Home-made pizza

Punt home-made pizza

Er werkte niet veel mee vandaag. Zelfs moest de hulp worden ingeschakeld van de fysiotherapeut en de paracetamol. Geen topdag dus. Gelukkig bood de dagelijkse maaltijd zoals altijd houvast. Er moest een beetje voor gekneed en gefröbeld worden. Zoiets leidt af en dat werkt prima als alternatieve pijnbestrijder. Op het menu: home-made pizza. Het schort komt er voor uit de kast.

Er bestaat natuurlijk de (gemakkelijke) diepvriesvariant. Of de bestelvariant. Maar in huize Eetplezier durft men daar zelfs niet aan te denken. Dank u, De Man en ik worden er voor behandeld. Bij recepten als deze gaat alle lof naar de eerstgenoemde; hij heeft de volledige thuisbakkerij onder zijn beheer. Zelf ben ik meer van het stoof-, en pruttelgebeuren.

Home-made pizza

Ingrediënten voor het deeg:
250 gr. bloem
1 dl water
10 gr. verse gist
½ theelepel zout
snufje suiker
2 eetl. olie

Bereidingswijze:
Gist even oplossen met wat water en suiker. Doe de bloem in een kom, maak een kuiltje en giet de gistoplossing erin. Doe dan de  rest van het water, de olie en het zout erbij. Kneed zo’n 10 minuten tot zich een  elastische bal gevormd heeft. Laat deze bal drie kwartier rusten. Rol daarna het deeg zo dun mogelijk uit. Hier wordt altijd een tweepersoons gigapizza gemaakt, maar je kunt natuurlijk het deeg ook twee helften verdelen.

Ingrediënten vulling:
tomatensaus (creativiteit is geboden bij dit)
1 rode ui in reepjes gesneden en gebakken
1 in reepjes gesneden en gebakken paprika
250 gr. gesneden en gebakken champignons
1 in plakjes gesneden en gebakken aubergine
blikje tonijn
8 ansjovisfilets
kappertjes
2 pakjes buffelmozzarella
oregano
versgemalen peper

Bereidingswijze pizza:
Leg het deeg op een bakplaat bekleed met anti-aanbakfolie en maak de randen van het deeg met de vingertoppen iets dikker, zodat de vulling er niet af kan lopen.

Verdeel vervolgens de saus en de vulling over de pizzabodem.
Bak de pizza in het midden (of 1 richel onder het midden) van een voorverwarmde oven (hoogste stand, 250 graden) in circa 10-15 minuten gaar. Hangt een beetje af van de dikte van je bodem.

Witte Sangria

Kan met 2 glazen witte sangria

Zomer!!! Tijd voor koele rosé en sangria. Witte sangria welteverstaan.

Witte Sangria

Ingrediënten
2 sinaasappels
1 citroen
1 kleine appel
2 eetlepels fijne kristalsuiker
2-4 eetlepels Grand Marnier
1 fles witte wijn, gekoeld
munt (optioneel)
1 blikje 7Up van 330 ml, gekoeld

Bereidingswijze:
Pers 1 sinaasappel uit. Was de andere sinaasappel, de citroen en de appel (boen de citrusvruchten goed schoon). Snijd het fruit in schijfjes of stukjes.

Doe de stukjes fruit in een mooie karaf. Voeg 2 eetlepels suiker, het versgeperste sinaasappelsap, de Grand Marnier en de witte wijn toe. Als je het lekker vindt kun je er nog wat muntblaadjes bij doen. Roer alles goed door elkaar.

Zet de karaf een paar uur in de koelkast zodat alle smaken goed kunnen intrekken en je de sangría lekker koud kunt serveren.

Giet voor het serveren de 7Up bij de gekoelde sangría en roer goed door. Serveer de sangría in wijnglazen of Picardie glaasjes (eventueel met een partje sinaasappel op de rand van het glas).

Voeg de Grand Marnier naar smaak toe. In plaats van Grand Marnier zou je ook Cointreau kunnen gebruiken.

Voor de Sangría Blanca kun je bijvoorbeeld een Chardonnay of Sauvignon Blanc gebruiken. Persoonlijk vind ik Sauvignon Blanc het lekkerst.

