Pompoenschotel met geitenkaas

Pompoenschotel met geitenkaas

Ik heb een haat-liefdeverhouding met pompoen. Zodra de eerste exemplaren er zijn, koop ik ze veelvuldig, om na verloop van tijd altijd weer tot dezelfde conclusie te komen: eigenlijk houd ik niet van dat zachte, dat weeïge, dat babyvoedsel zonder pit.

Dus was ik sterk, in oktober, toen het pompoenseizoen aanbrak. Ik heb ze allemaal laten liggen. Geen dillema’s deze herfst. Dat was de bedoeling. Tot ik een week of vier geleden een lief, klein butternutje tegenkwam. Die mocht met me mee. Ik zou wel zien. Thuis legde ik hem liefdevol in een mandje en vergat hem daarna. Tot vanmorgen. Als ik hem nu niet at, zou hij waarschijnlijk in de kliko belanden. Want wie gaat er nog pompoen bereiden als vanaf a.s. weekend de ZOMER aanbreekt?? Ik bedoel maar ….

Gelukkig bracht de knipselmap uitkomst. Toch nog wat wijzigingen aangebracht, om het niet helemaal op een babyhap te laten lijken. Pompoen en courgette in de oven geroosterd met flink olie en zeezout. De tomatensaus apart gemaakt. Daarna op de schaal erbij gedaan. Ook maar één blik kikkererwten gebruikt, dat leek me echt wel voldoende. Het smaakte best lekker, al die verschillende smaakjes, dus voor even is het weer “aan” tussen de pompoen en mij.

Pompoenschotel met geitenkaas

Ingrediënten:
1 kleine (fles)pompoen
2 eetl olijfolie
1 ui, gesnipperd
2 teentjes knoflook, fijngehakt
1 courgette, in grove stukken
2 blikken kikkererwten (à 400 gr.) uitgelekt
1 blik tomatenblokjes (à 400 gr)
2 theel. gemalen komijn
mespunt cayennepeper
2 kaneelstokjes
150 gr zachte geitenkaas, verbrokkeld

Bereidingswijze:
Pompoen schillen, pitten en zaadlijsten verwijderen en vruchtvlees in blokjes snijden.
In pan met dikke bodem de ui en knoflook enkele minuten in de olie fruiten.
Pompoen, courgette, kikkererwten, tomatenblokjes, komijn, cayennepeper en kaneelstokjes toevoegen.
Het geheel goed omscheppen.
Zout en peper naar smaak toevoegen.
Met deksel op de pan het gerecht zachtjes laten stoven tot de pompoen zacht is; af en toe even omscheppen.
Eventueel een scheutje water toevoegen als de schotel te droog dreigt te worden.
Het gerecht in een schaal scheppen en geitenkaas erover brokkelen.

Bron: AH Allerhande

Pompoenschotel met geitenkaas

Taartje van witlof met brie en pecannoten

Taartje van witlof met brie

Als voor het eerst in 188 dagen de zon zich weer eens laat zien en de temperatuur weldadig aanvoelt op het koude, weggekwijnde lijf, dan heeft een mens wel iets beters te doen dan in de keuken te staan.

De páááden op, de lá-há-há-nen in, dát was het motto van vandaag. Zuivere Zeeuwse buitenlucht verzamelen. Deze kostbare levenselixer opslaan in de toppen van je longen, zodat er niets verloren gaat. Genieten ook vooral. Van een mild zuchtje wind en heilzame zonnestralen. Lentedag nr 1 is een feit: het massale ontwaken is begonnen.

Na zoveel dagen ontberingen gaan we dus op deze eerste zonnige dag niet moeilijk doen over eten. We zien wel. En dat pakt – gek genoeg – altijd anders uit. Doemden er eerst nog tosti’s, frites, omeletten op voor mijn geestesoog; nog vóór het eerste wijntje, had ik de plannen al bijgesteld.

Taartje van witlof met brie en pecannoten

Het werd uiteindelijk een taartje van witlof met brie en pecannoten. Zo verzonnen, zo gepiept. Witlof met een uitje stoven. Goed droog bakken. Lapje bladerdeeg in vormpje duwen. Even 10 minuten blind voorbakken. Dan de witlof erop met de gesneden brie. Wat nootjes er tussen leggen en nog eens 10 minuutjes in de oven. Lekker met een glaasje rood nagenieten van deze dag!

