Za’atar

Za'atar

Het zakje za’atar lag al geruime tijd naar me te lonken. Ja, ooit zou het zeker van pas komen. In verschillende van mijn kookboeken was ik dit kruid al tegengekomen in recepten. Altijd gemakkelijk om alvast in huis te hebben, moet ik gedacht hebben toen ik het kocht.

Za’atar is de naam van het nationale kruidenmengsel van Palestina, maar tevens van omringende landen. Za’atar is een soort wilde oregano die smaakt naar tijm en oregano tegelijk. De gedroogde za’atar wordt fijngemalen en vermengd met sumak (gedroogde zure besjes van de azijnboom) en geroosterd sesamzaad. Het heeft een intense smaak.

Vandaag ontbrak de zin om lang in de keuken te staan. Het bed smeekte om verse lakens. De wasmand puilde uit. Planten vroegen om water. Er stonden zes onbeantwoorde mails in de wachtrij. De printerinkt was op en moest gerefilled, kortom, meer werkdag dan rustdag.

Borreltijd met za’atar

De uren vlogen om, terwijl er niemand in huis een seconde dacht aan de za’atar. Het leek er zelfs op dat niemand zich bekommerde om het avondeten. Je hebt soms van die dagen. Och, enkele dagen per maand permitteer ik mezelf een last-minute maaltijd. Nee, echt niet, dat wordt nooit een bezorgpizza of een afhaalchineesje. Daarvoor zijn de diepgewortelde culinaire genoegens te ver doorgedrongen in het bewustzijn. Het is een bezwering: liever een boterham met pindakaas dan een onverantwoorde, vette hap.

En zo werd het helemaal vanzelf 5 uur. Op dat tijdstip opende ik een flesje sappige Rioja, goot extra vergine olijfolie op de za’atar, mengde dit en sneed een vers desembroodje aan. Waarna De Man en ik ons voor de televisie nestelden om maar liefst 8 afleveringen Dagelijkse Kost te bekijken. Nippend aan onze wijn en tussendoor telkens een stukje brood besmerend met de geurige za’atar.

Hoe een oer-Hollandsche gewone zondag met dito Hollandsche Wolkenluchten toch nog een exotisch tintje kreeg.

’t Hof Welgelegen – Middelburg

't Hof Welgelegen

Er is de behoefte om lekker en puur te eten. Er is de morele plicht om niet alleen goed voor onszelf te zorgen, maar tevens voor onze medemens. Er is maar één aarde en wij mensen, dienen verantwoord om te gaan met alles wat bloeit en groeit. Belangrijke sleutelwoorden zijn dan duurzaam, groen, biologisch. Ik wil niet als moraalprediker overkomen, dus stort ik mij, na dit gezegd te hebben, meteen weer in de culinaire en dus smakelijke details.
Op rustige nazomerdagen als gisteren komen bovengenoemde sleutelwoorden samen op een plek als ’t Hof Welgelegen. Bij een monumentale boerderij uit 1622, waar sinds juni 2009 een groentewinkel gevestigd is. Op het omliggende land worden biologische  groenten geteeld.

’t Hof Welgelegen

De jonge ondernemers Ard en Esther van de Kreeke timmeren hard aan de weg om ‘t Hof Welgelegen de moestuin van Middelburg e.o. te laten worden. Inmiddels nemen veel restaurants hun groenten en fruit bij deze onderneming af. Ook de keukenbrigade van brasserie de Drukkerij in Middelburg (http://www.de-drvkkery.nl/index.php/brasserie/lunchkaart), werkt inmiddels met de biologische groenten van Hof Welgelegen. Tezamen met de biologische zuivel van http://www.schellach.nl/, het rustieke brood van Menno (http://www.vanmenno.nl/vanmenno/welkom.html)  en de vele vleesloze gerechten, is de brasserie hiermee dé plaats voor iedereen die bewust en gezond wil eten.

Sinds eind 2010 is ’t Hof Welgelegen zorgboerderij geworden. Ze bieden hiermee leerwerk trajecten aan en dagbesteding voor mensen die problemen hebben om in een normale baan aan het werk te blijven.

In de zomer worden er diners georganiseerd, waarbij gerenommeerde chefkoks acte de presénce geven. Een groot succes, gezien de snelheid waarmee de reserveringen wegvliegen. Dan is er het befaamde GroenteTas abonnement. Aan ruim 300 klanten worden er door heel Walcheren en Zuid-Beveland groente geleverd. En het aantal abonnees groeit nog wekelijks.

Enfin, ik kan nog even doorgaan met dit lyrische geleuter. Als het tot je mogelijkheden behoort, kun je er het beste zelf een kijkje gaan nemen. Op dinsdag, donderdag, en zaterdag is de tot winkel omgebouwde boerenschuur geopend. Je vindt er eerlijke, authentieke producten als winterpostelein, pastinaak, groene kool, snoeptomaatjes, bietjes in allerlei kleuren en nog veel meer. Bij het zien van zoveel heerlijkheden, vult mijn hoofd zich als vanzelf met maaltijdideeën. Met een tas vol supergezonde vitamienenbommetjes verliet ik dan ook gisteren intens-tevreden het erf. Komend weekend wordt er weer volop gesmikkeld in huize Eetplezier.

