Osteria Campobianco Italiaanse sferen in Kamperland

Osteria Campobianco

In haar aderen lijkt Italiaans bloed te vloeien. Elke vezel in haar lichaam lijkt te zijn gesponnen uit capelli d’angelo en in haar hoofd huist permanent de culinaire kennis van La Mama. Kortom: Marianne Wittkamp ís Italië. Ze straalt de liefde voor dit mediterrane land dan ook aan alle kanten uit. “Het is een gevoel, ergens diep van binnen, dat onlosmakelijk met me verbonden is. Passie of liefde, noem het zoals je wilt, het is een deel van mijn identiteit”, vertelt gastvrouw Marianne me tijdens een door haar georganiseerde Italiaanse boerenmaaltijd in haar huiskamerrestaurant Osteria Campobianco in het Zeeuwse Kamperland.

Naast de warme, vrijgevige levensstijl van de inwoners van Italië, de overdaad aan cultureel-historische elementen en het glooiende landschap gaat Marianne’s hart vanzelfsprekend ook uit naar de Italiaanse keuken. Met liefdevolle toewijding bereidt ze gerechten met een duidelijk Italiaanse achtergrond. In deze gerechten komt alles samen voor haar. Een stukje van haar geliefde land naar Nederland brengen, daar waar ze woont, in Zeeland.

Zo’n 8 jaar geleden koos Marianne ervoor haar inmiddels volgroeide Italiaanse kookkunsten, te willen delen met anderen. Ten minste 1 x per maand wordt de grote huiskamer omgetoverd tot een heuse brasserie. Lange tafels, karaffen wijn, hongerige mensen, alle ingrediënten voor een gezellige avond in Italiaanse sferen zijn voorhanden. Zo ook op deze avond, als ik samen met mijn G. bij haar aanschuif.

Nadat we hartelijk en uiterst gastvrij ontvangen zijn, maken we kennis met de andere gasten. Het zijn er dit keer zeventien. “Nee, dat gaat vanavond niet lukken”, antwoordt Marianne op mijn vraag of zij ook met ons mee-eet. Jammer, maar begrijpelijk.

Osteria Campobianco

Antipasti

Op tafel verschijnt witte en rode wijn. En water. Echtgenoot Mark vertelt ons dat we net zoveel mogen drinken als we zelf denken aan te kunnen. Gastvrijheid ten top hier! De Italiaanse boerenmaaltijd gaat van start met een keur aan traditionele antipasti. Marianne legt uit waar we van kunnen snoepen: een salade van gepocheerde zalm met rode ui en pistachenootjes, frittata met groene asperges, authentieke Italiaanse droge worst, taleggio en gorgonzola kaasjes en geroosterde paprika met ansjovis.

Osteria Campobianco
Alsof dat nog niet genoeg is, komt onze gastvrouw even later met rijkelijk belegde bruschetta en een werkelijk overheerlijk spinazierondje. Bij Osteria Campobianco wordt duidelijk alles zelf bereid, alle smaken zijn even puur.

Ondertussen wordt er druk gekletst en gelachen aan tafel. De stemming zit er al goed in. Geen onbekend verschijnsel voor mij. Samen aan tafel zitten verbroedert. In Nederland zijn we niet zo vertrouwd met dit fenomeen, maar in veel mediterrane leven wordt daar anders over gedacht. Leven om te eten en niet andersom, zoals wij Noorderlingen vaak ten onrechte denken.

Voorgerecht

De tweede gang bestaat uit een geurige minestronesoep van zomerse groenten, zoals wortel, boontjes en spinazie. Tezamen met de rijstvormige pasta (riso) een welgevuld soepje. Met het oog op de nog komende gerechten moet ik helaas een beetje laten staan, maar stiekem had ik best nog even willen doorlepelen.