Waterkerssoep

Waterkerssoep

Heel gezond. Heel gifgroen. En heel gemakkelijk te maken. Kortom: een kekke waterkerssoep.

Waterkerssoep

Ingrediënten:
2 bosjes waterkers
2 aardappelen
1 ui
2 teentjes knoflook
olijfolie
125 ml groentebouillon (ik gebruikte wel 400 ml)
zout
versgemalen peper
120 ml crème fraîche

Bereidingswijze:
Pluk de blaadjes waterkers van de takjes en bewaar ze gescheiden.
Schil en snijd de aardappels in stukjes.
Pel en snipper de ui.
Pel en snijd de knoflook.
Verhit olie in een pan en fruit de ui en de knoflook.
Voeg de aardappels en de steeltjes van de waterkers toe.
Blus af met de bouillon en laat koken tot de aardappels gaar zijn.
Voeg de waterkersblaadjes toe en pureer de soep.
Breng op smaak met zout en peper, verdeel over borden en schep er een lepel crème fraiche in.

Bron: 24 Kitchen

Eisalade

Zelfgemaakte eisalade

Geen Pasen zonder huisgemaakte eisalade. Zoveel lekkerder, zoveel puurder dan de synthetische rommel die te koop is in de milieubelastende plastic bakjes. Weleens onderop gelezen hoeveel kunstmatige hulpstoffen er gebruikt worden om er iets eetbaars van te maken? Niet? Neem dan hier even een kijkje.

Ik gebruikte vanmorgen slechts zes (!) ingrediënten, te weten: biologische eieren, mayonaise, mosterd, zout, peper en gehakte verse bieslook. Dan krijg je een schaal als op de foto. Een salade die smaakt naar ei. Met een beetje goede mayonaise, een likje mosterd en fijne bieslook. Fijne, smakelijke Paasdagen allemaal.

Zout gegeten

Sinds gisteren heb ik een verhoogde bloeddruk. Dat komt niet zomaar uit de lucht vallen. Ik consumeer graag hartigheden, maar zo zout gegeten als gisteren heb ik het nog niet veel eerder. Er gebeurt van alles binnen een tijdsbestek van enkele uurtjes. Bloeddruk stijgt, hartslag versnelt.

Het begint met een paar telefoontjes. Bij de apothekersassistente heeft de lente al duidelijk toegeslagen. Op uiterst opgewekte toon vertelt ze me dat er besloten is mijn medicatie tegen een te hoog cholesterol te verhogen van 10 naar 40 mg. Wat zegt u? Nieuw protocol? Nederlandse Vereniging van Huisartsen? Onderling overleg? Met wie? Niet met mij, dacht ik. Zeggu? U belt nu toch om het uit te leggen? *knars*

Tring. De energieleverancier vraagt waarom ik van die abnormaal hoge meterstanden heb doorgegeven. Ben ik wellicht een wietplantage begonnen?
Huh? Waar hééft u het in hemelsnaam over? Ik noteer de meterstanden en neem die over op de mij toegezonden kaart. Maar zal ik u een eindje op weg helpen? Heeft u al gezien in uw scherm dat uw netwerkbeheerder vorig jaar tarieven en meterstanden heeft omgewisseld en mij na een klachtenprocedure van circa 5 maanden in het gelijk heeft moeten stellen? Zou het wellicht daarmee te maken …… etc.  Het wordt verdacht stil aan de andere kant. *zucht*

Op pad dan maar. Wat frisse lucht zal me goed doen. Eerst groente voor vanavond. Bij de geitenwollensokken toko ligt de verlepte sla treurig naast de fris bruin opgekrulde andijvie en de ernstig gerimpelde pastinaken. Geen groente, ook goed. Daar zullen ze vrolijk van worden thuis, nu de vleesconsumptie ook al naar dramatische dieptepunten is gedaald. Op deze manier wordt het wel een erg povere maaltijd.