Vegetarische quiche

Punt vegetarische quiche

Omdat niemand in huize Eetplezier  op zondag trek heeft in een traditionele maaltijd, staat er op deze dag vaak Lekker en Toch Gemakkelijk op het menu. Vandaag een groentetaart. Ofwel een vegetarische quiche. Meestal gebruik ik hiervoor een quichevorm van 30 Ø, maar omdat ik niet erg veel groenten in huis had en de Man en ik niet van de honger omkwamen, heb ik een springvorm van 23 Ø gebruikt. Hieronder heb ik ook de hoeveelheden voor het deeg hierop aangepast.

Vegetarische quiche

voor de liaison:
3 eieren
125 ml slagroom
fijngesneden peterselie
zout/peper

voor het deeg:
75 gr. bloem
35 gr. boter
1 ei
snufje zout

voor de vulling:
2 sjalotjes
1 paprika
1 prei
3 wortelen
3 stengels bleekselderij

Bereidingswijze:
Kneed het deeg tot een bol en laat het daarna 2 uur in de koelkast rusten.
Snijd alle groenten in kleine blokjes en bak ze aan in een koekenpan. Klop de eieren met de slagroom los, doe er de peterselie door en kruid af met peper en zout.

Na 2 uur rol je het deeg uit tot een dunne lap. Leg deze in de springvorm. Als je een Echte Keukenprinses wilt zijn, kun je het aan de randen netjes afsnijden, maar je kunt het voor een rustiek uiterlijk ook een beetje over de rand laten hangen. Net zo gemakkelijk.
Het beste is dan om de bodem even 10 minuten blind te bakken in een oven op 180°. Je hoeft daar heus geen bakparels of bonen voor te gebruiken, een stukje aluminiumfolie erop leggen is al voldoende.

Spreid daarna de gebakken groenten over de bodem uit. Giet dan de liaison gelijkmatig over de groenten. Je mag best nog wat van de vulling zien. Het ei gaat nl. souffleren tijdens het bakken. Strooi er tot slot een beetje geraspte kaas over.

25-30 minuten bakken in de oven op 180°. Controleer of de liaison stevig is door er met een satéprikker in te steken.

Torres Mas Rabell



Zoals bekend ben ik een groot liefhebber van Torres wijnen. In de zomer is de Casta Rosado of de Santa Digna rosé mijn grote favoriet en in de winter ligt mijn wijnrekje vol met flesjes gegist rood druivensap. Hun assortiment wit bestaat veelal uit de chardonnay, dat mag allemaal mijn deur voorbij gaan, maar dat rood …….hmmmm, yammie. Atrium, Gran Coronas, Mas Borràs, Nerola, Santa Digna, ze zijn allemaal de revue gepasseerd in huize Eetplezier.

Vandaag een nieuwe telg verwelkomt en goed bevonden: de Mas Rabell Tinto. Wijn gemaakt van de druivensoorten cariñena en garnacha tinta. De smaak doet denken aan bramen, bosbessen en in de verte een vleug zoethout. Sappig en diep donkerrood. Na opening vind ik hem wel snel achteruit gaan, met name in de hout- en droptonen. Snel opdrinken dus maar ;-))
Misschien geen allemansvriend, maar wel een perfecte begeleider voor een divers aantal gerechten. Als aperitief trouwens ook niet te versmaden.

Al meer dan drie eeuwen lang is de familienaam Torres met wijn verbonden. De kennis en liefde voor wijn is van generatie op generatie overgebracht. Deze traditie heeft samen met de toekomstvisie van Torres ervoor gezorgd dat zij haar wijnen naar meer dan 120 landen exporteert.

Torres is een bedrijf dat wijngaarden heeft in Spanje (Penedés, Catalunya, Rioja) en in Chili (Central Valley).
Zelf bestel ik mijn Torres wijnen online bij http://www.wijnkoperij-eesteren.nl/
Met een beetje geluk vind je de goedkopere soorten ook wel bij Gall & Gall.

Gepocheerde kabeljauw met mosterdsaus

Gepocheerde kabeljauw

Af en toe wil elk mens gewoon weer even kind zijn. Ik tenminste wel. Dan wil ik in slaap gewiegd worden, warme woordjes toegefluisterd krijgen en zacht-smeltende lekkernijen mijn gehemelte voelen strelen, zoals gepocheerde kabeljauw met fluwelige mosterdsaus. Niet omdat ik zielig bén, maar veel meer omdat ik me zielig vóél. Dat kan door allerlei omstandigheden wel eens voorkomen. Je linkerknie doet al weken pijn, het begeerde kledingstuk dat je gisteren zag hangen in de winkel, is voor je neus weggekaapt door een andere koper of de hond sprint er weer eens als een dolle vandoor tijdens zijn dagelijkse wandeling.

