Kokostulband met steranijs en limoenglazuur

Kokostulband met steranijs en limoenglazuur

Potjandorie, het kan niet op tegenwoordig. Bestempelde ik mij vroeger nog als onvervalste bak-kluns, zoveel pogingen later, moet ik eerlijk zeggen dat het kneden, rollen, vormen en bakken me steeds beter af gaat. Jie-haaaa, applaus voor mezelf. Bovendien is het goed nieuws, want omdat ik nog steeds geen bakkers bezoek, dien ik voor een dosis zoet mondvermaak nog altijd zelf aan de slag te gaan. 

Kokos doet me altijd denken aan vroeger. Toen geluk nog heel gewoon was, moeders een schort om hadden, de allereerste flesjes priklimonade bestonden uit gifroze Exota en een Bountyreep werd aangeprezen met de slogan “een tropische verrassing in Hollandse melkchocolade”. En met recht, want deze reep met zijn sappige hart van kokos, was een welkome afwisseling op de saaie Koetjesrepen van  weleer. Destijds waren het nog grote, volwassen repen waarmee mijn kinderhand en -maag meer dan voldoende gevuld werden. Ik smikkelde hem vol verrukking langzaam op.

Deze kokostulband met steranijs en limoenglazuur is vrij eenvoudig, maar geeft mij dezelfde associaties als de Bounty van vroeger. De kokosmelk zorgt namelijk voor een volle en romige smaak. Als niet-zoetekauw gebruikte ik 50 gr minder suiker en dat beviel me meer dan prima. Zoet zat zo. Voor iedereen die wel aan suiker verslingerd is, gebruik gerust de aangegeven hoeveelheid. Maar daarna nooit meer mopperen als de tandarts plotseling meer werkzaamheden heeft te verrichten *gniffel*.

“Kokostulband met steranijs en limoenglazuur” verder lezen

Baci di dama dameszoentjes uit Piemonte

Baci di Dama dameszoentjes uit Piëmonte
Hebben jullie ook een droom in het leven? Vast wel, zonder dromen wordt het leven saai en grijs. Mijn utopie is ooit nog eens te wonen in een zonnig land. Met smaragdgroene heuvels en azuurblauwe meren. In mijn fantasie zie ik om me heen overal olijven, tomaten, citroenen en druiven groeien. En dat ik dan in een statig wit buitenhuis woon met hectares land erom heen. Veel bomen ook, gebladerde monumenten die de tand des tijds onverzettelijk hebben weten te weerstaan. En als de zon op zijn hoogst staat, kan ik me in hun schaduw nestelen, terwijl de heerlijkste kruidengeuren om me heen dwarrelen:: salie, rozemarijn, oregano.

In mijn keuken van ballroom-achtige afmetingen prijkt een doorleefde achtpersoonstafel en naast het granieten aanrecht een imposant fornuis, dat dag en nacht brandt. Koele, glanzende tegels op de vloer. Uit de oven komt de geur van een geurige ossobuccoschotel. Ik sla de botermalse slablaadjes droog, snijd dieprode, zongerijpte tomaten in plakjes en garneer ze met zojuist geplukte basilicum ……
“Baci di dama dameszoentjes uit Piemonte” verder lezen

Hampshire een literair landschap

Hampshire een prozaïsch landschap

Er zijn van die dagen dat ik me ver aan de waan van alledag wil onttrekken. Omdat ik dingen om me heen zie gebeuren, die me doen huiveren. Omdat de grauwsluier van de winter zich nog zo lang doet gelden. Maar vooral toch omdat ik van nature een dagdromer ben; iemand die altijd op zoek is naar hemelsblauwe luchten en glooiende grasgroene heuvels, met in de nabijheid liefst een goed gevulde picknickmand met de meest verfijnde hapjes plus een kristalhelder beekje om mijn oververhitte pootjes in te koelen.

Dat klinkt haast onbereikbaar poëtisch en dat is het ook. Maar niet met mijn trouwe reisattribuut Google Streetview. Zij (ik ben ervan overtuigd dat zo’n vernuftige wegwijzer van vrouwelijke makelij is) brengt me overal waar ik maar heen wil. Zonder gesjouw met overvolle koffers of onwillige navigatie-apparatuur reis ik vandaag, gezeten vanachter mijn eetkamertafel, samen met mijn trouwe reisgenoot naar het hart van Hampshire: Winchester. In het heuvelige landschap van Hampshire is de geest van de tijd nog altijd voelbaar. De tijd waarin Jane Austen haar zes literaire meesterwerken schreef, evenals  Sir Arthur Conan Doyle, geboren in Edinburgh, maar wonend en werkend in Portsmouth, die hier het karakter van de legendarische speurneus Sherlock Holmes creëerde.