Osteria Campobianco

Hoofdgerecht

Er wordt overgegaan op de proeverij van pasta’s. Allereerst krijgen we penne all’amatriciana, een klassiek gerecht uit de Italiaanse keuken. Eroverheen een ferme wolk geraspte kaas. “Een broertje van de Parmezaanse kaas, maar dan lokaal bereid zonder onnodige keurmerken”, verklaart Marianne tijdens het opdienen.

Osteria CampobiancoIn Bajardo, waar zij en haar echtgenoot een tweede huis bewonen, wordt deze kaas door de plaatselijke slager gemaakt en verkocht. Ik proef de scherpte van gestremde schapen- of geitenmelk. Het combineert perfect met de pancetta, ui, knoflook en tomaat in de saus. Deze heeft lang gesudderd, zoals dat hoort met Italiaanse tomatensauzen. Pas dan komt de rijke, volle smaak van zondoorstoofde tomaten volledig tot zijn recht.

Als de borden met de volgende pasta verschijnen, hoor ik diverse mensen zuchten. Ja, er wordt hier stevig gegeten, in deze Osteria. Hoewel ik zelf ook geen grote eter ben, wil ik wel heel graag van alles proeven. Dus ook van de linguine met rozemarijnsaus, die inmiddels voor ons staat.

Osteria CampobiancoIk kan er kort over zijn, in één woord: klasse! Het door velen als overheersend bestempelde kruid domineert niet, maar geeft dit gerecht juist een geweldige boost. In al zijn eenvoud een fantastisch gerecht. Wat mij betreft een absoluut schoolvoorbeeld van cucina povera, de “armeluiskeuken” die in Italië zijn oorsprong heeft.

Dessert

We zijn bij het dessert aangekomen. Die bestaat uit een panna cotta, afgetopt met een heerlijke aardbeiencoulis. Eventuele kleine gaatjes worden met dit nagerecht zoetjes opgevuld.

Osteria Campobianco Waarna het feest nog niet afgelopen. Mark voorziet alle gasten van een kopje koffie, terwijl hij ons aangenaam vermaakt met verhalen over zijn collectie authentiek Italiaanse koffiekopjes. Marianne schenkt er, naar wens, een piepklein glaasje zelfgemaakte limoncello of arancello bij. In mijn mondholte zwieren intense citrussmaken en bedwelmende alcohol samen een gezellig walsje. Dit zijn glaasjes om vreselijk vrolijk van te worden!

Osteria Campobianco

Nadat iedereen volledig verzadigd is, blijft het nog lang onrustig in Osteria Campobianco. De meeste gasten praten uitgebreid na, maar wij hebben nog een afstandje te overbruggen. Ik bedank onze gastvrouw- en heer voor de geweldig plezierige avond en beloof snel terug te keren. Want wat wordt er hier in Kamperland ontzettend goed gekookt. Menige horecagelegenheid staat, wat mij betreft, in de schaduw van dit plezierige huiskamerrestaurant. Informatie over aankomende activiteiten is te vinden op Osteria Campobianco en tevens op Facebook onder dezelfde naam. 

Bloemkool met pasta à la Jamie Oliver

Bloemkool met pasta Jamie Oliver

Sinds Jamie afstand heeft genomen van zijn quasi-nonchalante jeugdigheid, ben ik weer fan van hem. Nu hij vader is geworden van vier kindjes en inmiddels de veertig is gepasseerd, is ook zijn kookstijl huiselijker geworden. Kijk, en daar houd ik van. Niks hatseflats barbecuemaaltje of stevig gekruide, geroosterde megakippen, maar normale Dagelijkse Kost (oeps, da’s weer een andere chef, geloof ik.)

Hoe dan ook: de hoogste tijd om weer eens een recept uit te proberen van deze Engelse chef. Bloemkool bereiden vormt altijd een moeilijk item voor me. Na mijn poging om ze te roosteren, had ik nog geen nieuwe creaties toegevoegd aan mijn bloemkoolprogramma. Jamie nam het denken van me over en ziedaar: bloemkool met pasta! Hoe verzin je het. Echt, het is verrukkelijk, temeer omdat de crumble er de noodzakelijke bite aan geeft. Wedden dat zelfs het meest verwende kind overstag gaat? Is het jullie trouwens ook al opgevallen dat hij niet meer zo ernstig zlizzt als voorheen? Wat bekendheid al niet met je kan doen.