Comfortfood

Dan wil je comfortfood. Een groot en vol bord voedsel dat je omarmt. Nigella Lawson is de onbetwiste Koningin van het troostvoedsel. Als Klaas Vaak haar in de steek laat plundert zij, met de warme ochtendjas losjes om haar volslanke schouders, midden in de nacht haar koelkast. Gretig op zoek naar de overblijfselen van haar immer calorierijke gerechten.

Ze schroomt niet om in het holst van de nacht snel een bread en butterpudding in elkaar te flansen en deze met hetzelfde tempo te verorberen. Waarna ze waarschijnlijk voldaan en met een bol buikje wél de slaap kan vatten. Enfin, het is televisie en dus allemaal bedoeld om de kijker te vermaken. Doet er ook niet toe. Nigella is een fijn mens. Zo iemand om je aan vast te houden in barre tijden. Het onwankelbare houvast 😉 Tezamen met warm of zoet voedsel.

Er zijn heus niet altijd ernstige voorvallen voor nodig zijn om gevoelens van onvrede boven te laten komen drijven. Een druilerige, stormachtige dag begin september kan al voldoende zijn. Zo’n dag als gisteren. Al vroeg in de morgen wist ik dat de Dagschotel zou bestaan uit mijn ultieme comfortfood. Zacht gegaarde kabeljauw met mosterdsaus, aardappelpuree en (voor de broodnodige vitamientjes) worteltjes. Superverse kabeljauwstaartjes bij http://www.vanaszeeland.nl/ gehaald en roomboter door de puree gedraaid.

Comfortfood bij uitstek! Dag vogels, dag bloemen, dag storm en regen. Mijn buikje is bol en rond. Met de groeten van Nigella. Da-da.

Twinings thee

Twinings thee

Als De Man thee voor me heeft gezet (de enige échte onvervalste Engelse Twinings thee) terwijl ik mijn tijd aan het verdoen ben met noodzakelijke bezigheden binnenshuis, roept hij gewoontetrouw: kof-fie! En dat al bijna 30 jaar lang. Goed, we gaan nu niet ’s mans intelligente vermogens analyseren, ik wil het hebben over mijn basisdrank thee. Een dag zonder mijn talloze, vertrouwde kopjes gekookt water, is een dag niet geleefd. Voor mij geen koffie.

Thee dus. Ik heb in de loop der jaren alle soorten en smaken geproefd, alle merken tenminste één keer gekocht. Van de van huis uit bekende Pickwick engelse en ceylon melange, gevolgd door een hele reeks fruitsmaakjes die op de markt verschenen. Van de seizoensmelanges tot de sterrenmixen; de traditionele Dilmah, de in schattige kadootjesverpakkingen gehulde Revolution, de kostelijke Betjeman en Barton en de tot Kunst verheven Thieme’s Thee. Dat laatste is absoluut waar. Dit is met recht de champagne onder de theeën. Ooit heb ik een high-tea mogen gebruiken bij Des Indes in Den Haag. Decadentie ten top, maar als theeliefhebber moet je dit een keer willen ervaren. Once in a lifetime of zo, want goedkoop is het niet.

Daarnaast heb ik allerlei losse theesoorten geprobeerd, de meeste daarvan gekocht bij Mijn Kruidenmannetje om de hoek. Als eerste woog hij de papieren puntzak om deze daarna te vullen met de door mij gewenste thee: rooibos, jasmijn, Kistje van de Keizer, Lapsang souchon, Assam, Darjeeling First Flush. Ttot op de gram nauwkeurig werd het verkocht. De kreet “waar voor je geld” is waarschijnlijk door hem uitgevonden. Later, toen zijn klantenkring dunner en dunner werd, gooide hij  zijn winkeltje vol met semi-reformspul. Het begon er te ruiken naar een merkwaardige mengeling van lavendelzeepjes en gefermenteerde sojabrokken. Zijn thee veranderde mee. Ik zocht mijn heil ergens anders. Mijn Kruidenmannetje gelukkig ook.

Twinings thee

Na al die jaren zoeken en proberen ben ik uiteindelijk aangekomen bij dat ene merk wat me in zijn greep houdt en me waarschijnlijk ook niet meer zal verlaten. Mijn dagelijkse hoeveelheid theïne komt van het oude Britse merk Twinings. Losse thee in blikjes welteverstaan, want in de zakjes zit veelal fijngemalen gruis. Misschien is het even wennen aan het vullen van een theelepel of een thee-ei, het even laten trekken, maar daarna heb je een onwaarschijnlijk geurig kopje thee.
‘s  Morgens geniet ik het meest van English Breakfast, in de middag Lady Grey of Ceylon en ’s avonds neem ik graag mijn toevlucht tot Irish Breakfast, een sterke zwarte thee met een bijna rokerige smaak.

De Man vult liefdevol mijn glaasje met gekookt water, legt de gevulde theelepel ernaast en zoekt daarna met enige haast het piston van zijn espresso-machine. Want thee, tja, dat wil een mens toch nog niet in zijn klompen hebben? Mijn repliek is hem inmiddels bekend. Koffie? No, not my cup of tea.