Havermoutkoekjes met pindakaas

Havermoutkoekjes met pindakaas

Ik schrijf 15 november 2019. Opnieuw zo’n grauwe, gure winterdag, waarop alle lichtheid verdwenen lijkt te zijn. Jullie weten het ondertussen: ik behoor tot de grote groep personen die deze maanden dóórkomt op de slepende tonen van een tergend langzame winterblues. Noem het overleven. Of dreinen. Voor mijn part muggenziften, als je maar nooit je kouwe vlerken in mijn nek legt, want dan is de kans groot dat ik opeens verander in een soort Hulk. Nou ja, de mini-versie dan.

Mocht ik me vrijelijk kunnen uitspreken, iets wat ik overigens niet gauw doe, dan kwamen er zeker enige stoere krachttermen uit mijn mond bij het aanschouwen van de zoveelste grijze dag deze maand. Enfin, een mens moet voort, dus geen gemekker. Overigens is het nog slechts 31 dagen na nu en dan gaat – gelukkig – de voorzichtige opmaat naar een volgende zomer al van start. Hoe goed klinkt dat? Weliswaar begint dan tevens de meteorologische winter en kunnen we vorst en sneeuw verwachten, de enige échte Siberische kou dus, maar dat is altijd nog minder erg dan te moeten leven in een cocon van muiskleurige treurnis zonder één gering sprankje zon. 

“Havermoutkoekjes met pindakaas” verder lezen

Onstilbare leeshonger op latere leeftijd

Onstilbare leeshonger

Over een groot half jaar bereikt mam de respectabele leeftijd van negentig jaar. Ik hoop dat ze dan nog steeds zo vitaal en helder van geest is als vandaag. Als we tegenstrijdige gedachten hebben over een bepaalde herinnering, heb ik inmiddels afgeleerd om te gaan strijden erover. Mam heeft het namelijk altijd bij het rechte eind. Vaak genoeg moet ik nederig mijn hoofd buigen, als achteraf blijkt dat mams geheugen veel beter functioneert dan mijn warrige hersencellen, die nogal de neiging hebben om van hot naar her te springen.

Men zegt dat bingo spelen de rijpere geest scherp houdt. Mam heeft nooit van spelletjes gehouden, al helemaal niet als dit ook nog eens plaatsvindt in een helverlicht zaaltje, gezeten aan formica tafeltjes, waarbij ze omringd wordt door een substantieel gedeelte  grijze golf.

“Onstilbare leeshonger op latere leeftijd” verder lezen

Pastinaaksoep van Jamie Oliver

Pastinaaksoep van Jamie Oliver

Sinds enkele weken bestel ik regelmatig mijn (biologische) groenten bij De Grote Verleiding in Kruiningen. De smaak van biologische wortelen, witlof, rode kool etc is echt tien beter dan die van regulier geteelde groenten: zoeter, voller, aromatischer. Een ander voordeel is dat ik sneller geneigd bent zogenaamde “vergeten groenten” te eten. Vergeten groenten zoals pastinaak, aardpeer, koolrabi deden enkele jaren geleden hun naam wel degelijk eer aan, maar het onder de aandacht brengen van deze groep wortelen en knollen heeft zijn vruchten afgeworpen. Je ziet ze tegenwoordig gebroederlijk naast de witlof en de bloemkool in de supermarkt liggen.

Vervolgens rijst de vraag: wat doet een mens met die vaak monsterlijk uitziende groenten? Nou, ik kan jullie vergenoegd mededelen dat ik daar inmiddels veel toepassingen voor heb gevonden. Grof raspen, mengen met panko of semolina, daarna flink op smaak brengen met ui en kruiden en bakken als een burger. 

“Pastinaaksoep van Jamie Oliver” verder lezen

Cornish fairings ofwel kruidige gemberkoekjes

Cornish fairings

Mocht ik ooit nog eens opnieuw geboren worden, dan wil ik dat mijn wiegje ergens in het Verenigd Koninkrijk komt te staan. Waarom dat is? Ik heb werkelijk geen idee. Feit is wel dat ik me enorm aangetrokken voel tot de op tradities gestoelde Britse kneuterigheid.

Sterker nog: ik ben idolaat van de servant bells in Downtown Abbey, van de veelomvattende bakcultuur met de bijbehorende imposante AGA’S en ook de overvloedig gevulde picknickmanden, inclusief het obligate geruite kleedje, voor een relaxte zondagmiddag aan de waterkant, doen mij zwijmelen. Let op: dan heb ik het nog niet eens over de oogverblindende symmetrische tuinen, de karakteristieke uithangborden van de pubs die een warme, gemoedelijke sfeer suggereren, het verlokkelijke aardewerk van Emma Bridgewater én natuurlijk de eindeloze koppen sterke Engelse thee.

“Cornish fairings ofwel kruidige gemberkoekjes” verder lezen

Pastinaakburger met rijst en hazelnoten

Pastinaakburger met rijst en hazelnoten

Uit je comfortzone stappen is tegenwoordig heul hip. Ik hoor het de laatste tijd in ieder geval veelvuldig voorbij komen. Nu ben ik van een generatie waarvan het taalrugzakje nog gewoon gevuld is met Nederlandse woorden en no-nonsense gedrag, dus is dat zogenaamde “gemakkelijke gebied” een nogal vage term voor me.  Is het een modeverschijnsel om jezelf uit te dagen? Zijn we met z’n allen bang om ingedut te raken en zijn we daarom onophoudelijk op zoek naar spannende onderbrekingen van ons doorgaans routinematige bestaan? Is het de geest van deze onrustige tijd? Ik kan er geen passend antwoord op vinden. 

Waar ik na 63 jaar wel mee bekend ben, is het gegeven dat elk mensenleven gevuld is met patronen en gewoontes, die een vrije geest en dus vrij handelen behoorlijk in de weg staan. De zoektocht om dat stramien van aanwensels en routines te doorbreken levert mij persoonlijk meer op dan een sensationele vrije val van drie km hoogte. Ja, dat kost tijd en een grote dosis uithoudingsvermogen, maar het gebeurt allemaal heel gewoon binnen de grenzen van mijn denkvermogen. Daarvoor heb ik echt geen spectaculaire bungee-jump, uitputtende survivaltocht of  sensationele snorkelsessie nodig.

“Pastinaakburger met rijst en hazelnoten” verder lezen

Rozijnen-krentenbrood van Levine

Rozijnen-krentenbrood

“En toch moet u het zelf regelen”, snibt de haaibaai aan de andere kant van de telefoon. Meer dan tien minuten zijn we inmiddels in een moedeloos makend gevecht verwikkeld geraakt. Ik probeer met al mijn psychologie van de kouwe grond, de bureaumevrouw met de kudde paarse krokodillen om haar heen, zover te krijgen dat zij een deel van mijn belangen glad wil strijken. Dat weigert ze. Halsstarrig en kortaf. Met steeds dezelfde zinnen.

“Rozijnen-krentenbrood van Levine” verder lezen