Verkeersverwachting en mijn bange hart

Verkeersverwachting

Lieve mede-weggebruikers,

Staan jullie ’s morgens wel eens op met het gevoel alsof je in ernstige mate opgefrommeld hebt gezeten? Opgevouwen, teruggeslagen, uitgerold, zoiets? Ik wel. Specifieker gezegd: bijna elke dag. Dat heeft niets met jullie of met jullie verkeersgedrag te maken, maar veel meer met mijn lichamelijke gesteldheid. Nee, dat lijf van mij is niet echt als “in optima forma” te omschrijven, om maar eens een understament te gebruiken. “Verkeersverwachting en mijn bange hart” verder lezen

Een dag om lief te hebben

Dag om lief te hebben

Zondagmorgen 08.30 uur. Eigenlijk wil ik nog lekker lui blijven liggen in mijn coconnetje van zachte donzigheid, maar ik zie de zon door de gordijnen piepen en G. staat te rommelen in de badkamer. Ik peins over de dag die voor ons ligt. Buiten, onder de parasol, ontwikkelt zich een dag om lief te hebben. We dekken de tafel met kranten, tijdschriften, brood, koek, telefoons, espresso en thee. “Een dag om lief te hebben” verder lezen

Sound of Silence

Sound of silence

Hello darkness, my old friend …… De eerste keer dat ik deze woorden hoorde zal inmiddels zo’n 50 jaar geleden zijn. Het zijn de beginwoorden van de song Sound of Silence. Mijn kennis van de Engelse taal moet nog zeer beperkt geweest zijn en toch kon ik de tekst moeiteloos meegalmen. Het lijkt erop alsof de woorden voor altijd verankerd zijn in mijn brein, want ook nu poppen ze vanzelf op uit mijn hoofd als ik de eerste maten van de melodie hoor. Het kan ook bijna niet anders, want het vinyl was destijds letterlijk grijs gedraaid, iets wat gepaard ging met de nodige tikjes en krakjes. Een verfoeid fenomeen toen; nu verheerlijken we dit soort oubollige zaken graag met de term nostalgie. “Sound of Silence” verder lezen

Pasta all’amatriciana Norma

Pasta all'amatriciana

Het was afgelopen vrijdag heerlijk afgekoeld en G. en ik besluiten om ons drie dagen te verschansen in de Zeeuwse duinen. Dicht aan de kust biedt ons houten huisje, zoals altijd, rust, ruimte en frisse lucht. Als we arriveren voelen we direct een verfrissend windje waar we de afgelopen dagen zo naar snakten. Zeelucht. Zuurstof. Groen. Alles is hier voorhanden om de benauwenis van de stad in no-time te vergeten. Weinig mensen, geen drukte, een lege agenda. Ontsnapt uit de bubbel van alledag, geven we ons met genoegen over aan de  lafenis van een weliswaar droge, maar altijd heilzame natuur.  “Pasta all’amatriciana Norma” verder lezen

Laatste asperges van 2017

Laatste asperges van 2017

Afscheid nemen is een beetje sterven. Ja, zelfs een laatste portie nuttigen van je meest favoriete groenten, doet elk jaar opnieuw een tikkie pijn. Reikhalzend kijk ik – als rechtgeaarde Brabantse – eind april uit naar de allereerste asperges en droevig gestemd zie ik de 24e juni al weer snel op de kalender verschijnen. Op die datum zijn de laatste asperges van 2017 nog net te koop. Daarna is het afgelopen, klaar, uit. Het lijkt erop alsof de periode waarbinnen het witte goud gestoken mag worden, elk jaar korter wordt. Of maakt mijn tanende bewustzijnsbesef wellicht steeds langere sprongetjes? “Laatste asperges van 2017” verder lezen