Bloemkooltaart met pesto en Parmezaanse kaas

Bloemkooltaart met pesto

Pfieuwww, en toen werd de gewone Hollandse zomer opeens een tropische zomer zonder eind. Niet dat ik er bedroefd om ben, begrijp me goed, het is alleen het dagelijkse uurtje koken dat even wat aanpassingen vereist. Niet teveel pannen tegelijk op het fornuis, niet teveel vochtige dampen die het huis bezwangeren met nóg meer klammigheid.

Salades dus. Volop te variëren ermee. No problem. Korte roerbakgerechten. Ook goed te doen. En dan is er natuurlijk nog onze trouwe vriend, de oven, die het werk uit handen kan nemen. Ik had plotseling zin in iets vegetarisch met bloemkool. Gek mens ben ik. Het werd deze bloemkooltaart met pesto en Parmezaanse kaas. “Bloemkooltaart met pesto en Parmezaanse kaas” verder lezen

Panzanella puttanesca

Panzanella puttanesca

Nog meer zomer ….. and I’m lovin’ it! Wat krijgen we een verwennerij toebedeeld van ergens daarboven. We hebben het vast en zeker met z’n allen verdiend, dat kan niet anders. Over zomerse verwennerij gesproken: deze panzanella puttanesca is er zo één. Vol met heerlijke, zondoorstoofde producten.

Ik zag wonderschone coeur de boeuf tomaten liggen bij mijn plaatselijke groenteboertje en wist vrijwel direct dat ik er dit gerecht mee wilde maken. Eerst even een paar dagen lekker laten doorrijpen, dan is deze bijzondere, Franse tomaat op zijn best. In tegenstelling tot de traditionele panzanella, waarin het brood vaak ofwel wordt geweekt of de salade in zijn geheel enkele uren koel wordt weggezet, vind ik het zelf lekkerder om nog wat knapperige korst te proeven.

Dus meng ik alles tien minuten voor het aan tafel gaan door elkaar. Door de dressing en het vocht van de tomaten, wordt het brood zachter, maar nog niet zompig. Bovendien zet ik niets meer in de koelkast. (Te) koude salades missen te veel smaak.

Panzanella puttanesca

Ingrediënten: (4 personen)
1 focacciabrood (of ciabatta)
1 rode ui
10 tasty Tom tomaatjes of 2 coeur du boeuf tomaten
1 eetl rodewijnazijn
6 eetl extra vierge olijfolie
4 gepofte puntpaprika’s (of 1 potje gegrilde)
2 eetl kappertjes
1 blikje ansjovisfilets
1 bakje basilicum
handvol Taggiasche olijven

Bereidingswijze:
Begin met het poffen van de paprika’s.
Verwarm de oven voor op 200˚. Leg de paprika’s erin en pof deze 30 minuten, tot ze zwartgeblakerd zijn. Haal ze uit de oven, stop ze direct in een goed afsluitbare plastic zak en laat ze afkoelen. 

Schakel de oven terug naar 180˚. Snijd het brood in vrij grote blokken, verdeel over een met bakpapier beklede bakplaat en bak circa 10 minuten in het midden van de oven. Neem uit de oven.

Halveer de ui en snijd deze in flinterdunne plakjes. Doe in een kommetje, giet er kokend water over en laat uitlekken in een vergiet.
Halveer de tomaten en verwijder met een theelepel de zaadlijsten. Vang het sap op in een kom. 
Klop het sap met de azijn en olie tot een dressing en breng op smaak met peper en eventueel zout.

Verwijder nu het vel van de paprika’s en de zaadlijsten en pitjes. Snijd de tomaten in partjes en de paprika’s in reepjes.
Meng de ui, tomaten, paprika’s, kappertjes en brood door elkaar en schenk de dressing erover. Schep de panzanella voorzichtig om en laat minstens 15 minuten staan, zodat de smaken goed kunnen intrekken.

Snijd ondertussen de ansjovisfilets grof. Meng de basilicum door de panzanella puttanesca en garneer met de ansjovis en olijven.

Panzanella puttanesca

Tomaten-amandelpesto

Schaaltje met groene tomaten-amandelpesto

Er is in huize Eetplezier al heel wat keren pesto gemaakt. De gewone. Met de juiste pijnboompitten, Parmezaanse kaas en natuurlijk geurige basilicum. Jamie Oliver komt in zijn boek “30 minutes meals” met een variatie erop. Zelf noemt hij het een groen prutje. Kan ook. Het is maar net waar je voorkeur naar uit gaat. Ik kies voor een ietwat deftiger benaming: tomaten-amandelpesto.

En ik dacht: tomaatjes te pakken te zien te krijgen met de smaak van tomaatjes. Honingtomaatjes. Duur, maar dan heb je wel de garantie dieprode vruchtjes barstensvol smaak te proeven. Mijn idee is dat alles wat je in de basis van een gerecht stopt, van onberispelijke kwaliteit hoort te zijn. In dit geval kwam ik echter bedrogen uit. Van de tomaatjes was na het blenderen zowel qua kleur als qua smaak niet veel meer terug te vinden. De groene kleur van de basilicum domineerde. Jammer. Toch had deze pesto een duidelijk andere smaak dan de traditionele pesto genovese of pesto rosso. Zoeter. Milder. Geschikt om met eetlepels tegelijk over je pasta te lepelen.

