Gevulde paprika met auberginecrème, rijst en feta

Gevulde paprika met auberginecrème

In het boek Simple Food van Sergio Herman staat dit recept voor gevulde paprika. Het idee ervoor komt van zijn voormalige souschef Filip Claeys, die deze gevulde paprika met auberginecrème maakte als hij aan de beurt was om de personeelsmaaltijd te verzorgen. Sergio gaf er zijn eigen draai aan en gebruikte er puntpaprika’s voor. Vrouwtje Eetplezier zag, na enige bestudering van het recept, dat de hoeveelheid vulling veel te veel zou worden voor 2 platte puntpaprika’s. Bovendien waren er supergrote, mooie “gewone” paprika’s in de aanbieding. Ideaal om te vullen en dus voor dit recept!

Gevulde paprika met auberginecrème, rijst en feta

Ingrediënten: (voor 4 personen)
2 grote rode paprika’s
olijfolie
zwarte peper van de molen
zeezout
1 gesnipperde ui
mespunt geperste knoflook
500 gr gehakt half om half
1 fijngesneden verse chilipeper
2 theelepels kardemompoeder
2 theelepels kaneelpoeder
3 theelepels gemalen korianderzaad
300 gr oesterzwammen
300 gr auberginecrème (zie hieronder)
250 gr gekookte basmatirijst
4 gepelde tomaten, brunoise gesneden
halve bos peterselie, gehakt
halve bos koriander, gehakt
100 gr feta

Voor de auberginecrème:
3 aubergines
2 theelepels ras el hanout
peper van de molen
zeezout
mespunt geperste knoflook
2 dl olijfolie
4 eetlepels Griekse yoghurt

Bereidingswijze:
Begin met het maken van de auberginecrème.
Verwarm de oven voor op 180˚.
Was de aubergines en snijd ze doormidden.
Kruid met ras el hanout, zwarte peper, zeezout, knoflook en olijfolie.
Rooster in de oven tot het mooi korstje ontstaat, wikkel in aluminiumfolie en pof verder.
Haal het vruchtvlees uit de schil en mix de massa glad met de yoghurt en olijfolie.
Breng op smaak met peper en zeezout. Zet apart.

Snij de paprika’s doormidden, verwijder de zaadlijsten en leg ze in een ovenschaal.
Besprenkel de paprika’s met olijfolie en kruid met zwarte peper en zeezout.
Zet de ovenschaal in een voorverwarmde oven van 180˚ en laat circa 10 minuten voorgaren.

Zet ondertussen een pan op met wat olijfolie.
Bak de ui en knoflook kort aan en voeg het gehakt en de fijngesneden chilipeper toe.
Kruid af met zwarte peper van de molen, zeezout, kardemom, kaneel en koriander.
Voeg de oesterzwammen toe en bak ze mee.
Meng nu de auberginecrème onder het gehakt (op zacht vuur) en voeg tenslotte de rijst toe.
Meng alles grondig door elkaar.
Proef en kruid indien nodig bij.
Werk het gehakt af met de tomatenblokjes, peterselie en koriander.

Vul de paprika’s rijkelijk met het gehaktmengsel en strooi er blokjes fetakaas over.
Schuif in de oven en laat dit 20-25 minuten bakken.
Het vel van de paprika’s mag best een beetje geblakerd zijn hier en daar. Ze zijn dan lekker zacht.

Serveer dit met een frisse salade erbij!
Gevulde paprika met auberginecrème

Groentecurry met cashewnoten

Groentecurry met cashewnoten van Joke Boon

Op de tweede dag van juni 2016 was het koud. Bitter koud. Amper veertien graden en een kille noordenwind. Althans, in Zeeland. In andere delen van het land was het broeierig. Zeiden mensen om me heen die nogal eens buiten de provinciegrenzen komen. Jaloers zou je ervan worden. Hoewel tegelijkertijd na de klamme hitte er kennelijk ook bakken water naar beneden kwamen. Nou, daar zit ik dan ook weer niet op te wachten. Water heb ik genoeg om me heen, hier op mijn eiland. Wat wilde ik eigenlijk zeggen? O ja, dat ik behoefte had aan warmte. Als ik dat verlangen voel, kan ik eigenlijk altijd maar één ding: curry maken. Waren jullie nog niet vergeten dat 2016 het jaar van de Bonen is? Mooi. Ik ook niet. Dus sloeg ik het boek Bonen van Joke Boon weer eens open. En jawel: een groentecurry. Precies wat ik zocht.

