Raymondo – Goes



Sinds enkele jaren nemen de Vrienden, de Man en ik de tijd om drie- of viermaal per jaar met elkaar te lunchen. Eigenlijk gaat het ons niet om het eten an sich; het gaat veel meer om “het potje mauwen” zoals wij Brabanders het met de nodige zelfspot noemen. Togen we voorheen altijd naar een vertrouwde locatie in het centrum, sinds wij ontdekten dat ze daar liever niet al te lang lege bordjes zagen, wisselen we nogal eens van gelegenheid.
Vandaag was ons doel Raymondo, mooi gelegen aan de Veste in Goes. Raymondo maakt deel uit van de Amadore groep, met vestigingen in Goes, Vlissingen, Middelburg en Kamperland.
Binnen zag het er niet onaardig uit.

Veel donkerbruin hout, enorme kroonluchters en voldoende ruimte tussen de tafeltjes. Vriendelijke bediening, maar de wachttijden mogen iets korter, met name wanneer er wijn en/of bier wordt bijbesteld.

Over de gebakken sliptongetjes hoorde ik geen klachten, evenmin van de gebakken camembert. De Man’s vispannetje was meer dan behoorlijk gevuld en was overgoten met een bisque-achtige saus. Erbij frietjes en een miezemuizerig klein schaaltje salade. Mijn vegetarische lasagne was goed van smaak, weliswaar een beetje droog, maar om romige, zachte lasagne te maken is nog een hele kunst. Een kunst die ik zelf ook (nog) niet echt beheers. De gemaakte foto’s vond ik te slecht om te plaatsen. Om toch een indruk te krijgen, hierbij mijn gedeeltelijk opgeschepte lasagne.

Prijsindicatie: € 115,– 4 personen, inclusief wijn. Geen voor- of nagerecht.
Geen grote verrassingen, maar zeker ook geen teleurstelling.. Prima adres voor een volgende “mauw-middag”.

De Zeeuwse Hemel Zierikzee

Zeeuwse hemel

Soms ben ik helemaal niet op zoek naar interessante of lekkere producten. Dan wil ik een stukje “sweet dream” kopen, die mij in een gelukzalige stemming brengt. Zo’n droom die een dag lang in je hoofd blijft hangen, die ervoor zorgt dat de atmosfeer net een tikkie zachter aanvoelt dan de realiteit. Die de sfeer weergeeft van rommelige, maar harmonieuze oorden; waar serene stilte je doet zweven. Kortom, waar het leven is zoals in je Mooiste Droom. Dat snappen ze helemaal, daar bij De Zeeuwse Hemel.

Slimme ondernemers combineren hun eigen droom met die van hun klanten. Zo ook de mensen achter De Zeeuwse Hemel te Zierikzee.
(http://www.dezeeuwsehemel.nl). Gisterenmiddag heb ik mezelf weer eens getrakteerd op een bezoekje aan dit eetparadijsje. Ik transformeer er niet tot figuurlijke engel (tot teleurstelling van velen), maar voel er eerder een buitengemeen aards trekje boven komen drijven: hebberigheid. Het liefst zou ik alle uitgestalde lekkernijen willen kopen. Van de prima geselecteerde wijnen, de fijne oliën en kruiden, het brood van Menno en zeker niet te vergeten de thee van Betjeman en Barton.

Vandaag scoorde ik er een rode costières de Nimes, Mas des Bressades 2010, welke ooit door Thérèse Boer werd uitgekozen om te schenken in De Librije. Als deze Leading Lady op wijngebied mij het juiste wijnpad wijst, durf ik haar blindelings te volgen. Mijn proefnotitie volgt later op deze blog.

Uiteraard ook meteen thee/koffie genuttigd. Erbij het fantastische gebak van De Koekela. Op de foto zie je citroenmeringue en een lemonbar.
Zoveel lekkers op één plek: ja, dan mag je je met recht De Zeeuwse Hemel noemen.
Het wachten is nu alleen nog op de gouden lepeltjes 😉

’t Oliegeultje Burghsluis

Oliegeultje

Idyllischer uitzicht op de Oosterschelde, dan daar op het prachtige terras van ’t Oliegeultje te Burghsluis, kan een mens zich niet wensen. Toen wij er gisterenmiddag neerstreken danste de zon op het spiegelgladde water en lagen de zeilbootjes ongeduldig te wachten op wat meer wind. Het is dan ook niet verwonderlijk dat het hier, weer of geen weer, goed toeven is. Met de voeten bijkans in het zoute water en een koel glas bier of witte wijn, wil je als vanzelf nog langenie naar huis. Nog langenie.

Bij zonnig weer is het terras compleet overdekt, zodat het er nooit te warm is. De bediening is vriendelijk en voorkomend. Ondanks de enorme drukte zagen de glazen en serviesgoed er superschoon uit.

Eten kun je hier ook. Verwacht geen culinaire hoogstandjes, maar wel eerlijke gerechten die tot hun recht komen zo dicht aan het water. Veel Noordzeeproducten, zoals superverse slibtongetjes. Maar ook gamba’s met aioli en huisbereide vissoep vind je op de kaart.

