Sterwijnenthuis.nl

Drie glazen wijn



07.30 uur. Wakker worden met de wekkerradio. Mijn slaperige hoofd vangt de woorden wijn en sterrenrestaurants op. Huh?? Vrijwel meteen zetten mijn oren zich op scherp. Aha, het wordt duidelijk. Een man verkoopt online topwijnen die ook in sterrenrestaurants geschonken worden. Sterwijnenthuis.nl is de site. Restaurantorganisatie Alliance Gastronomique is woedend en eist een gesprek met de initiatiefnemer.
Waarom  eigenlijk, bedenk ik suffend van de badkamer op weg naar mijn 1e kopje troostrijke thee. Elke wijn, waar-dan-ook geschonken,  komt toch gewoon van een vrije markt? De restaurateur heeft er toch geen patent op? Wijn is een vrij verhandelbaar product, of niet soms?

Om 9.30 uur een tweede nieuwsitem. Dat gaat fijn zo! Negatieve reclame is óók reclame, moet de initiatiefnemer heimelijk denken.
Toch maar eens even kijken op deze intussen wel erg veel besproken webshop vol topwijntjes. Ja, dat ziet er prima uit natuurlijk. Jammer alleen dat de meeste goedkope wijnen slechts per 6 flessen kunnen worden besteld. Dat kan een opstarthobbel zijn, denk ik maar.

Nog vóór de avondmaaltijd wordt duidelijk dat Alliance Gastronomique eist dat alle namen van hun leden verwijderd worden van genoemde site. Hè, hoe zielig toch allemaal. Waar zijn ze bang voor? Dat hun marges duidelijker worden voor de consument? Lieve dames en heren restaurateurs: hoe hoog schatten jullie het i.q. van de gemiddelde bezoeker in? Dat jullie een fles wijn vierdubbel over de kop prijzen, wisten wij immers allang. Wij komen toch in eerste instantie omdat jullie zo verdomd lekker kunnen koken? En die belachelijk dure wijn, och, die nemen we gewoon op de koop toe.

Smakelijk – Nigel Slater

Smakelijk Nigel Slater

Het (kook)boek Smakelijk van Nigel Slater is een boek naar mijn hart!!! Geschreven door één van Engeland’s bekendste foodwriters. Slater probeert de lezer niet in een culinair keurslijf te drukken door middel van strakke recepten; hij probeert je het “gevoel” voor voeding bij te brengen, het fingerspitzengefühl, de passie, het Koken met een grote K.

Op het moment dat voedselbereiding een bezigheid wordt waarop de zweetdruppels op je voorhoofd verschijnen, ben je volgens Nigel Slater totaal verkeerd bezig. Eten maken kan zó simpel zijn. Liever een kraakverse, prachtige moot zalm, slechts bestrooid met wat grof zeezout en dille, dan een stuk vis van inferieure kwaliteit bedekt met een complexe saus. Zeker als je voor gasten kookt moet je niet te veel pretenties willen hebben. Waar gaat het om: indruk maken of samen genieten van al het goede van Moeder Aarde? Wat is er mis met een dessert van schalen vol sappig rood zomerfruit, tezamen met lobbig geklopte room? Of een knisperend stuk varkensgebraad uit de oven, vergezeld van dikke tenen knoflook en aardappeltjes. En wat te denken van …… Sorry, ik word lyrisch van dergelijke boeken.

Slater is uniek in zijn soort. Een foodgoeroe. Hij is de nadrukkelijke mening toegedaan dan voeding vooral weldadig, kalmerend, verwarmend en troostrijk moet zijn.
Iedereen die, na het lezen van dit boek, nog steeds denkt dat je mager vlees moet kopen, heeft er helemaal niets van begrepen.

Het spek van slager Blom – Diny Schouten

Diny Schouten spek van slager Blom

In “Het spek van slager Blom” is een verzameling artikelen opgenomen, die eerder gepubliceerd werden in de kookrubriek van Vrij Nederland. In elk artikel wordt uitgebreid ingegaan op de kwaliteit van een bepaald product. Aan de orde komen: konijn, rundvlees, boter, fruit, groenten, kaas, asperges, kreeft, mosselen, ijs etc..

