Volkorenbrood van Levine

De Thuisbakkerij in huize Eetplezier staat sedert een groot aantal jaren onder leiding van de Man. Zelf bak ik er nikskenie van. Deeg wordt kauwgom. Cake wordt omelet. Om over een fatsoenlijk eetbaar volkorenbrood maar te zwijgen.

Goed, dat is eruit. Waarmee de loftrompet genoeg geklonken heeft richting mijn mannelijke wederhelft. Zijn aureool zou er maar te nadrukkelijk door aanwezig kunnen worden. Laat ik de verhoudingen vooral in balans zien te houden. Waarmee ik toch niet stiekem in mijn handjes klap als ik hem de Kitchenaid tevoorschijn zie halen en de keukenkastjes zie doorsnuffelen in de hoop droge gist tegen te komen.

Mijn Thuisbakker is nogal van het conservatieve soort. Goed is goed. En brood is brood. Wit of bruin. Dat soort theorieën. Van oorsprong bedoeld om ons dagelijks mee te voeden. Alle andere soorten vallen onder de categorie versierselen, bedacht om de mens te vermaken. Daar zit natuurlijk wel een kern van waarheid in, maar persoonlijk geef ik toch de voorkeur aan enige vorm van experimenteerdrang.

Hoe dan ook: vandaag hing er sinds lange tijd opnieuw de geur van versgebakken brood hier ten huize. Geen andere geur die daar tegenop kan. Onmiskenbare “casa di mama”-achtige gevoelens! Gevoelens van lang vervlogen tijden, van lange zaterdagavonden met de hele familie rond de keukentafel, van weldoorvoede buikjes en intense tevredenheid. Met de wind die buiten om het huis waait, terwijl de kachel staat te snorren op vier. Juist ja, toen geluk nog heel gewoon was.

Gisteren liet mijn Thuisbakker zich zelfs alle verhalen welgevallen, die ik op hem afvuurde over de grandioze broodbakkunsten van broodbakkunstenares Levine van Doorne.  Hij luisterde braaf, knikte op zijn tijd en verdiepte zich daarna met een ernstige frons in het voorhoofd in het maken van een poolish. Want ja, een poolish was dat niet een soort voordeeg? Had hij dat al niet eerder geprobeerd? Was het brood toen niet buiten verwachting goed gerezen? Ik deed al die tijd de ultieme poging tot zwijgen. Kwestie van het toepassen van de juiste psychologische tactieken na drieëndertig jaar samenzijn.

Volkorenbrood van Levine

Na een half uur kwam het verdict. Hij zou zijn eigen beduimelde recepten niet gebruiken en het volkorenbrood van Levine gaan bakken. Zonder poespas of overbodige franje, maar wel met gebruikmaking van een zgn poolish. Leve de progressie! Die avond om half elf de poolish klaarmaken en de volgende morgen vroeg aan de slag. Het hele proces verliep zoals gepland, wat gezien zijn voorkennis en -ervaring op broodbakgebied niet geheel onverwacht kwam. Het deegje rees prima, de kneedtijd was exact genoeg om een mooi “vliesje” te kunnen trekken en na veertig minuten in de oven kon hij me een mooi bruin brood tonen. Knapperige korst, goed gaar van binnen, geen overdreven gistsmaak en niet te zout.

Tijdens de lunch durfde ik voorzichtig te beginnen over de foccacia, de speltbolletjes en het walnotenbrood welke allemaal op de site van Levine te vinden zijn. Gewoon, voor straks, als de lange herfstavonden weer beginnen. Hoewel ik meende een enigszins bestraffende blik te zien, bespeurde ik toch ook nieuwsgierigheid, gezien zijn vragen. Ik wacht geduldig af.

Mede namens mijn Thuisbakker: alle lof voor Levine, the Queen of bread! Wordt vervolgd.

 
print

4 Replies to “Volkorenbrood van Levine”

  1. Ja, goed gelukt, dankzij Levines duidelijke omschrijving én de wilskracht van mijn Thuisbakker. De winston …… Tja, ik durf er niet over te beginnen, wist je dat?

  2. Oh wat herkenbaar, ook hier wordt het brood (sinds wij samen een cursus bij Levine hebben gedaan) door ‘de Man’ gebakken. Ik heb het de jaren ervoor gedaan maar hij heeft het stokje overgenomen en heeft er veel plezier in. Maar ook hij is zo vasthoudend aan ‘het’recept’.
    Ook ik gooi weleens een balletje op en laat de prachtigste foto’s zien van wat er allemaal nog meer mogelijk is….
    Zowaar werd er vorig weekend ook een poolish gemaakt en ook ik kon mijn geluk niet op. Het resultaat viel wat tegen, de smaak was goed maar het had te lang gerezen waardoor het in de oven inzakte.
    De teleurstelling was duidelijk voelbaar maar tot mijn verbazing werd er van de week over ‘zelf stokbrood bakken’ gesproken. Hij had al een recept bij Levine gevonden….. Ik denk dat het helemaal goed gaat komen met ‘onze’ bakkers.

  3. Hoi Karin, wat ontzettend leuk om te horen dat jij zo’n beetje hetzelfde meemaakt als ik! Het schept een band, zal ik maar zeggen ;-))
    Mijn Thuisbakker heeft ook veel plezier in het bakken, maar is bang voor teleurstellingen, vermoed ik. Misschien is dat wel te wijten aan al mijn misbaksels, die hij al heeft moeten aanschouwen ;-))
    In ieder geval blijven wij ze steunen, die Mannen van ons. En zo komt het allemaal goed, ha, ha

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Login with Facebook

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.