Een fijne stek om je fietstocht voor te onderbreken en genietend het uitzicht tot je te nemen. Proberen maar!

Zie voor meer info de website: http://oliegeultje.nl/

Over Iberico en scharrelende slagers

Iberico koteletjes

De slager bij mij in de buurt gelooft stellig in zijn vak. Als verkoper, wel te verstaan. Precies dat is wat hij wil: verkópen. En wát hij precies verkoopt, maakt hem niet zo gek veel uit. Alles waar vraag naar is, ligt in zijn vitrine. Bijzondere specials heet dat dan. Als ik echter een smakelijk stukje ongemarineerd Iberico vlees vraag, geeft hij niet thuis.

Wat die zogenaamde specials aangaat: ik ben er niet nieuwsgierig naar en word er al helemaal niet hongerig van. Bijzondere namen wekken de suggestie de producten naar een hoger plan te kunnen tillen. Boomstammetjes. Pepersteaks. Pomodori haasjes. Het is niets anders dan bewerkt, vooraf gekruid en/of gemarineerd vlees. Gemaksvoer voor de “snelle eters” van vandaag. Het smaakt zout of pittig (of in het ergste geval zout én pittig tegelijk), dus is het lekker.

De Moderne Mens zit echter vreemd in elkaar, want naast het gemaksvoedsel is er momenteel ook een hang naar voedsel dat smaakt zoals het hoort te smaken. Biologisch en ambachtelijk, dat zijn de termen van vandaag. Aangezien de mens van vandaag de gehele wereld doorkruist, ziet, hoort en proeft hij van alles op vakantie, wat hij thuis op de bank ook wil eten. Iberico-vlees bijvoorbeeld. Veelal gegeten op doorreis in Spanje en Portugal. Mals, smakelijk vlees.

Dat komt omdat de varkens ter plekke vrij kunnen rondscharrelen De Ibérico varkens worden in het voorjaar met fris gras gevoed. In de zomer krijgen ze een mengsel van gerst en tarwe te eten. En in de herfst, wanneer de eikels van de bomen vallen, eten ze daarvan liefst tot 10 kg per dag! Bovendien zorgt het vele bewegen ervoor dat het vlees een nootachtige smaak krijgt en dat er vet in het spiervlees wordt opgebouwd. Juist in het vet wordt de smaak geconcentreerd. Kortom: vlees zoals het vroeger smaakte.

Back to Basic is hip. En de slager bij mij in de buurt wil meegaan met zijn tijd. Dus ging hij Iberico vlees inkopen. De eerste paar weken wist ik niet wat ik zag! Hier, bij mij om de hoek, Iberico koteletjes! Enfin, Man en ik aten onze buikjes rond. Tsjonge, het vet droop langs onze kin, maar lékker …..

Totdat de slager merkte dat de omzet van zijn Iberico vlees niet zo hoog was, als hij had berekend. De gemiddelde klant vond het er nogal “gewoontjes” uitzien. Daar had de slager bij mij in de buurt wel wat voor! Chimichurri bijvoorbeeld. Tex-Mex. Shoarma. Tok-Tok. Curry. Tandoori. Roept u maar!

Zo werd de authentieke vleeskleur netjes bedolven onder een rode, gele of groene smurrie. De omzet steeg. Zowel de slager als de klanten waren tevreden.
Behalve dan die ene klant, in de vorm van mijn persoon. Het zijn vergeefse pogingen als ik voor de zoveelste keer informeer of er Iberico-koteletjes naturel zijn. Nee, mevrouw, alles op en hij wijst nadrukkelijk naar zijn vitrine. Ik moet ze bestellen, vindt de slager bij mij in de buurt. Dan kan hij er rekening mee houden dat ik ze “anders wil dan anders”.

Bestellen. Ja, ja. Zo gaat dat bij de slager van vandaag. Als je gemalen, kruidige, peperige, pittige, in dikke saus verpakte of van exotische namen voorziene vleesachtige dingen wil, kun je aanschuiven in de rij. Maar als je een stukje normaal vlees wil, is de slager bij mij in de buurt niet thuis. Toch gek.

 

Gevulde courgettes met geitenkaas van Jeroen Meus

gevulde courgettes met geitenkaas en warme tomatendressing

Opnieuw een heerlijk vegetarisch recept van Jeroen Meus. Gevulde courgettes met geitenkaas. Ik ben dol op zijn kookstijl. Niet alleen omdat hij er een enorme portie Vlaamse gemoedelijkheid in weet te stoppen. Hij presenteert het ook alsof zijn gerechten in een vloek en een zucht te maken zijn. Dat is niet helemaal waar. Ik heb best wat werk gehad aan deze gevulde courgettes met geitenkaas.

gevulde courgettes met geitenkaas

en een warme dressing van tomaat en balsamico.