Bloemkool met pasta à la Jamie Oliver

Ingrediënten: (let op: dit is voor 6 personen)
8 plakjes pancetta
1 grote bloemkool
500 gr gedroogde pasta (ik koos voor de Rummo pantacce, verkrijgbaar bij de Sligro)
250 gr cheddar of gewone Goudse kaas
4 dikke plakken boerenbrood (ik gebruikte een grote Italiaanse bol)
verse rozemarijn
2 tenen knoflook
250 gr crème fraîche
optioneel: parmezaanse kaas voor erover

Bereidingswijze:
Warm de oven voor op 220 graden. Ik heb zelf een heteluchtoven en heb hem ingesteld op 200 graden. Het gerecht was na 15 minuten mooi goudbruin en goed heet.

Leg de pancetta in een braadslede van circa 30 x 25 cm en zet die boven in de hete oven. Snijd de bloemkool in roosjes. Doe de pasta in een ruime pan, leg de bloemkool erop en doe er zoveel water op dat alles net onder staat. Voeg zout toe. Leg het deksel erop en kook de pasta volgens de aanwijzingen op het pak.

Rasp de kaas en zet die weg in een kom. Haal de pancetta uit de oven en hak de plakjes samen met het brood, de rozemarijn en een flinke scheut olijfolie in een keukenmachine tot het mengsel de consistentie van grof broodkruim heeft.

Afwerking

Zet een vergiet op een grote kom om het kookwater op te vangen en laat er de pasta en bloemkool in uitlekken. Kieper de inhoud van het vergiet in de braadslede waar je de pancetta in hebt gebakken en zet hem op laag vuur. Giet er 4 dl van het opgevangen kookwater bij. Knijp er de ongepelde tenen knoflook bij, roer er de crème fraïche en de geraspte kaas door en maak de stukken bloemkool voorzichtig stuk met een kleine stamper of vork. Breng op smaak met peper en zout.

Spreid het mengsel uit en strooi er het broodkruim over. Zet de braadslede circa 8-15 minuten in de oven tot er een goudbruin, pruttelend laagje op zit. Schaaf er eventueel nog wat krullen parmezaanse kaas over. Serveer direct met een frisse salade.

Bloemkool met pasta à la Jamie Oliver

Pastasalade met broccoli, tomaat en blauwe kaas

Pastasalade met broccoli, tomaat en blauwe kaas

Weleens van Ayurveda gehoord? Niet? In dat geval ga ik het je ook niet uitleggen. Veel te ingewikkeld allemaal. Het komt er op neer dat er drie types mens te onderscheiden zijn. Vata, Kapha en Pitta. Zogenaamde dosha’s dienen ervoor een mens in balans te houden. Eenmaal in disbalans is het de zaak de zwakke dosha’s te versterken door middel van een op jou type toegepaste leefstijl en voedingswijze.

Ik ben een zgn. Vata-type. Een mager scharminkel met zichtbare gewrichten, die het vaak koud heeft, met een voorkeur voor zoetzure en zoute smaken. En hete dranken. Ook nog. Valt soep onder drank? Ik zeg ja!

Het accent op mijn voedingspatroon dient gelijk te zijn aan die van een tandeloos, oud omaatje: zacht, goed gaar gekookt voedsel dat gemakkelijk verteert. Verder heeft een Vata type een voorkeur voor verwarmende kruiden en specerijen, zoals venkel, gember, kaneel en kardemom.
Gleuft ’t of niet: in de praktijk van alledag klopt het allemaal als een bus.

