Histamine intolerantie

Histamine intolerantie

Op een goede dag viel het kwartje in huize Eetplezier. Na een aantal jaren van kwalijkheden op lichamelijk gebied, welke in de vroege morgen luidruchtig en voorzien van enige theatrale expressie werden verkondigd aan de ontbijttafel, begon er een vaag licht te schijnen aan de horizon.

Het begon met een door mij gulzig verorberde Elzasser zuurkoolschotel. Ik ben er dol op en maak (en eet) het dan ook dubbele hoeveelheden. De dag erna toonde een leden pop energieker dan ik.  Slap, futloos, snotterig, met darmkrampen en een lichte hoofdpijn worstelde ik me door de dag. Ik zag nog geen enkel verband met de genoten maaltijd.  “Histamine intolerantie” verder lezen

Tomatatin op de wijze van Estée Strooker

Tomatatin

Tomatatin. Je verzint het niet, een omgekeerde tomatentaart. Met ui, balsamico en venkelzaadjes. Een heerlijk vegetarisch gerecht.

Toevallig ben ik al van kindsaf aan dol op tomaten. Op de boterham, met een snufje suiker of zout. In de soep, met wortel, ui en geurige kruiden.  En natuurlijk ook in de traditionele Italiaanse gerechten, zoals all’ amatriciana of de pizza. “Tomatatin op de wijze van Estée Strooker” verder lezen

Quiche caprese

Quiche caprese

Als de zomer dan eindelijk haar best doet, zoals afgelopen weken, dan wil ik ook het liefst zonnige smaken op mijn bord. Een beetje Mediterraans, als ik het zo mag zeggen. Dan droom ik graag dat ik de weg gevonden heb naar meer zuidelijke streken. Struinen tussen de geurende lavendelvelden van de Provence. Zoeken naar de heerlijkste delicatessen in de Dordogne. Slurpen van een volle, aromatische Chianti in de heuvels van Toscane. Bengelen met de voetjes in het koele water van de Middellandse zee op Capri.

Met deze quiche caprese maak je een klein gedeelte van je dromen waar. De Mediterranée spat hiermee van je bord af en de goddelijke smaak is als het zonovergoten Italië, Frankrijk en Spanje inéén. Zoete tomaten, scherpe Parmezaanse kaas, geurige basilicum. Als je deze quiche dan ook nog eens mag opeten in de laatste, koesterende zonnestralen van deze dag, dan is het plaatje compleet. Veel beter wordt het niet.

Quiche caprese

Ingrediënten:
quichevorm van 24 cm doorsnee

6 plakjes roomboterbladerdeeg
80 gr pijnboompitten
400 gr cherrytomaatjes (kan best iets minder)
4 eieren
125 ml crème fraîche
flink wat basilicumblaadjes, fijngesneden
100 gr Parmezaanse kaas, geraspt
1 bol mozzarella van 125 gram, in plakjes
4 romatomaten

Bereidingswijze:
Verwarm de oven voor op 180 graden.
Bekleed de quichevorm met het bladerdeeg. Leg het niet teveel over elkaar en snijd hier en daar bij.

Rooster de pijnboompitten in een koekenpan.
Laat afkoelen op een bord.

Verdeel de pijnboompitten en gehalveerde cherrytomaatjes over de quichevorm.

Klop de eieren los met de crème fraïche.
Schep de basilicum en de Parmezaanse kaas erdoor en breng op smaak met peper en zout.

Verdeel de mozzarella en het eimengsel over de tomaatjes.

Snijd de romatomaten in plakken en leg deze op de quiche.

Bak de quiche in circa 1 uur in het midden van de oven goudbruin en gaar. Dek af met aluminiumfolie als hij te donker wordt.

Laat de quiche hierna enigszins afkoelen. Lauwwarm is hij het lekkerst!

