Gevulde portobello’s met taleggio – Ottolenghi

Gevulde portobello's met taleggio

Als je een blog Eetplezier & Meer bezit, dan is het logisch dat je zo af en toe een gerecht “uit probeert”. Gevulde portobello’s met taleggio bijvoorbeeld. En zo iets moet dan ook nog eens op de foto gezet. Waarmee voor eens en voor altijd gezegd kan worden: paddenstoelen (lees: portobello’s) zijn niet fotogeniek. Hoewel dat ook voor een gedeelte aan mijn fotodinges-capaciteiten ligt natuurlijk.

Verder dient nog opgemerkt te worden dat ik geen taleggio te pakken kon krijgen. Daarom heb ik chaumes gebruikt. Op internet was te vinden dat dit een bruikbaar alternatief kon zijn. Ik denk echter dat het met brie of camembert ook goed zal lukken. Even kijken dus wat er in jouw buurt allemaal te koop is.

Man en ik aten er een lekkere salade bij met grof boerenbrood. Wat goede olijfolie, een fijn rood wijntje en je hebt een smakelijk vegetarisch gerechtje.

Gevulde portobello’s met taleggio

Ingrediënten: (2 personen)
4 grote portobello’s (van steeltjes ontdaan)
6 eetlepels olijfolie
1 kleine ui, fijngesneden
1 stengel bleekselderij, in fijne blokjes
100 gram zongedroogde tomaatjes, fijngehakt
2 teentjes knoflook, fijngehakt
50 gram geraspte Parmezaanse kaas
1 eetlepel fijngehakte dragon
4 eetlepels gesneden basilicumblaadjes
100 gram Taleggio, in plakjes
zout & versgemalen peper

Bereidingswijze
Verwarm de oven voor op 180°.
Bekleed een bakplaat met bakpapier.
Leg de paddenstoelen met de bolle kant beneden op de bakplaat en sprenkel er wat olie over.
Bestrooi ze met peper en zout.
Zet de bakplaat in de oven en rooster de paddenstoelen circa 15 minuten.

Verhit 2 eetlepels olie in een koekenplan en smoor hierin de ui en de selderij 5 – 10 minuten op laag vuur tot ze gaar maar niet bruin zijn.
Voeg de fijngehakte knoflook en de in stukjes gesneden gedroogde tomaatjes toe en bak nog een paar minuten zachtjes door.
Laat dit mengsel afkoelen.

Schep de Parmezaanse kaas, de dragon, en de helft van de basilicumblaadjes door het groentemengsel en breng op smaak met peper.

Schep de vulling in de paddenstoelen en leg er een plakje taleggio op.
Zet ze weer 10 minuten in de oven tot de kaas gesmolten is en de paddenstoelen helemaal gaar zijn.

Serveer de portobello’s door er wat olie overheen te sprenkelen en de andere helft van de basilicumblaadjes.

Bron: Plenty – Yotam Olttolenghi

Gevulde portobello's met taleggio

Bakkie troost

Aanzwellende wind die een mozaïek van waterdruppels op mijn kamerraam tovert. Regen. Véél regen. Natte kop. Koude rillingen.

De oude man die roept: palmbommen motte ze d’r opgooien. Net zoals hij gedaan hep, die Assam.

Afgekeurde geagendeerde betalingsopdrachten. Melk die overkookt. Een juffrouw die niet terugbelt. Het glas dat breekt. En vier verzopen katten in mijn achtertuin.

Kortom, de ondraaglijke grijsheid van ons bestaan kent zo zijn hoogtijdagen.
Tijd voor een bakkie troost. Mijn eigen, goudgele schouder in barre tijden. Kerriesoep! Om alvast stiekem even een traantje bij weg te pinken. Voordat het allemaal nóg erger wordt.
Let’s enjoy autumn! *slurp*
 

Ergens kaas van gegeten hebben

Ergens kaas van gegeten

Vanwege het willen maken van een recept van Ottolenghi, waarin Taleggio verwerkt zit, snel ik vandaag rond 14.00 uur nog gauw even naar vriendje Appie. Want vriendje Jumbo wist zelf niet eens dat het kaas was. En omdat Appie net een tikkie minder wereldvreemd tegen onze multi-culturele samenleving aan kijkt (lees: erop inkoopt) denk ik er zeker van te zijn het recept vandaag met de juiste ingrediënten te kunnen bereiden. Ze zullen aldaar vast ergens kaas van gegeten hebben.

Na een vijftal minuten in de kaasvitrine te hebben gekeken, vraag ik aan de schattige juffrouw met de lange, golvende haren en wimpers van drie meter lang: “heeft u ook taleggio?”
“Tagliatelle”, antwoordt ze met uitgestrekte vinger, “dan moet u bij de pasta zijn”.
Geheel tegen mijn zin en mijn tempo in, blijf ik kalm.
“Nee, ik bedoel taleggio, geen tagliatelle”.