Omdat het zomer hoort te zijn, heb ik de spruiten en kool achterwege gelaten. Daar voor in de plaats een extra handje kikkererwten. Mooi meegenomen in dit bonenjaar. Voor de currypasta was mijn keus gevallen op de Fair Trade Groene curry kruidenpasta. Die is volledig vrij van synthetisch kunst- en vliegwerk en smaakte voortreffelijk. Als zelfgemaakt! Wat zeg ik? Lekkerder-der-der-der. In incidentele gevallen is er echt niks mis met prefab. Merk Fair Trade dus.

Groentecurry met cashewnoten

Ingrediënten: (4 personen)
plantaardige olie
1 grote ui, gesnipperd
1 aubergine, in blokjes gesneden
1 stengel bleekselderij, in boogjes
100 gr winterwortel, in plakjes
75 gr schoongemaakte spruitjes, gehalveerd
300 gr gare kikkererwten, uitgelekt
175 gr bloemkoolroosjes
1 à 2 groene koolbladeren, in dunne reepjes
3 snijbonen, in grove ruiten
1 à 1,5 eetl Thaise groene currypasta
400 ml kokosmelk
8 eieren, hardgekookt
100-150 gr gezouten cashewnoten
zout en versgemalen peper

Bereidingswijze:
Verhit de olie in een diepe koeken- of hapjespan.
Fruit de ui tot deze bruin begint te kleuren.
Voeg de aubergine toe. Bak deze al omscheppend even mee.
Voeg alle andere groente toe en roer goed door.
Voeg nu de currypasta toe en bak deze al omscheppend even mee.
Dan nu de kokosmelk toevoegen. Schep alles goed om.
Laat de curry op een laag pitje zachtjes pruttelen tot alle groenten beetgaar of gaar is, maar net wat je lekker vindt.
Breng op smaak met peper en zout.
Dien op met 2 gekookte eieren per persoon en de cashewnoten.

Geef er gekookte witte rijst bij of warm naambrood.

Bron: Bonen – Joke Boon

Groentecurry met cashewnoten

Kanniewaarzijn

Ovenschotel met orzo en aubergine, afgedekt met tomaat

Heb ik weer, gevalletje kanniewaarzijn. What happens?

Ik vertelde jullie al eerder over het oog. Míjn oog, wel te verstaan. Altijd dwars, altijd moeilijk doen. Een gebed zonder end. Tot een academisch opgeleide mevrouw in een witte jas in het midden van het land er op de valreep nog één netjes gepreveld Amen aan weet te breien.  Ze kijkt er akelig triomfantelijk bij. En ik durf haar, volledig in tegenstelling tot mijn eigengereide attitude, niet tegen te spreken, laat staan erover door te vragen. Ondersteboven kan ik lezen dat ze Tacrolimus opschrijft en daaronder 40x. Een geruststellende overdaad. “U dient er bedacht op te zijn dat niet iedere apotheek het kan bereiden”, spreekt de mevrouw, iets minder opgetogen nu.

Gelukkig zijn er in het medische labyrint aldaar, o godallemachtig, wat moet ik moeite doen om niet te verdwalen, een groot aantal gifmengers aanwezig die zich achter hagelwitte balies hebben opgesteld. Mijn volgnummertje is 78. De rode letters op het display (nummerbord is niet de juiste naam, maar hoe heet zo’n afzichtelijk ding dan in vredesnaam wel) wijzen onverbiddelijk 53 aan. Tien lange minuten later staat er 55. Het lijkt alsof ik in een slechte film terecht gekomen ben. Met een onoplosbare storing. Enfin, eerst maar koffie.

Aan het eind van de middag heb ik de buit binnen. Twee lieve, kleine tubetjes van 3 ml. Even voor degenen met een armoedig voorstellingsvermogen: 3 ml is echt ongelooflijk klein. Een tubetje Blistex. In de koelkast bewaren. Houdbaar tot 11 oktober 2015. Dat was toen. Toen is inmiddels vier weken geleden.

Dus ga ik vandaag vrolijk op weg naar mijn plaatselijke medicijnman om nieuwe voorraad in te slaan. Want werken doet dat smeerseltje wel! Holy mozes, mijn linkeroog ondergaat een complete wedergeboorte. Goed spul. De apotheker om de hoek heeft altijd al een meelevende oogopslag, maar kijkt vandaag wel erg droefgeestig als ik hem het recept overhandig. “O, dit kan ik niet maken”, zegt hij. Het is een magistrale bereiding. Hij verdwijnt met gezwinde spoed naar achter. Kijk, dat is nu het voordeel van Google en even moeten wachten: als de man weer aanspreekbaar is, weet ik inmiddels dat “magistrale bereiding” zoiets betekent als hogere hocus pocus in de farmacie. Iets met grondstoffen en ouderwets handwerk.