Deze wetenschap stamt uit een post-puberaal tijdperk, waarin ik nog op zoek was naar mijn eigenste identiteit. Inmiddels weet ik dat ik behept ben met een groot aantal eigenaardigheden die nooitniemeer over zullen gaan. En dat ik het sterrenbeeld waaronder ik geboren ben, de Steenbok, alle eer aandoe. Koppig en onverzettelijk. Met – paradoxaal genoeg – alle kenmerken van een angsthaas en een stresskip in mij. Ik doe het er maar mee.

Afijn. Genoeg geleuterd hoor ik jullie denken Waar blijft het eten?. Maar let op: alles in het leven heeft een functie. Als het goed is hebben jullie nu begrepen dat ik een afkeer heb van koud, kouder, koudst. Hoe warm het ook buiten is, je doet mij geen plezier met koude salades. Alsof er drie kilo stenen op mijn arme, tere maagje vallen. Daarom heb ik ooit besloten mijn zomerse no-cook maaltijden altijd lauwwarm te eten.

Moeilijk is het niet. Je zorgt dat het overgrote deel van de ingrediënten klaar staan in een schaal en voegt daar op het laatste ogenblik de warme rijst, aardappelen of pasta aan toe. Door het te mengen met de overige bestanddelen wordt alles lauwwarm. Een appel of een bosuitje dragen zorg voor de frisse toets en geroosterde pijnboompitten voor een extra crunch. Op deze manier verveelt een maaltijdsalade nooit. Niet bij mij althans.

Pastasalade met broccoli, tomaat en blauwe kaas

Ingrediënten:
grote stronk broccoli
200 gr koude blauwschimmelkaas, ik gebruik het liefst Cambozola
3 bosuitjes
4 trostomaatjes, tasty Tom of Romaatjes
tagliatelle voor 2 personen
pijnboompitten

Bereidingswijze:
Snijd de broccoli in kleine roosjes en blancheer ze circa 5 minuten.
Giet ze af en laat ze goed uitlekken en afkoelen in een vergiet.
Snijd de bosuitjes in fijne ringetjes.
Leg de trostomaatjes in kokend water en ontdoe van hun velletjes.
Snijd ze doormidden, haal het zaad eruit en snijd in kleine stukjes.
Snijd de korst van de kaas en snijd er daarna kleine blokjes van.
Meng alle ingrediënten in een schaal door elkaar. Voeg olijfolie en flink peper toe.
In dit stadium nog geen zout toevoegen! Proef of dit nodig is, nadat je de pasta hebt toegevoegd.
Dit alles afgedekt wegzetten.

Op het moment dat je aan tafel wilt gaan, kook je de pasta al dente.
Even afgieten en snel door de ingrediënten in de schaal husselen.
Pijnboompitten roosteren. Deze over de salade strooien.
Evt. afwerken met een scheut maagdelijke olijfolie.

Noot: op de foto is de pasta er nog niet doorheen gemengd. Uit ervaring weet ik dat dat geen smakelijke foto oplevert.

Pastasalade met broccoli, tomaat en blauwe kaas

Lasagne met aubergine en ricotta

Lasagne met aubergine en ricotta

Machtig hapje om te zien, hè, deze overheerlijke lasagne met aubergine en ricotta? Nou, ik kan jullie gerust stellen: dat is het ook. Al die kaas, de boter en de pasta maken er beslist geen calorie-arm gerecht van. Je merkt dat je wat eet, zeg maar. Toch vind ik dat het best moet kunnen, zo’n guilty pleasure. Niet iedere dag natuurlijk.

Het is een soort van samenstelling uit verschillende lasagne- en cannellonigerechten die ik in de loop der jaren gemaakt heb. Deze blijft wat mij betreft de lekkerste, hoewel die met spinazie en citroenricotta ook zeer de moeite waard is!

