Quiche met prei, quinoa en geitenkaas

Quiche met prei, quinoa en geitenkaas

Klinkt gek, deeg én graan in één gerecht. Quiche met prei, quinoa en geitenkaas. Soms moet je durven. En overwinnen. Veni, vidi, vici, of zoiets. Ik ben jullie alvast voor gegaan. Geloof me maar gewoon: dit is echt heel erg lekker. Gebruik wel een homemade korstdeegje, diepvries bladerdeeg lijkt me niet echt geschikt hiervoor. Aan de slag dan maar.

Quiche met prei, quinoa en geitenkaas

Ingrediënten
voor het korstdeeg:
150 gr bloem
75 gr boter
1 ei

voor de vulling:
3 preien, in ringen gesneden
5 tomaten, in dunne plakjes gesneden
100 gr quinoa
bouillon
150 gr zachte geitenkaas

voor de liaison:
3 eieren
125 ml slagroom
peper, zout

Bereidingswijze:
Zeef de bloem in een kom en doe er een beetje zout bij.
Roer dat door elkaar en voeg er met koele handen de boter in kleine blokjes aan toe. Kneed dit voorzichtig met je vingertoppen tot het voelt en eruit ziet als grof broodkruim.
Voeg het geklopte ei toe en het koude water en kneed het geheel tot je een soepel deeg hebt.
Wikkel het deeg in plastic folie en leg het 30 – 60 minuten in de koelkast.

Kook intussen de quinoa (zolang als op de verpakking staat) in bouillon.
Laat deze in een vergiet goed uitlekken.
Stoof de preien in wat boter in een koekenpan.
Snijd de tomaten in dunne plakken.
Klop de eieren met de room goed los.
Voeg er peper en zout aan toe.

Verwarm de oven voor op 180° (hete lucht).
Rol het deeg daarna uit op een met bloem bestoven aanrecht.
Vet de quichevorm in met wat boter of olie.
Leg het deeg voorzichtig in de quichevorm en druk het goed tegen de randen aan. Prik gaatjes in de bodem.
Bak circa 10-15 minuten blind, eventueel afgedekt met aluminiumfolie.

Beleg daarna de bodem met de helft van de prei.
Daarna met de helft van quinoa en de tomaten.
Vervolg met de andere helft van de prei.
Daarop komen de blokjes geitenkaas, her en der verdeeld.
Dek af met de rest van de quinoa
Schenk er vervolgens de liaison over.
Bak nu nog 30-35 minuten. Kijk met een satéprikker of deze er droog uitkomt.

Bron: een beetje van mezelf en een beetje van G.

Quiche met prei, quinoa en geitenkaas

Pruimentaart

Pruimentaart

Er zijn weinig blogs die zo’n grote variatie aan artikelen kent als het Ministerie van Eten en Drinken. Ellen en Paul vertellen niet alleen over hun grote liefde voor lekker eten en drinken, maar óók over de rafelige randjes die onlosmakelijk met ons bestaan verbonden zijn. Een huisdier dat oud wordt, een vriend die overlijdt. Geen leuke zaken, maar ik vind het wel prettig om te lezen. Het leven is nu eenmaal bij tijd en wijle geen vrolijk plaatjesboek. En daar mag, wat mij betreft, best af en toe melding van worden gemaakt. Sterk zijn is je zwak durven voelen.

Maar goed, terug naar de keuken van het ministerie, want er wordt daar heel wat af gefröbeld. En dat bedoel ik in de positieve zin van het woord. Van zelfgemaakte ravioli tot het vullen van ontelbare potjes jam. Zelfs ambachtelijke zaken als een zuurkoolpot vullen vindt er plaats. Hoe dat allemaal in zijn werk gaat, kun je hier bekijken.

Enkele weken geleden zag ik er deze pruimentaart. Wat zag die er ongelooflijk lekker uit! Zoiets lees je dan een half uur voor het naar bed gaan, nou, ik kan jullie verzekeren dat de nacht die daarop volgde, bol stond van de meest uitzinnige, culinaire dromen.

