Australië op blote voeten – Marlo Morgan

Het is niet mijn gewoonte, om een boek uitgegeven in 1995 te gaan lezen. Tenslotte verandert de wereld om ons heen momenteel zo’n beetje elke seconde, dus wat kan een boek van pakweg twintig jaar geleden mij aan bruikbare inzichten aanreiken? Een goede neef die samen met zijn vrouw enkele jaren geleden geëmigreerd is naar Australië én een enthousiaste buuf die het boek in haar bezit had, trokken me over de streep. Australië op blote voeten. Marlo Morgan is de schrijfster van dit boek.

Australië op blote voeten

Zij is een Amerikaanse arts en gaat met circa 60 aboriginals op walkabout, een trektocht door de outback van Australië. Tijdens deze trip leert ze te leven als het oervolk zelf. Hun voeding bestaat voornamelijk uit slangenvlees, larven en insekten. Met een simpele lap als kleding en zonder schoeisel loopt ze drie maanden met deze oermensen mee. Hun leven bestaat uit één lange sprituele zoektocht. Elke dag wordt er ruimschoots de tijd genomen voor overpeinzingen. De aboriginals leven met respect voor de natuur, overgave aan en een onvoorwaardelijke acceptatie van elke gebeurtenis.

Het Echte Volk, zoals de aboriginals zichzelf noemen, noemt alle witte mensen mutanten (lees: afwijkingen). Een vrij denigrerende kwalificatie, als je het mij vraagt. Is het arrogantie, zelfoverschatting of wellicht een gevoel van minderwaardigheid? Ik wil best een heel eind meegaan in hun oorspronkelijke afkomst en gedachtegang. Tenslotte hebben de geleerden voor ons onderzocht dat deze oerbewoners al minstens vijftigduizend jaar in Australië hebben geleefd en het is verbazingwekkend dat ze in zo’n lange periode geen water hebben vervuild, geen bossen hebben verwoest, geen enkele levensvorm hebben bedreigd en toch al die tijd ruimschoots konden beschikken over voedsel en onderdak.

Ook vandaag nog leiden ze een lang, productief en gezond leven. Of ze hiermee, afgezien van het globale consuminderen, een maatschappelijke bijdrage leveren aan een mondiale leefomgeving, is voor mij na het lezen van het boek nog steeds een vraagteken. Hun sobere, individualistische levenswijze doet weliswaar geen beroep op onze kwetsbare natuur en valt daardoor ook zeer te prijzen, maar het sociale aspect (wat kan of wil ik betekenen voor mijn medemens, óók die mens die buiten mijn domein leeft) is op geen enkele manier terug te vinden in hun filosofie.

Wat mij ook keer op keer verbaast tijdens het lezen van het boek is de naïeve onderworpenheid van de Amerikaanse arts. Zij laat alles over zich heen komen, tot en met het verbranden van haar bezittingen en zelfs haar paspoort. Een vreemd verschijnsel voor een Westerse, hoog opgeleide mens. Is dit zogenaamde authentieke reisverslag wellicht achteraf, vanwege het gewenste commerciële effectbejag, op verschillende plaatsen geromantiseerd? In ieder geval komt het op mij soms gekunsteld over. Ik wil het verhaal dat Marlo te vertellen heeft graag aannemen, maar ik mis te veel geloofwaardige elementen. Dat mijn ideeën omtrent dit boek niet helemaal uit de lucht komen vallen, mag wel blijken uit dit artikel in de Volkskrant.

Geheim Dagboek – Hans Warren

Hans Warren Geheim Dagboek

Rustige dag vandaag. Buiten sombert het; het is kil en nat. De morgen is gevuld met huishoudelijke werkzaamheden van allerhande aard. Vanaf drie uur heb ik me diep weg genesteld in mijn favoriete leeshoekje met twee recentelijk  aangeschafte delen Geheim Dagboek van Hans Warren. Verse thee en knapperige cantuccini koekjes binnen handbereik. De meeste Dagboeken heb ik opgeduikeld op boeken- of rommelmarkten. Afgezien van het eerste deel (1939-1941) heb ik de hele reeks compleet.

Geheim Dagboek

Hans Warren was Zeeuw, afkomstig uit Borsele, in zijn latere leven verhuisde hij naar Kloetinge, een kleine deelgemeente, die gezellig tegen Goes aanschurkt. Ik kwam hem regelmatig tegen. Een grijze, onopvallende man, gekleed in een regenjas, een ietwat aarzelende tred. In 2001 stierf Warren, oud en ziek, met een in verval geraakt lichaam, maar nog steeds met een fenomenale geestkracht. Tot de allerlaatste minuut blijft hij loepzuiver observeren en scherp formuleren. Nooit heeft hij het  geschuwd om zijn seksuele geaardheid – de herenliefde – expliciet weer te geven in zijn dagboeken. Zonder enige vorm van scrupules beschrijft hij zijn liefde voor beeldschone, fraai gevormde jongens.

Warren’s oeuvre, met name de serie Geheim Dagboek, is een genot om te lezen. Zijn poëzie is indrukwekkend, evenals zijn korte novelles, maar het meest belangwekkend zijn toch wel de Geheime Dagboeken. Ik houd van de enorme diversiteit aan onderwerpen in zijn dagboekfragmenten. Zo afwisselend als het leven zelf, zo hinkt-stapt-springt Warren van interessant item naar item. Deze man is een groot natuurliefhebber, al op jonge leeftijd herkent hij de roep van de tjif-tjaf en de vleugelslag van de wielewaal. Misschien heb ik het aan hem te danken dat ik me meer en meer ben gaan interesseren voor de natuur om me heen. Vogels, bloemen, vlinders, sinds Warren over de zwartkoptuinfluiter schreef, wil ik ook de namen erachter weten.

Verder heeft Warren een passie voor kunst, met name Afrikaanse beeldhouwkunst. Als het hem eenmaal financieel voor de wind gaat, kan hij het zich permitteren zich omringd te voelen door artistieke juweeltjes. Bijna dagelijks streelt hij liefdevol het houten of stenen oppervlak van deze objecten. Ook de muziek van Scarlatti heb ik, mede door Warren’s enthousiasme, leren waarderen.

Hans en Mario, de lekkerbekken

En later, als hij Mario Molegraaf ontmoet en ze besluiten samen gaan te wonen aan het Pykeswegje, worden ook de culinaire uitspattingen tot in detail omschreven. Ze werken hard en leven er goed van. Dure wijnen en de meest exclusieve ingrediënten schaffen ze aan bij ISPC (de huidige Hanos), eenmaal thuis bereidt Warren hiermee uiterst luxueuze maaltijden, die de beide mannen vol overgave nuttigen. In de laatste vijf jaar van zijn leven, is hij recensent voor het blad Lekker. Alle veelvuldige bezoeken aan sterrenrestaurants worden in die tijd opgetekend in kritische rapporten, welke daarna gepubliceerd worden in de jaarlijkse uitgave van het culinaire blad.

Achter de enigszins schuchtere, kleurloze Hans Warren blijkt niet alleen een getalenteerd schrijver te zitten; hij weet mij met zijn uitvoerige verhandelingen over kunst, natuur én lekker eten, telkens weer  vele uurtjes te boeien.

Dagmenu: aardappeltjes, spercieboontjes (uit Marokko) en een biefstukje