Bestelling ophalen. Kostprijs: iets meer dan een brood. Wat zeg ik? Meer dan honderd broden. Nog niet binnen? O. Het beeldscherm geeft geen antwoord, ook al kijkt de gelgekuifde jongeman er langdurig naar. Vijf volle werkdagen om van filiaal naar filiaal te vervoeren? Is dat gebruikelijk? Kweeteigenlijknie, antwoordt het menneke, terwijl hij een overdreven belangstelling aan de dag legt voor een piep die uit zijn broekzak lijkt te komen.*slik*

Broek voor de Man. Ik moest vroeg in het seizoen komen, zeiden ze. Ziet u de sneeuwvlokjes op mijn jas misschien? Dit heet vroeg. Oké. Kijken. Beeldscherm er weer bij. Moeilijke maat, die 47. Lengtemaat hè, lacht het meisje vrolijk, uw man heeft lange benen. Kijk, zo leer ik weer wat bij na 33 jaar samenzijn. *grmpfff*

Nog niet aangetast door de schade die hoge bloeddruk kan veroorzaken, haal ik mijn kortingscheque van het luchtjesparadijs (Hier Parijs, Hier Parijs) tevoorschijn. In een uiterst persoonlijke brief laten zij weten dat ze, speciaal voor mij, een schitterende aanbieding hebben. Wow, mijn polijstmiddel voor de helft van de prijs, mét glim-glimtasje en nog wat mooimakertjes. Da’s pas boffen. Ik moet wel snel komen.
Uitverkocht, roept het blozende appelwangetje. De eerste dag al. Denk niet dat het nog komt. De empathie van het verse plamuurwerkje is aandoenlijk. Onlangs genoten verkooptrainingen staan gebeiteld in haar omhoog wijzende mondhoeken. De klant heeft altijd gelijk. Ook als hij geen gelijk heeft. Ik probeer nog te mompelen dat ik, onder mijn vermomming, feitelijk gewoon  Antoinette Hertsenberg ben, maar voel tegelijkertijd de eerste druppels van de bui al langs mijn nek glijden.

Met enige weemoed laat ik de tijd van twintig jaar geleden de revue passeren. Toen muntjes nog gewoon bij een spaarbank konden worden gestald, om het daar na verloop van tijd weer op te halen, inclusief een paar handjes extra. Hoe men (lees: ik)  daarna naar de winkel snelde om te luisteren naar wat een enthousiaste verkoper mij allemaal te vertellen had, een weloverwogen keuze te maken om thuisgekomen nog dagenlang in de wolken te zijn met het recentelijk aangeschafte product. Alles deed het; alles was prima in orde, alles was zoals ik verwacht had.

Het is inmiddels jaren geleden dat ik mij in de wolken voelde met een aankoop. De zachte, witte wolken van weleer hebben plaats gemaakt voor dreigende donderwolken. Wolken waar je hoge bloeddruk van krijgt.

Restaurant Jagersrust – Ossendrecht

Restaurant Jagersrust

Na een uitermate prettig verlopen afspraak ergens in West-Brabant, is het dan vandaag toch echt tijd voor een bezoekje aan restaurant Jagersrust te Ossendrecht. Om een tweede teleurstelling te voorkomen, had ik tevoren maar gereserveerd.
Het plannen van een aankomsttijd was lastig, omdat de afspraak kon uitlopen, maar dit bleek geen enkel bezwaar.

We arriveren er rond vijf uur. De deur zwaait open en we worden vriendelijk ontvangen door de chef zelf. Als we willen kunnen we direct aan tafel, maar ik verkies een aperitief in het brasserie-gedeelte. Daar is het sober ingericht met donkerbruine houten tafels en een nephaard op een televisiescherm. Dergelijke beelden komen altijd deprimerend op me over. Alsof ze zelf weten dat ze geen ziel hebben en dus ook geen échte sfeer kunnen scheppen. Enfin, wij genieten daarom niet minder van onze LBV port en de Gruner Veltliner.

Restaurant Jagersrust

Na drie kwartier krijgen we trek. Het restaurantgedeelte is gevestigd in een aangebouwde serre, waar het door de vele ramen heerlijk licht is. Vanaf onze tafel hebben we prachtig uitzicht op de keurig onderhouden tuin. In de zomer moet het hier goed toeven zijn.