Op welke adressen en bij welke leveranciers vinden we nog produkten die niet genetisch gemanipuleerd zijn? Welke agrariër vrijwaart zich nog van hormonen en kunstmest? Waar vinden we nog ons goudeerlijke dagelijkse brood zonder dat er broodverbetermiddelen aan te pas gekomen zijn?

Met “Het spek van slager Blom” wil de schrijfster Diny Schouten ons, de consument, erop attent maken hoe ver wij met ons dagelijks voedsel verwijderd zijn van de oorsprong. Bijna alle voedingsmiddelen zijn bewerkt, geraffineerd, voorzien van geur-, kleur-, en hulpstoffen. Toch blijkt er een tendens te bestaan: het verlangen naar oude appelrassen zoals de Sterappel en de Schone van Boskoop. Maar ook zaken als zuurdesembrood, malse botersla, pronkboontjes en rauwemelkse kaas neemt, (met name onder jonge restaurateurs) hand over hand toe.

De moeite en het geduld om een product van een dergelijke ouderwetse topkwaliteit te leveren is zeldzaam geworden. Er is gelukkig nog een kleine groep mensen met goudeerlijk vakmanschap in hun hart, die staan voor wat ze maken.
Het jammerlijke is dat zij het, voorzover het groenten en fruit betreft, op moeten nemen tegen de grote vervuiler: The Greenery.

Werd er vroeger nog gewerkt volgens het principe van de klok (opbod en afslag), heden ten dage werkt The Greenery met contracten en vaste prijsafspraken. De teler mist nu de noodzaak en dus de motivering om een topprodukt te leveren. Jammer…..

Gespleten Arent – Middelburg

Gespleten Arent

Toegegeven, ons gezelschapje van 5 man waarmee we die zaterdagavond restaurant De Gespleten Arent binnentraden, is op culinair gebied behoorlijk verwend. En toch worden we nog regelmatig verrast door creatieve koks die ons originele smaakcombinaties weten voor te schotelen tegen betaalbare prijzen.

Zo niet, in dit monumentale pand aan de Vlasmarkt 25-27 in Middelburg. Meteen bij binnenkomst ondervonden we een weinig gastvrije sfeer. Ook tijdens het verloop van de avond kon er geen lachje of praatje af. was dit de beruchte Zeeuwse stugheid of had men gewoon een slechte dag?

Dan het eten: niet slecht, maar bij het hoofdgerecht hadden we toch het echt idee een andere vis dan de bestelde heilbot op ons bord aan te treffen. Erg bijzonder waren de combi’s evenmin: vis/lamsoor, vis/aaardappelmousseline/ zeekraal. We misten de “sjeu” op het bord. Nergens een versierinkje of klein smaakbommetje waardoor we geraakt werden door de passie van de kok.

Op het kaasplankje waren de Shropshire blue en de Noord-Italiaanse schapenkaas voortreffelijk. Het prutje erbij was vies (aangelengde marmite?) en wat de de Reypenaer VSOP er tussen deed, blijft vooralsnog een raadsel.

De bavarois in het samengestelde dessert was rubberachtig uitgevallen. En blijkbaar was er ook geen kraanwater voorhanden, zodat we gedwongen werden tot flessen Bru. Enfin, wij zijn te verwend, dat zal het zijn.

Voor altijd zomer – Nigella Lawson

Voor altijd zomer Nigella Lawson

Nigella Lawson was enkele jaren geleden “hot” in Engeland. Momenteel is ze uitgegroeid tot een bekende tv-persoonlijkheid en schrijfster. Ze schrijft columns in o.a. Sunday Times en Observer en uiteraard heuse kookboeken. Voor altijd zomer is haar derde boek. 

Nigella Lawson heeft een manier van koken ontwikkeld, die gebaseerd is op eenvoud en versheid met een hoge smaakintensiteit. De meeste recepten zijn voorzien van ongelooflijk eetlust-opwekkende foto’s. Geen keurig gerangschikte schilderijtjes, maar no-nonsense plaatjes van gerechten zoals ik ze graag op mijn tafel zie. Mooie, kleurige schalen met zonnige salades. Diepe borden met hete soepen. Stijlvolle glazen met verfrissende toetjes.

