Neuro-marketing

Neuro-marketing

Heel vroeger geloofde ik nog. Dat God bestond en dat AH zijn boodschappen louter uitstalde om de consument te plezieren. Dat je brood bij de bakker moest halen en wijn bij de slijter. Tot een merkwaardig fenomeen zijn intrede deed. Branchevervaging heette dat. Opeens lagen er bonbons bij het Kruidvat, gamba’s bij de slager en olijfoliën bij het tuincentrum. Waarna ook de neuro-marketing een heel eigen tak van sport werd.

Mijn ogen gingen open. De producent of winkelier doet helemaal niets om de consument te behagen, ze willen alleen maar dat wij alles – ik herhaal: alles – kopen wat zij in het schap zetten. Inspelen op de markt, noemen zij dat. Om de consument maar te doen geloven dat zij perfect luisteren naar hen. Het principe van: u vraagt, wij draaien.

Ja, ja. Nou, geef mijn portie maar aan Fikkie. Ik ken ze zo langzamerhand, de slim bedachte verkooptruukjes van de jongens en meisjes marketeers. Ze verdienen goud geld om de consument keihard te belazeren. Welk fatsoenlijk mens zit te wachten op producten als Raw Juice? Op schudflessen pannenkoekenmix? Of op drinkbare vezelrijke ontbijtjes? Op vitaminenwatertjes? Slim, slim, slim, je verpakt opgeklopte lucht, laat er een  tot de verbeelding sprekende afbeelding op los, voorziet dit alles van frisse kleurtjes en, tot overmaat van ramp, misleidende kreten die suggereren dat je met dit product écht aan je gezondheid werkt.

Neuro-marketing

Hoe dom kan de consument worden gehouden! Steeds meer bedrijven hebben in de gaten dat het brein de touwtjes in handen heeft en maken daar op hun eigen manier gebruik (of misbruik?) van. Het heeft alles te maken met onze rechter- en linker hersenhelft. Ze schakelen de wetenschap in om hen een handje te helpen. De vraag is immers niet langer: hoe plezieren we de consument? Maar: hoe plezieren we het brein van de consument? Neuro-marketing ….echt, het bestaat!!

Pas als je de moeite neemt de kleine lettertjes te lezen, kom je tot de slotsom dat de ingrediëntenlijst vaak bol staat van de kunstmatige geur- en smaakstoffen en dat de gezondheidsclaims niet waar gemaakt kunnen worden, simpelweg omdat er minder dan 1% van het werkzame bestanddeel in het product zit.

Hetzelfde geldt voor bonuskaarten, airmiles, klantenpassen en meer van dat soort ongerief. Daarover volgende keer meer.

Torres Casta Rosada

Deze Torres Casta Rosada is mijn ideale rosé wanneer het kwik bovennormale waarden aangeeft. Niet zomaar een roseetje. Dit is een stevige en lichtkruidige rosé met veel kleur. In de geur ontdek je kersen en frambozen. De smaak is droog, fris met wat grapefruit en in de ondertoon zit een bittertje. Daardoor heel geschikt om aan tafel te schenken bij gevogelte, kalfs- en varkensvlees en pastagerechten. Serveertemperatuur 9ºC. tot 10ºC.

Ik koop deze wijn bij Gall&Gall.

Sterwijnenthuis.nl

Drie glazen wijn



07.30 uur. Wakker worden met de wekkerradio. Mijn slaperige hoofd vangt de woorden wijn en sterrenrestaurants op. Huh?? Vrijwel meteen zetten mijn oren zich op scherp. Aha, het wordt duidelijk. Een man verkoopt online topwijnen die ook in sterrenrestaurants geschonken worden. Sterwijnenthuis.nl is de site. Restaurantorganisatie Alliance Gastronomique is woedend en eist een gesprek met de initiatiefnemer.
Waarom  eigenlijk, bedenk ik suffend van de badkamer op weg naar mijn 1e kopje troostrijke thee. Elke wijn, waar-dan-ook geschonken,  komt toch gewoon van een vrije markt? De restaurateur heeft er toch geen patent op? Wijn is een vrij verhandelbaar product, of niet soms?

Om 9.30 uur een tweede nieuwsitem. Dat gaat fijn zo! Negatieve reclame is óók reclame, moet de initiatiefnemer heimelijk denken.
Toch maar eens even kijken op deze intussen wel erg veel besproken webshop vol topwijntjes. Ja, dat ziet er prima uit natuurlijk. Jammer alleen dat de meeste goedkope wijnen slechts per 6 flessen kunnen worden besteld. Dat kan een opstarthobbel zijn, denk ik maar.

Nog vóór de avondmaaltijd wordt duidelijk dat Alliance Gastronomique eist dat alle namen van hun leden verwijderd worden van genoemde site. Hè, hoe zielig toch allemaal. Waar zijn ze bang voor? Dat hun marges duidelijker worden voor de consument? Lieve dames en heren restaurateurs: hoe hoog schatten jullie het i.q. van de gemiddelde bezoeker in? Dat jullie een fles wijn vierdubbel over de kop prijzen, wisten wij immers allang. Wij komen toch in eerste instantie omdat jullie zo verdomd lekker kunnen koken? En die belachelijk dure wijn, och, die nemen we gewoon op de koop toe.