Kan met 2 glazen witte sangria

Pijnboompitten

Pijnboompitten

Jullie kennen waarschijnlijk het verhaal van de pijnboompitten. De bolvormige, dikke soort (de Chinese) geven een bittere nasmaak in de mond die bij sommige mensen dagenlang kan blijven hangen. Alles wat je daarna eet wordt overheerst door die vieze, bittere smaak. Je kopje koffie kan er zelfs van tegenstaan. De Schoonzus heeft het aan den lijve ondervonden en heeft het als een verschrikking ervaren. De puntige, langwerpige pijnboompitten zijn van Europese herkomst en daarvan valt niets te vrezen.

Vandaag wilde ik verse pesto maken. Dit keer zou niets of niemand mij nog een oor aan naaien (er staan er immers al twee); uitsluitend de Europese mochten mee naar huis. De drie Islamitische winkels in mijn buurt vielen af. Ik had het (vooringenomen) idee dat zij eerder Chinees spul zouden verkopen dan hun collega-supermarkten.

Op weg naar de supermarkt met de geleende naam van een olifant. Aangekomen bij het schap zuidvruchten, pitten en noten sloeg de twijfel reeds toe. Waren deze in het transparante doosje nu echt langwerpig? Hmm, moeilijk, moeilijk. En wat hadden ze een verdacht gele kleur. Uiteraard geen enkele informatie over de herkomst op het etiket re vinden. Doosje terug in het schap. Op naar de concurrent met de duurdere prijzen.

Pijnboompitten bij de Appie

Appie had op liefst drie plaatsen (winkelinrichters hebben psychologie gestudeerd) zijn pitten verstopt. Handig voor de klant die nog snel voor de avondmaaltijd zijn boodschapjes moet doen. Maar dat terzijde. Mooi, met drie verpakkingen kon ik tenminste écht aan het vergelijken slaan. Maar hoe goed ik ze ook bestudeerde, in alle drie de zakjes zag ik eeneiige tweelingen zitten. Identiek aan elkaar dus.

Geen zinnig mens is in staat om de zon met een andere zon te vergelijken. Domweg omdat er geen ander exemplaar voorhanden is.  Qua kleur waren ze echter allemaal wel  bleker dan degenen in de Olifanten supermarkt en dat leek mij een goed teken (zie foto boven). Vooruit met de geit dan maar, naar huis en pesto draaien, desnoods met Chinese pitten. Soms moet een mens beslissingen durven nemen.

De pesto lukte goed. Héél voorzichtig nam ik een klein theelepeltje ervan. Lekker! Het theelepeltje werd een eetlepel. Geen smaakafwijkingen tot dan toe. Er begon niets te branden op mijn tong, er was geen bittere smaak, het was eigenlijk gewoon superlekker!

Wat blijft is de twijfel. Heb ik nu Europese of Chinese pijnboompitten gebruikt? Als ik wel Chinese heb gekocht, ben ik er dan misschien ongevoelig voor? Of zijn er wellicht verschillende soorten Chinese? Waren de pitten die de bekende nare smaak veroorzaakten vervoerd in verontreinigde containers? Kwamen ze uit een bepaalde streek? Bestaat er een combinatie van voedingsmiddelen waardoor de bitterheid  de overhand krijgt? Heeft de ene mens meer of andere smaakpapillen dan de andere?

Vragen. Vragen. Zoveel vragen. Mijn oproep aan iedereen: kan er iemand uitsluitsel geven omtrent deze vervelende kwestie? Liefst met duidelijke foto’s, zodat vergissen bij de aankoop onmogelijk wordt? Want zeg ik nou zelf: met een hoofd vol vraagtekens achteraf  heb je alsnog een vervelende nasmaak.

Raymondo – Goes



Sinds enkele jaren nemen de Vrienden, de Man en ik de tijd om drie- of viermaal per jaar met elkaar te lunchen. Eigenlijk gaat het ons niet om het eten an sich; het gaat veel meer om “het potje mauwen” zoals wij Brabanders het met de nodige zelfspot noemen. Togen we voorheen altijd naar een vertrouwde locatie in het centrum, sinds wij ontdekten dat ze daar liever niet al te lang lege bordjes zagen, wisselen we nogal eens van gelegenheid.
Vandaag was ons doel Raymondo, mooi gelegen aan de Veste in Goes. Raymondo maakt deel uit van de Amadore groep, met vestigingen in Goes, Vlissingen, Middelburg en Kamperland.
Binnen zag het er niet onaardig uit.

Veel donkerbruin hout, enorme kroonluchters en voldoende ruimte tussen de tafeltjes. Vriendelijke bediening, maar de wachttijden mogen iets korter, met name wanneer er wijn en/of bier wordt bijbesteld.

