Gepocheerde kabeljauw met mosterdsaus

Gepocheerde kabeljauw

Af en toe wil elk mens gewoon weer even kind zijn. Ik tenminste wel. Dan wil ik in slaap gewiegd worden, warme woordjes toegefluisterd krijgen en zacht-smeltende lekkernijen mijn gehemelte voelen strelen, zoals gepocheerde kabeljauw met fluwelige mosterdsaus. Niet omdat ik zielig bén, maar veel meer omdat ik me zielig vóél. Dat kan door allerlei omstandigheden wel eens voorkomen. Je linkerknie doet al weken pijn, het begeerde kledingstuk dat je gisteren zag hangen in de winkel, is voor je neus weggekaapt door een andere koper of de hond sprint er weer eens als een dolle vandoor tijdens zijn dagelijkse wandeling.

Comfortfood

Dan wil je comfortfood. Een groot en vol bord voedsel dat je omarmt. Nigella Lawson is de onbetwiste Koningin van het troostvoedsel. Als Klaas Vaak haar in de steek laat plundert zij, met de warme ochtendjas losjes om haar volslanke schouders, midden in de nacht haar koelkast. Gretig op zoek naar de overblijfselen van haar immer calorierijke gerechten.

Ze schroomt niet om in het holst van de nacht snel een bread en butterpudding in elkaar te flansen en deze met hetzelfde tempo te verorberen. Waarna ze waarschijnlijk voldaan en met een bol buikje wél de slaap kan vatten. Enfin, het is televisie en dus allemaal bedoeld om de kijker te vermaken. Doet er ook niet toe. Nigella is een fijn mens. Zo iemand om je aan vast te houden in barre tijden. Het onwankelbare houvast 😉 Tezamen met warm of zoet voedsel.

Er zijn heus niet altijd ernstige voorvallen voor nodig zijn om gevoelens van onvrede boven te laten komen drijven. Een druilerige, stormachtige dag begin september kan al voldoende zijn. Zo’n dag als gisteren. Al vroeg in de morgen wist ik dat de Dagschotel zou bestaan uit mijn ultieme comfortfood. Zacht gegaarde kabeljauw met mosterdsaus, aardappelpuree en (voor de broodnodige vitamientjes) worteltjes. Superverse kabeljauwstaartjes bij http://www.vanaszeeland.nl/ gehaald en roomboter door de puree gedraaid.

Comfortfood bij uitstek! Dag vogels, dag bloemen, dag storm en regen. Mijn buikje is bol en rond. Met de groeten van Nigella. Da-da.

Twinings thee

Twinings thee

Als De Man thee voor me heeft gezet (de enige échte onvervalste Engelse Twinings thee) terwijl ik mijn tijd aan het verdoen ben met noodzakelijke bezigheden binnenshuis, roept hij gewoontetrouw: kof-fie! En dat al bijna 30 jaar lang. Goed, we gaan nu niet ’s mans intelligente vermogens analyseren, ik wil het hebben over mijn basisdrank thee. Een dag zonder mijn talloze, vertrouwde kopjes gekookt water, is een dag niet geleefd. Voor mij geen koffie.

Thee dus. Ik heb in de loop der jaren alle soorten en smaken geproefd, alle merken tenminste één keer gekocht. Van de van huis uit bekende Pickwick engelse en ceylon melange, gevolgd door een hele reeks fruitsmaakjes die op de markt verschenen. Van de seizoensmelanges tot de sterrenmixen; de traditionele Dilmah, de in schattige kadootjesverpakkingen gehulde Revolution, de kostelijke Betjeman en Barton en de tot Kunst verheven Thieme’s Thee. Dat laatste is absoluut waar. Dit is met recht de champagne onder de theeën. Ooit heb ik een high-tea mogen gebruiken bij Des Indes in Den Haag. Decadentie ten top, maar als theeliefhebber moet je dit een keer willen ervaren. Once in a lifetime of zo, want goedkoop is het niet.

