Korenbloemenblauw met uitjes

Korenbloemenblauw

Het belooft een prachtige dag te worden. Veel zon met een verkoelend briesje. Dergelijke dagen moet je niet alleen inlijsten, maar ook vooral iets mee doen. Ik besluit me vandaag weer eens onder te dompelen in de mij omringende Zeeuwse vergezichten. Hop, even het loeihete gemotoriseerde blik in en dan snel eruit.

Het startpunt is Yerseke. Stiekem ben ik best wel een beetje verliefd op dit heerlijke dorp, waar alles draait om de beroemde zilte zaligheden. Oesters, mosselen, kreeft, het spartelt er allemaal vrolijk rond in de aangrenzende Oosterschelde, welke ooit tot Nationaal Park is gebombardeerd. En terecht, dit water is bijna altijd staalblauw van kleur, lekker zout en helder tot op de bodem.

Eerste haring

Nu ik hier toch ben, ga ik eerst maar eens een harinkje eten. Bij mijn vaste vishandel Van As natuurlijk. Daar worden de visjes nog à la minute schoongemaakt – zo vanzelfsprekend, zou je zeggen – maar waar veel haringverkopers steken laten vallen. Nee, geen uitjes. De jongedame verstaat me niet, zodat ze alsnog op mijn bordje zitten. Geen nood, ze zijn snel opzij geschoven. Die eerste nieuwe haring geeft toch altijd een speciaal gevoel van bevrediging. Alsof hierna de zondvloed mag los barsten. Of zoiets. 

Korenbloemenblauw

Met bolle buikjes zoeven G. en ik na deze culinaire start fluitend door het Zeeuwse landschap. We passeren loom ogende koeien en dik ingepakte schapen achter prikkeldraad. Verbaasd staan we stil bij kleurrijke velden vol kamille, klaprozen en korenbloemen. Mooier blauw dan korenbloemenblauw bestaat er niet. Hoewel … dat van borage (komkommerkruid) is misschien nog wel dieperblauw.

Enthousiast wijs ik G. op de gestreepte, zachtroze haagwinde. Piespotjes zou mam zeggen. Het lijkt alsof de natuur vandaag haar mooiste kleedje heeft aangetrokken. Sereen en stil showt ze haar bevalligheden.

Net op dat moment bereikt een luid en hinderlijk aantal decibels mijn gehoorgang. Hoe is het mogelijk? Een motorcrossspektakel. (Drie maal sss, zagen jullie dat?). Rust en ruimte maken plaats voor een hels kabaal. Vrrrrroem, brrrroem. Natuurlijk gun ik motorsportliefhebbers om af en toe te kunnen racen, maar is dat alsjeblieft ook mogelijk met hybride motoren? En dan niet per definitie naast rustige natuurgebieden?

We peddelen verder, het geluid neemt af. Oef, de zonkracht is hoog vandaag. Mijn rechterbovenarm begint te prikken. Niet ingesmeerd natuurlijk? Nee. De tube zonnebrand ligt ergens, alleen weet ik nooit waar. Gelukkig maken we een draai en teistert de genadeloze zon daarna mijn nek. Voor een perfect resultaat hoort roosteren om en om te gebeuren 😃

Weer thuis

Na drie uurtjes buitenlucht is het goed toeven in ons koele huisje. En ondanks de overvloed aan licht, lucht, kleuren en warmte, hebben we opnieuw trek. In een triest krantenartikel las ik dat er kennelijk mensen zijn die van de gedachte uitgaan dat men zich kan voeden met bovenstaande elementen. Mooie, spirituele argumenten misschien, maar ik houd me vooralsnog liever vast aan de realiteit. Als de maag rammelt, is het voedsel nabij. Er staat nog een restje vlees in de koelkast. G. snijd dikke plakken zuurdesembrood. Ik bak aubergineblokjes, bestrooi ze met zoete, gehalveerde cherrytomaatjes en gescheurde basilicumblaadjes. Citroenige olijfolie en versgemalen peper erover. Aardbeitjes marineren in Dolfi aardbeienlikeur. Restje zelfgemaakt ijs als dessert erbij. Een flesje sauvignon blanc erbij om het vochtpeil te stabiliseren en kijk aan: mijn prins en ik hebben het wederom goed. Hemelsblauwer als deze dag wordt het niet in dit ondermaanse leven!

Proeverij de Oesterij – Yerseke

Proeverij de Oesterij

Mooier kan de dag niet beginnen.  Reeds in de vroege morgen danst er volop zonneschijn over de Zeeuwse wateren. Ik doe alsof ik de weermannetjes niet hoor. Hun waarschuwingen vliegen me om de oren. Code geel. Iets met gevaarlijk weer.

Ik ben geen held, zeker niet. Wel een realist. Zolang ik naar de hemel kijk en geen onheilspellende wolken aan zie komen, is er niets aan het handje. Zo voorspelden we vroeger het weer, zo doe ik het nog. Tenslotte kom ik niet plotsklaps terecht in de schier oneindige zandvlakten van de Kalahari woestijn, mocht het weer echt omslaan.

G. en ik vertrekken zonder plan. Alleen een knooppuntenkaartje in de broekzak als back-up. Zoveel is wel duidelijk vandaag: het zomerse weer heeft veel mensen uit hun huizen getrokken. In grote getallen zoeven de “elfi’s” ons voorbij. Nee hoor, daarmee bedoel ik niet engelachtige wezentjes met fragiele vleugeltjes uit het prentenboek; het zijn de elektrische fietsers. Mensen die graag heel snél willen fietsen, alsof ze op tijd thuis moeten zijn. Vóór de errepels op tafel staan, zoiets. Wij doen daar niet aan. Wij zien altijd wel. Maar intussen is het oppassen met al die elfi’s, die ons op bochtige, smalle fietspaadjes met duizelingwekkende snelheden willen passeren. Of tegemoet stuiven. Ik moet nog wennen aan dit nieuwe ras. Echt.