“U moet allereerst uw zorgverzekeraar bellen om te vragen of het wel vergoed wordt”, oreert mijn eigenste gifmenger. “Het is vrij duur spul”. Hmmm, ik denk er het mijne van. Zeker bang dat hij niet genoeg winst kan maken op een met de hand bereid geneesmiddel. Want ja, met uitstervende vakidioten kun je natuurlijk geen woekercontracten opstellen en geen stiekeme dealtjes sluiten, ergens tussen de tee en hole 18. Er begint ondertussen een ware lichtshow in mijn hoofd aan- en uit te floepen. Ik snappum. Denk ik.

Kanniewaarzijn

Eenmaal thuis bel ik CZ. Vraag 1: wordt het middel vergoed? Vraag 2: wat is de prijs per tubetje van 3 ml. Op mijn eerste vraag krijg ik een helder antwoord. Ja. Mooi, dat is geregeld. Vraag 2 ligt iets ingewikkelder. De helpdeskdame weet mij, na drie keer vermaakt te zijn door een oervervelend melodietje, te vertellen dat de prijs afhankelijk is van de op dat moment geldende prijs op de grondstoffenmarkt. O? En wat is dan de actuele prijs? Op dit moment? Dat laatste voeg ik er volledigheidshalve maar aan toe, bang te moeten ontdekken dat zelfs het woord actueel teveel voor haar is. Na een aantal minuten komt ze met een koel uitgesproken “€ 200,00, mevrouw”. Ik rol bijkans uit mijn stoel van schrik en reken snel: dat is in mijn geval € 400,00 per maand. Alsof je een geneeskundige zandbak leeg gooit. “ik vergeet nog te zeggen dat het om een experimenteel middel gaat”, roept de dame ver weg vanuit de telefoonhoorn.

Met flink de pest in, begin ik aan de avondmaaltijd. Zoveel geld om slechts een rood oog te voorkomen. Van deze centen kunnen hele volksstammen ingeënt worden tegen de meest kwalijke ziekten. Er kan een half ziekenhuis van ingericht worden in een ontwikkelingsland. De eigen bijdrage kan ervoor worden kwijtgescholden bij een gezin dat het niet breed heeft. Er kan ….

Zo sudder ik de avond in. Verontwaardigd, somber en bezwaard. Niet goed wetend wat ik hiermee aan moet. Ik snijd wortelen en bleekselderij. Aubergine, ui en tomaten. Rasp parmezaanse kaas. Neerslachtig kijk ik naar het recept dat ik wil maken. O ja, de orzo gaat ongekookt in de schotel. Help, dat gaat niet goed komen op een dag als vandaag. Het is me nog nooit gelukt om niet voorgekookte pastasoorten lekker zacht te krijgen in een ovenschotel, al gebruik ik tien vrachtwagens saus. Maar kijk, dat blijkt dan weer mee te vallen. Als ik na een veertigtal minuten de schaal uit de oven haal en er met een vork in prik, voelt het heerlijk romig. En zo smaakt het ook. Fris door de citroen. Gezond door de grote hoeveelheid groenten. Voedzaam vanwege de pasta.
Met dank aan Caroline en vanzelfsprekend aan de maestro himself: Ottolenghi.

En nu verwachten jullie natuurlijk de moraal van dit verhaal. Eind goed, al goed of zoiets. Nee, dat is het niet en dat wordt het ook niet. Telkens wanneer ik mijn oog weer een likje zalf geef, bedenk ik me hoeveel dat streepje wel niet kost. En wat er voor in de plaats verricht kan worden. Het is allemaal niet eerlijk geregeld in de wereld. Het doet mijn solidariteitsgevoel geen deugd. Ik vind dergelijke belachelijke prijzen ook ethisch niet verantwoord binnen de gezondheidszorg. We hebben het hier niet over levensbedreigende situaties. Aan de orde is een vervelend oog dat soms rood, soms pijnlijk is, maar waar ik niet aan dood ga. Vertel eens, hoe zou jullie reactie zijn?

Ovenschotel met orzo en aubergine, afgedekt met tomaat

Couscous met aubergine, courgette en avocado

Salade van couscous met aubergine

Het werd een week vol tegenstellingen. Van onverwachte ontmoetingen. Goes meets Maarssen. Zo leuk! Van grenzeloos genieten op een zonovergoten terras. Met een spiegelende zee aan mijn voeten en koele windvlaagjes om de oren. En helaas ook een week van droefenis. Verlies van bekende en minder bekende mensen binnen enkele dagen.