Juffrouw schudt vastberaden met haar manen. “Nee, die heb ik niet”.
Maar ze verkeert in een positieve mee-denk stemming (kaas is tenslotte toch alleen maar bedoeld om de zaterdag tussen 8 en 5 door te komen en denken is minder vermoeiend als lopen) en vraagt: “wat is het voor kaas?”.
“Italiaanse”, zeg ik.

Ah, het lijkt erop alsof haar plotseling iets te binnen schiet. Ik krijg weer hoop. Misschien staat er wel vijf kilo taleggio achter in het magazijn, die vanmiddag is binnengekomen en nog uitgestald moet worden.

Jongedame buigt zich echter nadenkend over de Parmezaanse kaas.
“Dit lijkt er op, dat weet ik bijna zeker”, giechelt ze. Met haar mooie, donkerbruine kijkers kijkt ze me vol vertrouwen aan. “Toch?”

“Ik denk het niet, hoor. Parmezaanse kaas zit al in het gerecht. Nu zoek ik nog taleggio om te laten smelten bovenop”.

De interesse van de jongedame lijkt nu echt gewekt. Ze gaat er zelfs van op één been staan. Met een hand in haar zij gooit ze ondertussen achteloos heur haardos  naar achter.
“Waar is het dan precies voor, mevrouw?”
Daarbij trekt ze een gezicht alsof ze een wandelende culinaire encyclopedie is.

“Voor gevulde portobello’s. Van Ottolenghi”, zeg ik er lief achteraan, me terdege bewust van het feit dat deze jongedame wel iets beters te doen heeft met mannen, dan er recepten van na te maken.
Gehaast voeg ik er aan toe: “ik denk dat ik die buffelmozzarella maar meeneem, die smelt ook goed”.

Vanaf dat moment komt ze echter pas goed op stoom.
“Nee hoor, mevrouw, mozzarella smelt juist helemaal niet. Dat wordt een beetje een compacte massa. Echt waar”. Haar hoofdje schudt driftig heen en weer.

Diep in mij begint er een schaterlach op te borrelen Ik pers mijn lippen op elkaar om het meisje niet in verlegenheid te brengen, maar kan het niet nalaten om te lispelen: “op mijn pizza’s smelt die buffelmozzarella toch echt geweldig”.

Verbijsterd kijkt ze me aan. Ik zie haar denken. Een pizza, dat is toch zo’n ding uit een kartonnen doos, gebracht door een slanke, gebruinde jongeman op zo’n scooter met een kist achterop? Iets met tomaat, salami, olijven en een gebruinde bovenkant, maar toch niet met zo’n witte bol er bovenop?

Ik laat haar in complete verwarring achter, als ik de mozzarella én een stukje chaumes uit de vitrine pak.
“Nou, succes dan maar”, kwettert ze vrolijk. “Ik hoop dat het goed komt”.
Hoor ik daar iets van meewarigheid in haar stem?

Het is een lief kind. En het komt allemaal goed met haar. Ik weet het zeker.

(Bron foto: Sligro)

The Chocolat-Line – Antwerpen

The Chocolat-Line Antwerpen

Iedereen weet dat je een vrouw pas écht kunt verrassen, door haar een grote doos bonbons cadeau te doen. Voor het welbekende supercalifragilisticexpialidocious-gevoel, zal ik maar zeggen. Daarmee pak je elke vrouw in. Ik zeg het er maar even bij, mochten de heren het nog niet helemaal snappen. Nu bestaan er bonbons en bonbons. De eerste komen van de bakker of in het meest gunstige geval van een heuse chocolatier, die overigens ook heel lekker kunnen zijn. De tweede soort komen van bijzondere smaaktovenaars. Dominique Persoone (Brugge, 1968) behoort daartoe. Hij staat bekend als innovator in de chocoladewereld en is steeds op zoek naar nieuwe, verrassende en bovenal lekkere smaakcombinaties. In zijn winkel The Chocolat-Line is al dat lekkers te koop.

De geboorte van een nieuwe bonbon duurt soms maanden. Al die tijd wordt er geëxperimenteerd, geïsoleerd en gecombineerd. Essenties van smaak worden gevangen in een knapperig laagje chocolade en daarna gemodelleerd tot de juiste vorm. Want het oog wil ook wat. De fantastische creaties van Dominique Persoone worden geleverd aan toprestaurants als Oud-Sluis. Hiermee onderscheidt hij zich van de meeste andere chocolatiers.