In plaats van de Opal gebruikte ik de Reine Victoria. Deze pruim is wat zoeter, maar blijft minder stevig. Enfin, het is maar waar je de voorkeur aan geeft. In ieder geval was dit een verrukkelijk stuk taart. Met een cake-achtige structuur. Precies wat ik zelf zo lekker vind aan een stukje zoetigheid. Dank je wel, Ellen en Paul, voor het doorgeven van dit lekkere recept!

Pruimentaart

Ingrediënten:
circa 750 gram pruimen, gehalveerd en ontpit
150 gram boter
1,2 dl melk
3 eieren
150 gram suiker
vanille (het merg van een stokje, wat essence of extract)
250 gram gezeefde bloem
1 ½ theelepel bakpoeder

Bereidingswijze:
Verwarm de oven voor op 170°(hetelucht) of voor een gewone oven 180°.

Verwarm de boter met de melk in een steelpan en laat dan de vloeistof afkoelen.

Klop de eieren met de suiker en de vanille tot je een luchtig en schuimig mengsel hebt.
Voeg dan voorzichtig de gezeefde bloem toe.
Roer vervolgens het gesmolten boter/melk mengsel door het deeg en schep alles goed om.

Giet dan de helft van het deeg in een ingevette springvorm (23 cm).
Leg daarop de in partjes gesneden pruimen.
Giet de rest van het deeg erop en leg daarop nog wat partjes pruimen. Strooi er eventueel nog wat poedersuiker over en zet de springvorm in de oven.

Laat de taart zo ongeveer 1 uur bakken.

Over belegde boterhammen en PR-bureaus

Old Amsterdam

Het overgrote deel van de persberichten die in mijn mailbox vallen, kent maar één doel: omzetverhoging van de producten zien te bewerkstelligen. Meestal gaat het over belegde boterhammen van de PR-bureaus zelf en niet die van mij. Een foodblogger’s hand is snel gevuld,  is het credo dat kennelijk in de wondere wereld van de PR wordt gehanteerd. Een gratis lunch, kortingsbonnen,  een ontmoeting met  bekende of minder bekende chefs, het kan allemaal geregeld worden, zolang het maar iets oplevert. Geen haan die kraait als er géén stukje over wordt geschreven op je blog, maar toch …. een gegeven paard etc. heeft zo zijn verplichtingen. Je zou je maar bezwaard kunnen gaan voelen door zoveel aandacht. En dat is nu exact waar de jongens en meisjes van de publieke relaties op inspelen: jouw zuivere geweten.

Aanbiedingen, kortingen, etentjes, ik negeer ze allemaal. Als er met mij samengewerkt wil worden, kunnen ze dat in gewoon Nederlands aan mij vragen. In heldere, duidelijke taal. Als een fabrikant hun product aan de man willen brengen mogen ze kiezen: ofwel ze huren een duur (professioneel) reclamebedrijf in ofwel ze benaderen een foodblogger en vragen in klare Jip- en Janneketaal om medewerking voor hun promotiedoeleinden. Blijft altijd nog de hoogte van de vergoeding een punt van discussie, maar er is dan wel een basis gelegd voor een “zakelijke relatie”.
Mijn ervaring is dat de meeste PR-bureaus zich nogal arrogant kunnen opstellen. Om nog maar te zwijgen van onderhandelen. Oké, eigen schuld, dikke bult. Ik hoef er niet van te leven. En zij hebben geen goedkoop promotiemateriaal. Lekker púh.

Gelukkig zijn er altijd uitzonderingen. Dat zijn de pakketjes die je mag ontvangen, zonder dat er iets van je verlangd wordt. Kadootjes uitpakken die onverwachts op je deurmat vallen, heeft iets magisch. Ook een speculatie, maar dan net effe anders. Menselijker, welwillender, met meer tactische benadering gebracht ook vooral. Wat ik er mee doe? It’s up to me. Vrijheid, blijheid.

Vanmorgen kreeg ik dit doosje. Gevuld met kaas. En laat mij nou toevallig een enthousiast gebruiker zijn van deze kaas. Omdat-ie zo lekker pittig is. Omdat-ie zo fijn raspt. Maar vooral omdat-ie zo authentiek naar káás smaakt. Kaas met karakter, zoals de fabrikant zelf beweert.

