Over Piet Paulusma en Toscane

Volgens Piet Paulusma zou deze zaterdag een heuse Hollandsche Luchten-dag worden. Met van die grote, donzige wolkenkussens op een strakblauw hemellaken. En hij kreeg helemaal gelijk. Er blaast een stevige zuidwestenwind, die weliswaar het beloofde Hollandse weerbeeld geeft, maar waardoor het tevens ook een beetje fris aanvoelt.

Dus trakteer ik Man en mijzelve op een aantal doe-dingen om het weekend mee te beginnen. Eerst en vooral had ik bedacht dat ik een berg biologische tomaten wil gaan inkopen, met als enig doel hiervan huisgemaakte tomatensaus te maken. Altijd gemakkelijk hiervan een voorraadje in de vriezer te hebben.

Denk ik aan biologisch, dan denk ik aan kwekerij Zuidbos in Noordgouwe. Ik koop er graag. Hier is vers, écht vers. Op de sla zie je de dauwdruppels nog glinsteren, het groen van de worteltjes is als een ragfijn haakwerkje en de radijsjes blozen je tegemoet. Het meeste wat ze verkopen, is diezelfde morgen van het land gehaald en soms wordt er zelfs – op aanvraag – even voor je gekeken of er toevallig nog een bosje of kropje geoogst kan worden. Kom daar maar eens om bij meneer Appie!
Bij het aanschouwen van zoveel juweeltjes word ik altijd heel hebberig, dus verlaten we afgeladen het erf.

Op naar Zierikzee dan maar, alwaar een boekenmarkt gepland staat op het Havenplein. Ik snuffel graag tussen oude boeken, je weet maar nooit wat je er tegen een spotprijsje kunt bemachtigen. En mijn zoektocht levert al snel iets op: een Toscaans kookboek met veel authentieke recepten en sfeervolle plaatjes. Gebonden, met een linnen kaft, is het zijn prijs meer dan waard. Het is geschreven door twee Australische koks Stephanie Alexander en Maggie Beer. Zij gaven ooit kookles in het hart van Toscane, in een prachtige villa omgeven door wijngaarden en schreven er vervolgens dit boek over. Een koopje voor € 6,50, maar ik zeg manhaftig “€ 5,00 geef ik voor dit boek”. Helaas, te vroeg gepraat. De verkoper gooit zijn kop in de wind en richt zijn aandacht op een mannelijke klant die vlak naast me staat, bladerend in een schitterend geïllustreerde vlindergids. Ha, laat ik die Man nu kennen, want deelt hij niet met mij de tafel en de echtelijke sponde? Dat weet de verkoper dan nog niet natuurlijk.

Als de koopman ziet dat de vlindergids waarschijnlijk meegenomen wordt, grist de Man (lees: mijn Man) snel mijn kookboek erbij en noemt laconiek een prijs. Er wordt instemmend geknikt aan de andere kant. Is dit nu de befaamde mannenlogica? Ik snap er niets van. Opeens kost het Toscaanse kookboek mij maar € 1,50 meer. Oké, ik blij, Man blij.

Mijn blik is intussen allang gevallen op de panzanella uit dit boek. De minestrone, het gebraden varkensribstuk met venkel, rozemarijn en knoflook, de panettone: stuk voor stuk gerechten die er watertandend lekker uit zien. Dat worden lange, Italiaanse, nazomeravonden in huize Eetplezier met deze betoverende maaltijden. Met onze bordjes vol zon doorstoofde heerlijkheden, geflankeerd door een gloedvolle Chianti Classico of een vurige Montepulciano, kan geen weerbericht ons meer deren. Laat die Hollandsche Luchten maar komen, wij zorgen wel voor de inwendige verwarming!

De Vierbannen – Ouwerkerk

De Vierbannen

Waar zich vroeger de gedateerde pleisterplaats De Vierbannen bevond, staat  nu, als een feniks uit de as herrezen, een robuust, modern ogend restaurant. Alleen de naam is behouden, voor het overige is alles veranderd. Op de begane grond is een brasserie gevestigd, inclusief terras; op de 1e verdieping is het restaurant gehuisvest. Het interieur is strak, met duidelijke verwijzingen naar strand en zee. Veel glas ook romdom, zodat je aan alle kanten prachtig uitzicht hebt over zowel de Oosterschelde als het krekengebied rond Ouwerkerk.

