Vingerhoedskruid een sprookje in het wild

Vingerhoedskruid

Er was eens een zonovergoten dag. Van veertien graden naar ruim boven de vijfentwintig voelt als de weldaad van een warm bad. Een verkoelend briesje zorgt voor een comfortabel gevoel op de huid. Boven ons spant iemand een laken strak. Het is van het mooiste babyblauw, zonder dat er ook maar één plooitje in te bespeuren valt. 

Onmiddellijk begint het in mijn hoofd te zoemen, als een dartele bij op zoek naar nectar. Energie spat in het rond. Ik wil zoveel tegelijk ondernemen, dat het bijna voelt als een wedloop. Een verlangen naar meer, naar beter ook vooral. Alsof de toekomst alleen een open einde kent. Geen zorgen, geen verplichtingen. Alleen ik, het ontluikende groen, het oneindige hemelsblauw en de roze bril die zomer heet.

“Vingerhoedskruid een sprookje in het wild” verder lezen

Het Vrouweputje ‘s-Heer Arendskerke

Het Vrouweputje

Een man met een korte, witte baard begeleidt de stoet. Hij slaat plechtig op een trom. Vanuit de vier windrichtingen wordt water uit het oude in het nieuwe Vrouweputje van Baarsdorp gegoten: water dat vierendertig jaar is bewaard.  Ernst en hilariteit wisselen elkaar af. New Agedenken gekoppeld aan oude volkscultuur. Zo werd het Vrouweputje in 2007 heropend.

Het putje verdween bij een ruilverkaveling in 1973, iets wat naar mijn idee eigenlijk een geweldige inbreuk betekende op ons cultuur-historisch erfgoed. Als mensheid hebben we de plicht dergelijke authentieke plekjes zorgvuldig te bewaren en te koesteren.  Er gaat al teveel moois verloren door oprukkend beton. Uit oude volkslegendes blijkt dat het water van het Vrouweputje heilzaam geweest zou zijn tegen reumatiek en ander lichamelijk ongerief. Bovendien zou de heilige Maria met enige regelmaat rond het putje verschenen zijn.

“Het Vrouweputje ‘s-Heer Arendskerke” verder lezen

The High Kings te gast bij Podium Reimerswaal

The High Kings

Vroeger, toen tickets voor theatervoorstellingen (in die tijd heetten die dingen trouwens nog gewoon kaartjes) nog behapbare prijzen hadden, waren G. en ik ten minste vijf à zes keer per jaar te vinden in het theater. Alle stress er keihard uitlachen bij Jochem Myjer of wegdromen bij de poëtische teksten van Boudewijn de Groot.

Nu anno 2018 de prijzen van de meeste tickets bijna niet meer onder de € 30,00 liggen, vind ik dat echt teveel voor twee uurtjes vermaak. Reken daarbij je pauzedrankje nog en eventuele brandstofkosten en je rekensommetje is snel gemaakt. Kwestie van prioriteiten stellen. Ik geef dan de voorkeur aan een fijn flesje wijn of een diner voor twee. Sorry, theaterproducenten. “The High Kings te gast bij Podium Reimerswaal” verder lezen

Rondvaart op de Oosterschelde

Oosterschelde plompe toren

Zo’n dag met vijftig tinten blauw en wit aan de hemel. Een typisch Hollandsche lucht met wolken waar de meest waanzinnige dieren in te zien zijn. Geen strandweer, geen zin in nog meer fietsknooppunten. Ik bedenk me opeens dat ik mijn meest geliefde plek van Zeeland weleens vanaf een andere kant zou willen zien.

Zeeland’s trots: Nationaal Park Oosterschelde is een dynamische wereld. Een plek waar zeehonden, bruinvissen en tientallen soorten vogels hun natuurlijke habitat hebben. Een rondvaart op de Oosterschelde, daar heb ik zin in. Bij een eerdere poging misten we helaas de spreekwoordelijke boot.  “Rondvaart op de Oosterschelde” verder lezen

Antwerpen carroussel van cultuur, shopping en gastronomie

Antwerpen

Mijn buren en ik zijn dikke vriendjes. Ik koester een onuitroeibare liefde voor mijn zuiderbuurtjes. Wat zijn ze hartverwarmend, met hun dynamische joie de vivre-mentaliteit en hun schattige verkleinwoordjes. Als ik bij hen op bezoek ben, lijkt het alsof de wereld plotseling minder kleurloos wordt. Er hangt een soort van blijdschap in de lucht, die me met één vingerknip uit die penetrante lucht van doorgekookte spruitjes bevrijdt. “Antwerpen carroussel van cultuur, shopping en gastronomie” verder lezen

Allereerste rokjesdag van 2018

Allereerste Rokjesdag

Ieder jaar kijken we er met z’n allen naar uit: de allereerste rokjesdag. Eergisteren was het dan eindelijk zover. Met 20 graden op de thermometer, een fel schijnende zon aan een wolkenloze hemel, was het dé ultieme blote-benen-dag.

Zwierende rokjes rond veel te witte benen. Stoere, behaarde mannenstaken in open sandalen, korte mouwtjes met daaronder bleke heuveltjes van kippenvel, ik zag het allemaal weer voorbij trekken. Alles werd uit de kast getrokken om deze dag zo uitbundig mogelijk te vieren. Zoals elk jaar. G. en ik zijn echter van het voorzichtige soort en houden ons meer vast aan gezegdes als één zwaluw maakt nog geen zomer.  “Allereerste rokjesdag van 2018” verder lezen