Ken jij iemand die óók karakter heeft en misschien ook wel zo’n leuk doosje wil ontvangen? Ga dan snel naar de facebookpagina van Old Amsterdam en geef de gegevens door van die persoon. https://www.facebook.com/OldAmsterdamKaas/app_560733787327525?app_data=eyJoZWFkZXJfdG8iOiJpbmRleFwvIn0=

Gevulde portobello’s met taleggio – Ottolenghi

Gevulde portobello's met taleggio

Als je een blog Eetplezier & Meer bezit, dan is het logisch dat je zo af en toe een gerecht “uit probeert”. Gevulde portobello’s met taleggio bijvoorbeeld. En zo iets moet dan ook nog eens op de foto gezet. Waarmee voor eens en voor altijd gezegd kan worden: paddenstoelen (lees: portobello’s) zijn niet fotogeniek. Hoewel dat ook voor een gedeelte aan mijn fotodinges-capaciteiten ligt natuurlijk.

Verder dient nog opgemerkt te worden dat ik geen taleggio te pakken kon krijgen. Daarom heb ik chaumes gebruikt. Op internet was te vinden dat dit een bruikbaar alternatief kon zijn. Ik denk echter dat het met brie of camembert ook goed zal lukken. Even kijken dus wat er in jouw buurt allemaal te koop is.

Man en ik aten er een lekkere salade bij met grof boerenbrood. Wat goede olijfolie, een fijn rood wijntje en je hebt een smakelijk vegetarisch gerechtje.

Gevulde portobello’s met taleggio

Ingrediënten: (2 personen)
4 grote portobello’s (van steeltjes ontdaan)
6 eetlepels olijfolie
1 kleine ui, fijngesneden
1 stengel bleekselderij, in fijne blokjes
100 gram zongedroogde tomaatjes, fijngehakt
2 teentjes knoflook, fijngehakt
50 gram geraspte Parmezaanse kaas
1 eetlepel fijngehakte dragon
4 eetlepels gesneden basilicumblaadjes
100 gram Taleggio, in plakjes
zout & versgemalen peper

Bereidingswijze
Verwarm de oven voor op 180°.
Bekleed een bakplaat met bakpapier.
Leg de paddenstoelen met de bolle kant beneden op de bakplaat en sprenkel er wat olie over.
Bestrooi ze met peper en zout.
Zet de bakplaat in de oven en rooster de paddenstoelen circa 15 minuten.

Verhit 2 eetlepels olie in een koekenplan en smoor hierin de ui en de selderij 5 – 10 minuten op laag vuur tot ze gaar maar niet bruin zijn.
Voeg de fijngehakte knoflook en de in stukjes gesneden gedroogde tomaatjes toe en bak nog een paar minuten zachtjes door.
Laat dit mengsel afkoelen.

Schep de Parmezaanse kaas, de dragon, en de helft van de basilicumblaadjes door het groentemengsel en breng op smaak met peper.

Schep de vulling in de paddenstoelen en leg er een plakje taleggio op.
Zet ze weer 10 minuten in de oven tot de kaas gesmolten is en de paddenstoelen helemaal gaar zijn.

Serveer de portobello’s door er wat olie overheen te sprenkelen en de andere helft van de basilicumblaadjes.

Bron: Plenty – Yotam Olttolenghi

Gevulde portobello's met taleggio

Bakkie troost

Aanzwellende wind die een mozaïek van waterdruppels op mijn kamerraam tovert. Regen. Véél regen. Natte kop. Koude rillingen.

De oude man die roept: palmbommen motte ze d’r opgooien. Net zoals hij gedaan hep, die Assam.

Afgekeurde geagendeerde betalingsopdrachten. Melk die overkookt. Een juffrouw die niet terugbelt. Het glas dat breekt. En vier verzopen katten in mijn achtertuin.

