Soetkoekies recept voor Zuid-Afrikaanse koekjes

Soetkoekies recept voor Zuid-Afrikaanse koekjes
Zuid-Afrika doet me altijd denken aan mijn vroegere pianoleraar. Ik was al aardig op leeftijd toen ik in een jolige bui het plan opvatte om een heuse piano te kopen en les te gaan nemen. G. voorzag hevig geteisterde trommelvliezen, uitzinnige buren en een vermogen aan weggegooid geld. In de muziekwinkel wees hij me nog met enige wanhoop in z’n stem op zo’n instabiel flut-keyboard. Dat was toch ook mooi om op te oefenen? Nou, mooi niet. Ik zag mezelf echt niet zitten als een mislukte kruisbestuiving tussen een lid van de Jostiband en de inmiddels beroemde Orgel Joke.

Lang verhaal kort: het werd uiteindelijk een August Förster, de pianolessen duurden vijf jaar in totaal en ja, het bleek uiteindelijk weggegooid geld. Veel verder dan een kinderlijk uitgevoerde versie van Für Elise kwam ik niet. Ondanks de ijlings aangeschafte metronoom, is het nooit goedgekomen met mijn maatgevoel. Aan de leraar heeft het vast niet gelegen, hij toverde de meest betoverende preludes uit het klavier.

“Soetkoekies recept voor Zuid-Afrikaanse koekjes” verder lezen

Deliciously Ella snel en makkelijk plantaardig koken

Deliciously Ella snel en makkelijk plantaardig koken

Tot zo’n vijf jaar geleden at ik nog op de gebruikelijke manier. Ofwel zoals de meesten van ons zijn opgevoed: eerst het gezonde, dan het zoet. Brood met vleeswaren, kaas én zoet. Maaltijden met pasta, rijst, aardappelen, groente en een bescheiden stukje verantwoord vlees. Op dat moment was ik al wel op weg om flexitariër te worden, maar een sappig biefstukje ging er nog steeds goed in, ook al bleef dat beperkt dat een keer in de veertien dagen. En hoewel ik altijd al een lezer van etiketten was (boodschappen doen met mij duurt echt uren, volgens mijn lieftallige huisgenoot) durfde ik nog klakkeloos een verpakking koek of snoep in ons karretje te laten glijden. Toen ik echter wat vage klachten kreeg van een lichtjes tegenstribbelende spijsvertering, veranderde er vanzelf iets in mijn mindset omtrent voeding.

Net als Ella Mills (Woodward) – van Deliciously Ella –  ben ik óók altijd op zoek naar verhelderende antwoorden, met name op de meest prangende vraag aller vragen, namelijk  “waarom?” Waarom protesteert mijn lichaam als ik (te) vet eet? Waarom krijg ik na het eten van tomaten altijd last van hooikoortsachtige verschijnselen? Waarom lig ik ‘s nachts wakker met een rommelende maag als ik buiten de deur gegeten heb? Na een zoektocht van meer dan drie jaar, kwam ik erachter dat ik behept ben met een histamine-tolerantie. In de reguliere geneeskunst kennen ze uitsluitend het woord allergie, alleen al het woord intolerantie kun je bij een allergoloog beter niet hardop uitspreken, het is onontgonnen gebied waar zij zich niet mee bezighouden. Er bestaan ook geen laboratoriumtests voor, dus besteden ze er geen aandacht aan.

“Deliciously Ella snel en makkelijk plantaardig koken” verder lezen

Tarte tatin van gekaramelliseerde witlof

Tarte tatin van gekaramelliseerde witlof
Veel mensen vinden mij te streng voor mezelf. Dat daar absoluut een kern van waarheid in zit, heb ik in de loop der jaren zelf ondervonden. Soms kan ik namelijk erg jaloers zijn op iedereen waarbij alles van zijn/haar rug lijkt af te glijden, terwijl mijn eigen dagindeling al ingepland staat op de avond voorafgaand aan morgen. Tsja, zo gaat dat bij mij. Op mijn zenuwen krijg ik het er soms van. Ik mag geen tukkie doen overdag, soep uit een pakje is zo’n beetje als vloeken in de kerk, het bed moet dicht liggen, twee keer per week dient er stof gezogen te worden en elke mail dient à la minute beantwoord te worden. Om over televisie kijken overdag nog maar te zwijgen, daarop staat zo ongeveer de doodstraf. Kortom: er huist een trol in mijn hersenpan die er niet uit te branden is. 

