Pommes Duchesse de zelfgemaakte versie

Pommes duchesse

Zonder friteuse kan het leven soms heel erg onaangenaam zijn. Wanneer je bijvoorbeeld op een luie zondag, na een wel erg povere avondmaaltijd, rond een uur of negen je maag hoort knorren. Visioenen van puntzakken goudgele frietjes, voorzien van een dikke klodder mayo, trekken op zulke momenten aan mijn geestesoog voorbij. Maar goed, ik ben nu eenmaal niet in het bezit van zo’n elektrisch frituurgeval, dus blijft er weinig anders over dan een bezoek aan de plaatselijke snackbar. En of dat nu altijd zo’n doorslaand succes is? Het antwoord is simpel: nee.

Diep in mijn hart wil ik ook helemaal niet aan gefrituurde etenswaren denken. Waarom niet? Omdat het niet gezond is en ook omdat ik weet van mezelf dat ik de verleidingen slecht kan weerstaan als er zich eenmaal kroketjes of aardappelstaafjes in de vriezer zouden bevinden. Zonder friteuse is het heerlijk rustig in huize Eetplezier. Nooit twijfelen, nooit dubben tussen “zal ik wel” of “zal ik niet”.

“Pommes Duchesse de zelfgemaakte versie” verder lezen

Bier in de keuken van Melissa Cole

Bier in de keuken

Bier is anno 2019 uitermate hip. Zo hip dat bier zelfs het obligate glaasje wijn van zijn voetstuk aan het stoten is. Want ook bij luxere gerechten wordt tegenwoordig steeds vaker gekozen voor beer-pairing. En ik geloof erin, ben er zelfs min of meer van overtuigd dat er goddelijke combinaties te bedenken zijn met het moderne gerstenat.

Er denkt toch zeker niemand meer aan het doodgewone pils, als we het over bier hebben? Nee, natuurlijk niet. Gelukkig. Elk weldenkend mens denkt bij bier aan de zgn. speciaalbieren. Blond, bock, stout, trappist, ale, dubbel, triple, tipa, lager, geuze, lambiek, allemaal bier met een specifiek karakter. Zelfs het zuurstokroze, maar o zo populaire Fruitesse, mag zich bier noemen volgens de wet. De man in huize Eetplezier doe je een groot plezier met stevige, donkere bieren

“Bier in de keuken van Melissa Cole” verder lezen

Het Vrouweputje ‘s-Heer Arendskerke

Het Vrouweputje

Een man met een korte, witte baard begeleidt de stoet. Hij slaat plechtig op een trom. Vanuit de vier windrichtingen wordt water uit het oude in het nieuwe Vrouweputje van Baarsdorp gegoten: water dat vierendertig jaar is bewaard.  Ernst en hilariteit wisselen elkaar af. New Agedenken gekoppeld aan oude volkscultuur. Zo werd het Vrouweputje in 2007 heropend.

Het putje verdween bij een ruilverkaveling in 1973, iets wat naar mijn idee eigenlijk een geweldige inbreuk betekende op ons cultuur-historisch erfgoed. Als mensheid hebben we de plicht dergelijke authentieke plekjes zorgvuldig te bewaren en te koesteren.  Er gaat al teveel moois verloren door oprukkend beton. Uit oude volkslegendes blijkt dat het water van het Vrouweputje heilzaam geweest zou zijn tegen reumatiek en ander lichamelijk ongerief. Bovendien zou de heilige Maria met enige regelmaat rond het putje verschenen zijn.

“Het Vrouweputje ‘s-Heer Arendskerke” verder lezen

Momentopname

Vandaag leggen wij vast en zoomen in
op elk veelbesproken detail. We verwisselen

de bovenste lagen en zagen zelfkanten
aan het beeld dat ogenschijnlijk recht geknipt
maar zo verscheurd het midden bepaalt.

Wit kan altijd zwarter. Zwart altijd grijzer.
Als wij onze verdraagzaamheid maar genoeg
in fel zonlicht laten overleven.

Dat mijn hart bleker en kleiner wordt
houden we gemakshalve buiten het gezichtsveld.

De keus is aan elk uitgesproken hoog woord
dat zich moeiteloos naar buiten wringt. Er zijn
oneindig veel gedachten die naar middernacht spoeden
zodat zelfs de geringste beweging tot onscherpte leidt.

En op het moment dat ik de stilte voorgoed weet
te beheersen, vraag je me jouw kant op te kijken.

Klik. Je vinger bevriest de tijd.
Licht verschijnt, ruis verdwijnt.

Ik vlieg over in papieren zwijgzaamheid.

© Nell Nijssen

Bistro Het Lelijke Eendje Etten-Leur

Het Lelijke Eendje gebakken skrei

Na een dagje genoegzaam hoppen door het Brabantse land, waarin ik onder meer museum De Pont in Tilburg bezocht en voor de derde keer – want o, wat is het er aangenaam vertoeven – de winkel annex restaurant van meesterbakker Robèrt van Beckhoven, hebben G. en ik een ernstige behoefte aan een fijn maaltje in een rustige omgeving. De zoetgevooisde navigatiedame loodst ons probleemloos naar Etten-Leur. Eerder waren we daar bij restaurant De Zwaan en ik wist me te herinneren dat er naast dit sterrenrestaurant ook een aangrenzende bistro was, met de grappige naam Het Lelijke Eendje. Zelfde pand, zelfde keuken, dat kan nooit uitmonden in een culinair fiasco, denk ik dan altijd maar.

“Bistro Het Lelijke Eendje Etten-Leur” verder lezen

Kletskoppen een knapperig koekje dat niet zoet is

Kletskoppen

En dan word je opeens terug op je nederige plaats geworpen. Waar ik overigens helemaal terecht thuishoor, laat dat duidelijk zijn. Ik schik me dan ook – zij het met enige weerstand – in mijn lot en schuif opnieuw achteraan in de rij van bakklunzen. Niet dat ik me de laatste tijd meteen een prominente status toe-eigende als Meesterbakker, maar toch: gaandeweg begon zich een klein beetje hoop te ontwikkelen dat zelfs ik onhandelbare deegjes tot makke schapen wist te kneden.

“Kletskoppen een knapperig koekje dat niet zoet is” verder lezen