Kortom, de ondraaglijke grijsheid van ons bestaan kent zo zijn hoogtijdagen.
Tijd voor een bakkie troost. Mijn eigen, goudgele schouder in barre tijden. Kerriesoep! Om alvast stiekem even een traantje bij weg te pinken. Voordat het allemaal nóg erger wordt.
Let’s enjoy autumn! *slurp*
 

Ergens kaas van gegeten hebben

Ergens kaas van gegeten

Vanwege het willen maken van een recept van Ottolenghi, waarin Taleggio verwerkt zit, snel ik vandaag rond 14.00 uur nog gauw even naar vriendje Appie. Want vriendje Jumbo wist zelf niet eens dat het kaas was. En omdat Appie net een tikkie minder wereldvreemd tegen onze multi-culturele samenleving aan kijkt (lees: erop inkoopt) denk ik er zeker van te zijn het recept vandaag met de juiste ingrediënten te kunnen bereiden. Ze zullen aldaar vast ergens kaas van gegeten hebben.

Na een vijftal minuten in de kaasvitrine te hebben gekeken, vraag ik aan de schattige juffrouw met de lange, golvende haren en wimpers van drie meter lang: “heeft u ook taleggio?”
“Tagliatelle”, antwoordt ze met uitgestrekte vinger, “dan moet u bij de pasta zijn”.
Geheel tegen mijn zin en mijn tempo in, blijf ik kalm.
“Nee, ik bedoel taleggio, geen tagliatelle”.

Juffrouw schudt vastberaden met haar manen. “Nee, die heb ik niet”.
Maar ze verkeert in een positieve mee-denk stemming (kaas is tenslotte toch alleen maar bedoeld om de zaterdag tussen 8 en 5 door te komen en denken is minder vermoeiend als lopen) en vraagt: “wat is het voor kaas?”.
“Italiaanse”, zeg ik.

Ah, het lijkt erop alsof haar plotseling iets te binnen schiet. Ik krijg weer hoop. Misschien staat er wel vijf kilo taleggio achter in het magazijn, die vanmiddag is binnengekomen en nog uitgestald moet worden.

Jongedame buigt zich echter nadenkend over de Parmezaanse kaas.
“Dit lijkt er op, dat weet ik bijna zeker”, giechelt ze. Met haar mooie, donkerbruine kijkers kijkt ze me vol vertrouwen aan. “Toch?”

“Ik denk het niet, hoor. Parmezaanse kaas zit al in het gerecht. Nu zoek ik nog taleggio om te laten smelten bovenop”.

De interesse van de jongedame lijkt nu echt gewekt. Ze gaat er zelfs van op één been staan. Met een hand in haar zij gooit ze ondertussen achteloos heur haardos  naar achter.
“Waar is het dan precies voor, mevrouw?”
Daarbij trekt ze een gezicht alsof ze een wandelende culinaire encyclopedie is.

“Voor gevulde portobello’s. Van Ottolenghi”, zeg ik er lief achteraan, me terdege bewust van het feit dat deze jongedame wel iets beters te doen heeft met mannen, dan er recepten van na te maken.
Gehaast voeg ik er aan toe: “ik denk dat ik die buffelmozzarella maar meeneem, die smelt ook goed”.

Vanaf dat moment komt ze echter pas goed op stoom.
“Nee hoor, mevrouw, mozzarella smelt juist helemaal niet. Dat wordt een beetje een compacte massa. Echt waar”. Haar hoofdje schudt driftig heen en weer.

Diep in mij begint er een schaterlach op te borrelen Ik pers mijn lippen op elkaar om het meisje niet in verlegenheid te brengen, maar kan het niet nalaten om te lispelen: “op mijn pizza’s smelt die buffelmozzarella toch echt geweldig”.

Verbijsterd kijkt ze me aan. Ik zie haar denken. Een pizza, dat is toch zo’n ding uit een kartonnen doos, gebracht door een slanke, gebruinde jongeman op zo’n scooter met een kist achterop? Iets met tomaat, salami, olijven en een gebruinde bovenkant, maar toch niet met zo’n witte bol er bovenop?

Ik laat haar in complete verwarring achter, als ik de mozzarella én een stukje chaumes uit de vitrine pak.
“Nou, succes dan maar”, kwettert ze vrolijk. “Ik hoop dat het goed komt”.
Hoor ik daar iets van meewarigheid in haar stem?

Het is een lief kind. En het komt allemaal goed met haar. Ik weet het zeker.

(Bron foto: Sligro)