Bloemkooltaart met pesto en Parmezaanse kaas

Bloemkooltaart met pesto

Pfieuwww, en toen werd de gewone Hollandse zomer opeens een tropische zomer zonder eind. Niet dat ik er bedroefd om ben, begrijp me goed, het is alleen het dagelijkse uurtje koken dat even wat aanpassingen vereist. Niet teveel pannen tegelijk op het fornuis, niet teveel vochtige dampen die het huis bezwangeren met nóg meer klammigheid.

Salades dus. Volop te variëren ermee. No problem. Korte roerbakgerechten. Ook goed te doen. En dan is er natuurlijk nog onze trouwe vriend, de oven, die het werk uit handen kan nemen. Ik had plotseling zin in iets vegetarisch met bloemkool. Gek mens ben ik. Het werd deze bloemkooltaart met pesto en Parmezaanse kaas. “Bloemkooltaart met pesto en Parmezaanse kaas” verder lezen

Tomaten-amandelpesto

Schaaltje met groene tomaten-amandelpesto

Er is in huize Eetplezier al heel wat keren pesto gemaakt. De gewone. Met de juiste pijnboompitten, Parmezaanse kaas en natuurlijk geurige basilicum. Jamie Oliver komt in zijn boek “30 minutes meals” met een variatie erop. Zelf noemt hij het een groen prutje. Kan ook. Het is maar net waar je voorkeur naar uit gaat. Ik kies voor een ietwat deftiger benaming: tomaten-amandelpesto.

En ik dacht: tomaatjes te pakken te zien te krijgen met de smaak van tomaatjes. Honingtomaatjes. Duur, maar dan heb je wel de garantie dieprode vruchtjes barstensvol smaak te proeven. Mijn idee is dat alles wat je in de basis van een gerecht stopt, van onberispelijke kwaliteit hoort te zijn. In dit geval kwam ik echter bedrogen uit. Van de tomaatjes was na het blenderen zowel qua kleur als qua smaak niet veel meer terug te vinden. De groene kleur van de basilicum domineerde. Jammer. Toch had deze pesto een duidelijk andere smaak dan de traditionele pesto genovese of pesto rosso. Zoeter. Milder. Geschikt om met eetlepels tegelijk over je pasta te lepelen.

Tomaten-amandelpesto

Ingrediënten: (voor 4 personen)
40 gr Parmezaanse kaas
100 gr geblancheerde amandelen
2 teentjes knoflook
1 peper
2 bossen basilicum
4 ansjovisfilets
350 gr honingtomaatjes

Bereidingswijze:
Doe de kaas, amandelen, peper en knoflook in de keukenmachine of blender.
Hak alles zo fijn mogelijk.
Doe er daarna met draaiende motor de basilicum, ansjovis en de tomaatjes bij.
Blender zo fijn mogelijk en doe er nog twee gulle scheuten extra vierge olijfolie bij.
Proef en breng de pesto op smaak.

Breng pasta naar keuze aan de kook.
Laat deze na de gewenste kooktijd uitlekken en doe ze meteen terug in de pan, tezamen met de tomaten-amandelpesto.
Hussel goed door elkaar. Voeg eventueel nog wat kookvocht toe.
Voor een leuk effect voeg je er nog een handvol gehalveerde tomaatjes aan toe.
Dien meteen op en eet er een lekkere salade van bietenblad met avocado, bleekselderij én honingtomaatjes.

Schaaltje met groene tomaat-amandelpesto

Pesto zelf maken

Pesto zelf maken

Toen ik afgelopen weekend drie strengen heerlijk verse knoflook kreeg, wist ik al meteen wat ik er mee wilde gaan doen. A) knoflooksoep maken en b) pesto zelf maken.

Ik begon met het laatste. Voor de maaltijd van vandaag had ik pasta in mijn hoofd. Met veel groenten, maar zonder vlees. Dan smaakt zo’n extra shot vers-kruid er natuurlijk prima bij.
Aan de slag met mijn eigen versie. Geen parmezaan in huis? Jammer, doch niet noodzakelijk, ik raspte gewoon een stuk Old Amsterdam. Iets zouter dan parmezaan, oppassen dus met extra zout toevoegen.