Het flinterdunne lijntje tussen nu en nooit kerft nieuwe lijntjes in mijn hart. Verliezen hoort bij het leven, maar doet zo afschuwelijk veel pijn. Telkens weer dringt de waarom?vraag zich op. Niemand weet het antwoord. Ook ik niet. Alles komt zoals het komt. It is what it is. We zullen het er mee moeten doen. Venijnig striemende regenvlagen tegen de ramen maken het er vandaag allemaal niet gemakkelijker op. Ik snak naar de heilzame troost van een fijne maaltijd. Of zoals de Britten zeggen in moeilijke tijden: put the kettle on. In dit geval zijn het pannetjes, het resultaat blijft echter hetzelfde. Het lost al je zorgen tijdelijk op.

Couscous met aubergine, courgette en avocado

Ingrediënten:
200 gr couscous (evt. in bouillon gekookt voor meer smaak)
1 aubergine
1 courgette
1 avocado, in schijven
3 eetl rozijnen, gemarineerd in marsala
sap ½ citroen
50 gr amandelen, geroosterd
handvol muntblaadjes, in reepjes gesneden
olijfolie
zeezout/peper

Bereidingswijze:
Snijd de courgette in plakken en bak deze in olijfolie.
Leg ze daarna op een keukenpapiertje, zodat de meeste olie wordt geabsorbeerd.
Bestrooi met zeezout.
Schil de aubergine, snijd in plakken en daarna in blokjes.
Bak dan de blokjes eveneens in olijfolie.

Bereid de couscous volgens de verpakking. Giet af en laat even stomen.

Meng daarna de couscous met de aubergineblokjes, courgetteplakjes, de rozijnen, het citroensap en versgemalen peper goed door elkaar.

Garneer met de avocado, amandelen en de munt en serveer.

Indian summer

Gevulde aubergine met feta

O, wat houd ik van de nazomer! Indian summer, zoals ze tegenwoordig wel plegen te zeggen. De periode van het jaar waarop de klok net een tikkie langzamer lijkt te lopen. Verstilde beelden. Van nevelflarden die zich in de vroege morgen over dromerige velden vlijen. Van lange strengen hop die zich soepel omhoog weet te klauteren door de beukenboom. Het bleekblauw van uitgebloeide lavendel. Het fragiele sterven van de hortensia. In deze tijd van het jaar ervaar ik de atmosfeer als zacht en kalmerend. Vloeibaar bijna.

Een prima tijd om te reflecteren. Terug te kijken op een zomer vol hectiek. Ik had het idee dat deze zomer iedereen op vakantie wilde in Zeeland. Goed voor de toeristenbrache, minder voor de autochtone bevolking. Na een periode van veertig jaar huisvesting, durf ik me wel een beetje onder die laatstgenoemde groep te scharen. Inmiddels verblijf ik al dubbel zo lang in Zeeland als op mijn geboortegrond. Een vreemde gewaarwording.

Indian Summer

Maar goed, nu een gezapige rust wederom over de Zeeuwse akkers is neergedaald en de van oudsher bekende stilte zich in de hoge populieren heeft genesteld, wordt de wereld weer overzichtelijk. G. en ik genieten van de laatste, behaaglijke zonnestralen, daar ergens achter de duinen in ons houten hutje. Ontspannen in het kwadraat, is het credo. Vitaminen en reserves opdoen alvorens Heertje Herfst genadeloos toe gaat slaan. Rust en ruimte in overvloed. Seniorenvakantie. Noem het gerust zo, als je dat denkt.

Bij dit soort dagen hoort licht verteerbare kost. Ik maak een rijkgevulde tomaten-groentensaus. Zoete, volrijpe, biologische tomaten tot pulp gekookt en bergen groenten in dobbelsteentjes gesneden: uien, venkel, prei, champignons, wortel, broccoli en boontjes. Bakken in een ruime koekenpan met flink peper/zout, door de tomatensaus mengen, op smaak brengen met kruiderij (persoonlijk vind ik oregano en tijm (liefst verse) altijd erg lekker erdoor) en dan laten pruttelen. Deze saus lepel ik vervolgens over geroosterde aubergines à la Ottolenghi , waarvan ik eerst met een lepel het vruchtvlees heb los geschraapt van zijn velletje, om af te toppen met blokjes feta. Een bolletje rijst erbij. Smullen maar. En morgen? Morgen pluk ik gewoon weer een nieuwe dag.

gevulde aubergine
gevulde aubergine

Moussaka met feta en Griekse yoghurt

Moussaka met feta

Niet normaal. Het regende afgelopen weekend van zaterdagmorgen 09.00 uur tot en met zondagmiddag 17.00 uur. Dan weer miezeren, dan weer hozen. Geen zonnestraaltje te bekennen. Geheel tegen mijn zin, maar tegelijkertijd met alle soorten van genoegens, breng ik beide dagen binnenshuis door. G. trekt ’s morgens nog een snelle spurt om een aantal boodschapjes binnen te halen, waarna we ons rap terug trekken binnen de muren van onze droge en warme vesting.