The Chocolat-Line

In het centrum van Brugge en van Antwerpen bevindt zich het walhalla voor chocoholics: The Chocolat-Line. Twee winkels waar al dit lekkers gewoon te koop is. Ik geef je één raad mee, als je daar toch bent, neem dan meteen het volledige assortiment mee. Je moet er even voor in de buidel tasten, maar dan heb je ook wat. Op de foto hieronder zie je een aantal willekeurige bonbons uit mijn zorgvuldig weggestopte doos, met de namen erbij,  plus een beschrijving van de vulling. Het is maar om jullie een indruk te geven van wat er allemaal mogelijk is op chocoladegebied. En da’s héél wat, dat kan ik inmiddels “volmondig” beamen 😉

van links naar rechts:
Samba – melkchocoladeganache van sambathee met een gelei van griottes
Bollywood – witte chocoladeganache gearomatiseerd met saffraan en een zachte curry
Monkey’s Favourite – karamel met koriander en gezouten pindapraliné
Soleil – ganache met passievrucht
Boeddha – bittere ganache met gemberpuree

onderste rij:
Creole – bittere ganache met Arabica espressokoffie
Yuzu – witte chocoladeganache met framboos en een karamel van yuzu
Apple – karamel met appelbalsamicoazijn en een praliné van Granny Smith
Caballo – hazelnootpraliné en stukjes brésilienne

Couscous salade

Couscous salade

Het “rulle” van traditionele couscous vind ik anno 2013 niet meer aangenaam in mijn mond. Dat is vreemd, want tijdens een uitwisselingsreis met Franse mensen in 1982, was het de meeste fantastische maaltijd die ik ooit had gegeten. Misschien kwam het omdat Man en ik voor de allereerste keer snoepten van alle geneugten van het Franse land. Zo was er die avond, waarop we uitgenodigd werden om, samen met Marokkanen en Algerijnen, de traditionele couscous met zeven groenten te nuttigen. We stonden er als een kat in een vreemd pakhuis. Wat wisten wij in die tijd van vreemde culturen; van anderstalige, maar vooral van anders étende medemensen? Multi-culti was nog geen ingeburgerde term.

Met verbazing keken we naar het eindeloos fijnwrijven van de couscous tussen de koele handen van de fleurig geklede vrouwen en het nauwgezet rangschikken van alle groenten. Intussen was het een kakefonie van jewelste! Ik heb nog nooit zo veel en vooral ook zo drúk horen praten. Het werd een feest dat zijn weerga niet kende. Het eten was smakelijk, kruidig, verrukkelijk, de mensen om ons heen vrolijk en innemend. Er werd gelachen, gedanst en gedeeld.

Gelukkig is er in de loop der tijd in Nederland, met name op eetgebied, veel veranderd. De Honig macaroni van weleer heeft plaats gemaakt voor orecchiette en pappardelle; basilicum is net zo vanzelfsprekend geworden als de traditionele peterselie en de aardappelen zijn vervangen door exotisch klinkende namen als bulgur en quinoa.

Couscous, dus. Ook voor de “rulheid” daarvan is een oplossing gevonden. Alfez heeft een parelcouscous op de markt gebracht en die geeft een fijne bite. Heerlijk spul om een salade mee te maken.

Couscous salade

Ingredienten: (voor 2 personen)
3 stengels bosui, in ringetjes
200 gr. sugar snaps, kort geblancheerd en in stukjes
een handvol zwarte olijven, in dunne plakjes
vier Roma- of Tasty Tom tomaten, ontdaan van zaad, in stukjes
handvol basilicum, in dunne reepjes
handvol munt, in dunne reepjes
150 gr fetakaas, verkruimeld

Bereidingswijze
Maak een dressing van je beste olijfolie, mosterd, peper zout, citroensap. En schep alles door elkaar.

Couscous salade

Focaccia

Focaccia

Rechtstreeks op de vloer. Of in een bus. Langwerpig. Of rond. Hoog of laag. Met rozijnen. Of met suiker. En wat te denken van sesam? Diep donkerbruin of wolkjeswit. Van spelt. Van tarwe. Of van rogge. Baquette, naan of focaccia. Allemaal brood.

Wie aan brood denkt, denkt aan Levine, de ongekroonde Koningin van ons dagelijks brood. In haar oven worden al die deegjes omgetoverd tot de meest heerlijke creaties. Elegante baguettes, stoere desembroden, gezond volkoren of super-de-luxe panettones. Levine weet van een handje bloem, water, zout, gist een heus natuurproduct te maken, helemaal vrij van kunstmatige kleur,- geur-, en smaakstoffen. En voor wie het allemaal niet gelooft: neem eens een kijkje op haar website.

Uit mijn eigen Thuisbakkerijtje kwam vanmiddag deze heerlijke focaccia. Een luchtig, Italiaans brood met een knapperige korst. Op smaak gebracht met kruiden en grof zeezout. Het volledige recept is hier te vinden. Omdat ik niet alle ingrediënten in huis had, werd het een vulling van fijngesneden olijfjes, zongedroogde tomaatjes en oregano. Heel aangenaam, zo’n vers gebakken broodje, aangevuld met een voedzame salade op basis van couscous. Zie hiervoor mijn volgend blog.

Foccacia