Ingrediënten:
125 g verse geitenkaas (zonder korst)
3 (kleinere) courgettes
2 sjalotten
1 teentje look
enkele takjes verse tijm
enkele takjes verse oregano
10 g paneermeel (bij voorkeur panko)
een scheutje olijfolie
peper
zout

de warme tomatenvinaigrette:
4 tomaten
2 sjalotten
2 dl olijfolie
4 eetlepels balsamicoazijn
1 eetlepel kappertjes
enkele sprieten verse bieslook
peper
zout

Bereidingswijze:
Was de courgetttes en snij de topjes er van af. Snij ze nu in gelijke ‘tonnetjes’ van minstens 5 cm hoog.

Schep er met de Parisennelepel het vruchtvlees van de courgette uit tot je een diep kuiltje krijgt. Hou de bolletjes vruchtvlees bij.

Zet de uitgeholde stukken courgette in een ovenschaal met een scheutje olijfolie.

Voor de vulling snij je de stukjes vruchtvlees van de courgettes in fijne stukjes. Versnipper ook de sjalotjes en plet de look tot pulp.

Zet een pot op het het vuur, en schenk er een scheutje olijfolie bij. Verhit de olie op een zacht vuur en stoof daarin de stukjes courgette, de sjalot en de look.

Neem een mengschaal en verbrokkel daarin de verse geitenkaas (stevige kaas, zonder korst).

Rits de blaadjes van de tijm en hak de kruiden fijn. Doe hetzelfde met de oregano. (Gebruik een hoeveelheid verse kruiden naar smaak.) Voeg ze toe aan de kaas.

Doe de gestoofde groentjes in de schaal met de kaas en meng alles tot een smeuïg mengsel. Kruid naar smaak met een snuifje zout en wat peper van de molen.

Doe het kaas-groentemengsel in de spuitzak, snij de tip eraf en vul daarmee de courgettetonnetjes. (Je kan de courgettes uiteraard ook vullen met behulp van een vorkje of een kleine lepel.)

Strooi ten slotte nog een beetje broodkruim over de gevulde courgettes voor een knapperig korstje.
Verwarm de oven voor op 180°C en bak de courgettes 10 tot 15 minuten in de hete oven.

de warme tomatenvinaigrette

Pel de verse tomaten. Breng daarvoor een pannetje water aan de kook. Snij intussen een kruisje in de top van elke tomaat. Dompel de tomaten 15 tellen lang onder in het hete water. Spoel ze onmiddellijk onder koud stromend water. Nu kan je heel eenvoudig de schil verwijderen.

Verdeel elke tomaat in vier, verwijder de zaadjes, en snijd het stevige vruchtvlees in blokjes.

Pel de sjalotten en snipper ze fijn.
Zet een diepe pan (of een kleine kookpot) op een zacht vuur. Verwarm de flinke hoeveelheid olijfolie in de pan, samen met de balsamicoazijn. Voeg een snuif zout en wat peper van de molen toe.

Doe de stukjes tomaat en sjalot in de warme vinaigrette, samen met de kappertjes (hoeveelheid naar smaak) en wat fijngesnipperde bieslook

Laat de stukjes tomaat enkele minuten zacht sudderen, maar zorg ervoor dat ze niet plat gekookt zijn.

Cilindertjes courgette gevuld met geitenkaas en warme tomatendressing

Plenty

Cover Plenty van Yotam Ottolenghi

Meteen bij de eerste blik op de goudkleurige letters op de maagdelijk witte kaft van Plenty wist ik dat ik verkocht was. Toen ik daarna ook nog ‘ns de naam Yotam Ottolenghi zag staan, tastte ik al voorzichtig naar mijn portemonnee. Wat een magnifiek boek is dit! Een vegetarisch kookboek zonder de geur van geitenwollen sokken, zonder de afschuwelijke vleesvervangers als tahoe en tofu, maar barstensvol recepten met groenten, granen en kaas. En dat allemaal te zien op werkelijk schitterende foto’s.

In tegenstelling tot de meeste vegetarische kookboeken, die over het algemeen nogal saai zijn, heeft Ottolenghi in Plenty een sjieke twist weten te geven aan zijn recepten. Hij weet het alledaagse minder alledaags te maken, dat is bijna kunst met een grote K.

Yotam Ottolenghi zit bepaald niet stil op culinair gebied. Zo heeft hij een restaurant en een aantal eetwinkels in Londen. Zijn originele gerechten met groenten en granen bleven niet onopgemerkt, waardoor hij door Guardian gevraagd werd om vegetarische columns te schrijven voor hun weekendbijlage. Plenty is deels een verzameling van deze gepubliceerde recepten, gecombineerd met nieuwe gerechten.

Door de vele, niet al te moeilijke gerechten is dit boek zeker een aanrader. Het is fijn om een boek in handen te hebben waarbij je niet om de vlees- en visgerechten heen hoeft te lezen en wat uitdaagt om verder te denken dan een quiche of salade. Daarbij is de kans bijzonder groot dat je na het lezen direct naar de markt wil gaan om vervolgens een heel weekend in de keuken door te brengen.