Daarnaast heb ik allerlei losse theesoorten geprobeerd, de meeste daarvan gekocht bij Mijn Kruidenmannetje om de hoek. Als eerste woog hij de papieren puntzak om deze daarna te vullen met de door mij gewenste thee: rooibos, jasmijn, Kistje van de Keizer, Lapsang souchon, Assam, Darjeeling First Flush. Ttot op de gram nauwkeurig werd het verkocht. De kreet “waar voor je geld” is waarschijnlijk door hem uitgevonden. Later, toen zijn klantenkring dunner en dunner werd, gooide hij  zijn winkeltje vol met semi-reformspul. Het begon er te ruiken naar een merkwaardige mengeling van lavendelzeepjes en gefermenteerde sojabrokken. Zijn thee veranderde mee. Ik zocht mijn heil ergens anders. Mijn Kruidenmannetje gelukkig ook.

Twinings thee

Na al die jaren zoeken en proberen ben ik uiteindelijk aangekomen bij dat ene merk wat me in zijn greep houdt en me waarschijnlijk ook niet meer zal verlaten. Mijn dagelijkse hoeveelheid theïne komt van het oude Britse merk Twinings. Losse thee in blikjes welteverstaan, want in de zakjes zit veelal fijngemalen gruis. Misschien is het even wennen aan het vullen van een theelepel of een thee-ei, het even laten trekken, maar daarna heb je een onwaarschijnlijk geurig kopje thee.
‘s  Morgens geniet ik het meest van English Breakfast, in de middag Lady Grey of Ceylon en ’s avonds neem ik graag mijn toevlucht tot Irish Breakfast, een sterke zwarte thee met een bijna rokerige smaak.

De Man vult liefdevol mijn glaasje met gekookt water, legt de gevulde theelepel ernaast en zoekt daarna met enige haast het piston van zijn espresso-machine. Want thee, tja, dat wil een mens toch nog niet in zijn klompen hebben? Mijn repliek is hem inmiddels bekend. Koffie? No, not my cup of tea.

Zondagse soep in veel versies

Zondagse soep

Volgens de ayur-vedische denkbeelden ben ik een Vata-type. Nu ben ik nogal pragmatisch ingesteld en als zodanig het ik het niet zo begrepen op zweverige aannames, maar in dit geval klopt het als de beroemde bus. Vata-types zijn lang of klein met zichtbare gewrichten. Ze hebben een zwakke spierontwikkeling en zijn vaak kouwelijk. Bovendien hebben ze behoefte aan warme, versterkende voeding. En zo is het. Ik kan weinig plezier beleven aan koude happen. Geef mij een loeihete ovenschotel of een kop dampende soep en je hebt geen kind aan mij. Op zondag heet zo’n soepje dan zondagse soep.

Die soep is uiteraard altijd huisgemaakt. Niks pakjes of blikjes, die zijn in huize Eetplezier helegaar uit den boze. Het fabricaat dat hieruit voortkomt is altijd onvoorstelbaar zout en bevat veel te weinig vulling. Wat er wel in zit smaakt bovendien meer naar een uitgefilterd droogbloemenbestand dan naar bouillon met verse kruiden en/of groenten.

Zondagse soep

Van huis uit is de Zondagse Soep mij het meest bekend. Hiervoor stond op zaterdag de bouillon te trekken van schenkel, mergpijpen en/of poulet. Op een laag vuur werd hiervoor zo’n 5 à 6 uur uitgetrokken. De dag erna wordt het vlees van bot ontdaan en wordt de bouillon aan de kook gebracht met versgesneden groenten, aangevuld met kruiden als selderij en peterselie. Bij ons thuis zette De Mama de grote dampende pan midden op tafel en werd er gegeten uit diepe soepborden. Glanzende vetoogjes lachten ons toe en hoewel altijd hetzelfde van smaak, werd er op zondagmiddag gesmuld van deze traditionele soep.