Gevulde courgettes op Turkse wijze

Gevulde courgettes met groenten en feta

Gevulde courgettes als maaltijd waren geheel en al verdreven uit mijn culinaire geheugen. Verdrongen door allerhande, eigentijdser gerechten. Iets met Ottolenghi en zo. Gelukkig werd ik net op tijd bevangen door Arabische sferen en smaken. Dat heeft helemaal niets met de foodybox te maken (die krijg ik namelijk nooit), maar ik word altijd vanzelf een beetje meegetrokken in de voortrazende trends. En ik moet tevens toegeven dat ik bij een tv-programma als Chez Benali, dat momenteel te zien is, erg weg kan zwijmelen bij de Orientaalse beelden. De aromatische kruiden, de hectiek van de drukbezochte souk, het is een feest voor de zintuigen. Snuffelend op 24Kitchen vond ik een recept voor gevulde paprika’s. Ik heb het omgezet naar gevulde courgettes, de inhoud is gelijk gebleven. Eet er een frisse salade bij en je hebt een onwaarschijnlijk smakelijke maaltijd!

Gevulde courgettes op Turkse wijze

Ingrediënten:
300 g notenrijst
2 uien
2 teentjes knoflook
1 bosuitje
0.5 bosje bladpeterselie
0.5 bosje koriander
olijfolie om te bakken
1 el paprikapoeder
1 el kaneelpoeder
1 el gemberpoeder
1 tl chilivlokken
400 g tomatenblokjes
2 middelgrote courgettes
150 g fetakaas

Bereidingswijze:
Kook de rijst volgens de bereidingswijze op de verpakking. Stoom goed droog. 

Pel en snipper de uien. Pel en snijd de knoflook fijn.
Snijd het bosuitje in dunne ringen.
Pluk en snijd de bladpeterselie en koriander fijn.

Verhit een scheut olijfolie in een pan en bak de uien, knoflook, bosuitje, bladpeterselie, koriander, paprikapoeder, kaneelpoeder, gemberpoeder en chilivlokken circa 6 minuten op laag vuur.

Voeg de tomatenblokjes toe en laat circa 3 minuten zonder deksel pruttelen.
Halveer de courgettes in de lengte en verwijder de zaadlijsten. Voeg de zaadlijsten van de courgette toe aan het tomatenmengsel.

Snijd de fetakaas in blokjes.
Meng de rijst en fetakaas door het tomatenmengsel.
Vul de courgettes met het mengsel. Besprenkel met olie.

Schuif in de oven en bak in circa 20-25 minuten gaar.

Gevulde courgettes met groenten en feta

Risosalade met geroosterde paprika en kikkererwten

Risosalade met geroosterde paprika en kikkererwten

Riso (of orzo) is een gedroogde pastasoort Het is gemaakt van griesmeel van harde tarwe. De Cecco noemt het riso. Als ik het bij de Griekse winkel haal, heet het plotseling kritharaki. Ik heb werkelijk geen enkel idee of er wellicht een subtiel bestaat tussen de verschillende benamingen. Feit blijft dat ik het veelvuldig gebruik in mijn keukentje.  Als vulling in de soep. Of ter vervanging van de “gewone” pastasoorten, waar ik dan een saus bij serveer. Ook in salades doet deze vermomde rijstkorrel het uitstekend. Maar wijk voor deze risosalade met geroosterde paprika gerust af als je liever couscous, bulghur of quinoa gebruikt. De smaak wordt in grote mate toch bepaald door de ingrediënten.

Risosalade met geroosterde paprika en kikkererwten

Ingrediënten:
3 rode puntpaprika’s
150 g riso
1 l groentenbouillon
1 grote sjalot, in dunne schijfjes
rasp en sap van 1 citroen
3 tomaten, zaadlijsten verwijderd, in blokjes
200 g kikkererwten uit blik, uitgelekt
1/2 bos peterselie, fijngehakt
1/2 bos koriander, fijngehakt
blaadjes van 4 takjes munt, fijngehakt
fleur de sel en zwarte peper van de molen

Bereidingswijze:
Verwarm de oven voor op 220°.
Leg de paprika’s in een ovenschotel en schuif ze in de oven tot de buitenkant zwartgeblakerd is. Keer ze af en toe.
Neem uit de oven en stop ze in een afsluitbare plastic zak.