Pesto zelf maken

Eerst een grote bos basilicum kaal plukken. Blaadjes voorzichtig wassen en droog deppen. Flink wat pijnboompitten roosteren in een droge koekenpan. Knoflook (ik heb vijf teentjes gebruikt voor een behoorlijke portie) fijnsnijden. Knoflook, pijnboompitten en basilicum in de blender stoppen. In een dun straaltje extra vergine olijfolie toevoegen totdat een smeuïge massa ontstaat. Dan de kaas toevoegen en olie toevoegen tot het een goed smeerbare consistentie heeft. Proeven. Eventueel afmaken met peper en zout.
Lekker met pasta! Ook niet te versmaden op een vers geroosterd bammetje of toastje.

Pesto uit een potje is, wat mij betreft, niet te eten. Je proeft er de kunstmatigheid boven alles uit. Basilicum proef ik al helemaal niet. De kaasmaak en het zout prevaleren. Het is echt niet lekker.

 

Pijnboompitten

Pijnboompitten

Jullie kennen waarschijnlijk het verhaal van de pijnboompitten. De bolvormige, dikke soort (de Chinese) geven een bittere nasmaak in de mond die bij sommige mensen dagenlang kan blijven hangen. Alles wat je daarna eet wordt overheerst door die vieze, bittere smaak. Je kopje koffie kan er zelfs van tegenstaan. De Schoonzus heeft het aan den lijve ondervonden en heeft het als een verschrikking ervaren. De puntige, langwerpige pijnboompitten zijn van Europese herkomst en daarvan valt niets te vrezen.

Vandaag wilde ik verse pesto maken. Dit keer zou niets of niemand mij nog een oor aan naaien (er staan er immers al twee); uitsluitend de Europese mochten mee naar huis. De drie Islamitische winkels in mijn buurt vielen af. Ik had het (vooringenomen) idee dat zij eerder Chinees spul zouden verkopen dan hun collega-supermarkten.

Op weg naar de supermarkt met de geleende naam van een olifant. Aangekomen bij het schap zuidvruchten, pitten en noten sloeg de twijfel reeds toe. Waren deze in het transparante doosje nu echt langwerpig? Hmm, moeilijk, moeilijk. En wat hadden ze een verdacht gele kleur. Uiteraard geen enkele informatie over de herkomst op het etiket re vinden. Doosje terug in het schap. Op naar de concurrent met de duurdere prijzen.

Pijnboompitten bij de Appie

Appie had op liefst drie plaatsen (winkelinrichters hebben psychologie gestudeerd) zijn pitten verstopt. Handig voor de klant die nog snel voor de avondmaaltijd zijn boodschapjes moet doen. Maar dat terzijde. Mooi, met drie verpakkingen kon ik tenminste écht aan het vergelijken slaan. Maar hoe goed ik ze ook bestudeerde, in alle drie de zakjes zag ik eeneiige tweelingen zitten. Identiek aan elkaar dus.

Geen zinnig mens is in staat om de zon met een andere zon te vergelijken. Domweg omdat er geen ander exemplaar voorhanden is.  Qua kleur waren ze echter allemaal wel  bleker dan degenen in de Olifanten supermarkt en dat leek mij een goed teken (zie foto boven). Vooruit met de geit dan maar, naar huis en pesto draaien, desnoods met Chinese pitten. Soms moet een mens beslissingen durven nemen.

De pesto lukte goed. Héél voorzichtig nam ik een klein theelepeltje ervan. Lekker! Het theelepeltje werd een eetlepel. Geen smaakafwijkingen tot dan toe. Er begon niets te branden op mijn tong, er was geen bittere smaak, het was eigenlijk gewoon superlekker!

Wat blijft is de twijfel. Heb ik nu Europese of Chinese pijnboompitten gebruikt? Als ik wel Chinese heb gekocht, ben ik er dan misschien ongevoelig voor? Of zijn er wellicht verschillende soorten Chinese? Waren de pitten die de bekende nare smaak veroorzaakten vervoerd in verontreinigde containers? Kwamen ze uit een bepaalde streek? Bestaat er een combinatie van voedingsmiddelen waardoor de bitterheid  de overhand krijgt? Heeft de ene mens meer of andere smaakpapillen dan de andere?

Vragen. Vragen. Zoveel vragen. Mijn oproep aan iedereen: kan er iemand uitsluitsel geven omtrent deze vervelende kwestie? Liefst met duidelijke foto’s, zodat vergissen bij de aankoop onmogelijk wordt? Want zeg ik nou zelf: met een hoofd vol vraagtekens achteraf  heb je alsnog een vervelende nasmaak.