Mijn ware verhaal van Karin Bloemen

Mijn ware verhaal

Soms is het ordinaire nieuwsgierigheid die me ertoe drijft een boek als dit te lezen. Ik heb weinig affiniteit met mensen die zo nodig hun meest private zielenroerselen prijs willen geven aan het ganse Nederlandse volk. En een fan van Karin Bloemen mag je me al helemaal niet noemen, aangezien haar stem, naar mijn mening, klinkt als een te strak aangespannen viool en haar excentrieke uitdossingen in mijn ogen niet meer dan potsierlijke aandachttrekkerij betreft.

Enfin, dat gezegd hebbende, ben ik toch aan dit autobiografische verhaal achter de vrouw Karin Bloemen begonnen. Waarbij ik me echter de eerste drie hoofdstukken opnieuw afvraag waarom een BN’er als zij haar ziel en zaligheid in vredesnaam bloot wil leggen in een boek. Hoe wreed het gebeurde het ook moge zijn, ik krijg mijn twijfelachtige gevoelens er niet bij opzij gezet. Is het de tanende populariteit, waardoor men zich gaat richten op nieuwe mogelijkheden om opnieuw in de schijnwerpers te komen? 

“Mijn ware verhaal van Karin Bloemen” verder lezen

De Melksalon – Reineke van Wouwe

De Melksalon

Toen ik in 1976, als Brabants meisje de devote Mariabeeldjes voorgoed achter me liet en in Goes mijn intrek nam, hoorde ik voor het eerst mensen praten over De Melksalon. Ik wist niet wat ik me er bij moest voorstellen. Met mijn diepgewortelde afkeer van melk was er ook geen enkele reden om er verder naar te vragen. Toch is het altijd in mijn gedachten blijven hangen, temeer omdat er met een zeker ontzag over werd gesproken en de naam veel mysterie in zich herbergde. Kon je er slechts koude of warme melk gebruiken of moest ik het zien als de voorloper van de moderne lunchroom?

Nu, janauri 2020, kom ik tussen de namen van mijn Kobo Plus-abonnement een boek tegen met de veelzeggende titel De Melksalon, geschreven door Reineke van Wouwe. Welja, alsof het zo moet zijn: het vormt de basis van een Zeeuws familieverhaal. Ik besluit het te gaan lezen. Wellicht word ik er wijzer van. 

“De Melksalon – Reineke van Wouwe” verder lezen

Madame Bovary van Gustave Flaubert

Madame Bovary

Veel klassiekers uit de literatuur heb ik al tot me genomen, maar evenzoveel ook niet. Met name de 19e eeuwse boeken vind ik een genot om te lezen. Een overzichtelijke tijd met van die heerlijk klinkende woorden als struweel, tilbury, postiljon of pommade. Lange stoeten van markante figuren zie ik dan aan mijn geestesoog voorbij marcheren. Op mijn “gelezen” lijstje ontbrak echter nog steeds Madame Bovary van Flaubert. Het wordt nu gezien als een van de eerste moderne realistische romans uit de wereldliteratuur. Vanwege dit realisme vond men het immoreel en kreeg de schrijver destijds een proces aan zijn broek.

Ik heb het boek met veel plezier gelezen. Een pareltje! Mooi, bloemrijk taalgebruik in een haast poëtisch kader geplaatst. Flaubert denkt na over elk detail, elk woord dat hij plaatst. Dat maakt dit boek hier en daar wat langdradig, maar uiteindelijk komt hij altijd weer uit bij het thema van dit boek: de romantiek.

“Madame Bovary van Gustave Flaubert” verder lezen

We zijn verdwaald van Manon Duintjer

We zijn verdwaald

Al sinds haar vroege kinderjaren weet de hoofdpersoon Kim niet beter dan dat haar vader, een gevierd professor, onophoudelijk op zoek is naar spiritualiteit en verlichting. Hij dweept met geestdriftige goeroe’s en bezoekt met enige regelmaat Indiase ashrams om zijn eigen identiteit te zoeken. Of zijn latente homoseksualiteit en de daardoor veroorzaakte echtscheiding hieraan ten grondslag liggen, is zowel voor Kim als voor de lezer niet helemaal duidelijk.

Dat maakt “We zijn verdwaald” voor mij extra interessant: het zet je vanaf de eerste pagina’s direct aan het denken, want zijn we niet allemaal een klein beetje “verdwaald”? Waar sta ik zelf eigenlijk precies binnen mijn netwerk van intermenselijke relaties? En vooral: hoe is het gesteld met mijn eigen ouder-kindrelatie? Binnen de ietwat broeierige, mystieke sfeer van spirituele zaken zoals yoga en meditatie, beland ik bijna automatisch ook in een soort persoonlijk doolhof.

“We zijn verdwaald van Manon Duintjer” verder lezen

Een uitgekookte zaak – Peter Klosse

Een uitgekookte zaak

Een uitgekookte zaak van Peter Klosse mag met recht gedefinieerd worden als een culinaire thriller. In dit spannende boek wordt de lezer niet alleen een kijkje gegund in de wondere wereld van de voedingsmiddelenindustrie, maar tevens in de van de keukens van topchefs. Niets is wat het lijkt op het terrein van voedsel. In de laboratoria van CuliFood worden kunstmatige additieven bedacht en ontwikkeld, welke door de industrie gretig worden toegepast in de meest innovatieve producten. 

Het lijkt haast onvoorstelbaar, toch krijgt CuliFood het voor elkaar om ijs te maken dat niet smelt, fruit dat smaakt als fruit, maar in feite bestaat uit diverse synthetische stoffen en als topping voor de pizza ontwikkelen ze een goedkoop smeltbaar goedje dat voor de consument nog steeds smaakt en ruikt als kaas, maar qua samenstelling helemaal niets van doen heeft met het bekende goudgele mengsel van melk, stremsel, zuursel en zout. 

“Een uitgekookte zaak – Peter Klosse” verder lezen

De buurjongen van Jan Siebelink

De buurjongen van Jan Siebelink

In De buurjongen van Jan Siebelink maken we kennis met Henk Wielheesen. Hij is tuinder en behept met een onderdeel uit het autistische spectrum, heeft moeite met het tonen van zijn gevoelens en als hij tijdens een paar spaarzame momenten iets laat zien van zijn emoties, weet hij geen grens te trekken. Ook vlotjes communiceren gaat hem niet gemakkelijk af. Toch trouwt hij uiteindelijk met Anna, een zachtmoedige vrouw die denkt hem te begrijpen.

“De buurjongen van Jan Siebelink” verder lezen