Madame Bovary van Gustave Flaubert

Madame Bovary

Veel klassiekers uit de literatuur heb ik al tot me genomen, maar evenzoveel ook niet. Met name de 19e eeuwse boeken vind ik een genot om te lezen. Een overzichtelijke tijd met van die heerlijk klinkende woorden als struweel, tilbury, postiljon of pommade. Lange stoeten van markante figuren zie ik dan aan mijn geestesoog voorbij marcheren. Op mijn “gelezen” lijstje ontbrak echter nog steeds Madame Bovary van Flaubert. Het wordt nu gezien als een van de eerste moderne realistische romans uit de wereldliteratuur. Vanwege dit realisme vond men het immoreel en kreeg de schrijver destijds een proces aan zijn broek.

Ik heb het boek met veel plezier gelezen. Een pareltje! Mooi, bloemrijk taalgebruik in een haast poëtisch kader geplaatst. Flaubert denkt na over elk detail, elk woord dat hij plaatst. Dat maakt dit boek hier en daar wat langdradig, maar uiteindelijk komt hij altijd weer uit bij het thema van dit boek: de romantiek.

“Madame Bovary van Gustave Flaubert” verder lezen

Koekjes met frambozenjam

Koekjes met frambozenjam

Wie van jullie herinnert zich nog de beroemde “lange vinger” als koekje bij de koffie? Mooi zo, dan ben je ongeveer van mijn bouwjaar.  In mijn beleving waren ze helemaal zo slecht nog niet. Het licht gesuikerde bovenlaagje met een vleugje vanillesmaak konden mij meer bekoren dan de gortdroge Mariakoekjes. Nee, je kon ze zeker niet al te lang in je kopje thee dopen, want dan werd het een slappe stengel die je vervolgens niet meer zonder te knoeien naar je mond kon brengen, maar qua mondvermaak was er niet zoveel mis mee.

Toen ik voor het Kerstdiner nog even een snelle tiramisu wilde maken, deed ik dat met de befaamde lange vingers. Er blijven er altijd over, dus die stopte ik netjes in een trommeltje en at ze na een paar dagen op. Ze smaakten naar gruis van strobloemen en doorweekt karton. In niets vond ik de smaak van vroeger terug. Datzelfde vind ik van een heleboel koekjes vandaag de dag. Café noir, mokkasticks, kokoswafeltjes, geen enkel verpakt koekje heeft nog een plezierige smaak.

“Koekjes met frambozenjam” verder lezen

Hand pie of appelflap op Amerikaanse wijze

Hand pie of appelflap op Amerikaanse wijze

Met enig genoegen stel ik vast dat het opnieuw twee januari geworden is. Dag twee van een vers nieuw jaar met twee tweeën en twee nullen. Zo’n blanco, onbeschreven jaar dwingt tot vooruit kijken. Hoe ga ik de voor mij liggende 363 dagen vullen? Waar worden de mensen om me heen en ik gelukkig van? Wat is zinvol? Welke uitdagingen dien ik nog te bedwingen? Op welke thema’s ga ik focussen? 

Gelukkig heb ik niet langer de intentie om de regie over mijn leven te willen voeren. In de praktijk loopt het toch allemaal net iets anders dan ik in mijn mooiste fantasieën had bedacht. Wel wil ik proberen om het thema Hoop & Humor nog meer te integreren in het leven van alledag. Hoop, omdat zonder hoop alles zinloos lijkt. Zonder hoop geen leven. En met een fikse dosis humor wordt dat hoopvolle leven meteen een stuk aangenamer.

“Hand pie of appelflap op Amerikaanse wijze” verder lezen

Kerstkransjes van Rutger van den Broek

Kerstkransjes van Rutger van den Broek

Dat op deze 2e Kerstdag iedereen het weer even gehad heeft met zitten, eten, joviaal familiegedoe en gezellig doen, dat weten vooral de ondernemers die de woonboulevards in ons land exploiteren maar al te goed. Zij maken gretig gebruik van deze “uitbuikdag” om ons hun commerciële waar door de strot te duwen. Het is een volkomen onbenullig verzinsel, waar een deel van de bevolking met beide naïeve beentjes intuint.

Laten we eerlijk zijn: wie heeft er nu zin om op zo’n 2e Kerstdag in meterslange file te gaan staan? Of erger nog: de voor- en nadelen van een nieuwe bank te gaan bekijken? Om over de Zweedse handelsgigant in makkelijk-te-monteren-meubelen met zijn weergaloze (!) gehaktballetjes nog maar te zwijgen. Zelfs in mijn ergste nachtmerries weet ik er gelukkig nog vandaan te vluchten. Enfin, ieder zijn meug en het is Kerstmis, dus vrede op aard’ aan a-a-al-le mensen! Nu ik eenmaal behept ben met het cookiesvirus, kies ik er liever voor om, al is het op de valreep,  deze kerstkransjes te gaan bakken. Ut ken nog net.

“Kerstkransjes van Rutger van den Broek” verder lezen

Crème brûlée naar recept van Danny Jansen

Crème brûlée

Momenteel ben ik een beetje aan de kook. Dat is wezenlijk anders dan “van de kook”. Het heeft natuurlijk een tikkie te maken met de naderende feestdagen, hoewel het ook gewoon bij me hoort, met potjes, pannetjes en recepten in de weer zijn. Bewust noem ik het ook geen proefkoken. Proefkoken levert stress op, een beetje rommelen in je keuken zorgt voor gezelligheid en pret. En dat is mijn bedoeling.

In huize Eetplezier heerst er al een groot aantal jaren een min of meer verknipte angst voor rauw ei (in verband met salmonella), dus ook eierdooiers. Als ik ijs, bavarois of tiramisu wil maken, koop ik bij de Sligro een literpak gepasteuriseerd ei. Deze is te verkrijgen als heel ei, eiwit of eierdooier. In deze crème brûlée had ik natuurlijk gewone, rauwe eierdooiers kunnen verwerken, omdat alles toch meer dan voldoende verhit wordt. Maar omdat ik ook ijs aan het maken was en het pak gepasteuriseerd ei een beperkte houdbaarheid heeft, heb ik het ook hierin gebruikt. Hoeft dus absoluut niet, óók niet wanneer je zwanger, ziek, zwak of misselijk bent. 

“Crème brûlée naar recept van Danny Jansen” verder lezen