Hoewel ik deze versie nog vaak maak, heeft de Moderne Tijd zo zijn invloed gehad op mijn soepmakerij. De blender bijv. bewijst in hedendaagse soepjes goede diensten. Er wordt vaker gewerkt met ingrediënten als room of crème fraiche. Bovendien maak ik – als halfwas vleesverlater – met enige regelmaat een vegetarisch soepje. In mijn vriezer bewaar ik halve litertjes groentebouillon. De versie van Jeroen Meus bevalt mij het best. Zie hiervoor het volledige recept op http://www.een.be/programmas/dagelijkse-kost/recepten/groente-en-kippenbouillon.
Vandaag had ik in mijn koelkast nog een restje champignons, worteltjes, een halve courgette en wat verse kruiden liggen. Deze heb ik samen met een gesnipperd sjalotje gebakken. Bouillon erbij en aangevuld met een halve liter tomatensap. Fijngehakte peterselie  erover strooien. Daarna lekker slurpen. Hoe zelfs een Vata-type vanzelf warm wordt.

Vanille-extract

Zelfgemaakte vanille-extract

Al minstens een half jaar wilde ik zelf vanille-extract maken. Het kwam er steeds niet van omdat ik geen goede kwaliteit vanillestokjes te pakken kon krijgen. Overal kwam ik van die dunne, armetierige twijgjes tegen. Alsof ze meer dan 10 jaar geleden geplukt werden en nu hulpbehoevend lagen te wachten in hun plastic zakjes of kokertjes om meegenomen te worden door een liefdevolle kookgek. Nu is mevrouw Eetplezier wellicht al niet goed, maar zeker ook niet gek. Dus duurde de zoektocht en duurde. Dankzij de welwillende bemiddeling van de enige echte Keukenprinses in mijn familiekring, werd ik op het goede vanillespoor gebracht. Ik kocht bij http://www.thofwelgelegen.nl/web/ prachtige, dik-vlezige vanillestokken.

En vandaag is het dan eindelijk zover. Na overleg met mijn eigen slijterijmeisje vodka gekocht van het merk Esjbærg. Je gelooft het niet, maar het is een Nederlands product. Dat feit alleen al beviel me. Als je net als ik de merkwaardige eigenschap bezit om, wanneer een product eenmaal in huis is, er alles van te willen weten, kan ik je het in het kort het volgende meegeven. Deze vodka is een fijne tarwe-graanalcohol, drie maal over actieve houtskool gefilterd, waardoor een bijzonder pure en zachte smaak ontstaat. Waarvan akte.

Vanille-extract

Het maken van vanille-extract is kinderspel. Flesje goed schoonmaken, 2 of 3 vanillestokjes doormidden snijden (wel de uiteinden aan elkaar laten zitten) en in het flesje stoppen. Afvullen met de vodka. Daarna volgt het grote wachten. Toch wel zo’n 6-8 weken. Tussentijds steeds even schudden.

Zelfgemaakte vanille-extract

Gevulde portobello’s

Gevulde portobello's

Een of twee keer per week komt er in huize Eetplezier een vegetarische dagschotel op tafel. Dit keer gevulde portobello’s met pasta en huisgemaakte tomatensaus.

Dit is typisch zo’n recept dat ik uit de losse hand maak. Koken bestaat grotendeels uit intuïtie en gevoel. En plezier, vooral veel eetplezier. Daar horen geen maatlepels bij. Prententieloos lekker eten. Om toch een beetje een indicatie te geven, is dit zo ongeveer wat ik er naar mijn gevoel in doe. Maar wijk er gerust vanaf, als je denkt bepaalde ingrediënten lekker te vinden dan datgene wat ik er in verwerk. You’re the chef!

