Salsa romesco met geroosterde aubergine

Romesco saus met geroosterde aubergine

Hemelvaartsdag 2020. Onder normale omstandigheden betekent deze dag de opmaat naar een lang, lui en (hopelijk) hemelsblauw weekend. Lange files ingeblikte zonzoekers op weg naar de dan nog ongerepte stranden of naar het allereerste terrasje van dat jaar. 

Dit keer is alles volledig anders. Een onbeduidend klein doch venijnig organisme heeft ons leven van alledag grotendeels tot stilstand gebracht. Al meer dan 60 dagen verkeert ons land in een “intelligente lock-down”. En hoewel er enkele versoepelingen zijn doorgevoerd en 30% van de vakantieaccommodaties weer mag worden verhuurd, roept de Veiligheidsregio Zeeland op om toch vooral niet massaal mijn provincie te komen bezetten. Het duurt nog meer dan 10 dagen alvorens de horeca open mag en dan nog zal het beperkt blijven tot 30 personen per locatie. Dus: blijf in je achtertuin mensen. Geniet daar van de zon, van een koel glas rosé of bier en van je gezin.

Echt, er komen betere tijden aan, maar het is beter om nu nog even vol te houden. Voor vanavond heb ik een aangenaam zomers gerecht, namelijk salsa romesco. Dit is van oorsprong een Catalaanse saus die zowel koud of warm gegeten kan worden. Deze versie is van de Vlaamse chef Jeroen Meus, die koken tot een weldadige bezigheid heeft weten te transformeren. 

“Salsa romesco met geroosterde aubergine” verder lezen

Italiaanse bonensoep uit de Pastabijbel

Italiaanse bonensoep uit de Pastabijbel

Als vermeende zachte lentelucht zich – zoals afgelopen week – dag na dag vermengt met onopgewarmde snerpende windvlagen uit noordoostelijke richting, terwijl de mensheid zich eigenlijk alleen maar als genietende stokstaartaapjes aan koesterende zonnestralen te goed wil doen, dan verlangt diezelfde kleumende mens na al die venijnige luchtstromen maar naar één ding: verwarmende, vullende soep.

Mijn trouwe lezers weten inmiddels dat vrouwtje Eetplezier een soepmens pur sang is. Dus ja, óók als het dertig graden is, lepel ik met genoegen een bakje gloeiendheet vocht naar binnen. In Italië doen ze gelukkig ook niet moeilijk over zuppa in de zomer. Temeer omdat er zo’n gigantisch aanbod aan verrukkelijke groenten en kruiden is, waar je de meeste fantastische soepjes van kunt maken. Wat te denken van knoflook, asperges, courgettes, paddenstoelen, oregano, salie, basilicum en rozemarijn? Als je lang genoeg blijft snuffelen, ruik je de aroma’s van al dat heerlijks dwars door je beeldscherm heen.

“Italiaanse bonensoep uit de Pastabijbel” verder lezen

Vanille kipferl naar recept van Rutger van den Broek

Vanille kipferl
Als tijdens de laatste dagen van december Nederland zich te goed doet aan kerstkransjes, tulbanden of een rijkgevulde stol, zie je in landen als Oostenrijk en Duitsland veelal deze vanille kipferl opduiken. Royaal bestrooid met poedersuiker, want zo hoort dat bij authentieke koekjes. De herkomst ervan ligt ergens in het toenmalige Ottomaanse rijk en gezien hun halve maanvorm zou dat best de waarheid kunnen zijn. Op dat moment is het echter nog een soort broodje en zeker geen koekje. Historici zijn het er ook nog niet helemaal over eens, dus distantieer ik me hierbij graag van enige geschiedschrijving omtrent deze vanille kipferl.

Maar hoe dan ook: ik vond ze interessant genoeg om er een bakpoging aan te wagen. Beter één koektrommel met zelfgebakken lekkernijen in de kast, dan tien industrieel vervaardigde rollen biscuit of sprits in de supermarktschappen. Want ook al claimen deze koekjesproducenten “ambachtelijk vakmanschap” te bezitten, het gros ervan heeft in de loop der tijden allang zijn toevlucht genomen tot smerige goedkope grondstoffen, zoals palmvet, lupinemeel, cacaofantasie en meer van dat soort culinair ongerief.