Na een aantal aanprijzingen van diverse kanten te hebben aangehoord, moest ons driekoppige gezelschap, nu we toch op weg zijn persoon nr. 3 thuis te brengen na een prachtige, zonovergoten dag genoten te hebben op de kop van Schouwen-Duiveland, de gok ook maar eens wagen. Want, naar wat ons ter ore kwam, hier wordt fantastisch gekookt.

De jonge, gedreven chef Wouter Kik voert de keuken aan. En hij doet dat met verve, dat moet gezegd. Creatieve gerechten, hoog op smaak gebracht, voorzien van een duidelijke liefde voor lokale producten. Veel vis, veel superverse groenten (Hof Welgelegen), bijzondere kruiden en eetbare bloemen (Kwekerij Zonnemaire), zoveel mogelijk biologisch. Dit laatste is niet alleen erg hip, het is ook nog eens goed te proeven. En voor die smaak, daar komen we tenslotte toch voor.

We hebben best trek en besluiten gebruik te maken van het zuurdesembrood met diverse tapenades. Dat wordt meteen al smullen met dit eerlijke, grof gesneden brood van Menno tezamen met de huisgemaakte smeerseltjes.

De Man neemt een voorgerecht. Het wordt een salade van jonge geitenkaas met zoetzure groenten, tomaat en dadel. Een plaatje om te zien. De dames genieten nog even verder van de uitstekende Gruner Veltliner en het brood, maar zien ondertussen hoe er vol overgave wordt gesmikkeld van deze smakelijke starter.

Wat betreft het hoofdgerecht valt de keuze op kabeljauw met risotto, groentes van het seizoen met hollandaisesaus aan de andere kant van de tafel. Aan mijn kant wordt er gekozen voor op de graat gegrilde tongschar met aardappel en een pesto van piquillopepers. Algauw klinkt er een overtuigde zucht als de risotto wordt aangebroken. Deze is lekker smeuïg en ook de kabeljauw is perfect van cuisson. Tezamen met de groenten vormt het een bijzonder gerecht.
href=”http://eetplezierenmeer.nl/wp/wp-content/uploads/2013/08/Vierbannen-252811-2529.jpg”>

Ook de tongschar heeft de goedkeuring. Nagegaard in de oven, zonder de door mij verfoeide grillsmaak. Leuk detail is dat er dicht onder het vel postelein zit verstopt, wat meteen een aangename combinatie blijkt te zijn. Wat betreft de pesto ben ik minder enthousiast. Hoewel  piquillopepers een milde, ietwat zoetige smaak hebben, is de pesto ervan wel erg nadrukkelijk aanwezig en overstemt haast de smaak van het delicate visje. Gelukkig is het gemakkelijk opzij te schuiven. De overige groenten, waaronder een meiknolletje, zijn daarentegen weer meer dan ce moeite waard.

Over de nagerechten is weinig opvallends te melden Maar misschien is dat te wijten aan onze behoefte om de reis voort te zetten. Wij hebben immers nog anderhalf uur reizen voor de boeg en beginnen, onder invloed aan een overdaad aan zonnestralen, zoetjesaan te verlangen naar ons mandje. Ik herinner me nog vaag iets van een candybar, ijs en aardbeien.

Hoe dan ook: bij De Vierbannen is men druk bezig op te stomen naar een culinair adres op niveau. De ambitie is er, de locatie is er, de juiste mensen zijn aanwezig! Nu dit alles nog stevig zien vast te houden. Vastberaden het doel voor ogen houden, stevig op de kiezen bijten als de klandizie het even af laat weten, openstaan voor nieuwe ontwikkelingen, blijven luisteren naar de wensen van de gasten, maar bovenal toch gewoon dóór gaan. Veel succes daar!