Hartige muffin met feta en paprika voor warme dagen

Hartige muffin met feta en paprika
Al eerder had ik de hartige variant van de muffin geprobeerd. Het is waarschijnlijk even wennen voor de diehard zoetekauw, maar persoonlijk vind ik ze beter smaken dan het standaard cakeje met een berg suiker. Enfin, doe vooral waar u zelf trek in hebt. 

Op warme dagen, zoals nu, is zo’n hartige muffin ideale kost. Geen ingewikkelde handelingen en wat nog veel belangrijker is: je hoeft niet met een oververhit hoofd boven kokende pannen door te brengen. Bak de muffins als het nog koel is (‘s morgens vroeg), maak er tegen etenstijd een frisse salade bij en voila, je kunt koel en relaxt aan tafel. 

Tip: gebruik geroosterde paprika. Die maak je heel eenvoudig door deze door te snijden, de zaadlijsten eruit te halen en met de velkant naar boven in een voorverwarmde oven (180-200˚) te leggen. Reken circa 25 minuten om ze te roosteren. Stop ze in een afsluitbare plastic zak of pak ze in in alufolie. Als de paprika’s zijn afgekoeld, kun je het velletje er heel gemakkelijk afhalen. Door het roosteren verandert de smaak niet alleen (ze worden nóg zoeter), maar worden ze ook beter verteerbaar.
“Hartige muffin met feta en paprika voor warme dagen” verder lezen

Matses zelf bakken

Matses zelf bakken
Bij het ontbijt eet ik, naast een tweetal zelfgebakken speltboterhammetjes met kaas, nog altijd graag een crackertje. Voor de fun, zal ik maar zeggen. En het fijne krakje tussen de tanden. Inmiddels heb ik een groot aantal merken geëlimineerd van het boodschappenlijstje. Reden? Mijn aversie tegen de overload aan kunstmatige hulpstoffen zoals meelverbeteraar, ijzerpyrofosfaat, gerstemoutextract (want ja, dat kleurt zo fijn “gezond bruin”) en wat me misschien nog wel meer tegenstaat is de ronduit smerige smaak van inferieure vetten zoals palm- of raapzaadolie. In zoiets simpels als een cracker, zoveel troep weten te stoppen? Ik wil er niet te lang over nadenken. In een incidenteel geval kwam ik zelfs oplosbare vezels in het ingrediëntenlijstje tegen. Allemachtig, wat moet een mens zich in vredesnaam daar bij voorstellen? Uitgekauwde en voorgeweekte katoenbollen? 

Wat overblijft na het skippen van al deze volgestopte knutselwaar zijn rijstwafels en matses. Rijstwafels doen hun naam eer aan, ze bevatten namelijk niet meer dan rijst, met soms een heel klein snufje zout. En ook de fabrikant van matses (Hollandia B.V. in Enschede) blijft trouw aan de oorspronkelijke receptuur, namelijk water en bloem. Meer is het niet. Je kent ze vast wel, de zeskantige, feloranje doosjes met daarin de ronde watercrackers.
“Matses zelf bakken” verder lezen

Anzac koekjes met havermout en kokos

Anzac koekjes met havermout en kokos

Ook objecten kunnen een ziel hebben. Voor mij maakt dat zo’n object juist waardevol. Laten we eerlijk zijn: er is toch geen reuk of smaak te ontdekken aan die moderne dertien-in-een-dozijn prullaria? Made in Taiwan. Geef mijn portie maar aan fikkie. Voor een fraai Art Deco bonbonschaaltje met duidelijk zichtbare sporen van gebruik daarentegen weet ik altijd nog wel plaats te maken in mijn overvolle servieskast. En dat die grappige sifonfles uit de jaren ‘20 – bedoeld om spuitwater uit te serveren – op dagen met een hoge luchtvochtigheid plotseling ook condens vertoont, is nog geen reden om hem weg te doen. Want dat is zijn zieltje dat af en toe tevoorschijn piept. Zo houd ik mij voor.

“Anzac koekjes met havermout en kokos” verder lezen

Knäckebröd met sesam en zonnebloempitten

Knäckebröd met sesam en zonnebloempitten

“Ik ben bijna zelfvoorzienend”, kraait G. vergenoegd als hij, tijdens het ontbijt, met het broodmes een uitstekend draadje van zijn pas aangeschafte shirt zaagt. “Dat zijn we toch ook?”, repliceer ik, wijzend op de zelfgebakken crackertjes. Eensgezind maken we een opsomming van wat er in huize Eetplezier niet langer in de winkels wordt gekocht. Allereerst is daar brood, waar G. zelf het beheer over voert. Elke week draait Kaatje haar rondjes, om daarna door mijn thuisbakker opgebold, geslagen en gevormd te worden. Dat resulteert in wisselende soorten brood en broodjes

Voorts is ook de pasta de laatste tijd altijd zelf gekneed, gewalst en gedraaid. Zelfgedraaide pasta is zoveel zachter en dus smakelijker dan de gedroogde versie. In een later blog kom ik hier zeker nog eens op terug. Wat is er nog meer zelfgemaakt te vinden in mijn provisiekast? Jam bijvoorbeeld, kweeperengelei, hazelnootpasta, likeur. Met enige regelmaat wordt yoghurt gemaakt. En mayonaise natuurlijk. IJs niet te vergeten. Vanille-extract. Gembersiroop. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Niets leuker dan bezig zijn met keuken-experimentjes, met als resultaat een eindproduct waarvan je exact weet wat erin zit. 