Tomaten-amandelpesto

Ingrediënten: (voor 4 personen)
40 gr Parmezaanse kaas
100 gr geblancheerde amandelen
2 teentjes knoflook
1 peper
2 bossen basilicum
4 ansjovisfilets
350 gr honingtomaatjes

Bereidingswijze:
Doe de kaas, amandelen, peper en knoflook in de keukenmachine of blender.
Hak alles zo fijn mogelijk.
Doe er daarna met draaiende motor de basilicum, ansjovis en de tomaatjes bij.
Blender zo fijn mogelijk en doe er nog twee gulle scheuten extra vierge olijfolie bij.
Proef en breng de pesto op smaak.

Breng pasta naar keuze aan de kook.
Laat deze na de gewenste kooktijd uitlekken en doe ze meteen terug in de pan, tezamen met de tomaten-amandelpesto.
Hussel goed door elkaar. Voeg eventueel nog wat kookvocht toe.
Voor een leuk effect voeg je er nog een handvol gehalveerde tomaatjes aan toe.
Dien meteen op en eet er een lekkere salade van bietenblad met avocado, bleekselderij én honingtomaatjes.

Schaaltje met groene tomaat-amandelpesto

Gevulde portobello met paprika, tomaat en basilicum

Gevulde portobello met tomaat en basilicum

Mijn moedertje kijkt me nog altijd een beetje meewarig aan als ik haar vertel van mijn vleesloze maaltijden. Alsof ik het voorkomen heb van een uitgemergelde zielenpoot. Hoe kan een mens in hemelsnaam zonder sappige koteletjes en dito slavinkjes? Geen jus ook. Dat vooral is wel heel erg vervelend. Droge aardappeltjes, dat is voer voor varkens.

Ik laat het maar zo. Intussen fröbel ik lustig verder aan mijn vegetarische creaties. Soms resulteert dat in een zielloos geheel en andere keren geef ik mezelf een bescheiden schouderklopje. Iemand moet het doen tenslotte. Deze gevulde portobello met paprika, tomaat en basilicum, schaar ik onder het rijtje “goed geslaagd”.

Gevulde portobello met paprika, tomaat en basilicum

Ingrediënten: (voor 2 personen)
2 portobello’s
5 bosuitjes, in ringetjes
2 tenen knoflook, fijngehakt
½ courgette, in piepkleine blokjes
1 gele paprika, in piepkleine blokjes
4 tomaatjes (Taste Tom), ontveld en in stukjes
4 eetlepels geraspte Parmezaanse kaas
2 eetlepels panko
2 flinke eetlepels basilicum, grof gehakt
zout/peper

Bereidingswijze:
Wrijf de portobello’s goed schoon en verwijder het steeltje. Met een theelepel of zo’n stekertje voor meloenbolletjes kun je een laag van de binnenkant afschrapen. Ze moeten wel minstens ½ cm dik blijven! Bestrijk ze zowel aan de binnen- als aan de buitenkant met olijfolie. Leg ze daarna in een vuurvaste schaal.

Fruit de bosuitjes en de knoflook zachtjes aan in een flinke scheut olijfolie.
Bak daarna de courgette en paprika circa 5 minuten mee.
Voeg nu de tomaten toe en laat alles op hoog vuur indikken. Er mag niet teveel vocht overblijven.
Kruid met peper en zout.
Schep het ui-groentemengsel in een schaal en laat het een beetje afkoelen.

Verwarm de oven voor op 180°.
Voeg twee eetlepels kaas, panko en basilicum toe aan het mengsel.
Meng alles goed door elkaar en vul de portobello’s er mee.
Strooi de resterende kaas over de paddenstoelen.
Bak de portobello’s 15 à 20 minuten in de oven.

Lekker met pasta en een frisse salade.

Gevulde portobello met tomaat en basilicum

Kerst lukt altijd

Frittata met prei

Zijn jullie ook bekend met die dagen dat al je kookcreativiteit lijkt te zijn opgedroogd? Mij overkomt het zo’n twee- à driemaal per jaar. Meestal in de wintermaanden. Het vooruitzicht van overdadige feestdissen en uitbundig eetgeweld is voor mij voldoende om de appetit 180° te doen draaien. Het is niet aan mij besteed, de massaliteit waarmee de mensheid  met een collectief vrede-op-aard-moraal de Boze Buitenwereld opeens mooier wil kleuren. En dat voor slechts twee dagen. Gekuntselde maakbaarheid. Fake. Alles is nep tussen 24 en 27 december, waarbij het voor velen maar om één ding draait: het individuele welbehagen. Ik houd er in toenemende mate een licht onpasselijk gevoel aan over.