Een opmerkelijk citaat uit haar boek: “Niets is de moeite van het maken waard als het op je zenuwen werkt. Alles is de moeite waard als het proces van het maken je voldoening geeft.” Nigella is een dame die niet van moeilijkdoenerij houdt. Eten, en vooral lekker eten, dient simpel te maken zijn. Binnen vijftien minuten een troostende kom voedsel in handen hebben, daar is het het deze kokkin om te doen. Geen frutsels. Geen fratsels. 

Ik heb het boek “Voor altijd zomer” al vele jaren in huis. En nog steeds pak ik er naar als ik iets “gemakkelijks” zoek. Dat gemak doet niets af aan de kwaliteit van haar gerechten. Altijd met verse ingrediënten bereid. Wat de gerechten kenmerkt is de eenvoud waarmee ze samengesteld worden. Geen zalfjes of kunstige sausjes, gewoon rechttoe rechtaan.

Voor altijd zomer – Nigella Lawson

Een greep uit haar recepten, die ik regelmatig maak:
gekruide roze soep van bietjes
pappardelle met courgette, sultana’s en pijnboompitten
pasta met asperges, citroen, knoflook en peterselie
lamscrack met muntsalsa
banaan-butterscotchtaart
fruitsalade met gember en munt
chocolade-frambozenpavlova

Met een beetje van Nigella en een beetje van jezelf kom je een heel eind in de keuken. En met wat moeite en veel liefde kun je met dit boek een zomer lang genieten van al die heerlijkheden die in dit boek beschreven staan.

De Librije – Zwolle

Ik geef toe: het is al weer even geleden, maar ik wil u graag toch nog even laten meegenieten van onze lunch bij De Librije in Zwolle. Het werd niet alleen door de kookkunsten van Jonnie Boer een middag om nooit meer te vergeten. Het was de ambiance, het was de overdaad aan amuses, het was de leuke, onverwachte kennismaking met een aantal sous-chefs die aan tafel een deel van het dessert uitserveerden. Kortom, onvergetelijk!

Wij kozen voor het driegangen lunchmenu. Alleen al de amuses maakten ons sprakeloos; ze bleven maar komen. Wat te denken van:

De amuses

ijsje van piccalilly met bruine bonen
lolly van gekonfijte eend
kopje cappuccino van rode kool
gepocheerd kwarteleitje
crème van artisjok in een halve eierschaal

Het voorgerecht was gepocheerde zeebaars op een spiegel van kerrie-citroengrassaus. Wow, superzachte vis in frisse, fluwelige saus.

Als hoofdgerecht kabeljauwwangetjes met schuim van groene asperges, ravioli van krab en staafjesgnocci.

En dan het dessert! Liefst 7 (!!) gerechtjes kwamen ter tafel. Net als bij de amuses gang na gang geserveerd, zodat het leek of er geen eind aan kwam. Het was ondertussen vier uur en wij begonnen aardig vol te raken. De juiste ingrediënten zijn me niet meer zo bekend, maar dit was het ongeveer.
citroencrèmerolletje
vlierbloesemkwark
perenijsje omhuld door het dunste krokante laagje wat ik ooit at
jasmijn-wortelsoesje
gekarameliseerde boerenkwark op een bedje van citruscompote
glaasje lavendelsiroop afgevuld met yoghurt en perzikmousse
baba van passievrucht

Jonnie en Térèse Boer zijn beiden opgegroeid in een landelijke Twentse omgeving. Een wereld van snoekbaars vangen, watermunt plukken, boleten en cantharellen zoeken of met de punter de eendenkooi in.
En dat stralen ze uit. Bij binnenkomst krijg je een stevige knuist van de chef zelf; bij het weggaan dezelfde ferme hand, maar nu met de vraag of alles naar wens was. Die vraag klinkt oprecht. Niet geveinsd. Hier wordt niets opgepoetst, zelfs de glimlach niet. Hier worden engeltjes losgelaten die nog dagenlang op je tong blijven dansen …