Over de gebakken sliptongetjes hoorde ik geen klachten, evenmin van de gebakken camembert. De Man’s vispannetje was meer dan behoorlijk gevuld en was overgoten met een bisque-achtige saus. Erbij frietjes en een miezemuizerig klein schaaltje salade. Mijn vegetarische lasagne was goed van smaak, weliswaar een beetje droog, maar om romige, zachte lasagne te maken is nog een hele kunst. Een kunst die ik zelf ook (nog) niet echt beheers. De gemaakte foto’s vond ik te slecht om te plaatsen. Om toch een indruk te krijgen, hierbij mijn gedeeltelijk opgeschepte lasagne.

Prijsindicatie: € 115,– 4 personen, inclusief wijn. Geen voor- of nagerecht.
Geen grote verrassingen, maar zeker ook geen teleurstelling.. Prima adres voor een volgende “mauw-middag”.

De Zeeuwse Hemel Zierikzee

Zeeuwse hemel

Soms ben ik helemaal niet op zoek naar interessante of lekkere producten. Dan wil ik een stukje “sweet dream” kopen, die mij in een gelukzalige stemming brengt. Zo’n droom die een dag lang in je hoofd blijft hangen, die ervoor zorgt dat de atmosfeer net een tikkie zachter aanvoelt dan de realiteit. Die de sfeer weergeeft van rommelige, maar harmonieuze oorden; waar serene stilte je doet zweven. Kortom, waar het leven is zoals in je Mooiste Droom. Dat snappen ze helemaal, daar bij De Zeeuwse Hemel.

Slimme ondernemers combineren hun eigen droom met die van hun klanten. Zo ook de mensen achter De Zeeuwse Hemel te Zierikzee.
(http://www.dezeeuwsehemel.nl). Gisterenmiddag heb ik mezelf weer eens getrakteerd op een bezoekje aan dit eetparadijsje. Ik transformeer er niet tot figuurlijke engel (tot teleurstelling van velen), maar voel er eerder een buitengemeen aards trekje boven komen drijven: hebberigheid. Het liefst zou ik alle uitgestalde lekkernijen willen kopen. Van de prima geselecteerde wijnen, de fijne oliën en kruiden, het brood van Menno en zeker niet te vergeten de thee van Betjeman en Barton.

Vandaag scoorde ik er een rode costières de Nimes, Mas des Bressades 2010, welke ooit door Thérèse Boer werd uitgekozen om te schenken in De Librije. Als deze Leading Lady op wijngebied mij het juiste wijnpad wijst, durf ik haar blindelings te volgen. Mijn proefnotitie volgt later op deze blog.

Uiteraard ook meteen thee/koffie genuttigd. Erbij het fantastische gebak van De Koekela. Op de foto zie je citroenmeringue en een lemonbar.
Zoveel lekkers op één plek: ja, dan mag je je met recht De Zeeuwse Hemel noemen.
Het wachten is nu alleen nog op de gouden lepeltjes 😉

’t Oliegeultje Burghsluis

Oliegeultje

Idyllischer uitzicht op de Oosterschelde, dan daar op het prachtige terras van ’t Oliegeultje te Burghsluis, kan een mens zich niet wensen. Toen wij er gisterenmiddag neerstreken danste de zon op het spiegelgladde water en lagen de zeilbootjes ongeduldig te wachten op wat meer wind. Het is dan ook niet verwonderlijk dat het hier, weer of geen weer, goed toeven is. Met de voeten bijkans in het zoute water en een koel glas bier of witte wijn, wil je als vanzelf nog langenie naar huis. Nog langenie.

Bij zonnig weer is het terras compleet overdekt, zodat het er nooit te warm is. De bediening is vriendelijk en voorkomend. Ondanks de enorme drukte zagen de glazen en serviesgoed er superschoon uit.

Eten kun je hier ook. Verwacht geen culinaire hoogstandjes, maar wel eerlijke gerechten die tot hun recht komen zo dicht aan het water. Veel Noordzeeproducten, zoals superverse slibtongetjes. Maar ook gamba’s met aioli en huisbereide vissoep vind je op de kaart.

Een fijne stek om je fietstocht voor te onderbreken en genietend het uitzicht tot je te nemen. Proberen maar!

Zie voor meer info de website: http://oliegeultje.nl/