Gevulde portobello’s

Ingrediënten: (voor 2 personen)
2 portobello’s
2 fijngehakte sjalotjes
2 fijngehakte tenen knoflook
4 eetlepels geraspte Parmezaanse kaas (een groot handvol)
2 eetlepels panko (niet afgestreken)
2 eetlepels fijngehakte platte peterselie (niet afgestreken)
zout/peper

Bereidingswijze:
Wrijf de portobello’s goed schoon en verwijder het steeltje. Met een theelepel of zo’n stekertje voor meloenbolletjes kun je een laag van de binnenkant afschrapen. Ze moeten wel minstens ½ cm dik blijven!

Bestrijk ze zowel aan de binnen- als aan de buitenkant met olijfolie. Leg ze daarna in een vuurvaste schaal.

De sjalot tezamen met het fijngehakte  portobello-schraapsel in een flinke scheut olijfolie aanfruiten. In een schaaltje de kaas, panko, peterselie, knoflook, peper/zout en het afgekoelde sjalotmengsel goed door elkaar mengen. Als het te droog wordt, nog een scheut olijfolie toevoegen.

De portobello’s vullen met dit mengsel.
Circa 15-20 minuten bakken in een voorverwarmde oven op 180°.

Leef je uit op de tomatensaus! Gebruik ui, knoflook, verse tijm, oregano en vooral veel rijpe (ontvelde) tomaten. Probeer biologische te pakken te krijgen, die zijn over het algemeen veel zoeter en lekkerder dan de niet-biologische. Hoe langer het pruttelt, hoe meer tomatensmaak. Ik doe er altijd nog een scheutje japanse sojasaus (ter vervanging van het zout) en behoorlijk wat versgemalen peper en/of chilivlokken.

Eet smakelijk!

Kruidig spul

Kruidig spul

In de loop der jaren heeft mijn traditionele kruidenrekje plaats gemaakt voor potjes en doosjes van verschillende merken en afmetingen. Allemaal gevuld met kleine beetjes kruidig spul. Want ook dat heb ik intussen geleerd: gedroogde kruiden worden sneller muf dan de snelheid van het licht. Te vies om in een gerecht te verwerken. Dus laat ik bij de plaatselijke kruidenboer kleine hoeveelheden kruidig spul afwegen. Overigens heeft Dille en Kamille een groot assortiment gedroogde kruiden en specerijen van Jacob Hooij. En in mijn beleving zijn dat toch echt de lekkerste die te koop zijn.

Grappig is ook dat ik een bepaalde voorkeur blijk te hebben. Waar ik sommige doosjes slecht één keer per jaar aanraak, andere moet ik dan weer veelvuldig bijvullen. Favoriet zijn laurierblad, kaneel, nootmuskaat, oregano en vierseizoenenpeper. Zout gebruik ik bijzonder weinig en áls ik het op vlees of vis strooi dan is het grof zeezout of Maldon (schilfers) zout.

De Original Spices van Euroma gebruik ik ook graag. Ik vind ze goed samengesteld en ze hebben een aangenaam aroma. Met name de curry madras en de baharat worden veelvuldig ter hand genomen om gerechten van pit en smaak te voorzien.

Maar verse kruiden zijn natuurlijk het aller-, allerlekkerst. Omdat ik een tuintje mis koop ik vaak Italiaanse kruiden bij de supermarkt met daarin salie, oregano, tijm en rozemarijn. Hiermee kun je veel gerechten een heerlijke kruidentwist geven: salie op de vis, oregano tussen de salades, tijm in de soep en rozemarijn bij de ovenaardappeltjes. En bij de Islamitische winkel om de hoek staan er bijna het hele jaar door grote bossen munt, peterselie, dille en bieslook.

Om ze goed te kunnen bewaren behandel ik ze als volgt. Ik was de kruiden goed (liefst in ruim water) laat ze uitlekken in een vergiet, wikkel ze daarna in enkele vellen keukenpapier en doe ze in een plastic zak. Het nog aanwezige vocht kruipt in het keukenpapier en zo blijven de kruiden wel een week goed!