Kook intussen de riso gaar in de groentenbouillon volgens de aanwijzingen op de verpakking.
Laat goed uitlekken.

Meng de sjalotringen met citroenrasp- en sap en laat staan tot gebruik (hierdoor zal de sjalot zijn scherpte verliezen).

Pel de paprika’s en verwijder de zaadlijsten. Snijd in blokjes.

Meng de lauwe riso met de paprika, tomaten, kikkererwten en kruiden.
Roer er ook de sjalot met citroensap en -rasp door.
Kruid royaal met fleur de sel en zwarte peper.

Ik werd voor deze salade geïnspireerd door een recept op het blog van de Vlaamse Annelies Een lepeltje lekkers. Hierop is een grote variëteit aan recepten te vinden met schitterende foto’s die me het water in de mond doen lopen.

Salade van riso met geroosterde paprika en kikkererwten

Chinese tomatensoep

Soepkop met Chinese tomatensoep

Pinksteren 2016 werd, qua weersomstandigheden, bepaald niet wat het liedje ons ooit beloofde. Ik hoefde het rijtuiggie dan ook niet in te spannen. Zouden we de tocht naar Vinkeveen toch zijn aangevangen, dan waren we waarschijnlijk ergens dicht in de buurt van Zierikzee al diepgevroren zijn afgevoerd.

Lekker thuis dus. Bij de kachel die tegenwoordig cv heet. Met een spannend boekje. En tegen vijven een hartverwarmend glaasje. Lekker warm allemaal. Ik besloot dat aangename gevoel vast te houden en ging aan de slag om een soepje te maken.

Een Chinees tomatensoepje. Wat er dan zo Chinees aan genoemd mag worden? Gember, ketjap en sereh als toevoegingen? Het zou best kunnen. In elk geval hoort deze soep zoet-zuur te smaken, een beetje zoals babi pangang of foe yong hai saus, maar dan in verdunde vorm. Het meest bijzondere ingrediënt is wel de appelmoes. Geloof het of niet: het máákt dit soepje. Je kunt er zelfs voor kiezen om er een dubbele hoeveelheid in te doen. Als finishing touch kun je een omelet bakken, er reepjes van snijden en bovenop de soep serveren. Ik kookte echter wat noodles op het laatst mee. Nog wat bosuitjes er bovenop en smullen maar!

Chinese tomatensoep

Ingrediënten:
1 ui, gesnipperd
2 tenen knoflook, fijngehakt
2 cm verse gember, geraspt
30 gr tomatenpuree
500 ml kippenbouillon
800 gram (2 blikjes) tomaten
2 eetl ketjap manis
2 eetl gembersiroop
100 gram appelmoes
1 eetl mirin
½ stengel sereh, ingesneden
½ theelepel zout
2 bosuitjes, fijngesneden
noodles

Bereidingswijze:
Snij de ui en knoflook fijn.
Verhit wat olie in een soeppan.
Bak de ui tot ze glazig is en voeg daarna de knoflook toe.
Bak die heel zacht een paar minuutjes mee.

Schep de tomatenpuree en gember bij de uien en roerbak dit alles een paar minuten mee. Dit proces heet ontzuren.
Blus af met de kippenbouillon.
Schenk nu de tomaten bij de bouillon en voeg de serehstengel eraan toe.

Breng aan de kook, zet het vuur laag en laat 15 minuten sudderen.
Verwijder de serehstengel.
Pureer de soep met de staafmixer en haal door een zeef.
Schenk alles terug in de pan, voeg de ketjap, gembersiroop, appelmoes, mirin, zout en noodles toe. Meng goed door en laat even opkoken tot de noodles goed zijn.
Garneer met fijngesneden bosuitjes.

Soepkop met Chinese tomatensoep