“Hampshire een literair landschap” verder lezen

Een nieuwe dageraad achter de heuvel

Een nieuwe dageraad achter de heuvel

Elk jaar op 4 mei om 20.00 uur, als de laatste klanken van de Last Post over de Dam uitgewaaierd zijn, probeer ik me in te leven in het verdriet van allen die tijdens een oorlog een of meerdere dierbare(n) verloren hebben. Als kind van ver ná alle verwoestende vijandelijkheden, ken ik geen gevangenschap of doodsangst. Ik weet niet hoe het voelt mijn maag te moeten vullen met ledigheid. Warmte of licht te moeten ontberen. Me nergens veilig te voelen.

Ik voel geen rilling bij het  angstaanjagende gegil van de maandelijkse sirenes. Ik ken het geluid niet van mensen die worden weggevoerd. Nooit hoorde ik het stampen van zware laarzen op de trap, het indringende gebons op de deuren of de schreeuwende bevelen om zo snel mogelijk naar buiten te komen. Ik kreeg nooit een nummer ingebrand op mijn onderarm, noch een gele ster op de kraag van mijn jas genaaid. Ik was en ben een vrij mens. Ja, zelfs nu in coronatijd. De huidige beperkende maatregelen staan qua omvang in geen verhouding tot alles wat oorlogsslachtoffers hebben moeten inleveren aan levensruimte. Zij beklommen heldhaftig de heuvel, maar werden bij elke nieuwe stap meedogenloos terug geduwd. Net als wij allemaal, hadden ook zij verlangens, dromen, plannen en idealen, die wreed werden verstoord door de “toevalligheid” van een oorlog.

“Een nieuwe dageraad achter de heuvel” verder lezen

Taralli een Italiaans zoutje met venkelzaad

Taralli een Italiaans zoutje met venkelzaad
In Italië is de kookstijl cucina povera nooit volledig verdwenen, maar heeft in de laatste jaren juist weer aan populariteit gewonnen. Dit is waarschijnlijk ingegeven door de tijdgeest: duurzaamheid, no waste en optimale benutting van lokale producten zijn anno 2021 vaste waarden geworden in elke Westerse samenleving. Ik kan me hier helemaal in vinden. Goed eten hoeft niet per se duur te zijn en door producten van lokale bedrijven te betrekken, steunen we niet alleen de ondernemer, maar zorgen we tevens voor een minimale footprint. Waarom zouden we boontjes uit Kenia op ons bordje willen als we hier de prachtigste kolen verbouwen? 

Gezien de geringe hoeveelheid ingrediënten mag je deze hartige taralli gerust een onderdeel van de cucina povera noemen. Knapperig brood op smaak gebracht met olijfolie, venkelzaad en zout. Meer is het niet en toch is het een razend populair zoutje in de hak van Italië. Simpel dus, maar heerlijk om weg te knabbelen bij een aperetivo.
“Taralli een Italiaans zoutje met venkelzaad” verder lezen

Hazelnootpasta naar recept van Cees Holtkamp

Hazelnootpasta naar recept van Cees Holtkamp

Zal ik wel of zal ik niet? Ik twijfel tijdens het bestellen van mijn on-line boodschappen. Soms kan ik naast mijn gebruikelijke broodbeleg van kaas, komkommer, avocado, tomaat en tonijn on-ge-loof-lijk-e trek krijgen in een boterham met chocolade- of hazelnotenpasta. Gewoon, even het kind in mij zoet zien te houden, hoewel de alter-ego van datzelfde kind weet dat in al die potjes smeersel  veel te veel suiker zit, veel te weinig chocolade of hazelnoten en – zoals gebruikelijk tegenwoordig – de gebruikelijke palmolie. Gelukkig trekt het verstandige kind in mij snel de vinger weg van de toets met het +teken. Net op tijd!

Want ja, wat meneer Ferrero kan, kan ik ook. Zo ongeveer alles wat de voedingsmiddelenindustrie in een potje, blikje, pakje of zakje steekt, valt altijd – ik herhaal: altijd – zelf te maken. Met vaak ongeëvenaarde smaakexplosies als resultaat, dat heb ik intussen al vaak genoeg ondervonden. Neem als voorbeeld een simpele eisalade. Of een gezonde sandwichspread. Alles puur natuur, zonder te veel of te weinig van alles en vooral zonder die belachelijke overvloed aan kunst- en hulpmiddelen. En dat proef je. Zo ook in dit recept. Nooit at ik een fijnere hazelnootpasta dan deze naar recept van Cees Holtkamp. Wat was ik dan ook blij dat ik op het laatste moment tot de juiste beslissing ben gekomen, namelijk niet kopen, maar simpelweg zelf maken!

“Hazelnootpasta naar recept van Cees Holtkamp” verder lezen