Smakelijk – Nigel Slater

Smakelijk Nigel Slater

Het (kook)boek Smakelijk van Nigel Slater is een boek naar mijn hart!!! Geschreven door één van Engeland’s bekendste foodwriters. Slater probeert de lezer niet in een culinair keurslijf te drukken door middel van strakke recepten; hij probeert je het “gevoel” voor voeding bij te brengen, het fingerspitzengefühl, de passie, het Koken met een grote K.

Op het moment dat voedselbereiding een bezigheid wordt waarop de zweetdruppels op je voorhoofd verschijnen, ben je volgens Nigel Slater totaal verkeerd bezig. Eten maken kan zó simpel zijn. Liever een kraakverse, prachtige moot zalm, slechts bestrooid met wat grof zeezout en dille, dan een stuk vis van inferieure kwaliteit bedekt met een complexe saus. Zeker als je voor gasten kookt moet je niet te veel pretenties willen hebben. Waar gaat het om: indruk maken of samen genieten van al het goede van Moeder Aarde? Wat is er mis met een dessert van schalen vol sappig rood zomerfruit, tezamen met lobbig geklopte room? Of een knisperend stuk varkensgebraad uit de oven, vergezeld van dikke tenen knoflook en aardappeltjes. En wat te denken van …… Sorry, ik word lyrisch van dergelijke boeken.

Slater is uniek in zijn soort. Een foodgoeroe. Hij is de nadrukkelijke mening toegedaan dan voeding vooral weldadig, kalmerend, verwarmend en troostrijk moet zijn.
Iedereen die, na het lezen van dit boek, nog steeds denkt dat je mager vlees moet kopen, heeft er helemaal niets van begrepen.

Het spek van slager Blom – Diny Schouten

Diny Schouten spek van slager Blom

In “Het spek van slager Blom” is een verzameling artikelen opgenomen, die eerder gepubliceerd werden in de kookrubriek van Vrij Nederland. In elk artikel wordt uitgebreid ingegaan op de kwaliteit van een bepaald product. Aan de orde komen: konijn, rundvlees, boter, fruit, groenten, kaas, asperges, kreeft, mosselen, ijs etc..

Op welke adressen en bij welke leveranciers vinden we nog produkten die niet genetisch gemanipuleerd zijn? Welke agrariër vrijwaart zich nog van hormonen en kunstmest? Waar vinden we nog ons goudeerlijke dagelijkse brood zonder dat er broodverbetermiddelen aan te pas gekomen zijn?

Met “Het spek van slager Blom” wil de schrijfster Diny Schouten ons, de consument, erop attent maken hoe ver wij met ons dagelijks voedsel verwijderd zijn van de oorsprong. Bijna alle voedingsmiddelen zijn bewerkt, geraffineerd, voorzien van geur-, kleur-, en hulpstoffen. Toch blijkt er een tendens te bestaan: het verlangen naar oude appelrassen zoals de Sterappel en de Schone van Boskoop. Maar ook zaken als zuurdesembrood, malse botersla, pronkboontjes en rauwemelkse kaas neemt, (met name onder jonge restaurateurs) hand over hand toe.

De moeite en het geduld om een product van een dergelijke ouderwetse topkwaliteit te leveren is zeldzaam geworden. Er is gelukkig nog een kleine groep mensen met goudeerlijk vakmanschap in hun hart, die staan voor wat ze maken.
Het jammerlijke is dat zij het, voorzover het groenten en fruit betreft, op moeten nemen tegen de grote vervuiler: The Greenery.

Werd er vroeger nog gewerkt volgens het principe van de klok (opbod en afslag), heden ten dage werkt The Greenery met contracten en vaste prijsafspraken. De teler mist nu de noodzaak en dus de motivering om een topprodukt te leveren. Jammer…..

Gespleten Arent – Middelburg

Gespleten Arent

Toegegeven, ons gezelschapje van 5 man waarmee we die zaterdagavond restaurant De Gespleten Arent binnentraden, is op culinair gebied behoorlijk verwend. En toch worden we nog regelmatig verrast door creatieve koks die ons originele smaakcombinaties weten voor te schotelen tegen betaalbare prijzen.

Zo niet, in dit monumentale pand aan de Vlasmarkt 25-27 in Middelburg. Meteen bij binnenkomst ondervonden we een weinig gastvrije sfeer. Ook tijdens het verloop van de avond kon er geen lachje of praatje af. was dit de beruchte Zeeuwse stugheid of had men gewoon een slechte dag?

Dan het eten: niet slecht, maar bij het hoofdgerecht hadden we toch het echt idee een andere vis dan de bestelde heilbot op ons bord aan te treffen. Erg bijzonder waren de combi’s evenmin: vis/lamsoor, vis/aaardappelmousseline/ zeekraal. We misten de “sjeu” op het bord. Nergens een versierinkje of klein smaakbommetje waardoor we geraakt werden door de passie van de kok.

Op het kaasplankje waren de Shropshire blue en de Noord-Italiaanse schapenkaas voortreffelijk. Het prutje erbij was vies (aangelengde marmite?) en wat de de Reypenaer VSOP er tussen deed, blijft vooralsnog een raadsel.

De bavarois in het samengestelde dessert was rubberachtig uitgevallen. En blijkbaar was er ook geen kraanwater voorhanden, zodat we gedwongen werden tot flessen Bru. Enfin, wij zijn te verwend, dat zal het zijn.