Een mandje met versgebakken broodjes komt op tafel, tezamen met boter, zout en een tapenade. Ik drink de Gruner Veltliner door, terwijl manlief het verder bij water houdt. Niet zo gezellig, maar soms moet het. Er verschijnt een amuse. Die bestaat uit een mousse van pastinaak met garnaaltjes, een terrine van zalm en een krokantje van pastinaak. Een smakelijk binnenkomertje!

De Man heeft als voorgerecht gekozen voor een heldere vissoep op provencaalse wijze. Deze bestaat uit flinke stukken vis en scampi, overgoten door een mysterieus ruikende bouillon met een goudgele kleur. Hij is erg nieuwsgierig naar de kruiden die hierin verwerkt zijn. Navraag leert ons dat er naast tijm, rozemarijn en anijs ook saffraan in verwerkt zit. Een bijzonder verfijnd gerecht. In ieder geval absoluut geen traditionele vissoep. Aardig detail ook is dat de bouillon in een theepot zit en zelf  bijgeschonken kan worden. Daar wordt gretig gebruik van gemaakt.

Mijn voorgerecht bestaat uit een gebakken coquille en een fijn stukje rode mul, met diverse bereidingen van bloemkool: een schuim, een pickel en een krokantje. Erbij wat saffraansaus en een groene asperge. Fijn op smaak allemaal. Jammer dat de coquille voor mij iets te bruin gebakken was. Ik heb ze graag nog enigszins doorschijnend van binnen.

Hierna verrast de chef ons met een kleine versnapering: een glaasje kipnugget met een topping van venkelschuim. Leuk, maar niet spectaculair.

Het hoofdgerecht bestaat voor de Man uit zeebaars op twee bereidingswijzen: en papillot gegaard met sereh, limoen en kokos én op de huid gebakken met zwart sesamzaad en kurkuma. Een duidelijke hang naar fushion in dit gerecht, waarmee de chef laat zien dat hij niet vies is van een experimentje. De vis wordt begeleidt door een groentestapeltje. Lekker in al zijn eenvoud. Geen toeters en bellen op het bord, maar wel eerlijke smaken.

Erbij wordt een schaaltje zelfgemaakte frieten en gekookte aardappeltjes in schil geserveerd. Die zijn beiden werkelijk voortreffelijk!

Zelf heb ik gekozen voor de rogvleugel met risotto, saffraansaus en gepofte tomaatjes. Het bord toont een smakelijk en vooral kleurrijk plaatje. Helaas is ook deze vis iets te ver doorgebakken. De risotto, waarin kleine stukjes groenten zijn verwerkt, zou als romige smaakbegeleider moeten dienen, maar deze is zó zout dat ik bang ben voor een acute bloeddrukverhoging.

Na een opmerking hierover, vertelt de dame van de bediening dat dit waarschijnlijk komt door de dubbel getrokken bouillon die hierin verwerkt zit. Dat geeft te denken, want van een professionele chef mag je toch verwachten dat hij zijn gerechten proeft. En nog eens proeft. Hoog op smaak koken heeft absoluut mijn voorkeur, maar het gevaar van “ doorslaan”  ligt altijd op de loer.

Eerder op de avond had ik al op de kaart zien staan dat de kazen hier van kaasmeester Van Tricht zijn; in gedachten had ik daar mijn zinnen al op gezet. Maar de vermoeienissen van een lange dag laten zich gelden en we besluiten het nagerecht te laten vervallen.  Als afsluiter espresso en thee, waarbij nog een aantal fijne snoeperijtjes verschijnen.

Al met al is het goed verpozen daar in het landelijk gelegen Jagersrust, al zijn er wat mij betreft nog wel een aantal verbeterpunten. Visbereiding bijvoorbeeld, dat moet beter kunnen. Of ben ik als import-Zeeuw na 35 jaar wellicht (te) veel verwend geraakt door alle zilte zaligheden? Het zou zomaar kunnen. We gaan beslist nog een keer terug en nemen dan de High Wine http://www.jagersrust.nl/menu.php?id=10 Vier gangen met kleine gerechtjes en zes bijpassende wijnen.

Restaurant Jagersrust is gelegen aan de oude doorgaande weg van Bergen op Zoom naar Antwerpen, aan het begin van het dorp Ossendrecht.
In 2013 zijn ze onderscheiden met een Bib Gourmand.