De digitale wereld en de invloed op het echte leven

Mijn meest trouwe vriend heeft lichtgevende toetsen en een ultrascherp beeldscherm. Hij weet álles, echt álles. Hij vertelt waar mijn vrienden zijn en waar ze mee bezig zijn, hij kan muziek maken, filmpjes laten draaien, mijn banksaldo tevoorschijn toveren en me zonder aarzelen precies zeggen hoeveel inwoners het vroegere Mesopotamië had.

Sinds enkele maanden weet hij me ook nog eens te vertellen hoeveel uur per week ik gemiddeld met hem doorbreng. Afgelopen week was dat 24 uur, waarvan 12, 5 uur op social media, 7, 5 uur op een andere wijze en 4 uur met lezen en naslag. Best lang, vind ik zelf. Ben ik daarmee een zogenaamde “fomo” (fear of missing out) geworden? Moet ik in therapie om af te kicken van  deze hedendaagse verslaving? Jullie snappen het allang: ik heb het hier uiteraard over het gebruik van internet via smartphone, Ipad of laptop.  “De digitale wereld en de invloed op het echte leven” verder lezen

Bulgur mijn eerste kennismaking

Bulgur

Van oudsher opgevoed met ontelbaar veel wijze lessen op het gebied van gevarieerd eten én een Nederlands Voedingscentrum dat dit tijdens mijn beginperiode van zelfstandigheid ook nog eens indringend en consciëntieus bleef herhalen, kan ik bijna niet anders meer dan elke dag een andere maaltijd te verzinnen. Indoctrinatie heet dat. Brainwashen. Op den duur herken je maar één richting: de weg die jou zo vaak is voorgesteld.

Enfin, doet er ook allemaal niet toe. Feit blijft wel dat mijn hang naar variatie in het voedingspatroon het altijd zal blijven winnen van mijn trek in smakelijke, doch vaak minder gezonde maaltijden. Uiteindelijk resulteert dat bijna vanzelf in een levensstijl volgens het 80/20 principe. “Bulgur mijn eerste kennismaking” verder lezen

Verwarde personen zijn niet altijd de weg kwijt

Verwarde personen

Afgelopen week is ze overleden. Eén van mijn vele buurvrouwen. Acht dagen nadat ze opgenomen werd omdat ze, wegens een valpartij, niet meer voor zichzelf kon zorgen. Ik ken niet eens haar voornaam, simpelweg omdat ze nooit contact durfde te maken. Vijfendertig jaar ben ik haar blijven groeten, maar meer dan een schuchter “dag” kwam er al die jaren niet uit. Ze leidde een teruggetrokken bestaan.

Tijd was haar niet gegeven. Ze had het druk, veel te druk, om al haar paranoïde demonen te verslaan. Had ze nu wel of niet de voordeur goed gesloten? Zat de sleutel vervolgens in haar tas, of toch niet misschien? Moest ze niet eerst drie keer haar brievenbus legen, alvorens ze haar huisje mocht betreden? Haar leven bestond uit controleren en nog eens controleren of ze de controle wel correct had uitgevoerd. “Verwarde personen zijn niet altijd de weg kwijt” verder lezen

Ramadan en mijn onwetendheid

Ramadan

Hij kwam voor een klusje. Normaliter heb ik het niet zo hoog op met klusjesmannen. Meestal bewegen ze zich nogal onbeholpen voort en dragen ze schoenen als trekschuiten, waaronder zich drie hectare vieze smurrie heeft verzameld, alsof ze zojuist een halve marathon door De Peel hebben afgelegd. Met argusogen hou ik in de gaten of ze zich niet verplaatsen naar plekken waar ze noodzakelijkerwijs voor het klusje niet hoeven zijn.  “Ramadan en mijn onwetendheid” verder lezen

Netflix ontmoet de paashaas

Netflix mr. Bean’s holiday

Zo, dat quasi-vrolijke beest met z’n platvoeten en dat onafscheidelijke mandje op z’n rug, is gelukkig ook weer terug naar zijn soortgenoten. Dit jaar bevond hij zich veelal achter het gordijn, wat ik persoonlijk weer wel erg grappig vond. Geheel tegendraads natuurlijk, want tijdens Pasen hoort een fatsoenlijk opgevoed mens doordrongen te zijn van het feit dat alles draait om de wederopstanding, de verrijzenis.

Ergens in de opvoeding moet er een enorme religieuze kink in de kabel ontstaan zijn. Het beluisteren/bekijken van de Matthäus Passion vanuit de Grote Kerk in Naarden is voor mij toch echt wel het meest devote toppunt van het jaar. Dat duurt drie uur, hè. Ik zeg het er maar even bij, voor de hoofdschudders onder jullie. “Netflix ontmoet de paashaas” verder lezen

Opruimwoede of voorjaarsschoonmaak

Opruimwoede

Allemachtig, wat kan een mens het druk hebben zonder daadwerkelijk productief te zijn. Ook al ging er afgelopen weken van alles door mijn handen, het resulteerde nooit in  – bijvoorbeeld – een kunstzinnig object, een fraai gerestaureerd ladekastje of een kleurrijk gehaakt vestje. Alles wat door mijn handen ging moest een nieuwe bestemming krijgen. Noem het opruimwoede. Of voorjaarsschoonmaak.

Opruimwoede

Overal even de bezem doorhalen geeft een schoon en opgeruimd gevoel.  Ja, óók in het vaak rusteloze hoofd. Gevoelens van onbehagen verdwijnen als sneeuw voor de zon, geparkeerde emoties vervagen en zelfs de meest existentialistische vraagstukken lijken minder zwaarwegend door eens fiks alle hoeken en gaten uit te mesten.  Spaart weer een bezoekje aan de psycholoog uit 😁 “Opruimwoede of voorjaarsschoonmaak” verder lezen