Vingerhoedskruid een sprookje in het wild

Vingerhoedskruid

Er was eens een zonovergoten dag. Van veertien graden naar ruim boven de vijfentwintig voelt als de weldaad van een warm bad. Een verkoelend briesje zorgt voor een comfortabel gevoel op de huid. Boven ons spant iemand een laken strak. Het is van het mooiste babyblauw, zonder dat er ook maar één plooitje in te bespeuren valt. 

Onmiddellijk begint het in mijn hoofd te zoemen, als een dartele bij op zoek naar nectar. Energie spat in het rond. Ik wil zoveel tegelijk ondernemen, dat het bijna voelt als een wedloop. Een verlangen naar meer, naar beter ook vooral. Alsof de toekomst alleen een open einde kent. Geen zorgen, geen verplichtingen. Alleen ik, het ontluikende groen, het oneindige hemelsblauw en de roze bril die zomer heet.

“Vingerhoedskruid een sprookje in het wild” verder lezen

Scones het ultieme comfortfood

Scones het ultieme comfortfood

Zo’n week die begint met hindernissen. Koude wolken terwijl je een zonnige dag verwacht. De bewegingsmelder in de badkamer die kapot lijkt. Een nooit-aangekomen mail, waarop ik dringend antwoord nodig heb. Vriendin die belt met probleem dat zich niet 1, 2, 3 op laat lossen. Gelukkig blijft er op zulke momenten nog altijd één basaal element overeind. Dat heet voedsel. Hap hap hap, troost, troost, troost.

De hele wereld hangt vandaag op mijn rug en wil er gedurende de dag ook niet vanaf. Dus na het overvloedige ontbijt met een veelvoud aan bruine boterhammen, peins ik al weer over de lunch. Stoere clubsandwiches royaal belegd met allerlei lekkers. Dat mag vandaag best een BLT zijn, bacon, lettuce, salad. En zo gebeurt. Tezamen met een kopje kerriesoep, probeer ik het ongerief van vandaag weg te spoelen.

“Scones het ultieme comfortfood” verder lezen

Pommes Duchesse de zelfgemaakte versie

Pommes duchesse

Zonder friteuse kan het leven soms heel erg onaangenaam zijn. Wanneer je bijvoorbeeld op een luie zondag, na een wel erg povere avondmaaltijd, rond een uur of negen je maag hoort knorren. Visioenen van puntzakken goudgele frietjes, voorzien van een dikke klodder mayo, trekken op zulke momenten aan mijn geestesoog voorbij. Maar goed, ik ben nu eenmaal niet in het bezit van zo’n elektrisch frituurgeval, dus blijft er weinig anders over dan een bezoek aan de plaatselijke snackbar. En of dat nu altijd zo’n doorslaand succes is? Het antwoord is simpel: nee.

Diep in mijn hart wil ik ook helemaal niet aan gefrituurde etenswaren denken. Waarom niet? Omdat het niet gezond is en ook omdat ik weet van mezelf dat ik de verleidingen slecht kan weerstaan als er zich eenmaal kroketjes of aardappelstaafjes in de vriezer zouden bevinden. Zonder friteuse is het heerlijk rustig in huize Eetplezier. Nooit twijfelen, nooit dubben tussen “zal ik wel” of “zal ik niet”.

“Pommes Duchesse de zelfgemaakte versie” verder lezen

Bier in de keuken van Melissa Cole

Bier in de keuken

Bier is anno 2019 uitermate hip. Zo hip dat bier zelfs het obligate glaasje wijn van zijn voetstuk aan het stoten is. Want ook bij luxere gerechten wordt tegenwoordig steeds vaker gekozen voor beer-pairing. En ik geloof erin, ben er zelfs min of meer van overtuigd dat er goddelijke combinaties te bedenken zijn met het moderne gerstenat.

Er denkt toch zeker niemand meer aan het doodgewone pils, als we het over bier hebben? Nee, natuurlijk niet. Gelukkig. Elk weldenkend mens denkt bij bier aan de zgn. speciaalbieren. Blond, bock, stout, trappist, ale, dubbel, triple, tipa, lager, geuze, lambiek, allemaal bier met een specifiek karakter. Zelfs het zuurstokroze, maar o zo populaire Fruitesse, mag zich bier noemen volgens de wet. De man in huize Eetplezier doe je een groot plezier met stevige, donkere bieren

“Bier in de keuken van Melissa Cole” verder lezen

Het Vrouweputje ‘s-Heer Arendskerke

Het Vrouweputje

Een man met een korte, witte baard begeleidt de stoet. Hij slaat plechtig op een trom. Vanuit de vier windrichtingen wordt water uit het oude in het nieuwe Vrouweputje van Baarsdorp gegoten: water dat vierendertig jaar is bewaard.  Ernst en hilariteit wisselen elkaar af. New Agedenken gekoppeld aan oude volkscultuur. Zo werd het Vrouweputje in 2007 heropend.

Het putje verdween bij een ruilverkaveling in 1973, iets wat naar mijn idee eigenlijk een geweldige inbreuk betekende op ons cultuur-historisch erfgoed. Als mensheid hebben we de plicht dergelijke authentieke plekjes zorgvuldig te bewaren en te koesteren.  Er gaat al teveel moois verloren door oprukkend beton. Uit oude volkslegendes blijkt dat het water van het Vrouweputje heilzaam geweest zou zijn tegen reumatiek en ander lichamelijk ongerief. Bovendien zou de heilige Maria met enige regelmaat rond het putje verschenen zijn.

“Het Vrouweputje ‘s-Heer Arendskerke” verder lezen

Momentopname

Vandaag leggen wij vast en zoomen in
op elk veelbesproken detail. We verwisselen

de bovenste lagen en zagen zelfkanten
aan het beeld dat ogenschijnlijk recht geknipt
maar zo verscheurd het midden bepaalt.

Wit kan altijd zwarter. Zwart altijd grijzer.
Als wij onze verdraagzaamheid maar genoeg
in fel zonlicht laten overleven.

Dat mijn hart bleker en kleiner wordt
houden we gemakshalve buiten het gezichtsveld.

De keus is aan elk uitgesproken hoog woord
dat zich moeiteloos naar buiten wringt. Er zijn
oneindig veel gedachten die naar middernacht spoeden
zodat zelfs de geringste beweging tot onscherpte leidt.

En op het moment dat ik de stilte voorgoed weet
te beheersen, vraag je me jouw kant op te kijken.

Klik. Je vinger bevriest de tijd.
Licht verschijnt, ruis verdwijnt.

Ik vlieg over in papieren zwijgzaamheid.

© Nell Nijssen