Twee lege dagen zonder doelen. O ja, toch wel, één taak blijft overeind op deze zaterdag: moussaka bereiden op een anders-dan-anders-manier. Moussaka met feta en Griekse yoghurt. Maar goed, daar hoeft niet meteen aan begonnen te worden. Met vers gezette thee, chocola en Ipad binnen handbereik begin ik aan Paaz, de debuutroman van Myrthe van der Meer over haar opname op de afdeling psychiatrie van een algemeen ziekenhuis. Geweldig boek!

Ik stuiter met haar mee in een lange reeks van depressieve stemmingen. Vol verbazing stort ik me in de absurde wereld van gekte en chaos. Suïcidaliteit is meer regelmaat dan uitzondering op de Paaz. Gelukkig blijft er, ondanks de zwaarte van de thematiek, volop ruimte voor humor. Ik gniffel heel wat af als Emma één van haar gortdroge opmerkingen plaatst. Met een haast klinische kijk op zichzelf weet de auteur zichzelf en haar medepatiënten te beschrijven. Het lijkt erop alsof ze hiermee de broodnodige afstand creëert en daardoor langzaamaan uit een diep dal weet te klauteren.

Rond vijf uur heb ik nog een vijftigtal bladzijden te gaan. Emma heeft net een gesprek achter de rug met één van haar medebewoners en komt plotseling tot het besef dat de vragen die zij stelt ooit ook aan haar werden gesteld. Dat mensen daarom met elkaar moeten blijven praten. Misschien nog niet eens om antwoorden te krijgen, maar meer om vragen te delen. Omdat sommige vragen aan alle antwoorden voorbij gaan. Omdat sommige vragen te erg zijn om je eentje te dragen.

Maar nu moet ik tocht echt aan de moussaka beginnen, anders wordt het een wel erg karige maaltijd vanavond. Terwijl ik de aardappelen schil en de aubergines in schijven, in een vergiet leg en met zout bestrooi, filosofeer ik in gedachten nog wat door over het bovenstaande. Hoewel ik gezegend ben met een sterk mentaal gestel, stel ik mijzelf ook geregeld vragen. In de loop der tijd heb ik ervaren dat het bezig zijn met de vraag an sich mij meer oplevert dan het uiteindelijke antwoord (als dat al bestaat).

Ter zake! Allereerst twee waarschuwingen: gebruik een ovenschaal met een inhoud van ten minste 2 liter. De mijne leek eerst te klein te zijn en dat veroorzaakt vooraf onnodige paniek. Twee: probeer er géén foto van te maken. Het lukt alleen de profs om het geheel op een kiekje er smakelijk uit te laten zien. Bespaar jezelf en anderen een desillusie. Niemand zit op een rommelig zooitje op een bord te wachten.

Moussaka met feta en Griekse yoghurt

Ingrediënten:
400 gr gehakt h.o.h.
1 ui, gesnipperd
2 tenen knoflook, fijngehakt
1 blik tomatenblokjes à 400 gr
1 tl kaneel
1 tl oregano
2 aubergines, in plakken
500 gr aardappelen, even voorgekookt, in schijfjes
150 gr feta, verkruimeld
2 eieren
150 ml Griekse yoghurt

Bereidingswijze:
Bak het gehakt rul in een koekenpan met wat olijfolie.
Bak dan de ui en knoflook een paar minuten mee.
Roer de tomatenblokjes met de kaneel, oregano en versgemalen peper erdoor.
Laat de saus zachtjes 10 minuten doorkoken.

Als je een grillpan hebt om de aubergineplakken te grillen, kun je die gebruiken.
Ik heb de aubergines gebakken in een koekenplan. Wel tevoren bestrooien met zout, in een vergiet een half uur laten staan en daarna droog deppen met keukenpapier.

Verwarm de oven voor op 200°.
Verdeel de helft van de aardappelschijfjes over de bodem van de schaal en schep de helft van de gehaktsaus erover.
Strooi er een derde van de feta over en leg de helft van de aubergineplakken erop.
Herhaal deze stappen nog een keer.
Klop de eieren los met de yoghurt en de rest van de feta en giet dit uit over de aubergines.
Bak de moussaka in de oven in circa 40 minuten goudbruin en gaar.

aubergines