Op witte donderdag 2021 brengt Mark Rutte in hoogsteigen persoon verandering in dit alles. Nadat ik in de vroege morgen had gelezen dat het debat over zijn rol in de “Omtzigt-affaire” live te volgen zou zijn op tv, durf ik rond de klok van twaalf het knopje van mijn Samsung in te drukken. Mijn nieuwsgierigheid naar de afloop ervan, is op dat moment groter dan mijn discipline. En terwijl ik de neus van MP steeds verder zie groeien, de kuil waarin hij zich graaft dieper en dieper zie worden, kijk ik met groeiende verbazing naar dit slecht uitgevoerde toneelstuk. Wat een bizarre vertoning!

“Tarte tatin van gekaramelliseerde witlof” verder lezen

Zachte amandelkoekjes van Loïc van Impe

Zachte amandelkoekjes van Loïc van Impe

Mijn persoonlijke houdbaarheidsdatum is inmiddels allang verstreken. Goed, ik besta, dus denk ik dat ik ook nog leef (vrij naar Descartes), maar enige verfrommelde sleetsheid is  mij niet langer vreemd. Och, ik zit er niet zo mee, zolang het hoofd van binnen maar helder en fris blijft, valt alles te managen in het leven. Wel kijk ik graag naar de onbezorgde jeugdigheid van jonge mensen, vooral natuurlijk naar – daar heb je haar weer met haar eeuwige interesse in alles wat door het mondje gaat – speelse chefs die zich nog niets van bestaande conventies aantrekken.

Vroeger was ik dan ook dol op Jamie Oliver met zijn dartele jonge-hondenimago en zijn no-nonsegerechten. Nu Jamie echter al weer geruime tijd zelf vijf kleine Olivertjes dient (op) te voeden, is zijn betoverende aura ook een beduidend stuk minder twinkelend.  Gelukkig kwam ik snel een nieuwe pup, aka veelbelovend kooktalent, tegen om mij aan te laven: de Vlaamse Loïc Van Impe. Even gepassioneerd, even fris en wars van conventies als Jamie.

Mijn Vlaamse lezers kennen hem natuurlijk al veel langer dan ik. Loïc is vlogger, blogger en hartstikke hot op alle social media-kanalen. Zijn vlotte babbel en gepassioneerde, frisse manier van vertellen en koken hebben ertoe geleid dat VTM hem een eigen kookprogramma gaf genaamd “Zot van koken”. Intussen heeft 24Kitchen  hem ook in de herberg opgenomen, zodat ik nu dagelijks om 17.11 uur voor de buis zit, vergezeld van een glaasje wit of rood.

Loïc is een kind van zijn generatie: leergierig, werelds en altijd op zoek naar lokaal gefabriceerde producten. De keuken is van jongs af aan zijn natuurlijke habitat. Hij groeide letterlijk op in de delicatessenzaak van zijn mama, waar hij de ogen uit zijn kop keek. Op een dag zie ik hem zachte amandelkoekjes maken. Hij splitst even een eitje, hakt tussendoor wat amandelen, raspt moeiteloos een sinaasappel en dat alles met het gemak van een volleerde goochelaar. Dat moest ik natuurlijk zelf ook proberen, al was het maar om de te zien of ik zijn kunsten kon evenaren. De echte naam voor deze amandelkoekjes is – denk ik – ricciarelli.  Toen ik voorzichtig van deze versgebakken versie proefde, herinnerde me dat ogenblikkelijk aan mijn jonge jaren. Toen alles nog zacht, zoet en héél verleidelijk leek.

“Zachte amandelkoekjes van Loïc van Impe” verder lezen

Ravani Griekse amandelcake met semolina

Ravani recept voor Griekse amandelcake

Wat kan een mens toch intens naar zonnige oorden verlangen, vooral als een zure noordenwind rond je oren wappert en je de thermostaat bij thuiskomst nog maar eens een graadje hoger zet. Dan wil je je liefst toch even gelukzalig laten meedeinen op de Mediterrane golven van koesterende klanken en tongstrelende hapjes? Je onderdompelen in tijdloosheid en een geruststellende overvloed aan gouden zonnestralen. Citroenen en olijven aan de bomen, zoete tomaten binnen handbereik, aubergines  en courgettes in overvloed, evenals de meest verrukkelijkste kruiden. Niet zo gek dat je van zo’n weelderige lading aan zondoorstoofde producten zoveel smakelijke gerechten krijgt voorgeschoteld.