Kerstmis is verworden tot een volstrekt zinloos fenomeen, voor 98% gevoed door een op drift geraakte commerciële machine die ons, liefst vanaf half september, totaal onnozele spullen door de strot probeert te duwen. Bovendien wordt er bovenmatig veel geld uitgegeven aan zgn. pseudo-voedsel. Als het maar véél is. Als het maar exquise namen draagt. En als het maar vooral gemakkelijk te bereiden is.

Het hele jaar rond houdt een deel van de mensheid zich in leven met zielloos voer. Ingeblikte, voorverpakte, vetgemeste, opgefokte, opgeklopte, diepgevroren, uitgekauwde rommel dat nauwelijks de naam voeding mag dragen. Beide Kerstdagen doet men daar nog een schepje bovenop. Tezamen met Appie, met Jamie en Herman. Volledig voorbereide kerstdiners beheersen de reclamefolders. Hup, de oven in en klaar is de Kerstman of –vrouw. Genieten maar. Dat het helemaal niets meer van doen heeft met puur, natuurlijk voedsel, wordt gemakshalve met een paar glazen (slechte) wijn weggespoeld. Een gepast stilzwijgen voldoet in dit geval.

Kerst lukt altijd. Met een lepeltje liefde

Ben ik hiermee een saaie, suffe einzelgänger geworden? Welnee. Ik houd van gezelligheid. Van mensen om me heen die me dierbaar zijn, mijn familie, mijn lieve vrienden. Om samen met hen tijdens een harmonieus samenzijn te keuvelen, te lachen en te genieten. En natuurlijk wordt er ook gegeten. Want ik ben dol op lekkere hapjes, alleen heb ik daarvoor geen Kerstdagen nodig, noch een ingehuurde, quasi-vrolijke  reclameman die mij probeert te vertellen dat Kerstmis slechts lukt met de dubieuze producten van zijn opdrachtgever. Kerst lukt altijd, als je er maar liefde in stopt.

Terug naar de werkelijkheid. Zo vlak voor de feestdagen houden we het sober. Met een opgepimpt eitje, een salade en grove sneden zelfgebakken brood.

Frittata met courgette en Parmezaanse kaas

Ingrediënten: (6-8 personen)
6 eieren
250 ml slagroom
60 ml plantaardige olie
100 gr geraspte Parmezaanse kaas
4 bosuitjes, ragfijn gesneden
handje fijngehakte munt
handje fijngehakte basilicum
de geraspte schil van 1 citroen
3 courgettes, grof geraspt
75 gr bloem
zout en versgemalen peper naar smaak

Bereidingswijze:
Verwarm de oven voor op 190 graden.

Meng in een grote kom de eieren, slagroom, olie, parmezaan, bosuitjes, munt, basilicum en de citroenrasp.
Voeg dan de geraspte courgettes toe.
Roer er geleidelijk de bloem door en breng op smaak met peper en zout.

Bekleed een ovenvaste pan of schaal met bakpapier en schenk het mengsel er voorzichtig in.

Zet de pan of schaal in de oven, tot de frittata gestold is en stevig aanvoelt.
Neem de frittata uit de oven en laat hem in de pan of schaal afkoelen.
Verwijder het bakpapier en serveer het gerecht warm.

Tip: serveer bij de frittata een speciale gremolata van een handvol fijngehakte muntblaadjes, de geraspte schil van 1 citroen en 1 fijngehakte teen knoflook. Strooi deze verse muntgremolata voor het opdienen over de warme frittata.

Bron: Matt Preston’s 100 beste recepten

Pesto zelf maken

Pesto zelf maken

Toen ik afgelopen weekend drie strengen heerlijk verse knoflook kreeg, wist ik al meteen wat ik er mee wilde gaan doen. A) knoflooksoep maken en b) pesto zelf maken.

Ik begon met het laatste. Voor de maaltijd van vandaag had ik pasta in mijn hoofd. Met veel groenten, maar zonder vlees. Dan smaakt zo’n extra shot vers-kruid er natuurlijk prima bij.
Aan de slag met mijn eigen versie. Geen parmezaan in huis? Jammer, doch niet noodzakelijk, ik raspte gewoon een stuk Old Amsterdam. Iets zouter dan parmezaan, oppassen dus met extra zout toevoegen.

Pesto zelf maken

Eerst een grote bos basilicum kaal plukken. Blaadjes voorzichtig wassen en droog deppen. Flink wat pijnboompitten roosteren in een droge koekenpan. Knoflook (ik heb vijf teentjes gebruikt voor een behoorlijke portie) fijnsnijden. Knoflook, pijnboompitten en basilicum in de blender stoppen. In een dun straaltje extra vergine olijfolie toevoegen totdat een smeuïge massa ontstaat. Dan de kaas toevoegen en olie toevoegen tot het een goed smeerbare consistentie heeft. Proeven. Eventueel afmaken met peper en zout.
Lekker met pasta! Ook niet te versmaden op een vers geroosterd bammetje of toastje.

Pesto uit een potje is, wat mij betreft, niet te eten. Je proeft er de kunstmatigheid boven alles uit. Basilicum proef ik al helemaal niet. De kaasmaak en het zout prevaleren. Het is echt niet lekker.