijken met de virtuele virussen. Wij blijven ermee achter de feiten aan lopen. Op het moment dat er een nieuw virus de kop opsteekt, wordt er een tegengif ontwikkeld, dat vervolgens geïmplementeerd wordt in de anti-virus software. Dat heet het paard achter de wagen spannen. Of de put dempen als het kalf verdronken is. Maar zolang er grote financiële belangen mee gemoeid zijn, gaat Big Farma aan dergelijke spreekwoorden stoïcijns voorbij. 

Overdracht van influenzavirussen verloopt bij de mens via de respiratoire route (lees: wij ademen het virus gewoon in) of via indirect contact (je geeft iemand een hand die het virus bij zich draagt en je pulkt vervolgens iets tussen je tanden vandaan). Om griep te voorkomen, zou ik dus mijn sociale leven volledig plat moeten leggen in de maanden oktober t/m april.  Ofwel ik zou een hermetisch voor de buitenwereld afgesloten helm moeten dragen en na elk menseljk contact direct en uitvoerig de handen moeten wassen. Ofwel ik beperk elk menselijk contact tot een virtueel gebeuren. Stuk voor stuk erg effectieve maatregelen, maar in de praktijk volstrekt onbruikbaar.

En om eerlijk te zijn wil ik toch ook liefst fris en fruitig de winter zien door te komen, zonder al te veel vervelende aanslagen op mijn van oorsprong bouwvallige gestel. Bovendien ben ik een twijfelaar pur sang. Beslissingen nemen is voor mensen die routes uitstippelen, doelen voor ogen hebben. Zelf beweeg ik me graag in grijze gebieden, ergens tussen wal en sloot, waar vrijheid een groot goed is en dwingende bewegwijzering ontbreekt. 

Het zou dus heel goed mogelijk zijn dat ik volgend jaar, zoals alle voorgaande jaren, weer gedwee in de rij zal staan. En even waarschijnlijk is het dat ik op dat moment mezelf opnieuw dezelfde vragen stel. Waarom sta ik hier? Hoe komt het dat ik het relatief kleine risico niet durf te lopen? Ik ben een muts. Maar voor nu heb ik al beslist en heb ik eerst een jaartje rust.

Foute plekken

Foute plekken

Soms heb ik de gave om me op één dag op diverse foute plekken te begeven. Ik begin al direct iets te merken ervan als ik het parfumpaleis binnentreed. “Wat gebruikt u ná het reinigen?”, vraagt het bloedmooie meisje met de weelderige haardos en de olijk zuurstokroze gestifte ducklipjes vanachter de toonbank aan me.

“Eh …”, begin ik aarzelend, niet goed wetend wat er na een gedegen schoonmaakbeurt van het gezicht nog meer zou moeten gebeuren. Onderhoudswerkzaamheden aan mijn gezichtshuid beginnen met het rijkelijk aanbrengen van dagcrème en eindigen met het zorgvuldig schoonmaken. Want hoe laat het ook is, hoeveel alcohol er ook heeft gevloeid, alvorens ik de echtelijke sponde betreed om het moede lijf ten ruste te leggen, reinig ik mijn gezicht grondig. Is me ooit zo geleerd door mam. Poriën raken niet alleen verstopt door make-up, maar tevens door luchtverontreiniging, sprak ze wijs. Mam’s huid ziet er nog tamelijk rimpelloos uit, ondanks haar 86 jaar, dus heb haar woorden ter harte genomen voor de rest van mijn leven.

Terug naar de winkel, alwaar ik mezelf buitengewoon streng moet toespreken om me niet per direct onzettend lelijk  te gaan voelen. En dom. Ik voel me nooit op mijn gemak in dit soort winkels. Al die uitgestalde mooimakers slaan een fikse deuk in mijn wankele zelfvertrouwen. Alsof niets meer mag zijn wat het is. Een opgepimpt, maakbaar universum, gehuld in kruidige en bloemige geuren, dat is het.
Bovendien ben ik dit keer niet in mijn eigen woonplaats. Aldaar kan ik me nog enigszins vasthouden aan die ene verkoopmevrouw van mijn leeftijd, die er weliswaar ook strakgeplamuurd bij staat, maar die me altijd geruststellend aankijkt. Alsof het allemaal nog wel meevalt. Kijk, dat geeft hoop voor de toekomst.

Heel wat anders dan nu, waar het fotomodelletje in spé me nog steeds doordringend aankijkt. Crème wilde ik. Van die best wel dure anti-verouderingszalf. Die Japanse, ja. En reinigingsspul, hetzelfde merk. Verder niks. Waarom laat ik mij dan tóch een verzorgend serum voor de “rijpere huid” aansmeren? Voor ná het reinigen, benadrukt het betoverende schepsel. Diep ongelukkig en voorzien van een diepe frons, die om enorme hoeveelheden fillers schreeuwt, verlaat ik het pand.

Als ik weer buiten sta, zoek ik haastig G.’s gedaante. Om samen een hapje en een drankje te gaan nuttigen. Ver weg van de plek des onheils. Omdat we buiten de stadsgrenzen zijn, heb ik vooraf internet geraadpleegd en bekeken waar we een beetje fatsoenlijk terecht zouden kunnen. Hoopvol begeven we ons op pad.

Foute plekken

De brasserie is gelegen aan de stadshaven en biedt een desolate indruk. Een terras zonder bloemen, slechts volgestouwd met onnozele tafeltjes en stoeltjes. Binnen is het niet veel beter. Een mix van onbestemde stijlen:  houten balken, donkerbruine tafeltjes, een biervat, gecombineerd met moderne, witte lampen en glazen deuren. Het is half vier en hebben best trek, dus vragen we om de kleine kaart.

“Kannie”, zegt het meisje dat ons wel wil bedienen, maar eigenlijk alleen omdat het moet van haar baas. “Tussen half vier en vijf uur is de keuken gesloten”, zegt ze, totaal ongevoelig voor onze wit wegtrekkende bekkies. Dan maar een espresso en thee, veilige items, zou je zeggen. Niet hier. De espresso komt uit een niet goed doorgespoeld apparaat, waardoor de smaak van oude, achtergebleven koffie de smaak bepaalt. En thee van het merk Bradley past naar mijn mening uitstekend in een assortiment gedroogde grassen. Brrr, wat een ontzettend foute locatie! Het vervelende met foute plekken is dat je daar altijd pas achteraf achter komt.

Oost West, Thuis Best

Gelukkig is er altijd nog een huis. Mijn huis. Ons huis. Waar de keuken nooit gesloten is en er altijd wel een kok voorhanden is die zich beschikbaar stelt om een fatsoenlijke maaltijd te verzorgen. In de koelkast ontdek ik nog een restje heerlijke Normandische crème fraïche, wat spek, een overvloed aan allerhande groenten en in de vriezer liggen er standaard hompjes zelfgemaakt korstdeeg.

In de tijd dat dit kan ontdooien, is er tijd volop voor een goed glas wijn. Spek en groenten bak ik tussen twee slurpjes in. Drie uur later dan gepland kunnen G. en ik eindelijk onze knorrende magen vullen met een overheerlijke quiche. In plaats van jengelende muziek heerst er weldadige rust. De wijnkaart bestaat louter en alleen uit flesjes die me bekend voor komen. En hoewel de bediening in geen velden of wegen te bekennen is, voelen we ons uitermate senang op deze locatie. Home is where the heart is.

Rustiek hartig taartje