Tsja, het zit er helaas allemaal nog lang niet in, die ontspannende vakanties met dito etentjes naar zuidelijker landen. Ik heb bange voorgevoelens dat we het ook dit jaar zullen moeten stellen met ons eigen waterige zonnetje, waar met de regelmaat van de klok, ook nog eens dikke grijze wolken vóór hangen. Onder het motto “het is wat het is” ontvlucht ik vandaag dit deprimerende vooruitzicht door nogmaals al mijn kook- en bakboeken door te bladeren. En zie wat ik tegenkom: een Ravani Griekse cake met amandelen en een fris-zoete citroersiroop. De gedachte alleen al doet me watertanden. Aan de slag!  

“Ravani Griekse amandelcake met semolina” verder lezen

De effecten van een jaar sociale isolatie

De effecten van een jaar sociale isolatie

Op woensdag 4 maart 2020 besluit ik voor mezelf in sociale, of liever gezegd fysieke, isolatie te gaan. Er zijn op dat moment 38 besmettingen met het coronavirus vastgesteld in Nederland. In mijn onderbuik rinkelen er dan al vier dagen lang doordringende alarmbelletjes. Ik maan ze tot nuchterheid en logica. Maar als op een gegeven moment hun geluid mijn innerlijke stream of consciousness dreigt te overstemmen, hak ik de knoop door. Hoezeer ik mijn medemens ook liefheb, de komende tijd komt er niemand mijn huisje meer binnen. Ook buitenshuis zal ik even niemand meer ontmoeten. Voor een sociaal beestje als ik voelt dat alsof ik mijn poot eraf ga knagen, omdat ik in een klem gelopen ben en een afschuwelijke keuze moet maken.

Vandaag zijn we ruim een jaar verder en maak ik de balans op. Veel vragen omtrent het COVID-19 virus zijn nog steeds niet beantwoord. Is de handel in levende dieren inderdaad de oorzaak, zoals eerst werd verondersteld bij de markt in Wuhan? Of is de oorsprong gelegen in de almaar uitdijende  en intensievere veeteelt? Zijn het de grotere druppels of toch de minuscule aerosolen die voor overdracht zorgen? Gaan alle vaccins tezamen zorgen voor volledige uitroeiing van het virus, zoals dat bijvoorbeeld bij pokken het geval was of wordt het vaccin onderdeel van een jaarlijks terugkerende traditie, zoals de griepprik? We zullen voorlopig nog even op de wetenschappelijke bewijzen en antwoorden moeten wachten, vrees ik.

Wat dit jaar me persoonlijk heeft gebracht, kan ik gelukkig wél heel gemakkelijk zelf beantwoorden. In mijn beleving zijn er veel zaken van allerhande aard bloot komen te liggen. Omdat we ons door allerlei beperkende maatregelen niet langer konden onderdompelen in de tot voor kort voorhanden zijnde poel van allerhande genoegens, werden we grotendeels teruggeworpen op onszelf. Ik, ik en nog meer ik en ja, dat was best confronterend voor veel mensen. Wat doe je opeens met al die vrijgekomen tijd, nu de overheid zo’n beetje alle feestelijke franje van ons bestaan heeft afgerukt? Geen afmattende funshop-expedities, geen mogelijkheden om ons cultureel besef enigszins op te vijzelen, om van een genoeglijk etentje met vrienden of een luidruchtig avondje pierewaaien nog maar te zwijgen. Discipline bleek het toverwoord dat ons op de been moest houden: dierbaren zoveel mogelijk – op afstand –  bijstaan, thuis op de loopband of de hometrainer het lijf in shape zien te houden, als juf/meester én moeder/vader tegelijkertijd optreden, belachelijk veel tijd achter de beeldschermpjes doorbrengen en vooral binnen de eigen bubbel het plezier opzoeken. 

“De effecten van een jaar sociale isolatie” verder lezen