Wederom komt dit recept uit de Koekjesbijbel van Rutger van den Broek. Ik ben echt groot fan van deze voormalige HHB-winnaar, aangezien zijn recepten altijd kloppen en het resultaat nooit tegenvalt. 
“Vanille kipferl naar recept van Rutger van den Broek” verder lezen

Mijn ware verhaal van Karin Bloemen

Mijn ware verhaal

Soms is het ordinaire nieuwsgierigheid die me ertoe drijft een boek als dit te lezen. Ik heb weinig affiniteit met mensen die zo nodig hun meest private zielenroerselen prijs willen geven aan het ganse Nederlandse volk. En een fan van Karin Bloemen mag je me al helemaal niet noemen, aangezien haar stem, naar mijn mening, klinkt als een te strak aangespannen viool en haar excentrieke uitdossingen in mijn ogen niet meer dan potsierlijke aandachttrekkerij betreft.

Enfin, dat gezegd hebbende, ben ik toch aan dit autobiografische verhaal achter de vrouw Karin Bloemen begonnen. Waarbij ik me echter de eerste drie hoofdstukken opnieuw afvraag waarom een BN’er als zij haar ziel en zaligheid in vredesnaam bloot wil leggen in een boek. Hoe wreed het gebeurde het ook moge zijn, ik krijg mijn twijfelachtige gevoelens er niet bij opzij gezet. Is het de tanende populariteit, waardoor men zich gaat richten op nieuwe mogelijkheden om opnieuw in de schijnwerpers te komen? 

“Mijn ware verhaal van Karin Bloemen” verder lezen

Shortbread een traditioneel Engels koekje

Shortbread
Shortbread is vooral in de UK een allemansvriend. Geen afternoon tea zonder deze authentieke brosse koekjes. De Schotten claimen de uitvinder te zijn van deze zoete lekkernij, maar de geschiedenis daarvan loopt zo ver terug dat niet meer te achterhalen is of dit de waarheid of vermeend chauvinistisch gedrag. Een vaststaand feit is wel dat Walkers Shortbread Ltd wereldwijd de grootste producent van genoemd koekje is.

De term “short” in baksels betekent zoiets als kruimelig. Om dat te bereiken dien je er eigenlijk “shortening” voor te gebruiken, een plantaardige vetstof die in Nederland spaarzaam te verkrijgen is onder de naam Crisco, hetwelk als eigenschap heeft dat het de vorming van lange eiwitketens (gluten) tegengaat. 
“Shortbread een traditioneel Engels koekje” verder lezen

Joie de Vivre een ode aan de Franse keuken

Joie de Vivre een ode aan de Franse keuken

Drie hartsvriendinnen en een eeuwenoud Frans landhuis, de perfecte match om samen een relaxte tijd door te brengen. Aldaar dromerig uitkijken over de heuvels, uitgebreid reflecteren met elkaar en rust en ruimte vinden. De schoonheid van het Franse land bewonderen, om aan het eind van elke dag af te sluiten met het gezamenlijk bereiden van de heerlijkste gerechten, die uiteraard vergezeld worden van de nodige glaasjes wijn. Welke vrouw droomt daar nu niet van? 

Sacha de Boer (ex-nieuwslezeres en fotografe), Janine Smits (styliste) en Babs Assink (verslaggever) hebben het voorrecht deze droom enkele malen per jaar te mogen beleven. Op verschillende plaatsen in binnen- en buitenland delen ze met elkaar de liefde voor schoonheid, geschiedenis en eten en drinken. Hun meest favoriete plek is toch wel “Les Trois Marronniers”, het robuuste, doorleefde huis middenin de Bourgogne. Op de zolder daarvan ontdekt Janine een bijzonder kookboek uit 1873 met de titel “La cuisinière de la campagne et de la ville, ou la novelle cuisine économique”.

“Joie de Vivre een ode aan de Franse keuken” verder lezen