“Knäckebröd met sesam en zonnebloempitten” verder lezen

Coronamoeheid is even besmettelijk als het virus zelf

Coronamoeheid is even besmettelijk

Tussen alle vrolijke geneugten van het Eetplezier door, voel ik plotseling toch de dringende behoefte om mijn gedachten omtrent het vreselijke virus met jullie te delen. Vanwaar die noodzaak, hoor ik jullie denken. Is het omdat ik de alarmerende berichten in de media lees over de toename van geconstateerde besmettingen? Is het omdat mijn eigen woonplaats “toevallig” geplaagd wordt door een zogenaamde “cluster” van circa 50 jongvolwassenen die positief getest zijn? Of word mijn bezorgdheid opnieuw getriggerd door het aanschouwen van het reislustige, ingeblikte volkje dat bumper aan bumper op de A58 voortschuifelt, richting favoriete kustplaatsen als Zoutelande en Domburg? Alwaar men, volgens de regionale media,  zogeheten corona-coaches in gaat zetten om de grote stroom vakantiegangers enigszins te reguleren.

Want ja, het gros van de mensen is corona-moe is en begint de anderhalve meter duidelijk zichtbaar aan hun laars te lappen. Ik bespeur zelf ook dat velen om mij heen niet erg bereidwillig meer zijn om offers te brengen ten bate van het collectief. Tijdens mijn dagelijkse portie buitenlucht zoeft en raast het overgrote deel me op korte afstand voorbij. Vóór, achter, opzij, ik kom soms ogen tekort, alleen omdat anderen de anderhalve meter niet langer willen respecteren. Men kruipt als vanzelf weer terug in zijn eigen veilige, individualistische bubbel en de meeste mensen doen weer wat ze gewend waren te doen. Ogenschijnlijk zorgeloos. Samen strijden tegen corona? Kom op zeg, het ergste is toch allang achter de rug? We hebben braaf geapplaudiseerd voor het zorgpersoneel, we hebben eindeloos geluisterd naar de angstwekkende doemscenario’s van de heren Kuipers en Gommers, de IC’s laten geruststellende cijfers zien, dus na ruim vier maanden is het wel goed geweest.

“Coronamoeheid is even besmettelijk als het virus zelf” verder lezen

Kaasvlinders DIY versie

Kaasvlinders DIY versie
Als anti-fröbelaar ben ik allergisch voor tal van huishoudelijke zaken. Inmiddels beschik ik over een lange lijst met onwilligheden. Bloemen schikken bijvoorbeeld. Ze vallen bij mij altijd een kant op, maar nooit de goede, waardoor het geheel er reeds zieltogend uit ziet lang voordat er sprake is van daadwerkelijke bloei. Knopen aanzetten, nog zoiets. Hoewel iemand diep van binnen keihard “weggooien” begint te roepen bij het zien van een ontbrekende knoop aan ‘s mans overhemd, zegeviert toch altijd weer de nijvere, deugdelijke huisvrouw in mij.  Met veel gevoel voor theater en een oneindig aantal verzuchtingen ga ik op zoek naar een passende knoop in de verstofte naaidoos, ben vervolgens 15 minuten kwijt met het vinden van een passende naald, om daarna tot de ontdekking te komen dat het met mijn ogen ook niet meer zo best is gesteld. 

Vanaf vandaag voeg ik nog zo’n weerbarstig item toe aan bovenstaande lijst: ontdooid bladerdeeg. Echt hoor, bij kamertemperatuur wordt dit goedje volstrekt onhandelbaar. Mijn onbedwingbare trek in deze zelfgebakken snack maakte dat ik van start ging met het recept, maar reeds in de tweede minuut bid ik tijdens het gerommel om hulp van bovenaf. Waar ben ik in vredesnaam aan begonnen? Het is niet dat ik niet wil, anders zou ik nooit begonnen zijn. Zou het dan toch iets te maken hebben met mijn gebrek aan “creatief met kurk”-instelling? Ergens rijst er een vermoeden dat deze imperfectie zich opnieuw aan mij openbaart.
“Kaasvlinders DIY versie” verder lezen