Lasagne met aubergine en ricotta

Ingrediënten: (Voor 4 personen)
ovenschaal van 20 x 30 cm
3 eetl olijfolie
1 ui, fijngesneden
1 teentje knoflook, fijngesneden
2 aubergines (eerst in zout gezet, daarna in  blokjes gesneden)
2 blikken tomatenblokjes (400 gr)
1 bakje ricotta (250 gr)
1 pak lasagnebladen  (250 gr) of nog lekkerder: vers gemaakte
70 gr boter
70 gr bloem
1 liter volle melk
nootmuskaat/zout/peper
150 gr Old Amsterdam, geraspt

Bereidingswijze:
Verwarm de oven voor op 200°.
Verhit de olie in een zware, ondiepe plan.
Fruit de ui en knoflook tot alles glazig is.
Voeg de aubergineblokjes toe en bak deze tot ze zacht en gaar zijn.
Voeg nu de tomaten en de ricotta toe.
Meng alles goed door elkaar en breng op smaak met peper en zout.

Leg nu een laag van het mengsel in de ovenschaal.
Schik er de lasagnebladen bovenop. Probeer ze elkaar zo weinig mogelijk te laten overlappen.
Maak op deze manier vijf laagjes, afwisselend met het tomaten-auberginemengsel en de lasagnebladen.

Maak een roux door de boter in een pan te laten smelten.
Voeg de bloem toe en roer met een houten lepel tot de roux lichtbruin begint te kleuren en de typische “biscuitgeur” ontstaat.
Schenk de melk erbij en breng al roerend aan de kook.
Laat dit zo’n 10 minuten op laag vuur zachtjes garen. Roer regelmatig!
Breng de roux op smaak met nootmuskaat, peper en zout.

Schenk de saus over de lasagne.
Bestrooi als laatste met de geraspte kaas en zet de schaal in het midden van de oven.
Bak de lasagne in circa 30 minuten gaar en goudbruin.

Lekker met een frisse salade van veldsla, radijs en cherrytomaatjes.

Wees gegroet melanzane parmigiana

Melanzane Parmigiana

Boek staat tot schrijven als foodblog staat tot eten. Zo is het. Zonder eten is er niets. Geen leven ook vooral.

En toch zijn er niet elke dag vermeldenswaardige zaken te melden. Of brengt het leven je plotseling op totaal andere plaatsen dan in de keuken. Plaatsen die, naast al het kostelijke, smakelijke, verrukkelijke, appetijtelijke en zalige dat ik graag deel met jullie, zo bijzonder zijn dat ik ze jullie niet wil onthouden.

Gisteren was ik in Lourdes. Het was er winderig en ondanks de acht graden die Piet Paulusma ons beloofd had, verrekte koud. Ik zag de grot waarin Maria verscheen en was vol verwondering dat ik haar nooit eerder gezien had daar. Er was een robuust hek en een glazen deur. Eigenzinnig als altijd voelde ik aan het hek. Met veel gepiep en geknars ging het open. Zo ook de deur. Eenmaal binnen deed ik, zoals het een goed katholiek opgevoed meisje betaamt, een cent in het offerblok en stak een kaarsje aan. Opdat er overal ter wereld voldoende te eten mag zijn. Een wens die waarschijnlijk in het rijke Roomse leven prominenter aanwezig is dan in welk ander geloof dan ook. Panem nostrum quotidianum da nobis hodie. Of zoiets.

Dankzij de supersnelle Thalys was ik ’s avonds ruimschoots op tijd thuis voor de avondmaaltijd. Alwaar er een geslaagde variatie op de beroemde melanzane parmigiana gereed stond. Met gebakken aubergine, tomatensaus, paprika, wortel en rijkelijk belegd met feta. Niet geheel authentiek, maar wel ér-rúg lekker. Nadat ik twee porties met smaak verorberd had, likte ik mijn vork nog eens grondig af en kreeg bijkans een onbedwingbare neiging om met gevouwen handen een Weesgegroetje te prevelen. Exact zoals pakweg veertig geleden in alle Katholieke gezinnen vóór en na de maaltijd de gewoonte was. Dat niemand kon verstaan wat je precies in je gebedje uitsprak, deed niet ter zake. De bedoeling erachter was duidelijk: bedanken voor de ons toebedeelde overvloed.

