Courgettetaart met gruyère als lunchsuggestie

Courgettetaart met gruyere

Kennen jullie dit? Zonder enige moeite het wereld record lang-slapen keer op keer verbreken. Het dagelijkse ritueel van opstaan, douchen en aankleden elke dag opnieuw als een ware marteling ervaren. Veel liever lekker lui en loom nog wat willen soezenbollen onder je warme dekentje. Pas tegen de avond op stoom komen, dat wil zeggen: pas dan het gevoel krijgen écht te gaan leven. Dat dan het bloed begint te stromen, de energie toeneemt en de meeste wilde plannen ontstaan? Mooi. Dan ben jij waarschijnlijk, net als ik, een avondmens pur sang.

“Courgettetaart met gruyère als lunchsuggestie” verder lezen

Bernhard van Annejet van der Zijl

Bernhard van Annejet van der Zijl

Lang getwijfeld of ik aan dit boek “Bernhard” van Annejet van der Zijl wilde beginnen. Van huis uit ben ik totaal niet opgevoed met een voorliefde voor de Oranjes, eerder het tegendeel. Wat ik me nog kan herinneren uit mijn jeugdjaren, zijn de binnen ons gezin gebruikelijke grappen en grollen die niet alleen over doodnormale, alledaagse zaken gingen, maar tevens over alle foute Oranjelieden de ronde deden.

Het huwelijk van Willem-Alexander met zijn Maxima – opnieuw een telg voortgekomen uit een vader van niet geheel onbesproken gedrag – was aanleiding om de moppentrommel nog wat verder open te zetten. Zelfs Maxima’s tranen die voor het merendeel van de bevolking voor ontroering zorgde, zorgde niet voor een vergroting van onze Oranjeliefde.
“Uit wat een integer en hardwerkend milieu kwamen mijn voorvaderen dan wel niet”, sprak wijlen mijn eigen pappie tot mij, quasi-plechtig en altijd met een grijns van oor tot oor. Tot op de dag van vandaag ben ik hem blijven geloven, hoewel uit persoonlijk genealogisch onderzoek soms het tegendeel bleek. Maar dat kon pap toentertijd nog niet weten.

“Bernhard van Annejet van der Zijl” verder lezen

Blauwe bessen met mascarpone uit de oven

Blauwe bessen met een topping van mascarpone

Het was de dag van het kapotte schakelmateriaal. Wat houdt dat precies in, vrouwtje Eetplezier? Ik leg het uit. Verlichting, beeld en audio is in dit huis  aan of uit te schakelen middels een afstandsbediening. Lekker makkelijk op al die momenten dat je geen zin hebt om een vin te verroeren. Om maar eens een voorbeeld te noemen: je zit in de slotfase van een spannend boek en de schemering valt in, dan moet er dringend een lichtje aan. Of het eindeloze gekwaak op Ned 1 breekt je na twee uurtjes luisteren op en je zoekt snel naar de rustgevende tonen van de Canon in D van Pachelbel.  

In de praktijk houdt het wel in dat ik vaak omringd ben door een heel circus aan parafernalia. U ziet het voor u. Een soort Prinses op de Erwt-verhaal. Maar als er dan plotseling een kink in de draadloze kabel komt, kan die gelukzalige Prinsessenmond van me opeens hele lelijke woorden zeggen. U hoort het nu ook direct, vermoed ik zo.

“Blauwe bessen met mascarpone uit de oven” verder lezen

Fruitspread of jam wat is het verschil?

Jam of fruitspread

Tijdens mijn wekelijkse boodschappenrondje ontwaar ik een product in de schappen, dat schreeuwt om aandacht. Fruitspread! Mijn alter ego, vermomd als gezondheidsfreak die mij regelmatig op het rechte pad houdt met zaken als teveel zout, suiker en vet, roept op dat moment dringend om focus en aandacht. Past dit fruitsmeerseltje binnen het dagelijkse eetpatroon van vrouwtje Eetplezier? En wat is precies het verschil tussen fruitspread of jam? Ik ga op onderzoek uit.

Jam eten we allemaal wel eens, vooral op een beschuitje bij het ontbijt. “Gewone” jam dient volgens de Nederlandse Warenwet ten minste 350 gram vruchten per kg – veelal aangeduid als pulp – te bevatten. Voor de zogenaamde “extra jam” hoort dit ten minste 450 gram per kg te zijn.

“Fruitspread of jam wat is het verschil?” verder lezen

Witte bolletjes met olijven en oregano

Witte bolletjes met olijven en oregano

Ondanks de aanhoudende hitte overheerst de broodbakeuforie in huize Eetplezier. Dat komt enerzijds omdat de lokale, ambachtelijke bakkerij heeft aangekondigd er mee te gaan stoppen – de enige plek waar brood nog naar gebakken granen smaakt en niet naar gestoomd karton -en anderzijds omdat zo’n zelfgebakken broodje toch nog nét iets meer voldoening geeft als je er dikke sneden van snijdt. 

Op de dag van deze witte bolletjes met olijven en oregano staat er een geurige bouillonnetje te  trekken op het fornuis. Kort voor etenstijd ga ik deze vullen met allerhande vers gesneden groenten en kruiden. Precies zoals vroeger thuis de zondagse soep werd opgediend. En soep hoort eigenlijk standaard voorzien te zijn van een knapperig broodje. Lekker dik met roomboter besmeerd. Jammer dat dat soort gedachten altijd bij me opkomen als de tijd gaat dringen. Jawel, ze waren net op tijd klaar om genuttigd te worden naast de soep, maar qua planning had het allemaal iets bedroevends.

“Witte bolletjes met olijven en oregano” verder lezen

Semolinabrood op de wijze van Levine

Semolinabrood

Sinds mijn interne gangenstelsel met enige regelmaat laat weten dat zij niet gediend is van een overvloed aan vezelige bestanddelen, zoek ik mijn toevlucht nogal eens tot wat minder zware broodsoorten. Gezond volkorenbrood, liefst zelfgebakken, was tot nu toe altijd favoriet in huize Eetplezier. Het vult heerlijk en ik kan er met smaak enkele sneden van wegwerken, maar mijn buik denkt daar tegenwoordig anders over.

Ik hoor steeds vaker stemmen uit mijn diepste krochten opduiken: “het mag allemaal best een beetje minder gezond, hoor” en “wij zijn hier ook niet meer zo piep om alles te kunnen verteren“. Tsja, daarmee hebben ze een punt, daar binnen. Vroeger knorde ik de nacht vrolijk door na een (te) overvloedige maaltijd, besprenkeld met de nodige glazen alcoholica, tegenwoordig dien ik erop te letten na acht uur niet te veel meer te nuttigen.

“Semolinabrood op de wijze van Levine” verder lezen