Mosselen in Barre Tijden

Mosselen

Het zijn barre tijden. Ik placht het te zeggen als er afspraken nagekomen dienen te worden, die niet voldoen aan het predikaat op eigener verzoek ofwel gezellig en leuk.

Eénmaal per jaar wil de optometrist de oogboldruk van de Mama controleren. Mama háát de witheid van ziekenhuizen en de dito personen die erin rondrennen.
Zelf kan ik er ook weinig vrolijke elementen in ontdekken, dus zitten wij lijdzaam onze tijd uit te zitten, af en toe onderbroken door wat luchtig gekeuvel. Wachten in een ziekenhuis lijkt  vele malen langer te duren dan wachten op je beurt bij de bakker. Waar het tenminste nog heerlijk ruikt en je jezelf kunt verlustigen aan de uitgestalde pepernoten en banketstaven.
Hoe dan ook: op barre-tijden-dagen verwennen we onszelf aan het eind van zo’n dag met een grote pan Troostvoedsel. Vanzelfsprekend staat een kind haar moeder in nood bij. Barre tijden zijn barre tijden en die deel je, evenals de gelukkige momenten.

Op het onmogelijke tijdstip van 09.30 dienden wij gisteren aan te treden bij de Mama inclusief de nodige mondvoorraad waar zij met haar 81 jaar liever niet meer zelf mee sjouwt (aardappelen, kool, appels) én het ultieme Troostvoedel voor die dag.
Daarvoor moesten we onze heenreis plannen via Yerseke. Het is slechts een kleine onderbreking en verser als hier kun je ze nergensnie vinden. Vier kilo mosselen reizen mee naar Brabant.

Als we na twee uur wachten, kamertje in, kamertje uit, met wazig zicht en prikogen de barre tijden uiteindelijk achter ons kunnen laten, is het inmiddels middag. Waarna we direct overgaan tot de leukere dingen des levens. Vooral niet meer denken nu aan de voorgestelde operatie. Het is nog niet zover.

Mosselen

Aan het eind van de middag zijn we eindelijk thuis en worden de mosselen, na de nodige hartversterkertjes, door de Man professioneel gekookt. Naturel, met slechts wat ui, wortel en selderij. Geen sausjes, geen frieten. Alleen stokbrood met zelfgemaakte kruidenroomboter.

Wij zetten ons aan tafel, waar de grote pan zeevruchten staat te dampen. We slurpen en smakken en kijken elkaar genietend aan. Wat zijn ze groot en lekker dit jaar! Mossel na mossel verdwijnt in onze hongerige magen. Tot we na een klein uur moeten vaststellen dat er geen mossel meer bij kan. Er is nog net plaats voor een dikke plak bosbessenijs, maar daarna is het dan toch echt uitbuiken geblazen.

Mama zit in haar roomwitte fauteuiltje louter tevredenheid uit te stralen. De koffie pruttelt, de televisie tovert haar favoriete programma op het scherm, haar buikje voelt heerlijk rond. De eerstkomende weken geen vervelende afspraken. Kind en schoonzoon in de nabijheid. Hoezo, barre tijden?

Moedereten

Moedereten

Het moet maar eens gezegd: ik ben trots op mijn moeder. Zij is van ver voor de oorlog en heeft in veel gevallen een ijzeren discipline. Al meer dan 10 jaar dekt ze een halve tafel. Voor haar alleen, want papa eet helaas al 13 jaar niet meer mee. Ze heeft een vast eetpatroon, gebaseerd op een bloemig aardappeltje en veel verse groenten. Tezamen met een stukje vlees of vis vormt dit haar dagelijkse maaltijd. Moedereten noem ik het. Altijd voorafgegaan door een Westmalle triple. Vaste prik om 16.30 uur glijdt het gerstenat naar binnen.

Verder nooit iets anders als volkoren brood, bescheiden belegd met kaas, rookvlees, ham of een gekookt eitje. En ’s morgens om half 11 een groot glas vers geperst sinaasappelsap. Eens in de week koopt ze iets exotisch, een ananas, een mango of kiwi’s.

Nodig mijn moeder ook gerust uit, want afgezien van rood vlees en wild, lust ze werkelijk alles. Van oesters tot bloedworst, van geitenkaasmousse tot currykip. Je hebt een dankbare eter aan haar. Tijdens dineetjes in een restaurant en bij de supergezellige fine dining-avondjes bij  mijn schoonzus, kijken de Man en ik met ontzag naar de hoeveelheden voedsel die ze weet te verwerken, inclusief de nodige glaasjes wijn. En dat allemaal terwijl haar gewicht nog nooit boven de 52 kg is uitgekomen.

Eten is voor mam elke dag genieten. Ze kijkt vanaf haar middagboterhammetje uit naar de avondmaaltijd. Die ze weliswaar bijna altijd zelf moet bereiden, maar dat heeft ze er graag voor over.

Ze heeft bijna nooit griep, ze is zelden verkouden, heeft weinig tot geen last van stijve of onwillige gewrichten. Kortom een vitale vrouw van 81. Ik ben er stellig van overtuigd dat al die vitamientjes bijgedragen hebben aan haar fitte constitutie. Het lichaam is als een machine, smering en onderhoud zorgt voor een lange levensduur.

Er is helemaal niks mis met Moedereten. Dat blijkt ook wel, want ook nu nog is mam van duurzaam hardhout en ik ben haar bordkartonnen replica 😉