Er diende overigens voor nóg een heleboel dingen gebeden te worden. Voor de zaligheid der overledenen, om schuld te belijden voor zondig gedrag en vooral ook om alle noden en behoeften van de hulpeloze medemens te ledigen. Het zou ons stuk voor stuk schaapjes maken die een warm welkom in het hiernamaals te wachten stond. Dat we in ruil daarvoor vrijdags geen vlees mochten eten en veertig dagen voorafgaand aan Pasen als kind elk snoepje in een trommeltje moesten bewaren, laat ik gemakshalve maar even buiten beschouwing. (ja, jullie horen het goed, mijn cynisme voert hier de boventoon).

Terug naar het heden. Ik mag niet liegen van meneer kapelaan. Natuurlijk was ik niet echt in Lourdes. Maar zeg nu zelf: zie jij de verschillen op de foto? Deze plaatjes zijn geschoten in Heinkenszand, op zo’n 10 kilometer van mijn woonplaats. Hoewel ik er talloze malen langs moet zijn gereden met de auto,  werd mijn bewustzijn pas echt geprikkeld door er een artikel over te lezen in een boekje met interessante Zeeuwse plekjes. Een mens kan kennelijk blind zijn voor allerhande zaken die voor het oprapen liggen.

Voor iedereen die na dit triviale geneuzel met een vertwijfeld gevoel blijft zitten: waar blijft nu in naam van Maria het recept van die heilige melanzane parmigiana? Nou, kijk, ik doe het al vele jaren op mijn eigen manier, maar als je er echt een culinair verantwoorde draai aan wilt geven, maak het dan zoals Janneke Vreugdenhil het doet in haar laatste boek I ♥ groente. Succes gegarandeerd! Noot: in de winter kun je bijna geen smakelijke tomaten kopen, gebruik dan gewoon de beste tomaten uit blik die je krijgen kunt.

Melanzane Parmigiana

Ingrediënten: (voor 2 personen)
750 g tomaten, in kwarten
1 ui, grofgesneden
een flinke handvol verse basilicumblaadjes
2 el olijfolie
2 aubergines, in lange plakken
extra vergine olijfolie
100 g provolone (of mozzarella), in plakjes
2 hardgekookte eieren, gepeld en in plakjes
75 g Parmezaanse kaas, geraspt

Bereidingswijze:
Doe de tomaten, ui en de helft van de basilicum in een pan, voeg 100 ml water toe, breng aan de kook en laat op laag vuur, afgedekt, 15 minuten koken.

Werk de tomaten door een roerzeef.
Doe terug in de pan en laat op hoog vuur, al roerend, nog 5 minuten koken zodat de saus een beetje indikt.
De bedoeling is dat je ongeveer 400 ml saus overhoudt.
Maak op smaak met 1 eetlepel olijfolie, zout en versgemalen peper.

Verhit een grillpan en rooster de aubergineplakken tot ze aan beide kanten een donker streeppatroon vertonen.
Als alle aubergineplakken gegrild zijn, meng je er 1 eetlepel olijfolie en wat zout en peper door.

Verwarm de oven op 180 graden.
Schenk een laagje tomatensaus over de bodem van een ingevette ovenschaal (met een diameter van ongeveer 18 x 24 cm).
Verdeel hierover een deel van de aubergineplakken.
Verdeel er vervolgens een deel van de provolone, plakjes ei en de rest van de basilicum over en bestrooi met een deel van de parmezaan.
Dek af met een tweede laag tomatensaus, waarop je weer een laag aubergines legt enzovoort. Net als bij lasagne.
Zorg dat de bovenste laag uit tomatensaus bestaat en bestrooi die royaal met Parmezaanse kaas.
Bak het gerecht ongeveer een half uur in de oven.
Serveer lauwwarm of op kamertemperatuur.