Na een gezapig uurtje fruitbomen kijken, kronkeldijken en genieten van het uitzicht over de Westerschelde, steken we over naar de noordkant van mijn eiland. Daar waar onze regionale trots, de altijd blauwe Oosterschelde, zich langs de oevers schuurt. Mijn eigen Nationaal Park. Kraamkamer van alles wat groeit en bloeit in water. Leverancier van zilte heerlijkheden als oesters, kreeft, mosselen, paling. Langs de Havendijk in Yerseke is het knap druk. Nog weinig toeristen, maar veel locals, meen ik te zien. Op zoek naar iets lekkers, net als G en ik. Want geloof me: je kunt het decadent noemen, maar een échte Zeeuw (durfde er nog iemand iets te zeggen over zuinig?) wil nog wel eens half dozijntje oesters wegslurpen of een kreeftje te lijf gaan op een mooie dag als vandaag.

We passeren Zee-Land-Zilt, het jongste troetelkindje van Edwin Vinke. Hmm, gesloten! Vol ongeloof kijk ik naar binnen. Alles is duister. Geen mens te bekennen. Op een dag als vandaag! Laagdrempelig moest dit toch worden? Nou, verder dan maar.
Dat “verder” is slechts een kleine 200 meter. Ha, hier kennen we het! Proeven van alles wat uit de Oosterschelde komt bij Proeverij de Oesterij. Druk, druk, druk hier. Gelukkig komt er een tafeltje vrij. En hier geldt nu eenmaal de oude regel: opgestaan, plaats vergaan.

Proeverij De Oesterij

Tevreden kijken we over de glinsterende oesterputten, die nog steeds in gebruik zijn als verwaterplaatsen, en bestellen een Picpoul de Pinet met drie gestoomde oesters. Creuses zijn het, want voor de Zeeuwse platte is het niet het juiste seizoen. Geeft allemaal niets, ook deze smaken prima. De schuimige Hollandaisesaus geeft de oesters een subtiel accentje mee. Daarna verorberen we een Oosterscheldekreeftje, want daarvoor is het nu wel precies de perfecte tijd.

We kiezen twee vrouwtjes uit de bassins, wetend dat die de meest malse pootjes hebben. Hier worden ze in de oven gegaard, waardoor al hun natuurlijk aroma’s behouden blijven. Geen tierelantijnen, alleen wat brood, citroen en zeegroenten. Ik verzeker je: een mens kan het slechter hebben op een zondagnamiddag! Elk flintertje vlees pulken we uit het kreeftenpantser en zelfs het koraal eet ik op. Kreeft eten is ook een zekere sport. Daar gooi je niets van weg.
Kreeft OesterijVerwacht bij de Proeverij geen sjiek gedekte tafels of andere decoratie. Het gaat hier om schaal- en schelpdieren in hun puurste vorm. En die hebben ze hier volop. Precies zoals ik ze graag eet.

N.B. Ik word niet gesponsord om dit artikel te publiceren. Bovendien heb ik geen enkele commerciële connectie met Proeverij de Oesterij en/of de bedrijfsvoerders hiervan. Ik schrijf slechts over zaken die mij persoonlijk in beroering brengen.

Chocolaterie Ticho – Yerseke

Chocolaterie Ticho

Kennelijk zit Zeeland vol met geheime adresjes. Ik kreeg vorige week een doosje bonbons. Een mooi, vierkant doosje. Het goudkleurige stickertje leverde weinig herkenning op: Ticho Chocolade Yerseke. Nu kom ik vaak in deze vissersplaats, maar da’s dan meer voor de kraakverse mosselen en de sublieme vis. Ook niet te versmaden overigens.

Vanaf het eerste hoekje dat ik van één van de bonbons afbeet, werd me duidelijk dat de Yersenaren meer in hun mars hebben dan alleen vis vangen. Wow, wat een uitzonderlijk lekkere bonbons waren dit! Met name de Suprenant Zélande was een sensatie. Pure chocolade met een ganache vulling van zeezout en Zeeuwse Roomboter Babbelaars. Het is een bijzondere combinatie die zachtjes wegsmelt en een lichte tinteling veroorzaakt op je tong. Zalig!

Waar de ruige zeebonk omgesmolten wordt tot accurate vakman, met een liefdevol oog voor detail:
Chocolaterie Ticho
Vierstraat 10
4401 EA  Yerseke
(zie site voor de openingstijden)

Soms wordt dit stukje land, met al zijn heerlijkheden, nog te weinig bejubeld. Daarom maar weer eens een versje van eigen hand.

Saeftinghe
Wij duiken in je uitgestrektheid, in resterende land-
geheimen van deze pleisterplaats, wij vullen ons
met vergezichten uit een zanderig verleden.

Waar water schuurt, verloren loopt op schorren,
langs geulen die ontheemd een haven zoeken,
als babyhandjes graaiend naar een moederborst.

Nooit zal verdronken echt verdwenen zijn.
Kopje onder, lijkt het, maar tegelijk zo
glinsterend van ongerepte maagd’lijkheid.

We laven ons aan lepelblad, aan vogel-
rust en meer van dat soort moois. We zwijgen,
zien hoe het kerend tij zich in je armen vlijt
opdat het zilte nat jou vruchtbaar kust.