Wilde zalm op bloemkoolrijst

Wilde zalm op bloemkoolrijst

Het was lang geleden dat er een stukje zalm op de bordjes in huize Eetplezier had gelegen. Het overgrote deel van de zalm die aangeboden wordt, is gekweekt. Ja, óók bij de vishandel, helaas. Deze vissen krijgen een beperkte variëteit aan voedsel waardoor een blekere huid ontstaat, wat vervolgens weer wordt gecompenseerd door de vissen kleurstoffen te geven. Tevens wordt er aan kweekvijvers vaak antibiotica en groeihormonen toegevoegd, te vergelijken met de situatie zoals bij plofkippen. Immers: bij niet-natuurlijke leefomstandigheden ontstaan razendsnel infecties en ander ongerief, wat ten koste gaat van de populatie. Preventie is voor de commerciële handelaar dan ook het toverwoord.

“Wilde zalm op bloemkoolrijst” verder lezen

Hete Bliksem op de wijze van Felix Wilbrink

Hete Bliksem

Mensen die zichzelf durven zijn, zonder pretenties of dikdoenerij, vind ik bijzonder aangenaam gezelschap. Als diezelfde mensen dan ook nog op een innemende wijze babbelen of schrijven over alles wat met eten te maken heeft, dan kan er wat mij betreft, niets meer stuk. Felix Wilbrink is zo’n persoon. Hij straalt, zoals Jeroen Meus dat ook op onnavolgbare wijze kan, iets van huiselijke gezelligheid uit. Alsof het leven elke dag een grandioos feestje is. En zo is het ook natuurlijk. Goed, dat je op sommige dagen zelf de slingers op moet hangen voor de broodnodige leut, dat laat ik gemakshalve even buiten beschouwing. 

Huiselijke knusheid dus. Daar hoort vanzelfsprekend altijd een tafel bij. Met goed gevulde borden en veel onderling gekeuvel en gelach. In mijn hoofd bevindt zich een stevig verankerd arsenaal aan geuren, geluiden en smaken. Dat gaat daar nooit meer weg. Als ik gebakken knoflook en uien ruik, denk ik aan de overvloedige rijsttafel van pap, die daarmee twee dagen in de weer kon zijn. Het typische “plopje” van een beugelflesje brengt me terug naar het jaar 1961, toen mijn neefje en ik met onze glaasjes gifkleurige roze of gele priklimonade verschansing zochten in de muffige bedstee van onze grootouders. 

Lees verder

Cranberrycookies met chocolade

Cranberrycookies met chocolade
Cookies Time! Opnieuw een perfecte dag voor het bakken van een nieuwe lading koekjes. Buiten is het grijs, winderig en nat. Binnen is het behaaglijk warm met een overvloed aan lichtjes. Terwijl de goede Sint met veel bombarie afgereisd is naar zijn thuisland, zie ik Santa Claus al voorzichtig om het hoekje staan gluren. 

Lieve hemel, nog even niet, mompel ik binnensmonds. Lekker eten? Volgaarne! Bijeen zijn met familie? Met alle soorten van genoegen!  Extra aandacht voor harmonie en vrede op aard’? Vanzelfsprekend, ik hoef daar niet eens zo heel veel moeite voor te doen. Maar mag die poppenkast eromheen dit jaar wegblijven, alsjeblieft? Echt, ik zit er niet op te wachten. Nooit gedaan ook. 
“Cranberrycookies met chocolade” verder lezen

When life gives you lemons

If life gives you lemons

In mijn leven bestaan er twee spelbrekers. Twee. Niet veel, hoor ik jullie denken. Dat is ook zo. Van nature zie ik de glazen altijd halfvol, dus is mijn stellige overtuiging dat het aantal indringers die het spel weten te bederven, nog reuze meevalt.

Mijn vijandelijk gezinde medespelers in het leven van alledag bestaan uit twee componenten, te weten het Hollandse weer (hoe banaal het ook mag klinken) én mijn eigen lijf (ook dat is voor veel mensen een dusdanig vertrouwd mechanisme dat het niet snel als storend wordt ervaren). Als één van hen komt opdagen, is er nog weinig aan de hand. Een stralende zon aan een hemelsblauw firmament met aangename temperaturen, kan de strijd met een lichaam vol ongerief en  pijn wel aan. Andersom ook: opgewekt trotseer ik met een weldadig en soepel aanvoelend bewegingsapparaat, venijnige oostenwinden of miezerige regengordijnen. 

“When life gives you lemons” verder lezen

Tartelettes van knolselderij en zoete aardappel

Tartelettes van knolselderij en zoete aardappel

Op een ijskoude januarimaand In 1956 werd ik onder het tiende teken van de dierenriem geboren. De bijbehorende karaktereigenschappen werden niet direct zichtbaar, maar gaandeweg mijn kinderjaren begon men toch wel al redelijk snel in te zien dat het hier een klein Steenbokje betrof. Had ik eenmaal een plan of een doel voor ogen, dan was ik niet van plan dit zomaar op te geven.

Kleine Steenbokjes worden groot en al ben ik uitgegroeid tot een rasechte twijfelaar, een zekere eigengereidheid is mij ook niet vreemd. Er valt prima mee te leven, hoewel mensen in mijn omgeving daar soms weer heel anders over denken. Maar goed: alles heeft twee kanten in het leven, het glas is halfleeg óf halfvol. Ik kies vaak voor de laatste optie, dus  kun je onwrikbare koppigheid ook positief interpreteren, zoals: een eigen visie hebben met duidelijke doelen en zonder omwegen eropaf. Geloven in jezelf, dat vormt wel beetje de rode draad in mijn leven. Eenmaal ingenomen standpunten nemen zo snel geen andere wending. 

“Tartelettes van knolselderij en zoete aardappel” verder lezen

Hutspot met zoete aardappel en venkeljus

Hutspot met zoete aardappel en venkeljus

Ook al lijkt het buiten in de verste verte niet op winter, toch kreeg ik vandaag plotseling enorme trek in oer-Hollandse wintergerechten. Zuurkoolstamppot, boerenkool met rookworst, stevige erwtensoep of  smeuïge hutspot. Waarschijnlijk heeft het ook iets met weemoed naar mijn kinderjaren te maken. Toen mijn bordje nog steevast voor me werd neergezet en van mij nog geen enkele verantwoordelijkheid werd verwacht. Een overzichtelijke tijd met uren, dagen, maanden in overvloed om louter met mezelf bezig te zijn.

“Hutspot met zoete aardappel en venkeljus” verder lezen