Bron: I ♥ groente – Janneke Vreugdenhil

Spaghetti à la puttanesca

Spaghetti à la puttanesca

Uit je comfort zone stappen, is zoiets als links gaan schrijven, terwijl je rechtshandig bent. Moeilijk, ingewikkeld en je gevoel zegt je dat je onnodig veel tijd aan het verspillen bent. En toch, ondanks dat je comfort zone zo heerlijk veilig en vertrouwd voelt, is het goed om er je zo af en toe eens aan te (willen) onttrekken. Dat geldt voor een heleboel gebieden, maar zeker ook voor je culinaire uitspattingen.

In de toekomst (o, lieve God, laat het nog even duren) wil ik echt nog wel proberen de pen in de linkerhand te nemen. A man has to do what a man has to do. Of zoiets. Zo heb ik bijv. nog nooit kreeft gekookt. Nog nimmernie een runder- of varkenstong in de pan gehad. Laat staan orgaanvlees. Maar ook minder weirde zaken als tofu of tahoe, heb ik tot nu toe rustig op hun plekje laten liggen in de winkel.

Niet dat ik een watje ben of zo. Gefrituurde sprinkhanen, gebakken hersenen, dikke pensworst, het is allemaal al een keer de revue gepasseerd. Het ontbreekt me alleen aan lef om enge zaken zelf ter hand te nemen. Sorry, wat zeg je? Oké, dan ben ik wél een watje. Ook goed.

Op een mooie dag sal alles reg kom. Heus. Hoop ik in elk geval. Maar vandaag nog even niet. Vandaag blijf ik heerlijk comfortabel rond dobberen in mijn vertrouwde eetvijvertje. Pasta. O, zo vaak op het menu in huize Eetplezier. Maar dan wel met een “hoerige” twist. Het verhaal gaat dat deze eenvoudige “rotzooipasta” door de hardwerkende dames in de bordelen van Napels, veelvuldig werd verorberd. Het is goedkoop, snel te bereiden en goed vullend om het zware werk aan te kunnen. Klinkt ook best als een spannend gerecht, toch?

Spaghetti à la Puttanesca

Ingrediënten:(4 personen)
olijfolie
1 grote ui, gesnipperd
25 gr ansjovisfilets (liefst die mooie roze, in glazen potjes)
3 tenen knoflook, geplet
125 ml rode wijn
400 gr gepelde tomaten uit blik (nog liever verse), in stukken gesneden
150 gr zwarte olijven (ik gebruikte Taggiasche)
60 gr kappertjes, gewassen en uitgelekt
handvol platte peterselie, fijngehakt
sap ½ citroen
zout
suiker naar wens
2 rode chilipepers, zonder zaad en heel fijn gesneden
400 gr spaghetti

Bereidingswijze
Verhit wat olijfolie in een anti-aanbakpan en fruit de uit in 6-8 minuten glazig.
Voeg de ansjovis toe en prak de filets licht met een vork.
Voeg de geplette tenen knoflook toe en fruit ze 3-4 minuten mee.

Schenk de wijn erbij en laat hem inkoken terwijl je de aanbaksels los schraapt.
Voeg de tomaten, olijven en circa 35 gram kappertjes toe.
Roer alles door elkaar en stoof het geheel in 5 minuten op laag vuur.

Voeg de helft van de peterselie en een kneepje citroensap toe.

Breng de saus in balans met een beetje zout en suiker (maar alleen indien nodig, want de kappertjes en de olijven zijn al behoorlijk zout).
Roer de helft van de fijngesneden chilipepers erdoor.
Laat de saus nog een vijftal minuten pruttelen, tot alle smaken goed vermengd zijn.

Kook ondertussen de pasta in flink gezouten kokend  water al dente.
Giet hem af en roer door de saus.
Nu kun je de rest van de kappertjes droogdeppen met een theedoek en krokant bakken. Heb ik niet gedaan.

Garneer alles met de krokante kappertjes, citroenrasp en de rest van de fijngesneden peterselie en chilipeper.

Bron: 100 beste recepten – Matt Preston